Stephan Henderik (EDO), trainer aan het woord

Net de 30 gepasseerd, maar wel klaar voor zijn eerste uitdaging als hoofdtrainer in het seniorenvoetbal. EDO ziet in Stephan Henderik de ideale trainer voor deze positie. Na vier succesvolle seizoenen als assistent-trainer bij PVCV, waar hij samenwerkte met Fred van Leeuwen, staat hij nu op eigen benen. Voor de start van zijn eerste seizoen in Utrecht zochten wij de ambitieuze oefenmeester op voor een uitgebreid gesprek.

Stephan, wil je jezelf eerst eens voorstellen aan de volgers van Voetbal Midden Nederland?

Ik ben Stephan Henderik, 31 jaar en geboren in Utrecht. Momenteel woon ik in Leidsche Rijn (Utrecht). In het dagelijks leven ben ik financieel directeur bij een IT-bedrijf dat zich volledig richt op de onderwijsmarkt.

Je bent pas 31 jaar en staat aan de vooravond van je eerste klus als hoofdtrainer van een eerste elftal. We kennen je eigenlijk niet als voetballer. Waar ben je ooit begonnen, hoe is jouw spelersloopbaan verlopen en waarom besloot je op relatief jonge leeftijd te stoppen? Wanneer begon vervolgens het trainerschap serieus te kriebelen?

Aan mij is geen groot voetbaltalent verloren gegaan. Ik ben in de F'jes begonnen bij DOS en heb vervolgens een paar jaar bij Zwaluwen Vooruit gevoetbald. Daarna ben ik vanaf de D'tjes bij UVV terechtgekomen en daar tot mijn 20e gevoetbald. Door wat blessures (en misschien ook wat gebrek aan kwaliteit) ben ik zelf gestopt met voetballen en mij gaan richten op het trainersvak. Vanaf mijn 18e ben ik begonnen met het geven van trainingen aan de jongste jeugd en vervolgens aan steeds wat oudere jeugdteams.

Je deed al op jonge leeftijd ervaring op in de jeugd van UVV, Elinkwijk en PVCV als jeugdtrainer. Heeft iemand je gestimuleerd om trainer te worden of kwam dat echt vanuit jezelf? Welke lessen heb je daar geleerd en vind jij dat werken met jeugd de ideale basis is om uiteindelijk hoofdtrainer van een eerste elftal te worden? Welke trainersdiploma's heb je inmiddels op zak en hoe ambitieus ben je om jezelf daarin verder te ontwikkelen?

Ik ben ooit begonnen met het geven van voetbaltrainingen door een opdracht van school. Daarna ben ik er eigenlijk nooit meer mee gestopt. Het was in die tijd ook een vorm van ontspanning, omdat ik deze trainingen gaf met meerdere teamgenoten van UVV. Vanuit het trainen van de jeugd neem je veel mee met betrekking tot de basisvaardigheden van het voetbal. Die zijn essentieel om alle exotische plannen die je als trainer kunt hebben uit te voeren. Die basisvaardigheden zullen dus ook aankomend jaar bij EDO veel terugkomen.

Ik heb mijn VC3-diploma een paar jaar geleden gehaald. In de toekomst wil ik wellicht nog voor mijn VC4 gaan, maar dat hangt er wel een beetje vanaf hoe alles loopt.

De afgelopen vier seizoenen was je assistent-trainer bij PVCV van Fred van Leeuwen. Hoe kijk je terug op die samenwerking? Kreeg je binnen die staf echt de ruimte om jezelf te ontwikkelen en welke lessen of werkwijzen van Fred neem je straks bewust mee naar EDO?

Ik heb ruim 13 jaar met Fred samengewerkt. Dus na al die jaren kun je lezen en schrijven met elkaar. Ik denk dat wij een mooie rolverdeling hadden waarin iedereen zijn bijdrage kon leveren aan de ontwikkeling van het team. Daardoor heb ik mijzelf ook telkens kunnen ontwikkelen en heb ik uiteindelijk de stap kunnen maken om op eigen benen te gaan staan. Al had ik in de rol als assistent bij Fred ook nog jaren door kunnen gaan.

De belangrijkste les die ik heb meegenomen van Fred is dat je altijd eerlijk moet zijn tegen spelers. Dat is niet altijd leuk, maar op de lange termijn wel het beste voor iedereen en dus voor het team.

Je kreeg bij PVCV al veel verantwoordelijkheden, maar hoofdtrainer zijn is natuurlijk toch iets anders. Merk je nu al hoeveel extra tijd, verantwoordelijkheid en keuzes daarbij komen kijken? Kun je dat uitdrukken in tijd of wat dat extra precies inhoudt?

Natuurlijk komen er meer zaken bij kijken nu je de eindverantwoordelijkheid hebt. Al was ik bij PVCV ook altijd al met die zaken bezig. Dus qua tijd die je ermee bezig bent, zal er niet heel veel veranderen. Al zegt dat wellicht meer over de tijd die ik er bij PVCV ook al in stak. Van nature ben ik redelijk een controlfreak, dus ik bemoei me graag met alles. Dat was bij PVCV zo en dat is nu niet anders bij EDO.

Hoe kwam EDO uiteindelijk op jouw pad, gewoon gesolliciteerd of benaderd? Hoe goed kende jij de club eigenlijk al, niet alleen van naam maar ook als vereniging? Heb je meerdere gesprekken gehad of was je vrij snel uit, en hoe verliepen die voor je gevoel?

Het contact met EDO is via via tot stand gekomen. Ik kende de club natuurlijk al van de onderlinge wedstrijden van de afgelopen jaren, maar concreet contact was er in die jaren nooit echt geweest. Eenmaal in gesprek kwam de vraag of ik eventueel geïnteresseerd was om eens op gesprek te komen en te kijken of de plannen van mij en van EDO met elkaar in lijn lagen. Dat gesprek verliep eigenlijk heel positief, waardoor we verder het proces in zijn gegaan. Vervolgens heb ik ook nog een gesprek gehad met een afvaardiging van de spelersgroep. Ook dit was een positief gesprek, waarna de samenwerking dus redelijk snel rondgemaakt kon worden.

Toen jij werd gepresenteerd als nieuwe hoofdtrainer van EDO schreef de technische commissie onder meer het volgende: "In Stephan denken wij een energieke, toegewijde en kundige trainer gevonden te hebben die goed past bij de clubcultuur en de ambities van EDO. Zowel Stephan als EDO hebben het streven om samen mooie dingen te bereiken én te beleven." Dat zijn prachtige woorden en een mooi blijk van vertrouwen vanuit de club. Hoe kwam dat bij jou binnen? Voel je daardoor ook extra verantwoordelijkheid om dat vertrouwen terug te betalen en samen iets moois op te bouwen?

De woorden van de club geven natuurlijk veel vertrouwen, maar het zorgt wat mij betreft niet voor extra druk of iets dergelijks. Ik wil met mijn staf het maximale uit deze spelersgroep halen, maar dat is iets wat ik mijzelf ook opleg.

Toen jij tekende leek EDO nog in de tweede klasse te blijven, inmiddels wacht de derde klasse. Veranderde dat iets aan jouw gevoel of juist niet? Zie je het als een extra uitdaging om de club weer omhoog te helpen, of begin je liever eerst met het neerzetten van een herkenbaar EDO onder jouw leiding?

Ik heb veel mensen horen zeggen: misschien is het beter om in de 3e klasse in te stappen, want dan hoef je wellicht minder tegen degradatie te vechten het hele jaar en kun je meer focussen op je speelwijze, et cetera. Daar ben ik het zelf niet mee eens. Ik had liever in de 2e klasse gespeeld, omdat ik denk dat deze spelersgroep daar ook thuishoort. Alleen is het nu eenmaal een feit dat we aankomend seizoen in de 3e klasse gaan spelen en gaan we er alles aan doen om met EDO een heel mooi seizoen neer te zetten.

Na vier mooie jaren laat je PVCV achter. Als je terugkijkt op die periode, welke twee of drie momenten zullen jou altijd bijblijven? En wat ga je persoonlijk het meeste missen?

Bij PVCV hebben we een aantal jaar met een vaste kern spelers gewerkt. Natuurlijk ga je dat wel missen, al gaan we er alles aan doen om PVCV snel weer tegen te komen in de competitie. Daarnaast is de promotie via de nacompetitie in 2024 iets waar je graag aan terugdenkt. Die periode van drie weken waarin wij vier wedstrijden wisten te winnen, vergeet je niet snel en daar kijk je maar al te graag op terug.

Binnenkort begint jouw eerste voorbereiding als hoofdtrainer. Waar ligt in de eerste weken, naast de fysieke voorbereiding, de nadruk? En hoe belangrijk vind je het om vanaf dag één jouw eigen voetbalvisie en speelwijze zichtbaar te maken of volgt dat later in de voorbereiding?

De eerste weken zullen verder in het teken staan van het beter leren kennen van de spelersgroep. Ik heb wel een beeld van de spelers, maar je gaat ze pas echt leren kennen als je met ze op het veld staat. Voor Kevin Hofland en mij is het prettig dat Nick van Rheenen onderdeel is geworden van de staf. Hierdoor hebben wij met Nick en Jeroen Heinen (keeperstrainer) twee stafleden die de spelers al wat beter kennen en kunnen we hopelijk snel mooie stappen maken. Qua voetbal zullen we in korte tijd proberen zo veel mogelijk aspecten aan te raken, maar dat zal echt niet allemaal lukken voordat de competitie begint.

Start je met een selectie zoals jij die voor ogen had of zijn er deze zomer veel mutaties geweest? En hoe kijk je naar het feit dat EDO geen eigen jeugdopleiding heeft, waardoor je bij blessures minder makkelijk kunt doorschuiven vanuit de jeugd?

De spelersgroep is nagenoeg volledig bij elkaar gebleven. Dat is denk ik ook een compliment voor de club EDO. Ondanks de "negatieve" afloop van vorig seizoen is de selectie de club trouw gebleven en is iedereen gemotiveerd om aankomend seizoen wat zaken recht te trekken.

Het klopt dat EDO geen jeugdopleiding heeft, maar het heeft wel een tweede elftal dat op hoog niveau actief is. In deze groep zitten een aantal gelouterde spelers die weten wat het is om op niveau te spelen, maar er zitten inmiddels ook een aantal talentvolle spelers bij die steeds dichter tegen het eerste aan zitten. Ik maak mij dus geen zorgen over de invulling van de selectie, mochten er onverhoopt wat blessures ontstaan.

Iedere trainer ontwikkelt uiteindelijk zijn eigen identiteit en begint met bepaalde ambities. Als wij over een jaar terugkijken op jouw eerste seizoen bij EDO, wat hopen we dan te zien? Waaraan moet een elftal van Stephan Henderik herkenbaar zijn, waar sta jij als trainer voor en wanneer kun jij zeggen dat jouw eerste seizoen geslaagd is? Is dat alleen afhankelijk van promotie, of kijk je ook naar de ontwikkeling van de ploeg, de speelwijze en de cultuur binnen de selectie?

Ik hoop dat mensen aan het einde van het seizoen over EDO zeggen dat het een ploeg was waar de energie vanaf spat en waar elke wedstrijd wel iets gebeurde. In het amateurvoetbal kunnen we allemaal hele mooie ideeën hebben, maar over het algemeen is het de ploeg die de meeste energie levert die er met de prijzen vandoor gaat. Als je bijvoorbeeld kijkt naar het afgelopen seizoen in de 2e klasse B, zie je daar een heel mooi voorbeeld van. Woudenberg was (zonder iemand tekort te doen) denk ik niet de meest begaafde ploeg van de afdeling. Alleen als je kijkt naar de energie van die ploeg, dan staken ze er met kop en schouders bovenuit en zijn zij terecht kampioen geworden. Laten we er met EDO voor gaan om dat kunstje volgend jaar na te doen.