Jorik Koenjer(Voorwaarts), speler aan het woord.

Hij gaat alweer zijn negende seizoen bij Voorwaarts in. Jorik Koenjer is dan wel geen Utrechter van geboorte, maar voelt zich bij de club inmiddels als een Utrechtse vis in het water. We zochten de aanvoerder op en legden hem de nodige vragen voor over zijn voetbalverleden, zijn band met Voorwaarts en de ambities voor het nieuwe seizoen.

Hoi Jorik, allereerst voor de mensen die jou nog niet kennen: stel jezelf eens voor?

Hoi, ik ben Jorik, 31 jaar oud. Ik woon met mijn vriendin in Utrecht en kom uit het mooie Salland. Ik werk voor het ministerie van Defensie.

Waar stond jouw voetbalwieg? Bij welke club ben je ooit begonnen en hoe zag jouw voetbalroute eruit voordat je uiteindelijk bij Voorwaarts terechtkwam?

Op de grasvelden van SV Heeten ben ik begonnen. Een dorp waar het verenigingsleven belangrijk is en dat is zeker te zien bij de plaatselijke voetbalclub. In mijn lange carrière in het groen-wit heb ik allerlei vacatures binnen de club ingevuld: van jeugdtrainer tot lid van de activiteitencommissie en van F-pupil tot rechtsback in het eerste. Het groen-wit heb ik in 2018 ingeruild voor het mooie groen-zwart van Voorwaarts Utrecht.

Je gaat inmiddels alweer je negende seizoen als selectiespeler van Voorwaarts in. Wat bracht je destijds eigenlijk naar deze club? Was dat een heel bewuste keuze, kende je er al mensen of ben je er min of meer toevallig terechtgekomen?

In 2017 verhuisde ik naar Utrecht en pendelde ik nog ieder weekend heen en weer naar het oosten. Om met mijn vrienden af te spreken, maar ook om op zondag te voetballen. Tijdens de seizoensafsluiting van SV Heeten sprak ik een oud-teamgenoot die in Utrecht bij Voorwaarts speelde. Via hem ben ik gaan meetrainen en was de transfer snel rond.

Weet je nog wie jouw trainer was toen je bij Voorwaarts binnenkwam? En als je de club van toen vergelijkt met het Voorwaarts van nu, wat is er in die acht jaar het meest veranderd?

Het illustere koppel Ron Daselaar en Rinco Bos leidde ons in mijn eerste seizoen via de nacompetitie naar promotie. Geen tactische meesterzetten, maar een berucht en luidruchtig trainersduo langs de lijn. Voorwaarts moest vooral hard werken! En dat kon iedereen langs de kant horen. Gelukkig konden we ook gewoon heel goed voetballen. Een mooi seizoen!

Acht seizoenen bij één club zegt meestal ook iets over hoe iemand zich ergens voelt. Wat maakt dat Voorwaarts zo goed bij jou past? Is het puur het voetbal of ben je inmiddels zo met de club vergroeid dat vertrekken eigenlijk nooit serieus aan de orde is geweest?

In de afgelopen jaren hebben er natuurlijk wel wat clubs aan mij getrokken. VVJ belde steevast, Vriendenschaar polste onze technische commissie en ook bij ’t Goy wilden ze me graag hebben. Gouden bergen heb ik laten liggen om op Sportpark De Berenkuil te blijven spelen!

Ik voel me superfijn bij de club en heb er nooit over nagedacht om te vertrekken! Mooie clubmensen, een lekkere ouderwetse bruine kantine, leuke activiteiten en een fijne groep jongens in het team. Hier heb ik echt vrienden voor het leven gemaakt!

Het afgelopen seizoen eindigde bijna met degradatie en zal dus niet zijn geworden wat jullie ervan hadden verwacht. Waar ging het volgens jou bijna mis? Was de selectie simpelweg te smal en leverde dat ook kwaliteitsproblemen op, of was er meer aan de hand en spreek je misschien ook van een seizoen waarin veel nét verkeerd viel?

Met een ongelooflijke Houdini-act bleven we er tijdens de laatste competitiewedstrijd tegen JSV in. We stonden drie punten voor en mochten niet met twee doelpunten verschil verliezen. Met een 3-1 achterstand lagen we eruit, maar in de 90e minuut viel toch de 3-2.

De oorzaak van dit seizoen lag echt bij de breedte van onze selectie. We begonnen met negentien fitte jongens. Dat is gewoon te krap voor een eerste elftal zonder achtervang van een tweede selectie-elftal of aanstormende jeugd.

In de beslissingswedstrijd tegen Westzaan konden we weer een wat bredere selectie op de been brengen. Deze wedstrijd wonnen we maar met 4-3. Ik zeg ‘maar’, omdat onze spits Pim Uriot er nog wel een doelpuntje extra in had kunnen leggen, als je het mij vraagt.

Voorwaarts heeft geen eigen jeugdopleiding waaruit ieder seizoen automatisch spelers kunnen doorstromen. Als er gaten vallen, zijn jullie afhankelijk van jongens uit lagere elftallen die willen bijspringen, terwijl je voor nieuwe aanwas ook buiten de club moet zoeken. Hoe lastig is dat voor een eerste elftal en hoe komen nieuwe spelers uiteindelijk bij Voorwaarts terecht? Is dat vooral via vrienden en het eigen netwerk, of helpt het dat Utrecht veel nieuwe inwoners en studenten trekt die hier een club zoeken?

Een aantal teams tovert ieder jaar weer een nieuwe selectie bij elkaar. Spelers komen en gaan, wel of niet betaald. Dat heb ik nooit echt goed begrepen.

De vijver waarin wij vissen, droogt de laatste jaren een beetje op. Wij worden als selectie ouder en ieder seizoen hangt een aantal spelers de schoenen in de wilgen.

Twee jaar geleden hebben we in de stad geflyerd. Uiteindelijk heeft zelfs dat nog tot nieuwe spelers geleid. Gelukkig hebben we ook altijd nog een groepje veteranen waarop we kunnen terugvallen. Het komt dus altijd wel goed, maar afgelopen jaar heb ik me daar nog wel zorgen over gemaakt!

Als je de huidige selectie naast die van vorig seizoen legt, zijn jullie dan in de breedte en kwaliteit sterker geworden of heeft Voorwaarts juist een jasje uit moeten doen? En wat betekent dat voor de ambitie: blijft handhaving in de vierde klasse het doel, of moet er eerst weer een stabiele basis worden neergezet van waaruit je verder kunt bouwen?

Afgelopen jaar heeft onze veteraan en spelersmakelaar Joey El Bouti gelobbyd op de transfermarkt en is er via hem een aantal jongens bij gekomen. Daarnaast hebben we ook een nieuwe keeper en jongens die zichzelf hebben aangemeld.

Gelukkig staan we er met deze selectie een stuk beter voor dan vorig jaar.

De vierde klasse wordt nog weleens neergezet als een competitie waarin vooral de mouwen moeten worden opgestroopt, maar ook daar lopen inmiddels genoeg ploegen rond die behoorlijk kunnen voetballen. Hoe goed ken jij de komende tegenstanders en wat voor competitie verwacht je?

Het is leuk om ieder jaar tegen dezelfde ploegen te spelen. Een aantal jaren geleden deden wij bovenin mee. Nu hebben we de laatste seizoenen onderaan gebungeld. We spelen in een sterke vierde klasse, waarin bijna iedereen van elkaar kan winnen.

Zijn er nog doelen die je als speler graag zelf nog wilt bereiken of zit je bij Voorwaarts helemaal op je plek en draait het voor jou vooral om plezier, presteren met de ploeg en lekker blijven voetballen?

Zeker, plezier maken staat echt op nummer één! Zaterdag is de mooiste dag van de week! Voor mij zijn er weinig ambities op voetbalgebied. Ik voel veel verantwoordelijkheid voor het team en de sfeer in de groep. Daar ben ik meer mee bezig dan met onze prestaties.

Uiteraard is het lekker om af en toe een potje te winnen!

Als ik toch iets moet noemen wat ik anders zou willen zien, is het dat er minder gedoe langs de lijn en op het veld is. Gedoe met scheidsrechters, geschreeuw vanuit dug-outs, spelers die elkaar opjagen en supporters die zich ermee bemoeien.

Je mag best een paar trucjes uithalen om je tegenstander even uit zijn spel te halen, maar ik zie te vaak rare fratsen uitgehaald worden. We moeten het met elkaar doen!

Even helemaal weg van het voetbal: waar is de kans het grootst dat we Jorik in zijn vrije tijd tegenkomen?

Op de racefiets of op een festival.

En dan leren we je misschien nog wat beter kennen: waar kunnen vrienden jou midden in de nacht voor wakker maken en waarvoor kunnen ze beter wachten tot de volgende ochtend?

Laat mij maar slapen!

Welke hobby’s of interesses heb je verder buiten het voetbal? Zijn er dingen waarmee je net zo fanatiek bezig kunt zijn als met een wedstrijd op zaterdag, of is voetbal toch veruit nummer één?

Naast het voetbal houd ik van fietsen en heb ik net een halve triatlon gedaan. Daarin kan ik mezelf ook goed uitdagen!

Zit de vakantie er inmiddels alweer op of heb je nog iets tegoed? En hoe ziet voor jou de ideale vakantie eruit: volledig nietsdoen aan het zwembad, een stedentrip, actief bezig zijn of juist met vrienden op pad en vooral kijken waar je uitkomt?

Ik ben net verhuisd en heb twee weken vrij gehad om te klussen. Later in november ga ik nog ergens op vakantie. Ja, dat is midden in het seizoen. Ook dat kan bij Voorwaarts ;)

De voorbereiding is inmiddels begonnen. Ben jij iemand die na een vakantie binnen een paar trainingen alweer behoorlijk fit is, of heb je altijd even nodig voordat de motor weer echt op volle toeren draait? En wordt er in de spelersgroep een beetje op elkaar gelet wie nét iets te goed van de vakantie heeft genoten?

Onze materiaalman Co brengt tijdens de voorbereiding een weegschaal mee en daar wordt iedereen op gezet. Soms legt hij er een tros bananen en een pakje shag bij om iemand wat extra kilootjes aan te naaien.

Zelf hoop ik rustig te kunnen opbouwen, zodat ik het seizoen met minder pijntjes doorkom!

Als je verder vooruitkijkt: zie jij jezelf na je actieve voetbalcarrière nog steeds ergens op of rond een voetbalveld rondlopen, bijvoorbeeld als trainer of in een andere rol binnen een club? Of denk je dat wanneer de voetbalschoenen eenmaal definitief in de kast staan, er voor Jorik juist een heel ander hoofdstuk begint?

Geen idee! Wie weet sta ik ooit weer eens op het voetbalveld om de jeugd te trainen.

Tot slot: stel dat we elkaar aan het einde van dit seizoen opnieuw spreken. Hoe wil je dan terugkijken?

We willen een stabiel seizoen draaien en de groep fit houden! Een seizoen zonder nacompetitie zou lekker zijn.