Ronan van Lamoen(Delta Sports’95) speler aan het woord

Aan het einde van het seizoen 2024-2025 liep Ronan een vervelende knieblessure op. Aanvankelijk leek het mee te vallen: er was sprake van een beschadiging aan de meniscus en de buitenband, waarna hij maandenlang intensief revalideerde. Het herstel verliep voorspoedig en hij kon afgelopen seizoen zelfs alweer zijn eerste wedstrijdminuten maken. Helaas ging het tijdens een oefenwedstrijd opnieuw mis. Een MRI bracht vervolgens het harde nieuws: zijn buitenband bleek volledig afgescheurd en ook een deel van de meniscus was beschadigd. Midden november 2025 werd hij geopereerd. We zijn nu acht maanden verder. Hoe verloopt de revalidatie van Ronan? We zochten hem afgelopen weekend even op.

Hoi Ronan, inmiddels zijn we ongeveer acht maanden verder sinds je buitenbandoperatie. Specialisten zeggen vaak dat je rond deze periode in de eindfase van je revalidatie komt. Voelt dat voor jou ook zo? Merk je dat het einde langzaam in zicht komt of zijn er toch nog flinke stappen te zetten voordat je jezelf weer echt voetballer voelt?

"Ik kan wel zeggen dat ik het licht aan het einde van de tunnel begin te zien. Op dit moment zit ik in een fase waarin ik er vertrouwen in heb dat ik voor het einde van het jaar weer op het veld zal staan. Tegelijkertijd duurt een revalidatie natuurlijk gemiddeld negen tot twaalf maanden, dus ik heb nog steeds een weg te gaan. Sinds juni ben ik weer begonnen met trainingen op het veld. Daardoor krijg ik steeds meer het gevoel dat ik weer voetballer ben en langzaam terugkeer naar het niveau en het ritme van vóór mijn blessure."

Een revalidatie van een buitenbandblessure verloopt zelden helemaal zonder hobbels. Heb jij de afgelopen acht maanden nog te maken gehad met een tegenslag of een moment waarop je dacht: 'Dit gaat langer duren dan ik had gehoopt?' En hoe ben je daar mentaal mee omgegaan?

"In maart heb ik tijdens het krachttrainen mijn hamstring van mijn geopereerde been overbelast. Daardoor kon ik een aantal weken mijn hamstring niet intensief trainen, terwijl dat juist de focus was voor die periode. In eerste instantie dacht ik dat mijn herstel daardoor nog langer zou duren, omdat mijn hamstring door de operatie al verzwakt was. Gelukkig ben ik mentaal vrij sterk en kon ik daar goed mee omgaan. Ik hield mezelf voor dat het uiteindelijk goed zou komen, zolang ik iedere week mijn trainingen en revalidatie bleef doen."

Zo'n langdurige blessure is niet alleen fysiek zwaar, maar ook mentaal. Van wie krijg jij op dit moment de meeste steun? Denk aan familie, vrienden, ploeggenoten of de club. Houden teamgenoten en de club regelmatig contact met je of merk je dat zoiets na verloop van tijd toch wat verwatert?

"Tijdens het afgelopen voetbalseizoen heb ik veel steun gehad van mijn teamgenoten. Ze vroegen iedere week hoe het met mij ging en wanneer ik weer op het veld zou staan. Ook trouwe supporters van de club informeerden regelmatig naar mijn herstel. Ze lieten merken dat ze mij graag weer op het veld wilden zien. Dat geeft veel vertrouwen en laat zien dat mensen binnen de club echt met je meeleven en om je geven.

Op dit moment krijg ik vooral veel steun van mijn vriendin en mijn vrienden, omdat ik hen natuurlijk dagelijks zie en spreek. Wanneer ik weer op het veld ben geweest, vraagt mijn vriendin hoe het is gegaan en wat ik precies heb gedaan. Die betrokkenheid geeft mij een fijn gevoel en motiveert mij om door te blijven gaan met mijn revalidatie."

Hoe ziet jouw revalidatie er op dit moment uit? Wat mag je inmiddels alweer doen en waar moet je nog voorzichtig mee zijn? Wie begeleidt jou tijdens deze laatste fase en hoe ziet een gemiddelde revalidatieweek voor jou eruit?

"Maandag ga ik na mijn werk naar de sportschool om samen met de fysiotherapeut mijn krachtoefeningen te doen. In deze periode is dat door het warme weer soms wat zwaarder, maar het gaat eigenlijk heel goed. Ik merk dat ik iedere week sterker word en steeds meer vooruitgang boek.

Dinsdag ben ik aan het einde van de middag op de club voor mijn intervaltraining. Los van de warming-up ben ik nu zo'n vijftien minuten aan het hardlopen. Vanaf volgende week bouwen we dat op naar twintig minuten. Het doel is om mijn conditie verder te verbeteren en weer meer gevoel te krijgen met het bewegen op het voetbalveld.

Woensdag sta ik zelfstandig in de sportschool en werk ik hetzelfde programma af als op maandag, maar dan zonder de fysiotherapeut. De eerste zes maanden deed ik deze training altijd onder begeleiding, maar inmiddels kan ik de oefeningen zelf goed uitvoeren. Dat maakt het ook wat makkelijker te combineren met mijn werk.

Donderdag train ik op mijn werk vooral mijn bovenlichaam. Dat is belangrijk om mijn kracht op peil te houden, zodat ik straks weer voldoende duelkracht heb als ik terugkeer op het veld. Na acht maanden nauwelijks voetbal is het logisch dat je ook wat spierkracht verliest.

Vrijdag is zonder twijfel mijn favoriete dag van de week. Dan sta ik samen met de fysiotherapeut op het voetbalveld. We doen daar intensieve oefeningen, zowel met als zonder bal. Denk aan dribbeloefeningen, passvormen en allerlei andere voetbalgerichte trainingen. Elke week mag ik weer iets meer doen, zolang alles goed blijft aanvoelen. Met de warmte van de afgelopen dagen zijn die trainingen best pittig. Ik ben sowieso nooit echt een warmweer-voetballer geweest en mijn conditie is natuurlijk ook nog niet helemaal terug, dus dat voel je wel, haha.

In het weekend ben ik vrij, zodat ik lekker kan herstellen."

Natuurlijk wil iedere voetballer het liefst zo snel mogelijk terugkeren, maar gezondheid gaat voor alles. Is een rentree vóór de winterstop op dit moment een realistisch doel of laat je jezelf bewust niet leiden door een datum en kijk je vooral naar wat je lichaam aangeeft?

"De signalen die ik nu krijg vanuit verschillende mensen binnen de fysiotherapie zijn positief. Zij geven aan dat ik mijn rentree voor de winterstop kan gaan maken. Natuurlijk ga ik er alles aan doen om dat doel te halen en ik geloof er ook zeker in dat dit mogelijk is.

Tegelijkertijd moet ik ook blijven luisteren naar mijn lichaam en aanvoelen of het echt goed voelt om weer te gaan voetballen. Ik wil niet koste wat het kost voor de winterstop op het veld staan als mijn lichaam daar nog niet helemaal klaar voor is. Het belangrijkste is dat ik op een goede en verantwoorde manier terugkeer. Ik ga in ieder geval mijn best doen om dit doel te behalen."

Toen je aan je revalidatie begon, trok je veel op met Ivan Hogervorst, die een vergelijkbaar traject doorliep. Hebben jullie elkaar onderweg kunnen blijven motiveren en ervaringen uitgewisseld, of zijn jullie inmiddels ieder je eigen weg gegaan binnen de revalidatie?

"Toevallig stuurde Ivan mij afgelopen dinsdag nog een appje met: 'Ronnie Ronzel, hoe is het met de knie?' Ivan is altijd heel creatief met het verzinnen van bijnamen, haha. Zo'n berichtje is natuurlijk ontzettend leuk, zeker omdat je elkaar buiten het voetbal niet zo vaak ziet.

Tijdens het seizoen hebben we elkaar juist heel veel gesproken. We zagen elkaar iedere week en maakten altijd even een praatje over hoe het ging. Eigenlijk heeft Ivan mij nog meer gemotiveerd dan andersom. Hij had dit revalidatietraject namelijk al eens eerder doorlopen, terwijl het voor mij de eerste keer was. Het is heel fijn om met iemand over je blessure te kunnen praten die precies weet wat je doormaakt en dezelfde revalidatie heeft meegemaakt."

Je bent inmiddels maandenlang toeschouwer geweest in plaats van speler. Heeft deze blessure jouw kijk op voetbal veranderd? Waardeer je bepaalde dingen nu meer dan voordat je geblesseerd raakte?

"Ja, zeker. Doordat ik maandenlang vanaf de zijlijn heb moeten toekijken, wat ik soms mentaal echt niet aankon, ben ik me pas echt gaan realiseren hoe graag ik op het veld sta. Vroeger vond ik trainingen en wedstrijden vanzelfsprekend, maar nu waardeer ik elk moment dat ik weer kan voetballen veel meer. Ook heb ik geleerd hoe belangrijk geduld en doorzettingsvermogen zijn tijdens een revalidatie."

Tot slot: stel dat je straks weer helemaal fit bent en je eerste officiële wedstrijd speelt. Waar kijk je dan het meeste naar uit? Is dat het moment dat je weer de kleedkamer uitloopt, de eerste tackle, het eerste duel of misschien gewoon weer negentig minuten onderdeel zijn van het team?

"Ik denk dat de eerste stap die ik weer op het veld zet meteen een euforisch gevoel gaat geven. Na een jaar lang revalideren en langs de kant toekijken, kan ik dan eindelijk weer onderdeel zijn van het team en mijn steentje bijdragen op het veld.

Het zal hoe dan ook een heel speciaal moment voor mij worden om na één jaar weer mijn rentree te maken en weer te kunnen doen wat ik het liefst doe: voetballen."