Kevin Hofland(EDO), ass.trainer aan het woord

Kevin Hofland kiest bewust voor een nieuwe rol bij EDO

Na 2,5 jaar kwam er een einde aan de periode van Kevin Hofland als hoofdtrainer van SV de Vecht. Een intensieve periode waarin hij niet alleen iedere week op het veld stond, maar eigenlijk de hele week met het team bezig was. Inmiddels heeft Hofland een nieuwe uitdaging gevonden bij EDO, waar hij als assistent-trainer op een hoger niveau werkt. Een bewuste keuze, waarbij hij wat afstand heeft genomen van de eindverantwoordelijkheid, maar juist meer ruimte ervaart om zich met het voetbal zelf bezig te houden.

Na 2,5 jaar als hoofdtrainer van SV de Vecht komt er een einde aan een intensieve periode. Wat gaat het met je doen om straks niet meer iedere week als hoofdtrainer voor de groep te staan?

“Dat ga ik zeker missen. Als hoofdtrainer ben je de afgelopen jaren eigenlijk de hele week met een groep bezig. Niet alleen tijdens trainingen en wedstrijden, maar ook met de voorbereiding, het analyseren en alles wat er rondom een team speelt. Die betrokkenheid is behoorlijk intensief.

Tegelijkertijd voelde dit voor mij ook als een goed moment om iets anders te gaan doen. De dagelijkse betrokkenheid bij het voetbal mis ik overigens niet. Bij EDO sta ik nog steeds iedere week op het veld en ben ik intensief met de spelers en staf bezig. Mijn rol is veranderd, maar de betrokkenheid en het plezier zijn eigenlijk hetzelfde gebleven.”

Je hebt ervoor gekozen om als assistent-trainer bij EDO aan de slag te gaan. Waarom past juist die rol op dit moment goed bij jou?

“Bij EDO kwamen voor mij eigenlijk een paar dingen mooi samen. Ik wilde graag op een hoger niveau werken, maar vond het ook interessant om een keer niet overal eindverantwoordelijk voor te zijn. Als hoofdtrainer ben je met ontzettend veel dingen bezig. Nu kan ik voor mijn gevoel veel meer met het voetbal zelf bezig zijn.

We hebben bij EDO daarnaast een grote trainingsstaf. Daardoor kun je veel met elkaar overleggen en ben je echt samen bezig met trainingen en wedstrijden. Dat vind ik erg interessant. Je kijkt met meerdere mensen naar hetzelfde team en kunt elkaar daarin ook beter maken.”

Was de keuze voor EDO vooral ingegeven door de onzekerheid rondom het eerste elftal van SV de Vecht, of zag je het ook als een bewuste volgende stap in je ontwikkeling als trainer?

“Die keuze staat eigenlijk los van wat er daarna bij De Vecht is gebeurd. Ik heb zelf al in december aangegeven dat ik na het seizoen zou stoppen als hoofdtrainer. Daarna heeft het lang geduurd voordat er voor de spelers duidelijkheid kwam over een nieuwe trainer en eventuele versterkingen.

Als die duidelijkheid er begin juni nog niet is, snap ik heel goed dat spelers hun eigen keuze maken en naar een andere club vertrekken of stoppen. Het is fijn voor De Vecht dat er uiteindelijk alsnog een eerste elftal staat, maar het blijft ontzettend zonde dat de selectie van de afgelopen jaren volledig uit elkaar is gevallen. Als je vervolgens naar de eerste resultaten kijkt, kun je je ook afvragen of die ontwikkeling de ploeg sportief daadwerkelijk sterker heeft gemaakt.

Mijn keuze voor EDO was vooral een bewuste. Na mijn periode als hoofdtrainer wilde ik graag in een andere omgeving en vanuit een andere rol verder. Bij EDO werk ik met een fijne staf en een goede spelersgroep op een hoger niveau. Als assistent kijk je toch anders naar trainingen en wedstrijden. Voor mij voelt dat op dit moment als een mooie volgende stap.”

Je bent daarnaast bezig met je trainersopleiding en werkt toe naar een hoger trainersdiploma. In hoeverre speelt die ontwikkeling mee in de keuzes die je nu maakt?

“Best wel veel. Ik merk dat ik de laatste jaren steeds meer geïnteresseerd ben geraakt in het tactische gedeelte van het spel. Hoe wil je opbouwen? Hoe zet je druk? Wat doe je in de omschakeling? En misschien nog wel belangrijker: hoe vertaal je dat naar het trainingsveld?

Dat vind ik eigenlijk het leukste gedeelte van het trainerschap. Ik vind het interessant om daar steeds verder in te komen en mezelf daarin te ontwikkelen. Bij EDO krijg ik daar ook alle ruimte voor. Door met een grotere staf te werken en met elkaar over voetbal te praten, leer je iedere week weer bij.”

Als je vooruitkijkt, zie je jezelf uiteindelijk weer als hoofdtrainer langs de lijn staan? Of kan een rol als assistent-trainer je ook langere tijd blijven aanspreken?

“Op dit moment heb ik totaal niet de behoefte om weer hoofdtrainer te zijn. Ik zit prima op mijn plek bij EDO en wil vooral kijken wat dit seizoen brengt. De rol van assistent past me eigenlijk ook goed, moet ik zeggen.

Ik hoef niet per se eindverantwoordelijk te zijn. Anders was ik natuurlijk wel ergens anders hoofdtrainer geworden. Ik haal veel uit het werken met spelers, het meedenken over het team en gewoon met elkaar bezig zijn met voetbal. Dat vind ik ontzettend leuk.

Voor een volgende stap vind ik vooral de omgeving belangrijk. Het niveau moet passen, maar ook de club, de spelersgroep en de mensen met wie je werkt. Of dat uiteindelijk als hoofdtrainer of als assistent is, vind ik minder belangrijk.

Ik heb het nu goed naar mijn zin bij EDO, voel dat ik gewaardeerd word en zie daarom ook geen reden om snel verder te kijken. Voor nu wil ik vooral genieten van deze rol, mezelf blijven ontwikkelen en kijken waar het voetbal me uiteindelijk brengt.”

Exclusief voor VMN

Robyn de Boer