Het gesprek, hoe is het met Olaf Meerveld?

Na jarenlang vrijwel iedere dinsdag, donderdag en zaterdag op het voetbalveld te hebben gestaan, is het sinds zijn vertrek bij Roda’46 een stuk rustiger geworden rond Olaf Meerveld. De voormalig assistent-trainer nam destijds uit solidariteit met de hoofdtrainer afscheid en koos daarna voor wat meer afstand van het trainersvak.

Helemaal verdwenen uit de voetbalwereld is hij echter niet. Daarvoor zit het spelletje waarschijnlijk te diep. Tijd dus om Olaf weer eens op te zoeken. Hoe bevalt een leven zonder de vaste voetbalverplichtingen, hoe kijkt hij inmiddels terug op zijn afscheid bij Roda’46 en wat brengt de toekomst?

Olaf, sinds je vertrek bij Roda’46 is het wat stiller geworden rond jouw persoon. Na jarenlang volop met het eerste elftal bezig te zijn geweest, vielen ineens de vaste voetbalverplichtingen weg. Hoe is het nu met je en hoe ziet jouw leven er tegenwoordig uit?

“Het is inderdaad alweer een tijdje geleden dat ik afscheid heb genomen van het amateurvoetbal en de daarbij behorende verplichtingen. Met mij gaat het eigenlijk goed, gewoon zijn gangetje. Ook zonder het voetbal merk je dat de wereld gewoon doordraait.

Ik doe momenteel niet heel veel meer binnen het voetbal. Dat is ook weleens lekker na twaalf jaar waarin ik drie à vier avonden of dagen per week met voetbal bezig was.

Vanaf de winterstop ben ik nog een klein beetje op de achtergrond bezig geweest met de aanvulling en invulling van de eerste selectie bij Roda’46. Niets spannends en allemaal vrij kleinschalig.

Nu heb ik meer tijd om aan mijn gezin te besteden. Dat is weer iets anders en uiteraard ook heel erg leuk. Mijn oudste dochter van zestien volleybalt en de jongste van twaalf doet aan atletiek. Nu heb ik de tijd om daar eens te gaan kijken en ze aan te moedigen. Hoewel ze dat niet altijd kunnen waarderen, omdat ik gewoon erg fanatiek blijf. Het maakt niet uit om welke tak van sport het gaat.”

Je hebt een lange periode bij Roda’46 achter de rug en dan is het natuurlijk even omschakelen wanneer daar een einde aan komt. Hoe kijk je inmiddels terug op de manier waarop het destijds is gelopen? Heb je het een plek kunnen geven en wat overheerst wanneer je nu terugdenkt aan al die jaren bij de club?

“Ik kijk nog steeds op dezelfde manier terug als destijds, op het moment waarop ik besloot solidair te zijn met de toenmalige hoofdtrainer en te stoppen. Ik ben het er nog steeds niet mee eens en ben van mening dat het anders en sjieker had gekund en gemoeten.

Het enige jammere is dat ik graag het seizoen had willen afmaken met de groep en dat daar voortijdig een einde aan is gekomen.

Het zou sowieso mijn laatste seizoen als assistent-trainer worden en dat is helaas iets eerder geëindigd dan gewenst. Ik heb geen spijt van de keuze die ik heb gemaakt en ik neem ook niemand iets kwalijk binnen Roda’46. Dit gebeurt in het voetbal en hoort er ook bij.

Ik heb verder nog prima contact met alles en iedereen binnen Roda en kom daar gewoon regelmatig. Het is en blijft toch mijn club.”

Je zegt dat het sowieso je laatste seizoen als assistent-trainer zou worden. Hoe heeft het voetbal zich daarna voor jou ontwikkeld? Zijn er nog clubs of mensen geweest die bij je hebben geïnformeerd en hoe kijk je zelf momenteel naar een eventuele nieuwe rol binnen het voetbal?

“Ik ben het afgelopen halfjaar niet echt concreet benaderd door andere clubs voor een functie als assistent-trainer. Ik spreek wel regelmatig diverse contacten en trainers van andere verenigingen, maar dat is meer op sociaal vlak. Na zoveel jaar leer je veel mensen kennen die allemaal gek zijn van het voetbalspelletje.

Momenteel sta ik niet echt open voor een nieuwe uitdaging als assistent-trainer, maar ik zeg nooit nooit. Ik vind wat meer op de achtergrond zijn, bijvoorbeeld als scout of analist, ook uitdagend en aantrekkelijk. Daar zou ik zelf wat meer voor openstaan.”

Je bent in het dagelijks leven autorijleraar, een beroep waarin je natuurlijk ook behoorlijk wat uren kunt maken. Vult je werk een deel van de vrijgekomen voetbaluren op, of merk je dat je tegenwoordig echt meer tijd overhoudt? Hoe zien de dinsdag- en donderdagavond en vooral de zaterdag er voor jou uit nu die niet meer standaard in het teken staan van trainingen en wedstrijden?

“Ik ben inderdaad sinds een jaar of acht rijinstructeur in de regio Amersfoort bij Rijschool Hufman. Dit bevalt mij zeer goed en ik vind het leuk om te doen. Daarin kan ik het zo druk maken als ik zelf zou willen, dus dat komt helemaal goed.

In het begin was het vooral voor mijn gezin wennen dat ik ineens op dinsdag- en donderdagavond thuis was en op de bank Europees voetbal aan het kijken was.

De trainingsavonden zelf mis ik niet, zeker de gure avonden niet. Wat ik wel mis, zijn de wedstrijddagen met de daarbij behorende spanning.”

Dan toch nog even Roda’46. Na zoveel jaren binnen de club is het natuurlijk niet zo dat je daar van de ene op de andere dag niets meer mee hebt. Hoe is jouw band met Roda tegenwoordig en in hoeverre volg je het eerste elftal nog?

“Ik volg Roda’46 zeker nog op de voet en ga daar, wanneer ik het interessant vind, bij wedstrijden kijken. Ik kan wel zeggen dat ik nog wekelijks contact heb met mensen binnen Roda. Alleen zit ik uiteraard niet meer direct in de ‘bubbel’ van het eerste elftal.”

Roda’46 wacht dit seizoen een interessante competitie met onder andere BFC, DTS Ede, SDC Putten, SV Houten, SVL, Nieuw Utrecht en Zuidvogels. Hoe kijk jij naar deze indeling en wat verwacht je van de krachtsverhoudingen in deze competitie?

“Ik vind het wederom een fantastische indeling met sterke clubs. Sommige oude bekenden voor Roda, zoals Woudenberg en SVL, en wat onbekendere zoals Houten en Nieuw Utrecht.

Met al die clubs die gevolgd worden bij Voetbal Midden Nederland wordt het smullen geblazen, met volgens mij elke week wel een knaller. Ik verwacht een spannende competitie, zowel bovenin als onderin, waarin iedereen van iedereen kan winnen. Ik zou nu niet één uitgesproken favoriet durven noemen.”

Nu je zelf geen vaste verplichtingen meer hebt op zaterdag, zien we je waarschijnlijk wat vaker ergens langs de lijn?

“Zeker. Daar heb ik nu alle tijd voor en ik vind het superleuk om te doen. Ik ga lekker de regio in om leuke voetbalwedstrijden te kijken.”

Tot slot: je hebt nu ervaren hoe het leven zonder die vaste voetbalverplichtingen eruitziet. Hoe kijk je naar de toekomst? Is het voetbalhoofdstuk als trainer voor jou grotendeels geschreven of laat je bewust alle mogelijkheden open voor wat er eventueel nog op je pad komt?

“Zoals eerder vermeld, is de kans klein dat ik mijn trainerskloffie weer uit de kast haal, maar je weet maar nooit wat voor mooie uitdaging mijn pad kruist.  Ik sta eerder open voor een mooie uitdaging als scout of analist. Dus wie weet. Ik heb geen haast en geniet nu vooral lekker van mijn tijd.”