top of page

Zoekresultaten

Doorzoek deze website

2971 resultaten gevonden met een lege zoekopdracht

  • Daan van der Vliet(VVZ'49), speler aan het woord.

    VVZ’49-held Daan van der Vliet na drie gestopte penalty’s: “Ik heb er wel een nachtje wakker van gelegen!” Drie penalty’s stoppen in één strafschoppenserie. Het is niet iedere keeper gegeven, maar Daan van der Vliet deed het afgelopen zaterdag gewoon! De 28-jarige doelman groeide tegen VVJ uit tot de grote held van VVZ’49 en bezorgde zijn ploeg een plek in de volgende bekerronde. Zijn telefoon stond roodgloeiend en van een goede nachtrust kwam weinig terecht. Toch blijft de sluitpost er zelf opvallend nuchter onder. Een standbeeld hoeft hij niet en complimenten vindt hij al snel ongemakkelijk. Wij spraken de penaltykiller over zijn bijzondere middag, zijn liefde voor VVZ’49, een pijnlijke blunder uit het verleden en zijn ambities voor dit seizoen. Want één ding is duidelijk: Daan is nog lang niet klaar met dromen! Stel jezelf eens voor? “Ik ben Daan van der Vliet, 28 jaar oud en woon samen met mijn vriendin in Soest.” Daan, drie penalty’s stoppen in één wedstrijd… Heb je überhaupt nog kunnen slapen zaterdagavond, of stond de adrenaline nog aan? “Eerlijk gezegd heb ik geen geweldige nacht gehad. Dit maak je natuurlijk niet vaak mee en het spookte best veel door mijn hoofd. Maar voor zoiets vond ik het helemaal niet erg om een nachtje wat minder te slapen!” Neem ons eens mee naar die penaltyserie. Wat ging er door je hoofd toen je tegenover de eerste penaltynemer stond? “Ik verloor eerst de toss om te bepalen welk team mocht beginnen. Daar baalde ik van, want dat was een voordeel voor VVJ. Bij de aanloop van de eerste penaltynemer voelde ik een soort onzekerheid bij hem, waardoor ik extra lang bleef staan. Hij schoot de bal ongeveer een meter naast me, waardoor ik hem mooi klemvast kon pakken.” Na de eerste gestopte penalty: dacht je toen al ‘dit wordt mijn avond’? “Eigenlijk nog niet. De eerste penalty pakken is heerlijk, maar er moeten daarna nog zoveel penalty’s genomen worden dat het alsnog helemaal mis kan gaan. Gelukkig liep het toch even anders!” Wat is jouw geheime truc om een penaltynemer zenuwachtig te maken? Een beetje praten, lang aankijken of gewoon heel intimiderend in het doel staan? “Ik ben wel van het aankijken en een beetje klieren met de bal bij een speler. Praten doe ik eigenlijk niet echt. Ik heb het geluk dat ik heel lang ben, dus dat maakt het sowieso al makkelijker om groot in het doel te staan.” Heb je na zaterdag al berichtjes gekregen van mensen die je normaal gesproken nooit hoort? “Ja, WhatsApp en Instagram maakten overuren zaterdag! Ik kreeg alleen maar mooie en leuke reacties.” Je staat al jarenlang onder de lat bij VVZ’49. Wat maakt deze club voor jou zo bijzonder? “Deze club voelt gewoon als thuis. Ik ben er begonnen en ga er ook eindigen. Ik ben vier jaar bij SV Baarn gaan spelen om minuten te maken en heb het daar echt super gehad. Maar uiteindelijk kreeg ik toch een soort heimwee en wilde ik terug naar VVZ’49, ook al speelde de club op dat moment een klasse lager.” Je hebt inmiddels ruim 100 wedstrijden voor VVZ’49 1 gespeeld. Welke wedstrijd staat je, naast afgelopen zaterdag natuurlijk, het meeste bij? “Toch de kampioenswedstrijd van vorig jaar. We stonden bij rust met 2-0 achter, maar wisten de wedstrijd uiteindelijk helemaal om te draaien. De Posthoorn verloor in de laatste minuten van APWC en dat kregen we op het veld al mee. Daarna ging het helemaal los!” Je werd eerder dit jaar uitgeroepen tot Man of the Match tegen De Posthoorn. Wat vind je mooier: zelf uitblinken of met het team een zwaarbevochten overwinning pakken? “Ik hoef zelf niet zo nodig uit te blinken. Ik heb liever helemaal niks te doen, als we maar winnen. Maar als ik kan uitblinken én we pakken een mooie overwinning, dan is dat natuurlijk helemaal prachtig!” Wat vind jij het mooiste aan keeper zijn, en wat is juist het allervervelendste? “Het mooiste vind ik dat je als keeper een heel andere, maar ontzettend belangrijke rol binnen het team hebt. Je mag eigenlijk geen fouten maken en juist die druk maakt het stiekem heel leuk. Echt vervelende dingen zijn er niet, maar op een koude, natte zaterdag weinig te doen hebben, kan behoorlijk irritant zijn.” Ben je altijd keeper geweest, of was je vroeger eigenlijk een spits die niet kon scoren? “Ik ben vanaf de kabouters al keeper. Eigenlijk omdat ik het zo leuk vond om de bal uit mijn handen te schieten. De spitspositie heb ik dus nog nooit geprobeerd. Maar wie weet, ooit!” Welke keeper was vroeger jouw grote voorbeeld? “Gigi Buffon! Daar was ik echt zwaar van onder de indruk. Dat kwam allemaal door de WK-finale van 2006. Daarna ben ik hem altijd blijven volgen.” Je hebt ook de prijs voor minst gepasseerde keeper gewonnen. Hoeveel daarvan is jouw verdienste en hoeveel komt op het conto van je verdediging? “Ik denk 80 procent voor de verdediging en 20 procent voor mezelf. Ik krijg zo weinig ballen op doel dat ik de verdediging na elke wedstrijd wel mag bedanken voor alles wat ze hebben voorkomen!” Wie van je teamgenoten zou jij absoluut géén penalty laten nemen als je leven ervan afhing? “Oef, dat is een moeilijke! Dan ga ik toch voor Floris de Boer van twee seizoenen geleden. Maar ik weet zeker dat als hij nu een penalty neemt, hij de bal gewoon binnenschiet. Want hij scoort vrijwel altijd, alleen twee seizoenen geleden even niet.” Wie heeft na zaterdag het vaakst gezegd dat jij een standbeeld verdient? “Gelukkig niemand, hahaha! Ik vind het al snel ongemakkelijk als mensen me heel veel complimenten geven.” Stel dat jij bij VVZ’49 één wedstrijd in de spits mag spelen. Hoeveel doelpunten maak je? “Dat hangt ervan af tegen wie we spelen, maar ik denk dat ik er best eentje in kan schieten. In ieder geval niet met mijn hoofd, want koppen kan ik echt niet!” Wat is de grootste blunder die je ooit als keeper hebt gemaakt en waar je teamgenoten je nog steeds aan herinneren? “Ik heb in de jeugd weleens een bal van vijftig meter over me heen gekregen en toen de zon de schuld gegeven. Daar hoor ik mijn vrienden nog steeds over! Verder heb ik natuurlijk echt wel fouten gemaakt, maar daar zijn mensen gelukkig nooit meer op teruggekomen. Laat ik die dan ook maar niet benoemen, anders geef ik ze straks weer genoeg voer om me te pakken!” Je bent geselecteerd voor het Soester Elftal. Wat betekent die erkenning voor jou? “Dat is altijd leuk! Ik ken René Ribberink inmiddels wat beter en kan wel zeggen dat ik een goede band met hem heb. Daarom is het extra leuk dat hij de coach is. Ik heb er ontzettend veel zin in, mede omdat het bij VVZ’49 is!” Wat zou je dit seizoen nog graag willen bereiken met VVZ’49? “Meedoen om promotie zou fantastisch zijn! Er zit nog enorm veel rek in deze ploeg. Het zou geweldig zijn voor de club, maar vooral ook voor het team zelf, om zich verder te ontwikkelen.” Als je één wedstrijd uit je carrière opnieuw mocht spelen, welke zou dat dan zijn? “De degradatiewedstrijd tegen ’t Goy. Die zou ik graag opnieuw spelen, maar dan om hem wél te winnen!” Wat moet er gebeuren om de bekerwedstrijd van afgelopen zaterdag nóg te overtreffen? “Hetzelfde kunstje flikken, maar dan gewoon weer in de volgende ronde!” En zoals altijd is het laatste woord voor jou. Bedankt voor dit interview! “Jullie bedankt! Ik volg VMN al een aantal jaren en vind het echt geweldig hoe leuk jullie het amateurvoetbal in beeld brengen. Het zorgt voor een mooie verbroedering in de regio. Wedstrijden worden hierdoor nóg leuker, dus dank daarvoor!” Foto’s: eigen archief Daan Exclusief voor VMN Robyn de Boer

  • Lars Kasius(TOV), speler aan het woord

    Lars Kasius: “Met TOV op de platte kar door het dorp, dat moet ik een keer meemaken!” Na een zenuwslopende strafschoppenserie tegen Renswoude bekert TOV vrolijk verder. Een mooi moment om aanvoerder Lars Kasius eens stevig aan de tand te voelen. De 25-jarige verdediger, die binnen en buiten het veld beter bekendstaat als ‘Hassan’, neemt bepaald geen blad voor de mond. Van twee eigen doelpunten en een rode kaart in één wedstrijd tot eigenwijze ploeggenoten, bijzondere kleedkameruitspraken en een onvergetelijk avontuur in Albufeira: alles komt voorbij. Ook deelt hij zonder pardon een paar plaagstootjes uit aan zijn medespelers. Maar tussen alle grappen door is één ding duidelijk: Lars droomt ervan om met TOV kampioen te worden. Want die rit op de platte kar door het dorp? Die staat nog altijd bovenaan zijn verlanglijstje! Stel jezelf eens voor. “Ik ben Lars Kasius, 25 jaar oud en woonachtig in Baarn. Naast het voetballen werk ik als monteur in de installatietechniek.” Lars, gefeliciteerd! Jullie zijn door in de beker. Afgelopen zaterdag wonnen jullie na penalty's van Renswoude. Hoeveel jaar ben je ouder geworden tijdens die strafschoppenserie? “Dankjewel! Ja, zo'n penaltyserie brengt altijd wel wat spanning met zich mee, omdat je natuurlijk graag door wilt. Gelukkig hebben we met Duncan een echte penaltykiller op doel staan. Hij schiet ook nog eens graag zelf de eerste penalty binnen, dus dat zorgt wel voor wat rust.” Je hoefde zelf geen penalty te nemen. Was dat omdat je niet aan de beurt kwam, of hadden je ploeggenoten daar een goede reden voor? “Ik voelde een lichte trek in mijn hamstring, dus de fysio was bezig om die te masseren. Ondertussen had het team al snel vijf jongens gevonden die wel een penalty wilden nemen. Anders had ik er zelf ook best eentje willen nemen als niemand anders wilde.” Wat was zaterdag het moment waarop je dacht: dit gaan we gewoon flikken? “We hadden eigenlijk de hele wedstrijd de overhand, alleen kwamen we pas in de 65e minuut tot scoren. Toen we in de 70e minuut twee keer wisselden, waren we het even kwijt. Daar maakte Renswoude goed gebruik van.” Stel dat jij de beslissende penalty had moeten nemen. Waar had je hem geschoten? En durf je daar écht eerlijk over te zijn? “Ik hoop in ieder geval niet zoals Matthieu, hoog over! Zelf schiet ik hem meestal links van me, halfhoog. Dat is volgens mij het moeilijkst voor een keeper.” In de krant lazen we dat je naar zowel 'Kaas' als 'Hassan' luistert. Hoe is dat ooit ontstaan en welke bijnaam gebruik je zelf het liefst? “'Kaas' is natuurlijk een verkorte versie van mijn achternaam Kasius. Maar 'Hassan' vind ik zelf de leukste bijnaam. Die wordt ook het meest gebruikt, niet alleen binnen het team, maar inmiddels ook steeds vaker daarbuiten. Het is ontstaan doordat iemand bij ons ineens begon over een oud-speler van TOV, Hassan Lamrid. Blijkbaar lijk ik op hem en speelden we allebei linksback. Zo is die bijnaam er eigenlijk vanzelf ingerold.” Als we jouw ploeggenoten vragen om jou in drie woorden te omschrijven, wat krijgen we dan te horen? En wat hoop je vooral dat ze níét zeggen? “'Zeiken op scheids', zullen de meesten wel zeggen. Ik hoop vooral dat ze niet zeggen dat ik niet goed genoeg ben!” Je speelt al jarenlang bij TOV. Wat is een verhaal uit die tijd dat eigenlijk nooit naar buiten had mogen komen? “Er gebeuren bij ons tijdens teamuitjes genoeg gekke dingen. Zo heb ik ooit mijn telefoon in een taxi in Albufeira laten liggen. Daardoor zat ik twee dagen zonder telefoon, terwijl mijn ID-kaart er ook nog bij zat. Dat was niet bepaald handig! Gelukkig kwam de beste taxichauffeur uiteindelijk alles netjes terugbrengen.” Wat is het grootste misverstand dat mensen over jou hebben als voetballer? “Dat ik mezelf nog steeds niet kan inhouden en snel een rode kaart pak als het even tegenzit. Inmiddels ben ik een paar jaar ouder en gebeurt me dat niet zo snel meer.” Als aanvoerder moet je soms je mond opentrekken. Wie binnen TOV heeft de meeste moeite om naar jou te luisteren? “Matthieu! Die is altijd eigenwijs en heeft overal een weerwoord op.” Ben jij het type verdediger dat een spits met een goede tackle uitschakelt, of probeer je hem eerst verbaal helemaal gek te maken? “Met een goede tackle vind ik altijd het lekkerst. Maar als ik merk dat een spits vervelend is, vind ik het ook wel leuk om hem verbaal een beetje gek te maken.” Welke spits heeft jou ooit zo'n moeilijke middag bezorgd dat je zijn naam nog steeds niet wilt horen? “FC Hilversum had een paar jaar geleden een hele goede rechtsbuiten. Zijn naam weet ik alleen niet meer. Matthieu stuurde me die ochtend nog een berichtje dat we hem helemaal gek gingen maken. Uiteindelijk verloren we de wedstrijd met 5-2, maakte ik twee eigen doelpunten en kon ik daarna ook nog eens met rood vertrekken. Die wedstrijd zal me dus altijd bijblijven!” Welke ploeggenoot zou jij absoluut niet naast je willen hebben in de verdediging, en waarom? “Mika Engelsman. Die luistert echt totaal niet! Dus die heb ik liever vóór me dan naast me.” Als jij één dag trainer van TOV zou zijn, welke speler zou dan direct op de bank belanden? “Patrick Staal, oftewel 'opa'. Die heeft zijn mooiste tijd wel gehad. Misschien is het 7-tegen-7-voetbal op vrijdagavond nog wat voor hem!” Welke ploeggenoot zou het verst komen in een realityprogramma als Expeditie Robinson, en wie zou na één dag alweer thuis zijn? “Ik denk dat Duncan het verst zou komen. Die is ontzettend fanatiek en heeft ook al twee jaar op rij het beerpongtoernooi gewonnen, terwijl hij zelf niet eens drinkt! Patrick zou er als eerste uit liggen. Na één nachtje slapen op het strand kan die waarschijnlijk al niet meer rechtop staan, dus die proeven worden helemaal niks voor hem.” Wat is de meest bizarre uitspraak die je ooit in de kleedkamer van TOV hebt gehoord? 'Blauwe befkutbaviaan!' Stel dat jullie de bekerfinale halen en jij in de 90e minuut de winnende kunt maken. Hoe ziet jouw doelpunt én het daaropvolgende juichen eruit? “Een afstandsschot dat vol in de kruising vliegt, lijkt me heerlijk! Daarna met het hele team feestvieren langs de zijlijn, samen met alle meegereisde supporters.” Je mag kiezen: met TOV kampioen worden of de beker winnen. Wat kies je en waarom? “Dan kies ik toch voor het kampioenschap met TOV. We hebben een goed team en ik wil toch echt een keer met z'n allen op de platte kar door het dorp rijden!” Tot slot: na zaterdag dromen jullie misschien al een beetje van meer bekersucces. Welke tegenstander zou je in de volgende ronde het liefst treffen, en wie juist absoluut niet? “Ik hoop op Hoogland. Het lijkt me mooi om te zien hoe we het doen tegen een ploeg die op divisieniveau speelt. Jonathan hoop ik absoluut niet te loten. Die doen het heel goed en hebben nu zelfs een ploeg uit de vierde divisie verslagen.” En het laatste woord is natuurlijk voor jou… “Dankjewel voor het leuke interview! Ik hoop dat we met TOV een mooi jaar tegemoet gaan!” Foto’s: TOV sport fotografie /Sjaak Hoogendoorn Exclusief voor VMN Robyn de Boer

  • Rik Klement(ASC Nieuwland), trainer aan het woord.

    ASC Nieuwland legt basis voor zege op Loosdrecht al voor rust Gisteravond stond de inhaalwedstrijd tussen ASC Nieuwland en Loosdrecht op het programma. Onder frisse en natte omstandigheden deden de gastheren al voor rust goede zaken. Met drie doelpunten legde ASC Nieuwland in de eerste helft de basis voor een mooie overwinning. De 3-0 ruststand bleek uiteindelijk ook de eindstand. Na afloop spraken we met winnend trainer Rik Klement, die met een tevreden gevoel terugkeek op de avond. Hoi Rik, drie doelpunten, de nul gehouden en drie punten erbij. Hoe kijk je terug op deze wedstrijd? “Het was een frisse en natte avond voor deze inhaalwedstrijd tegen Loosdrecht, maar we hebben een heel volwassen eerste helft gespeeld. Er zat goede energie in de ploeg, we speelden met veel dynamiek en zorgden voor flink wat dreiging. We maakten mooie doelpunten en het hadden er zelfs nog meer kunnen zijn. Maar het is natuurlijk heerlijk om met een 3-0 voorsprong de warme kleedkamer op te zoeken. Ook in de tweede helft hebben we erg degelijk gespeeld. Het enige wat we onszelf kunnen verwijten, is dat we onbewust toch wat gas terugnamen. Daar staat tegenover dat we niet meer in de problemen zijn gekomen. Al met al zijn dit gewoon drie prima punten. Nu is het zaak om diezelfde energie en inzet komende zaterdag opnieuw op te brengen.”

  • Jan Karsemeijer(NITA), speler aan het woord

    Hoi Jan, jouw voetbalverhaal heeft wel iets weg van een jongensboek: ontdekt worden tijdens een potje zomeravondvoetbal en vervolgens uitgroeien tot een belangrijke speler bij NITA. Daar willen we natuurlijk graag meer over weten! Stel jezelf eens voor? Mijn naam is Jan Karsemeijer, ik ben 24 jaar oud en ik woon al mijn hele leven in Nieuwer Ter Aa. Ik ben recent begonnen als constructeur bij Van Rossum Ingenieurs in Utrecht, waar ik ontwerpberekeningen maak voor de draagconstructies van gebouwen. Waar ben je begonnen als jeugdspeler, hoe oud was je en door wie werd je gestimuleerd? Welke jeugdtrainer is je het meest bijgebleven en heeft voor jouw gevoel het meest bijgedragen aan jouw ontwikkeling als speler? Ik ben op mijn achtste begonnen met voetballen bij NITA en heb hier ook bijna mijn hele leven gevoetbald. Tussendoor heb ik drie jaar in de jeugd bij SV De Vecht gespeeld, omdat NITA geen jeugdteam meer had in mijn leeftijdsklasse. Er zijn twee jeugdtrainers die mij het meest zijn bijgebleven. Allereerst Jay Kooiman in de D’tjes bij NITA, met wie we heel veel plezier hadden en ook kampioen zijn geworden. Daarnaast blijft Gerard Versluis van SV De Vecht mij zeker bij. Hij wist altijd het maximale uit de spelers te halen en onder hem heb ik me ook het meest ontwikkeld. Dan gebeurt er iets heel opmerkelijks. Neem ons eens mee naar dat zomeravondpotje waar volgens ons jouw avontuur in het eerste elftal begon. Was dat in 2021 of 2022, wat voor wedstrijd was het en wie benaderde jou na afloop? Wat werd je precies gevraagd? Het was in de zomer van 2021. Ik was met een goede vriend aan het voetballen terwijl het eerste elftal aan het trainen was. Omdat het eerste weinig spelers had, werd ons gevraagd of we wilden meedoen met het partijspel. Dat ging toen best goed, waardoor Patrick Mur bij de volgende training van het tweede kwam kijken. Na afloop vroeg hij of ik mee wilde trainen met het eerste. Hoe zag jouw voetballeven er vóór die bewuste avond uit? Speelde je al competitievoetbal, bij welke club en in welk team? Had je zelf wel het idee dat je aardig kon voetballen, of kwam die belangstelling als een complete verrassing? Voor die avond speelde ik in de jeugd bij SV De Vecht in de JO19. In de zomer zou ik de overstap maken naar het tweede elftal van NITA. Ik was dus zeker verrast door het aanbod. Daarna ging jouw ontwikkeling snel. Van wie kreeg jij gerichte training en naar welke positie ging je voorkeur toen uit? Wat herinner je je van je debuut in het eerste elftal: tegen wie speelde je, wie was de trainer en wanneer merkte je dat een vaste basisplaats binnen bereik kwam? In het eerste jaar trainde ik eigenlijk alleen mee met de selectie. NITA had destijds een heel goede selectie waarvoor ik nog tekortkwam, maar waarvan ik wel heel veel leerde. Dat jaar heb ik al wel mijn debuut mogen maken in de tweede klasse tegen BFC uit Bussum. In de twee jaar daarna was Sjoerd Molleman de trainer van het eerste elftal. Hij heeft veel tijd geïnvesteerd in mijn ontwikkeling als controlerende middenvelder en onder hem heb ik ook veel mogen spelen in de derde klasse. Op welke positie komen jouw kwaliteiten inmiddels het beste tot hun recht? Ben je vooral de speler die gevaar herkent, het vuile werk opknapt en defensief denkt, of degene die van achteruit het spel wil bepalen en vooruitdenkt? Ik speel het meest als controlerende middenvelder en vind dat ik op deze positie ook het beste tot mijn recht kom. Ik zie mezelf meer als een spelverdeler dan als een sloper, maar ik probeer wel op de juiste momenten de bal te onderscheppen. Het etiket ‘talent’ lijkt inmiddels plaats te maken voor ‘dragende kracht’. Voel jij die verantwoordelijkheid ook en welk leiderschap verwacht de trainer van jou binnen het elftal? Tijdens de wedstrijd probeer ik mijn teamgenoten zo goed mogelijk te coachen, maar ik zie mezelf niet als een geboren leider. Je kent trainer Patrick Mur inmiddels goed. Hoeveel vrijheid geeft hij jou en hoe verloopt het gesprek wanneer jullie een voetbalsituatie verschillend beoordelen? De trainer geeft mij veel vrijheid om te voetballen, wat ik erg prettig vind. Daarnaast staat Patrick altijd open voor een gesprek en kun je hem om uitleg vragen. Jullie staan na vier wedstrijden gedeeld bovenaan. Wat maakt het huidige NITA sterker dan vorig seizoen? Is de selectie beter in balans of breder geworden, en welke rol spelen de eigen jeugd en spelers van buitenaf daarin? Deze zomer is de selectie grotendeels hetzelfde gebleven als vorig jaar. Misschien zijn we daardoor iets beter op elkaar ingespeeld. Hoewel veel jongens uit de huidige selectie uit het dorp komen, is NITA ook altijd afhankelijk geweest van spelers van buiten het dorp, omdat er weinig jeugdteams zijn. Met zoveel clubs in de omgeving is het niet vanzelfsprekend om jonge spelers aan je te binden. Wat heeft NITA hun te bieden? Als jij een jonge speler zou rondleiden, wat zou je hem laten zien om duidelijk te maken: bij deze club wil je voetballen? Wat mij betreft zijn de gezelligheid en gemoedelijkheid het beste wat NITA te bieden heeft. We hebben heel veel vrijwilligers die zich elke week voor de club inzetten. Ook al laten we dat misschien niet elke week weten, wij waarderen dat als spelers heel erg. Je bleef NITA trouw tijdens de terugval van de derde naar de vierde en uiteindelijk de vijfde klasse. Wat gaf voor jou de doorslag om te blijven, en heb je in die periode weleens serieus over een vertrek getwijfeld? Ik heb nooit overwogen om te vertrekken. Ik voetbal voor mijn plezier en bij NITA kan ik elke week met mijn vrienden voetballen in het dorp waar ik ben opgegroeid. Veel beter dan dat wordt het voor mij niet. Hoe nieuwsgierig ben je naar jouw eigen plafond als voetballer? Wil je ooit ervaren wat je op een hoger niveau aankunt, of kun je jouw sportieve ambities voldoende kwijt bij NITA? Bij NITA kan ik zeker ook mijn sportieve ambities kwijt. Wat mij betreft is NITA ook wel mijn plafond. Het zou mooi zijn als we dit jaar als team kunnen promoveren naar de vierde klasse. Wat hebben jullie binnen de groep uitgesproken over de doelstelling voor dit seizoen? Is terugkeer naar de vierde klasse een concreet doel, en waarop baseren jullie het vertrouwen dat dit haalbaar is? Aan het begin van het seizoen hebben we gezegd dat we kampioen willen worden, maar ik denk dat we ook tevreden mogen zijn als we promoveren via de nacompetitie. Ik denk ook zeker dat dit mogelijk is. We hebben een goede selectie en vorig jaar grepen we ongelukkig net naast een nacompetitieplek. Waar wil jij persoonlijk dit seizoen aantoonbaar beter in worden? Welk onderdeel van je spel vraagt nog aandacht en hoe werk je daar gericht aan? Dit jaar probeer ik vooral nog beter te worden in het kiezen van de juiste momenten om naar voren te spelen en zo kansen te creëren. Daarnaast wil ik ook beter worden in het organiseren van het team. Hoe leeft het eerste elftal binnen de club en het dorp? Merken jullie langs de lijn én tijdens de derde helft dat de supporters betrokken blijven, ook wanneer het sportief minder gaat? We hebben een heel trouwe kern van betrokken supporters die vaak zelfs meegaan naar uitwedstrijden. Soms zijn er bij een uitwedstrijd bijna meer supporters van NITA dan thuissupporters. Het feit dat zij na drie degradaties nog steeds komen, zegt veel over hoe trouw zij zijn. Zij maken NITA een heel gezellige club en ik hoop dat zij ons nog lang blijven aanmoedigen. Stel: een volledig vrij weekend, zonder voetbalverplichtingen. Aan welke hobby of bezigheid besteed jij dan het liefst je tijd, en wat vind je daar zo leuk aan? Vaak proberen we in een vrij weekend met vrienden naar een stad in het buitenland te gaan om een voetbalwedstrijd te bezoeken. En anders is er thuis altijd genoeg te doen op de boerderij. Welke wens buiten het voetbal zou je graag nog eens waarmaken? Denk aan een bijzondere reis, iets nieuws leren of een avontuur dat al langer op je lijstje staat. Het lijkt mij heel gaaf om nog eens een reis door Zuid-Amerika te maken. Met name Peru en Brazilië staan hoog op mijn lijstje. Tot slot: het woord is aan jou. Wat wil je tegen de supporters zeggen en wat mogen zij dit seizoen van jou en NITA verwachten? Ik wil vooral de vrijwilligers en supporters bedanken voor alles wat zij doen. Ik hoop nog lang bij NITA te mogen voetballen en we gaan ons best doen om dit seizoen te promoveren naar de vierde klasse! Foto's: Nico van Stroe - FC StichsteVecht

  • Rayan Bensalah( CDW), speler aan het woord.

    Zijn naam valt vrijwel wekelijks in de gesprekken met zijn trainer en duikt ook geregeld op in de wedstrijdverslagen van CDW. Dan word je vanzelf nieuwsgierig: wie is toch dat jonge talent? Hoog tijd om Rayan eens op te zoeken. Achter de voetballer die steeds nadrukkelijker van zich laat horen, schuilt een bescheiden jongen met een mooi voetbalverhaal, een warm hart voor CDW en volop ambitie. We maken graag nader kennis met hem! Hoi Rayan, stel jezelf eens voor? Ik ben Rayan Bensalah, 17 jaar en geboren op 14 mei 2009 in Utrecht. Ik woon in Wijk bij Duurstede. In het dagelijks leven ga ik naar school. Ik zit in mijn eerste jaar aan de Hogeschool Utrecht en volg de opleiding ICT. Daarnaast werk ik in de ouderenzorg en als bezorger. Hoe is jouw liefde voor voetbal ontstaan? Waar zette je jouw eerste stappen op het veld, hoe oud was je en wie maakte jou enthousiast voor het spel? Ik voetbal al zo lang als ik me kan herinneren. Ik stond ermee op en ging ermee naar bed. Toen ik vijf jaar was, begon ik met voetballen bij de mini’s van CDW. Mijn oom en neven hebben mij het meest enthousiast gemaakt voor het spel. Neem ons eens mee door jouw jeugdopleiding. Heb je altijd bij CDW gespeeld of ook bij andere clubs? Hoe kijk je op die jaren terug en welke herinnering is je het meest bijgebleven? Nadat ik twee jaar in de jeugd van CDW had gespeeld, werd ik gescout door FC Utrecht. Ik mocht daar stage lopen en werd uiteindelijk aangenomen. Ik heb er van mijn zevende tot mijn veertiende gespeeld en veel geleerd, niet alleen op het veld, maar ook daarbuiten. Vooral discipline en doorzettingsvermogen heb ik daar ontwikkeld. Ik heb veel mooie herinneringen aan die tijd, maar de leukste zijn toch wel de toernooien in het buitenland. Na mijn veertiende keerde ik terug bij CDW en sloot ik aan bij de O15-1. Na mijn eerste jaar werd ik direct doorgeschoven naar de O19-1. Op mijn vijftiende maakte ik mijn debuut in het eerste elftal en scoorde ik meteen. Het jaar daarna speelde ik bij de O23-1. Nadat ik daar een paar wedstrijden had gespeeld, werd ik definitief doorgeschoven naar het eerste elftal. Welke rol had jij vroeger in je jeugdteams? Werd je gezien als een talent van wie veel werd verwacht, of moest je juist hard werken om je plek te verdienen? Ik werd vanaf de mini’s al gezien als een talent. Destijds hielden PSV en FC Utrecht mij in de gaten. Nadat ik vier keer had meegetraind bij FC Utrecht, werd ik aangenomen bij de O9-1. In mijn periode bij FC Utrecht moest ik me tijdens iedere training en wedstrijd bewijzen om mijn plek in het team te verdienen. Maakte je jouw debuut in het eerste onder Leroy of nog onder een andere trainer? Tegen wie was dat en wat herinner je je van het moment waarop je hoorde dat je mocht spelen? Ik maakte mijn debuut tegen Candia ’66 onder trainer Craig Wilson. Na de wedstrijd tussen CDW O19-1 en Brederodes werd mijn trainer gebeld door Craig met de vraag of ik naar Rhenen kon komen om bij het eerste aan te sluiten. Omdat ik op het laatste moment werd gebeld, verwachtte ik dat ik op de bank zou zitten. Toch mocht ik in de 75e minuut invallen en vijf minuten later scoorde ik al. Hoe zag jouw rol vorig seizoen eruit tussen de O23 en het eerste? Speelde je bijvoorbeeld eerst bij de O23 om daarna bij het eerste op de bank aan te sluiten? Hoe werden jouw wedstrijden en trainingen verdeeld? Ik heb een paar maanden bij de O23-1 gespeeld. Na die wedstrijden kwam ik vaak ook nog bij het eerste in actie. Vlak voor de winterstop werd ik definitief doorgeschoven naar het eerste elftal en kreeg ik een basisplaats. Vorig seizoen maakte je één competitiedoelpunt in het eerste. Hoe kijk je naar dat aantal in verhouding tot jouw speeltijd en positie? Hoe belangrijk is scoren binnen jouw rol? Ik denk dat ik, kijkend naar mijn speeltijd en positie, nog meer uit mijn kansen kan halen. Scoren is belangrijk, maar ik vind het ook belangrijk om het team te helpen door hard te werken, kansen te creëren en mijn verdedigende taken uit te voeren. Dit seizoen behoor je echt tot de eerste selectie. Wat vraagt dat van jou op het gebied van tempo, duelkracht en het maken van keuzes? Waarin heb jij je het meest moeten aanpassen? Het tempo bij het eerste past beter bij mij dan dat bij de O23-1. Ik heb stappen gemaakt in het sneller handelen wanneer ik de bal heb. Fysiek ben ik sterk, waardoor ik een duel niet uit de weg ga. Wat verwacht Leroy van Dolweerd dit seizoen van jou? Welke afspraken hebben jullie gemaakt over jouw rol en ontwikkeling? Leroy verwacht dat ik volwassener word in mijn spel. Dat betekent dat ik soms minder risico moet nemen aan de bal en vaker voor de makkelijke optie moet kiezen. Vorig seizoen speelde ik op het middenveld en dit seizoen sta ik rechtsbuiten. Dat gaat goed, maar mijn voorkeur gaat nog steeds uit naar een plek op het middenveld. Wat is Leroy eigenlijk voor een trainer? Hoe gaat hij met jou en de groep om? Dat durf je ons vast wel eerlijk te vertellen. Leroy is een goede trainer. Hij is heel fanatiek en doet er alles aan om wedstrijden te winnen. Hij kan kritisch zijn, maar dat doet hij vooral om het beste uit ons naar boven te halen. Waarin wil jij dit seizoen vooral beter worden? Hoe werk je daar gericht aan en waaraan zou je straks merken dat je vooruit bent gegaan? Ik wil bepalender worden voor het team door meer doelpunten te maken en assists te geven. Daarvoor moet ik meer oog hebben voor het doel, maar ook het overzicht blijven houden. Ik werk hier bewust aan door wedstrijdbeelden terug te kijken en tijdens de trainingen gericht te oefenen. Mijn vooruitgang moet vooral zichtbaar worden in mijn doelpunten en assists. Ik heb nu al meer doelpunten gemaakt dan vorig seizoen. Jullie versloegen donderdagavond De Meern met 3-0 en jij leidde met een balverovering en een rush de openingstreffer in. Neem ons eens mee in die actie: wat zag je gebeuren en hoe bepaalde je het moment om Amir aan te spelen? Toen ik de bal op het middenveld veroverde, zag ik veel ruimte voor me. Ik twijfelde eerst of ik de bal meteen naar Amir moest spelen, maar ik zag dat de centrale verdediger bleef staan om hem buitenspel te zetten. Daarom besloot ik door te sprinten en zelf langs de verdediger te gaan. Toen ik zag dat de keeper op me afkwam, besloot ik de bal af te spelen, omdat Amir op dat moment een grotere kans had om te scoren. Elkaar oppeppen, steunen en keihard voor elkaar werken: hoe belangrijk was die onderlinge steun tijdens deze bekerwedstrijd? Op welk moment voelde je dat jullie De Meern echt konden uitschakelen? Toen we met 0-0 de rust ingingen, hadden we er steeds meer vertrouwen in dat we de wedstrijd naar ons toe konden trekken. In de eerste helft waren we al een paar keer gevaarlijk geweest en dat konden we in de tweede helft doorzetten. Het hele team ging er honderd procent voor en bleef tot het einde hard werken. Ook in de competitie draait CDW goed. Wat is er volgens jou ten opzichte van vorig seizoen veranderd en waarin zie jij de grootste vooruitgang van de ploeg? Ik denk dat we als team meer naar elkaar toe zijn gegroeid en beter op elkaar zijn ingespeeld. We werken harder voor elkaar, staan verdedigend sterker en hebben meer vertrouwen gekregen. Daardoor durven we aanvallend ook meer te brengen. Hoe zou jij de onderlinge band binnen deze selectie omschrijven? Welke jongens ken je nog uit de jeugd en wat maakt dat jij je thuis voelt in deze groep? De onderlinge band binnen deze selectie is goed. Iedereen probeert elkaar te steunen en te helpen, en we kunnen goed met elkaar samenwerken. Ik heb met niemand uit deze selectie in de jeugd gespeeld. Wel speelt mijn neef in dit elftal. Toen ik bij FC Utrecht speelde, gaf hij me soms extra trainingen. Hoe is de verhouding tussen jeugd en ervaring binnen de ploeg? Welke spelers nemen de jongere jongens op sleeptouw en wat leer jij van hen? We hebben een goede mix van jonge en meer ervaren spelers. De ervaren spelers coachen ons op een positieve manier en leren ons om soms slimmere keuzes te maken. Daar worden we als team alleen maar beter van. Welke ambitie hebben jullie als groep uitgesproken voor dit seizoen? Met deze selectie lijkt meedoen om de prijzen een realistisch streven. In hoeverre zien jullie een periodetitel als een doel dat jullie echt willen halen, en durven jullie ook verder te kijken? Onze ambitie voor dit seizoen is om te promoveren naar de derde klasse. Ik ben ervan overtuigd dat ons team niet in de vierde klasse thuishoort. Dat hebben we vorig seizoen ook laten zien. Helaas hebben we in sommige wedstrijden onnodig punten laten liggen, waardoor we net naast de nacompetitie grepen. Wanneer is dit seizoen voor jou persoonlijk geslaagd? Welke bijdrage wil jij leveren om na afloop te kunnen zeggen dat je belangrijk bent geweest en alles uit jezelf hebt gehaald? Voor mij is het seizoen geslaagd als we promoveren. Ik wil daar mijn steentje aan bijdragen door altijd honderd procent te geven, met overtuiging te spelen, doelpunten te maken en assists te geven. Daarnaast vind ik het mooi om het publiek te vermaken met goed voetbal. Stel dat een eersteklasser zich na een sterk seizoen voor jou meldt. Wat zou je dan willen weten voordat je een keuze maakt en hoe zwaar weegt jouw band met CDW daarin mee? Voordat ik een keuze maak, wil ik weten wat mijn rol binnen het team wordt, hoeveel speeltijd ik kan verwachten en wat de ambities van de club zijn. Ook vind ik het belangrijk om te weten of ik mezelf daar verder kan ontwikkelen en of de sfeer binnen het team goed is. Mijn band met CDW weegt zwaar mee, omdat ik me hier thuis voel en een goede band heb met mijn teamgenoten en trainers. Toch wil ik ook kijken naar mijn persoonlijke ontwikkeling en de kansen die ik bij een andere club zou kunnen krijgen. Hoe breng jij je vrije tijd het liefst door? Doe je naast voetbal nog aan andere sporten, of zoek je in een vrij weekend juist iets heel anders op? Ik breng mijn vrije tijd het liefst door met mijn vrienden. Zij zijn ook sportief, dus we gaan graag samen padellen of zaalvoetballen. Als we jouw beste vrienden vragen om jou te omschrijven, wat zouden zij dan zeggen? Welke kant van jou zien zij die je ploeggenoten misschien minder goed kennen? Mijn beste vrienden zouden mij omschrijven als een gezellige, bescheiden en loyale jongen die altijd voor hen klaarstaat. Zij kennen mijn grappige en persoonlijke kant beter, terwijl mijn ploeggenoten vooral mijn fanatieke en serieuze kant op het voetbalveld zien. Wat zou je graag eens willen doen of leren waar je tot nu toe nog niet aan bent toegekomen? Wat trekt je daarin aan? Op dit moment houd ik me vooral bezig met de dingen die ik leuk vind. Ik ben pas 17 jaar en heb nog genoeg tijd om nieuwe dingen te ontdekken, mezelf te ontwikkelen en te kijken wat de toekomst mij brengt. Stel dat we een avondje uitgaan in Wijk bij Duurstede: welke kroeg mogen we volgens jou niet overslaan? En waar moeten we vooraf aanschuiven voor een goede hap eten? Ik drink niet en ga ook niet naar de kroeg, dus daar kan ik je helaas geen antwoord op geven, haha! Voor een goede hap eten moet je bij Venezia Steakhouse en Pizzeria zijn. Tot slot, Rayan: wat wil je de trouwe supporters van CDW meegeven voor de rest van dit seizoen? Blijf ons vooral steunen en kom ons aanmoedigen tijdens de wedstrijden. We gaan er alles aan doen om er een mooi seizoen van te maken! Foto's: CDW en Prive.

  • Joost Schepers, donateur scheidsrechter aan het woord.

    Altius-Odysseus'91 =3-4 (Beker) Ook dit seizoen laten we iedere week weer een van onze donateurscheidsrechters aan het woord. Hoe was de ontvangst bij de club? Met welk gevoel kijkt hij terug op de wedstrijd? Hoe verliep het contact met de spelers en assistent-scheidsrechters? En stond er na het laatste fluitsignaal nog een drankje en een bedankje klaar? Kortom, alles wat bij een mooie en sportieve voetbalmiddag hoort. We kozen ditmaal de bekerwedstrijd Altius-Odysseus'91 waar donateurscheidsrechter Joost Schepers voor was aangesteld. Hoi Joost, hoe was je voetbalmiddag? Zeven goals, een warm welkom en waardering langs de lijn: Joost genoot bij Altius Een warm welkom bij Altius “Na een week vol activiteiten rondom voetbal blijft de wedstrijddag toch het leukste moment. Zaterdag arriveerde ik om 13.15 uur op het sportpark van Altius. Het was toen nog rustig, maar naarmate de aftrap dichterbij kwam, veranderde dat zichtbaar. Steeds meer mensen vonden hun weg naar het veld. Zelf werd ik meer dan keurig ontvangen door de gastheren van Altius. Daar wil ik de club echt een compliment voor geven. Zo’n warm welkom is een fijne manier om aan je voetbalmiddag te beginnen. Hulde daarvoor! Om 13.55 uur was het tijd om warm te lopen, en dat kon heerlijk in de zon. Na een praatje met beide trainers en een goede warming-up zocht ik met de assistent-scheidsrechters de kleedkamer op om samen de wedstrijd voor te bespreken. Ook dat hoort bij de voorbereiding: even rustig met elkaar zitten voordat de bal gaat rollen. Sportieve duels en volop voetbal Rond 14.30 uur was het zover. We betraden het veld, waar inmiddels veel toeschouwers stonden en een leuke sfeer hing. Odysseus’91 verrichtte de aftrap en we konden beginnen. Er volgde een sportieve eerste helft met veel voetbal en mooie duels. Beide ploegen maakten er een aantrekkelijke wedstrijd van. Met een 1-2 stand op het scorebord gingen we de rust in: voor iedereen even de gelegenheid om bij te komen en zich klaar te maken voor het vervolg. Na een kwartier stonden we weer op het veld. Ook de tweede helft bood volop voetbal, met goede duels en veel intensiteit van beide kanten. Voor mij als scheidsrechter waren er daardoor mooie mogelijkheden om het spel te laten doorgaan. Een aantal keren kon ik de voordeelregel toepassen en bleef de vaart in de wedstrijd. Dat zijn fijne momenten: de ruimte geven om te voetballen als de wedstrijd dat toelaat. Spanning tot in de slotfase Altius maakte het na rust nog behoorlijk spannend. Vier minuten voor tijd viel de aansluitingstreffer: 3-4. Daarmee was de spanning in de slotfase weer helemaal terug. De thuisploeg was dichtbij, maar uiteindelijk mocht het niet baten. Odysseus’91 hield de voorsprong vast en ging er met de overwinning vandoor. Na het laatste fluitsignaal kreeg ik van vrijwel alle spelers complimenten. Zelfs supporters van Altius, die hun ploeg net hadden zien verliezen, spraken hun waardering uit. Dat maakt zo’n middag extra mooi. Op die momenten weet je weer precies waarom je deze hobby met zoveel plezier uitvoert. Zo hoort een voetbalmiddag te zijn Na afloop heb ik in de bestuurskamer nog gezellig bijgepraat, voordat het tijd werd om de terugreis naar huis te maken. Een mooie afsluiting van een geslaagde voetbalmiddag. Mijn grote complimenten gaan naar beide ploegen, de toeschouwers en de assistent-scheidsrechters. Er werd gestreden om de overwinning, maar de sportiviteit bleef overeind. Voor mij was deze wedstrijd een prachtig voorbeeld van hoe voetbal hoort te zijn.” Een warm welkom, twee ploegen die willen voetballen en waardering voor de man met de fluit: soms zit een mooie voetbalmiddag juist in die dingen. Dank aan Joost voor zijn verhaal en aan iedereen bij Altius–Odysseus’91 die daaraan heeft bijgedragen!

  • Kwamé Ballo(Kockengen), speler aan het woord

    Afgelopen week deelden we het verdrietige nieuws over Kwamé Ballo: een afgescheurde kruisband maakt een einde aan zijn seizoen. Opnieuw een zware tegenvaller voor een geweldige voetballer die in zijn carrière al veel te veel blessureleed heeft moeten doorstaan. Juist nu hij met plezier en volle inzet zijn bijdrage leverde bij Kockengen, moet hij het spelletje waar hij zo van houdt weer missen. Kort nadat het nieuws bekend werd, zochten we Kwamé op voor een persoonlijk gesprek. Over de klap, zijn liefde voor voetbal en de mooie herinneringen die niemand hem afneemt. Maar ook over de man achter de voetballer, die ondanks alle pech zijn glimlach probeert vast te houden. Hoi Kwamé, je hebt inmiddels heel wat kleedkamers van binnen gezien en de nodige verhalen verzameld. Van mooie voetbaljaren tot een vervelende blessure bij Kockengen: genoeg om over bij te praten. Tijd om de voetballer én de man achter de voetbalschoenen beter te leren kennen! Om te beginnen, stel jezelf eens voor? Mijn naam is Kwamé Ballo, ik ben 33 jaar oud en geboren in Capelle aan den IJssel. Sinds kort woon ik weer bij mams thuis in Nieuwegein. Ik heb een prachtige vriendin die ik zo nu en dan een beetje irriteer, haha. Waar stond jouw voetbalwieg en welke rol speelde jouw familie daarin? Neem ons eens mee naar je jeugdjaren: waar droomde je van en tegen welke spelers keek je op? Ik ben al vroeg verliefd geworden op het voetbalspelletje. Op mijn vierde begon ik met trainen bij IJFC, toen nog bij de F’jes. Mijn broer Miquel Ballo speelde er ook en mijn moeder werkte als vrijwilliger in de commissiekamer. Op zaterdag waren we altijd bij de club te vinden. Ik kreeg al snel de bijnaam ‘Tosti Boy’, want na de wedstrijd zag je me altijd met een tosti ham-kaas over het terrein lopen. Als je me in de jeugd had gevraagd waar ik wilde voetballen, was mijn antwoord altijd: in het eerste van IJFC. Mijn broer maakte onder John Vink al op jonge leeftijd, op zijn zestiende of zeventiende, zijn debuut. Zijn allereerste wedstrijd vergeet ik nooit meer: bij zijn eerste balcontact een goal, bij zijn tweede een assist en bij zijn derde weer een goal. Na die wedstrijd was hij niet meer weg te denken uit het eerste. Als kleine jongen keek ik naar wedstrijden van het eerste, met spelers als Dennis Groenendijk, Daniel Willekes, Elvin Hardeveld, Dusty Louwaars en Bob de Vries. Het zijn er te veel om op te noemen, maar ik keek met plezier naar deze heren. Weet je jouw debuut in het eerste elftal nog? Welke trainer gaf je het vertrouwen en tegen wie speelde je? En vooral: voelde je je er klaar voor of deden de zenuwen tijdens de warming-up al het meeste loopwerk? Mijn debuut in het eerste was onder Perry Gesser. We speelden thuis tegen CJVV. Na 45 minuten stond het nog 0-0. Dan zit je als jonge jongen op de bank te hopen dat de stand zo blijft, zodat jij de winnende kunt maken of een assist kunt geven. Kortom, ik wilde belangrijk zijn. Ik denk dat velen dat gevoel wel kennen. Ik mocht warmlopen en viel in de 75e minuut in. Vol spanning en zenuwen stond ik eindelijk op het veld bij de grote jongens. Ik maakte een goede actie, wat me meteen wat vertrouwen gaf. Je eerste balcontact is erg belangrijk, want dat bepaalt hoe je aan de wedstrijd begint. Uiteindelijk maakte ik een actie en gaf ik de bal voor richting de tweede paal. Davy Boon schoot hem binnen, waardoor we met 1-0 wonnen. Dat was voor mij een dag om nooit te vergeten. Helaas raakte ik daarna geblesseerd en moest ik aan mijn rechterknie worden geopereerd. Dat betekende het einde van mijn seizoen. Na Benschop kwam je bij FC Hilversum terecht, waar je met de nodige bekende namen uit het regionale voetbal speelde. Waarom koos je voor die club en wat heb je van die periode meegenomen? Een mooie herinnering aan de spelersgroep mag natuurlijk niet ontbreken, misschien eentje met Jerraynel, zolang jullie daarna nog samen door één deur kunnen. Na mijn vervelende seizoen bij VV Benschop, met veel blessureleed, besloot ik naar FC Hilversum te gaan. De reden was dat we daar op gras trainden en ook onze thuiswedstrijden op gras speelden. Na zoveel jaren voetballen met blessures wilde ik kijken of het aan het kunstgras lag. Bij FC Hilversum kreeg ik die kans. Ik speelde er met geweldige spelers, van wie ik in één jaar veel heb geleerd: Tony Bonsink, Tonnie Cussel, Jerraynel van der Pol, Giordano van der Pol, Rosco Cyrus en Samet Sukus. Ik leerde al snel dat je geen bal meer kreeg als je een bal ingespeeld kreeg en er weinig goeds mee deed, haha. De druk om te presteren was dus hoog en dat was in die tijd goed voor mij. Ik heb ook nog nooit zoveel gele kaarten zien vallen in één seizoen. Jerraynel wist daar wel raad mee, haha. Je maakte samen met Djao de overstap van PVC naar Kockengen. Wat speelde er destijds en waarom besloten jullie verder te kijken? In het seizoen bij PVC speelden we op zondag. Het was voor een club uit de regio Utrecht gewoon niet leuk meer om in die competitie te spelen. Omdat er binnen de club nog geen duidelijkheid was over een overstap naar de zaterdag, besloten Djao en ik zelf verder te kijken. Uiteindelijk is PVC op het laatste moment toch overgestapt, maar toen hadden we Kockengen al ons jawoord gegeven. Je draait inmiddels ruim een seizoen mee bij Kockengen. Wat voor club heb je aangetroffen en hoe voel jij je daar op je plek? Van buitenaf zien veel mensen Kockengen misschien als een kleine boerenclub. Maar juist bij de kleinere clubs is het vaak wat gezelliger en is de onderlinge band wat sterker. Je weet dat je iedereen die er onderdeel van uitmaakt keihard nodig hebt. Dat zorgt voor mooie momenten en hechte banden. Kockengen is niet zomaar een voetbalclub, het is een familieclub van het dorp. Vanuit de club worden ook veel activiteiten en sportactiviteiten georganiseerd. In het begin vraag je je altijd af hoe je binnen een club zult passen, maar ik ben heel blij met hoe dat hier is gegaan. Na een hoopgevende competitiestart ging het tegen Faja Lobi KDS voor jou mis. Wat gebeurde er precies, wat is inmiddels bekend over de blessure en hoe ziet het vooruitzicht op herstel eruit? We speelden tegen Faja Lobi KDS en na tien minuten was het voor mij al raak. Ik wilde druk zetten op mijn tegenstander, maar bij het draaien bleef ik met mijn nop haken in het kunstgras en verdraaide ik mijn linkerknie. Ik voelde iets knappen en schreeuwde het uit van de pijn. Gezien mijn verleden wist ik meteen dat het foute boel was. Afgelopen week heb ik te horen gekregen dat mijn voorste kruisband inderdaad is afgescheurd. Maar gek genoeg heb ik nog steeds veel energie en sta ik er positief in. De volgende stap is een operatie en daarna herstellen. Daar ben ik nog negen maanden tot een jaar zoet mee. Zo’n blessure raakt je ook buiten het veld. Hoe heb je de eerste dagen ervaren en kijk je nu anders naar zo’n tegenslag dan toen je jonger was? De pijn was de eerste dagen erg vervelend. Ik ben zelf geen voorstander van slapen met pijnstillers, want ik wil zo snel mogelijk aan de pijn wennen, zodat ik ermee leer omgaan. Maar dat terzijde: ik ben natuurlijk geen achttien meer. Je kijkt er nu anders naar, omdat ook andere prioriteiten in je leven eronder lijden. Een jaar of vijf geleden noemde je jezelf ‘een man van glas’ en vertelde je dat je daarom veel naar de sportschool ging. Is krachttraining sindsdien een vast onderdeel van jouw voetballeven gebleven en waarop richt je je om lichamelijk sterker en minder kwetsbaar te worden? Ik sport nog steeds actief, juist om fit te blijven voor het voetbal. Ik heb een ontzettend lange geschiedenis met hamstringblessures en richt me daarom vooral op mijn hamstrings. Dat ging ongeveer anderhalf jaar goed, totdat ik mijn knie blesseerde. Als je nu moet antwoorden: wil je na je herstel weer terugkeren als voetballer? Of is dat een beslissing waarvoor je jezelf de komende tijd de ruimte wilt geven? Als je mij die vraag nu stelt, is het antwoord nee. Maar ik ken mezelf. Het is een haat-liefdeverhouding die je met het spel hebt. Hoe laat je iets los waar je al vanaf je vierde van houdt? Iets waar je bijna dagelijks mee bezig bent, jaar in, jaar uit? Dat is lastig. Voetbal is onderdeel van mijn leven, dus dit is een bittere pil. Ik voel aan alles dat de tank nog niet leeg is, zelfs na deze blessure. Maar ik moet ook realistisch zijn. Daarom ga ik tijdens mijn herstel bekijken hoe ik erin sta. Ook ga ik ervoor zorgen dat ik wat credits bij mijn vriendin heb opgebouwd, zodat we thuis een goed vervolggesprek kunnen hebben over mijn toekomst als voetballer, haha. Los van deze blessure: zie je nog een terugkeer naar PVC voor je, of is Kockengen jouw laatste club? Je hebt ooit gezegd bij PVC te willen stoppen; staat die deur nog op een kier? Nee, Kockengen is het eindstation. Dat was PVC voor mij eigenlijk al, maar het zondagvoetbal was echt een ding. Je bent bij Kockengen ook actief als jeugdtrainer. Welke teams train je en wat geeft jou daarin de meeste voldoening? Hoe bevalt het om nu zelf aan de andere kant van de oefening te staan? Ik ben trainer van de JO16 en JO14. Samen met Siggi verzorg ik de trainingen. Het is leuk om te zien hoe die jongens zich ontwikkelen. Dit zijn natuurlijk jongens die de potentie hebben om in het eerste te spelen. Ik ben dit jaar pas begonnen, dus het is nog vrij nieuw. Ook ik leer bij elke training en wedstrijd weer iets. Hier wil ik voorlopig nog mee doorgaan. Je hebt met heel wat spelers op het veld gestaan. Welke vijf oud-ploeggenoten zou je direct bellen voor een gezelligheidsteam, vanwege hun kwaliteiten, jullie onderlinge band of allebei? Een mooie anekdote mag er natuurlijk bij. Carinho, met wie ik bij DESTO heb gespeeld. Hij is geen ploeggenoot meer, maar wel een vriend en een goede voetballer. Miquel Ballo, mijn broer. Dat ik samen met hem op het veld heb kunnen staan, was voor mij erg bijzonder. Een grappig verhaal: we hebben een keer in de nacompetitie tegenover elkaar gestaan. Door veel blessureleed was hij nog speelgerechtigd voor De Meern 2 en ik speelde bij VVIJ 2. We zaten bij de kapper en hij zei: ‘Ik ga drie keer scoren. Als ik niet drie keer scoor, neem ik jullie mee uit eten. Maar als het wel lukt, betalen jullie voor mij.’ We stonden met 2-1 achter, waarbij Miquel uiteraard had gescoord. Hij legde de bal neer voor een vrije trap. Ik vroeg nog aan mijn keeper: ‘Moeten we springen of wil je dat we blijven staan?’ We moesten in de muur blijven staan. En ja hoor: de bal vloog precies over mijn hoofd de kruising in. Dat was zijn derde goal en dus moest mijn portemonnee open. Djao Hazeleger, met wie ik al een aantal jaar voetbal en ook buiten het veld een heel goede band heb. Tony Bonsink. Ik heb niemand de ballen zo simpel zien wegleggen. Met zo’n speler krijg je ineens rust en hij laat ook andere spelers beter spelen. En ik kan Jerraynel van der Pol niet vergeten. Wat een fenomeen was dat, binnen en buiten het veld! Er zijn bepaalde spelers naar wie je op het veld meteen luistert als ze iets zeggen. Hun ervaring zie je direct. Jerraynel liet het spelletje heel makkelijk lijken. Als ik rechtsbuiten stond, vertelde hij van tevoren hoe hij ging lopen. Het enige wat ik moest doen, was de bal bij de tweede paal leggen. Hij deed de rest. In welke periode van jouw seniorencarrière heb je het meeste plezier gehad? Laat de ranglijst en de prijzenkast even buiten beschouwing: bij welke spelersgroep werd zóveel gelachen dat je voor de kleedkamer alleen al naar de training kwam? Dan moet ik toch DESTO zeggen. Het was zo’n leuke groep. Raymond Graanoogst zei me van tevoren al dat je echt bij de groep moest passen en er niet zomaar bij kwam. Na de trainingen zetten we zelfs muziek op in de kleedkamer en bleven we langer hangen om te rappen of te dansen. De sfeer buiten het voetbal was ongekend gezellig. Erg bijzonder! Hoe ziet jouw leven eruit wanneer de voetbaltas dichtblijft? Waar haal je buiten het voetbal plezier uit en waarmee ben je in het dagelijks leven druk? Ik breng veel tijd door met mijn vriendin, familie en vrienden. Dat is voor mij de manier om mentaal weer op te laden. Veel vrienden van mij hebben kinderen en ik ben de gekke oom, haha. Daar haal ik veel voldoening uit. Verder werk ik als installatiemonteur bij Utrecht Dental en ben ik mijn eigen bedrijf gestart: een online platform voor dj’s. Kortom, een week mag van mij best acht dagen hebben in plaats van zeven, haha. Welke plek neemt voetbal tegenwoordig in jouw leven in? Is de balans met werk en familie in de loop der jaren veranderd? Voetbal staat nu op de derde plaats, achter werk en familie. Het is een belangrijk onderdeel van mijn leven, maar in deze tijd moet je nu eenmaal keuzes maken. Welke droom buiten het voetbal zou je nog graag willen waarmaken? Wat is voor jou het mooiste om naar uit te kijken? Er is eigenlijk maar één droom en dat is mijn eigen gezin. Alles wat ik nu doe, is er uiteindelijk op gericht om vader te worden en dat mooie avontuur met mijn partner te beginnen. O ja, voordat ik het vergeet: het schijnt dat jij ook gewoon meehelpt met het verbouwen van de kantine. Moest je ergens wat energie kwijt, of hoort de handen uit de mouwen steken er bij Kockengen gewoon bij? Zoals ik al zei: als je bij een club als Kockengen speelt, kun je van heel veel faciliteiten gebruikmaken. Juist daarom is het belangrijk dat we allemaal ons steentje bijdragen. Vele handen maken licht werk. Tot slot: stel dat je de achttienjarige Kwamé onder je hoede krijgt. Welk advies zou je hem met al jouw ervaring willen meegeven? Blijf altijd jezelf. De lach op je gezicht maakt andere mensen vrolijk. Laat niemand die lach van je afpakken. Foto's Kockengen: Nico van Stroe.

  • Kevin Ligtermoet(TOV), trainer aan het woord.

    Duncan Vervat vervult hoofdrol bij bekerzege TOV TOV gaat ten koste van Renswoude door naar de volgende bekerronde. Na een 1-1 eindstand moesten strafschoppen de beslissing brengen, met doelman Duncan Vervat in een hoofdrol. Een mooie opsteker voor de ploeg én een moment waarop je als keeper even extra schouderklopjes mag ontvangen! Na afloop spraken we een blije TOV-trainer Kevin Ligtermoet. Hoi Kevin, gefeliciteerd met het bereiken van de volgende ronde! Heb je nog vaste krachten rust gegeven, of koos je juist voor ritme en verder werken aan de dingen die je graag terugziet in het veld? Uiteindelijk moesten strafschoppen de beslissing brengen, met een mooie hoofdrol voor Duncan. Hoe kijk je terug op de wedstrijd en die spannende ontknoping? “We hebben een prima wedstrijd gespeeld en in mijn ogen zijn we terecht door naar de volgende ronde. We hebben een paar jongens niet laten starten die wat kleine pijntjes hebben gehad de laatste weken, maar verder zijn we gewoon met een basisploeg gestart. Er zat veel energie in de ploeg. Bij de eerste corner na een paar minuten kwamen we nog goed weg via onze keeper en de binnenkant van de paal, waarna de bal eruit ging. Maar daarna hadden wij het meeste recht op een voorsprong. De 1-0 van Simon viel in de 65e minuut uit een corner. Daarna kopte Max nog een bal op de lat. In het laatste kwartier was de energie een beetje op en kwamen we minder goed aan voetballen toe. Uiteindelijk viel in de 84e minuut de 1-1 en moesten we penalty’s nemen. In de reguliere serie werden door beide partijen twee penalty’s gemist. De zesde penalty werd ook door Duncan gestopt, waardoor Tom ons naar de volgende ronde kon schieten. Het voelt toch als een overwinning. Grotendeels hebben we een goede wedstrijd gespeeld, dus dat moet ons vertrouwen geven richting de komende weken.” Foto's: TOV sport fotografie (Sjaak Hoogendoorn)

  • Robin v.d. Brom(HVC), trainer aan het woord.

    Bekerzege geeft HVC vertrouwen: “Vooral de teamprestatie was sterk” In de competitie moet HVC het juiste ritme nog vinden, maar zaterdag zette de ploeg een mooie stap in de goede richting. In het bekertoernooi werd DOSC met 4-2 verslagen. Een welkome overwinning die niet alleen een plek in de volgende ronde opleverde, maar ook vertrouwen geeft voor het vervolg. Even weer samen het plezier van winnen beleven: dat doet een ploeg goed. Na afloop spraken we HVC-trainer Robin van de Brom, die vooral blij was voor zijn spelers. Hoi Robin, dit had de ploeg even nodig: een mooie opsteker! Ook voor jou als trainer moet het fijn zijn om de jongens zo te zien winnen. Kijk je terug op een goede wedstrijd van je ploeg en kunnen jullie met een lekker gevoel toewerken naar de volgende competitiewedstrijd? “Dit was inderdaad even een heerlijke opsteker, vooral voor het elftal. Komend weekend zijn we vrij, dus we kunnen met een goed gevoel toewerken naar de volgende competitiewedstrijd. We hadden gisteren een aantal afwezigen, maar er stond alsnog een volwaardig elftal dat bij vlagen weer heel dominant voetbal speelde. Uiteindelijk hebben we de wedstrijd ook verdiend gewonnen. Abdellah pakte zijn doelpunt mee, Marouane scoorde als spits twee keer en Nassim speelde opnieuw een sterke wedstrijd. Het is vooral lekker voor die jongens om weer dat gevoel van scoren en winnen te ervaren. Maar los van de individuele prestaties vond ik vooral de teamprestatie sterk. We waren constant, hebben voor elkaar gevochten en de positiviteit binnen de ploeg was duidelijk aanwezig. Dat is misschien nog wel het belangrijkste wat we uit deze wedstrijd kunnen meenemen. We zijn in ieder geval lekker een ronde verder in de beker! We zien wel wat er uiteindelijk uit de loting komt, maar hopelijk levert die een mooie thuiswedstrijd op. Voor nu kunnen we hier met een goed gevoel op voortbouwen!” Reactie Trainer Kees Kosterman in Regiosport Gelderland. DOSC-trainer Kees Kosterman baalde van de bekernederlaag bij HVC. Zijn ploeg leidde voor rust, maar zag de 1-3 afgekeurd worden. „Dan maken wij een schitterende goal voor de 1-3, maar die wordt afgevlagd. Niemand begreep het.” Rodney van Klooster kreeg vervolgens een tien-minutenstraf voor protesteren. Na de gelijkmaker uit een vrije trap raakte DOSC de grip kwijt. „We creëren genoeg, maar krijgen te makkelijk de doelpunten tegen.”

  • Robert Jan Boers (VVZ'49), teammanager aan het woord.

    Teammanager aan het woord Wat een wedstrijd.... Wij wisten natuurlijk dat het team VVJ druipt van de individuele klasse. Een selectie van dik 30 man maar "vandaag krijgen wat wisselspelers een kans". Wij misten om verschillende redenen ook op 6 posities onze basisspelers, maar zoals een oud VVZ trainer altijd beweerde: " spelers die er niet zijn, kunnen ook geen wedstrijd voor je winnen". De eerste helft een uitstekend VVZ’49. We kwamen op 1-0 door een prachtige vrije trap van Guus Parinussa, maar in het rustsignaal scoorde VVJ de gelijkmaker. Tot dan toe hadden wij misschien wel het betere van het spel. De tweede helft was van onze kant wat minder, terwijl VVJ er een schepje bovenop deed en nog enkele "geweldenaren" binnen de lijnen bracht. De 1-2 viel door ietwat naïef verdedigen, maar een kwartier voor tijd scoorde wij eigenlijk vanuit het niets de 2-2. Er kroop weer geloof in, de strijdlust kwam er weer in en er waren zelfs kleine kansjes op meer, maar het werden penalty's. En toen stond onze aanvoerder op.....hij pakte 3 pingels, terwijl wij er ook twee miste, maar ging toen zelf achter de 5e staan. Overtuigend ging de bal tegen de touwen en werd Daan bedolven onder een kluwe van spelers en staf... Een heerlijke sportieve bekerwedstrijd onder leiding van een geweldige scheidsrechter (dhr.Vincent Smedinga)...... We mogen nog een rondje bekervoetballen.

bottom of page