Davy Boon(Lopik), trainer aan het woord

Hij behoort komend seizoen tot de jongste hoofdtrainers in het amateurvoetbal, maar aan ervaring langs de lijn ontbreekt het hem allerminst. Na meerdere jaren als trainer binnen SV Lopik en een succesvol seizoen als eindverantwoordelijke van het tweede elftal, krijgt Davy Boon nu het vertrouwen om de hoofdmacht onder zijn hoede te nemen.

Voor Davy is het geen onbekend terrein. De club kent hij door en door en vrijwel ieder gezicht op sportpark Lopik is hem vertrouwd. Nu wacht de volgende stap in zijn trainersloopbaan: als hoofdtrainer van het eerste elftal.

VMN zocht de ambitieuze oefenmeester op voor een eerste kennismaking en een gesprek over zijn voetbalverleden, zijn trainersvisie en de uitdaging die hem komend seizoen te wachten staat.

Hoi Davy, wil je jezelf eens voorstellen aan de lezers?

Ik ben Davy Boon, 35 jaar. Ik heb een mooi gezin met mijn vrouw en twee kinderen van 7 en 4 jaar. Zelf ben ik werkzaam bij Ravesteijn Infra & Telecom, inmiddels al zo'n 7 jaar.

Zelf ben ik als klein jongetje begonnen met voetballen op 6-jarige leeftijd bij S.V. Lopik. Vervolgens heb ik de jeugd doorlopen tot aan de B-junioren. Toen heb ik op 16-jarige leeftijd de overstap gemaakt naar IJFC. Hier heb ik tot 2014 gevoetbald en vervolgens de stap terug naar het oude nest, S.V. Lopik, gemaakt.

Hierbij nog gefeliciteerd met je aanstelling als hoofdtrainer van het eerste elftal. Je bent nog jong, maar hebt binnen de club al ervaring opgedaan met het tweede elftal. Was je er snel uit met het bestuur om de taak van hoofdtrainer op je te nemen of waren er toch meerdere gesprekken voor nodig? Heb je nog met de selectie zelf gesproken, ondanks dat ze je al kenden, maar nu dan als toekomstig trainer?

Bedankt! Ik ben dankbaar dat ik deze mooie kans mag krijgen binnen de vereniging. Fijn dat ik hiervoor het vertrouwen krijg. Mijn wens om trainer te worden van een eerste elftal speelt al een tijdje. Dan is het fijn dat ik dit mag uitoefenen bij mijn vertrouwde club. Hier zijn wel verschillende gesprekken over geweest, maar uiteindelijk ging dit best snel. Zelf had ik mijn ambitie al uitgesproken binnen de club, maar het moet natuurlijk wel kunnen. Heel blij dat ik deze kans krijg binnen de club, anders had ik een andere weg moeten bewandelen. Ondanks dat ik de selectie al goed ken, is er met een aantal spelers wel gesproken. Wederzijds werd dit als positief ontvangen.

Wanneer ontdekte je dat het trainerschap iets voor jou was? Was dat al tijdens je actieve voetbalcarrière? Ben je begonnen als jeugdtrainer en hoe is jouw route uiteindelijk verlopen naar het hoofdtrainerschap van SV Lopik?

Al vanaf mijn achttiende heb ik verschillende jeugdteams getraind bij IJFC en S.V. Lopik. Hier haalde ik toen al heel veel plezier en energie uit. Vervolgens heb ik een aantal jaar de A-junioren (nu JO19) getraind, wat toen op een leuk niveau speelde. Het mooie is dat een groot gedeelte van de jongens die ik toen trainde nu in het eerste van Lopik speelt. We komen elkaar nu weer tegen, alleen allemaal wat jaartjes ouder.

Tijdens mijn voetbalcarrière vond ik het al leuk om met de toenmalige hoofdtrainer te sparren over de speelwijze. Ik stelde de waarom-vragen aan de trainer om zo een leuk voetbalgesprek te krijgen. Toen had ik wel zoiets van: mocht ik ooit stoppen met voetballen, dan leek het mij leuk om zelf voor de groep te staan.

Je bent op relatief jonge leeftijd gestopt als speler. Was dat een bewuste keuze, speelde een blessure daarin een rol of lag er een andere reden aan ten grondslag?

Ja, jammer genoeg moest ik op mijn 30e echt een punt achter mijn voetbalcarrière als speler zetten. Eerst scheurde ik in 2015 mijn voorste kruisband af. Hiervan ben ik goed hersteld en heb ik nog een aantal seizoenen lekker kunnen voetballen. Alleen in 2020 verdraaide ik in de voorbereiding opnieuw dezelfde knie. Daarbij liep ik kraakbeenschade op. Toen heb ik nog geprobeerd hiervan te herstellen, maar op een gegeven moment kon ik zelfs niet meer fietsen. Ook met autorijden had ik hier last van. Het herstellen tussen de trainingen en wedstrijden door ging niet meer. Toen heb ik besloten mij hieraan te laten opereren om de dagelijkse dingen weer pijnvrij te kunnen doen, maar voetballen zat er helaas niet meer in. Zo moest ik op 30-jarige leeftijd afscheid nemen van het spelletje als speler.

Als speler maakte je een uitstapje naar IJFC. Wat was destijds de reden om die stap te zetten? En hoe kijk je terug op die periode?

Mijn vader heeft vroeger bij IJFC gevoetbald. Een bekende van hem was toentertijd trainer van de A-junioren. Daar waren zij bezig om een nieuw team bij elkaar te krijgen dat op een leuk niveau speelde. Hiervoor werd ik toen gevraagd. Zij speelden op een hoger niveau dan wij toen deden, dus dat leek mij een leuke uitdaging om aan te gaan. Uiteindelijk heb ik hier een leuke periode gehad, die mij als persoon en als speler gevormd heeft. Ik heb hier leuke mensen ontmoet die nu nog steeds vrienden zijn. Afgelopen seizoen speelde ik met het tweede van Lopik tegen IJFC. Dan kom ik graag weer terug op het complex om oude bekenden te zien.

Je stond bekend als een doelgerichte spits. Als je jezelf als speler zou moeten omschrijven, welk type voetballer was je dan? En zijn er eigenschappen uit die tijd die je nu probeert over te brengen op je eigen selectie?

Als speler was ik iemand die altijd alles gaf om te winnen. Verliezen vond ik ontzettend lastig en mijn winnaarsmentaliteit was groot. Soms ging ik daarin zelfs over het randje, puur omdat ik zo graag wilde winnen. Het nadeel daarvan was dat ik me soms te veel bezighield met randzaken, waardoor mijn focus niet altijd lag op wat er binnen de lijnen moest gebeuren.

Pas toen ik eind twintig was, kreeg ik dat zelf goed in de gaten. Helaas heb ik daar als speler niet lang van kunnen profiteren, omdat ik door een blessure op relatief jonge leeftijd moest stoppen met voetballen.

Die ervaringen neem ik nu mee in mijn rol als trainer. Ik probeer spelers dezelfde winnaarsmentaliteit mee te geven die ik zelf had: altijd het maximale uit jezelf halen en alles doen voor het team. Tegelijkertijd wil ik hen leren om hun energie te richten op de dingen waar ze daadwerkelijk invloed op hebben en niet over dat randje heen te gaan.

De inzichten die ik pas op latere leeftijd heb opgedaan, probeer ik nu al over te brengen op de relatief jonge spelers in onze selectie. Als zij die lessen eerder leren dan ik, kunnen zij zich niet alleen sneller ontwikkelen als voetballer, maar ook meer plezier en rendement uit hun spel halen.

Iedere trainer heeft zijn eigen manier van werken. Hoe zou jij jezelf omschrijven? Ben je een coach die voortdurend langs de zijlijn aanwijzingen geeft, of observeer je liever en bewaar je de belangrijkste analyses voor de rust en na afloop in de kleedkamer? En het belangrijkste: welke drie regels staan zeker op de kleedkamerdeur?

Ik ben een trainer die graag samen met het team de wedstrijden benadert. Tijdens de trainingen proberen we de spelers handvatten mee te geven waar we in de wedstrijd op kunnen terugvallen. Tijdens een wedstrijd ga ik daarom ook graag met spelers in gesprek over welke oplossingen of afspraken op dat moment kunnen helpen om bijvoorbeeld onder de druk van de tegenstander uit te voetballen.

Daarnaast vind ik het belangrijk dat we tijdens de wedstrijd alles geven om te winnen. Ik wil voorkomen dat we achteraf moeten denken: had ik dat ene sprintje maar getrokken, dan had ik misschien kunnen scoren. Inzet, strijd en de wil om het maximale uit jezelf te halen zijn voor mij essentieel.

Tot slot hecht ik veel waarde aan een positieve manier van coachen. Iedereen kan weleens een mindere fase hebben tijdens een wedstrijd. Het is dan gemakkelijk om kritiek te leveren en iemand verder in onzekerheid te brengen, maar juist dan is het de kunst om elkaar positief te ondersteunen en weer bij de wedstrijd te betrekken.

De stap van trainer van het tweede naar hoofdtrainer van het eerste brengt ongetwijfeld meer verantwoordelijkheden met zich mee. Waar merk je nu al dat deze functie meer tijd en energie vraagt dan je vorige rol?

Voor mij is dit al een uit de hand gelopen hobby. Afgelopen seizoen heb ik bij het tweede elftal ook al veel tijd gestoken in de speelwijze en in de groep. Tot nu toe merk ik nog niet dat ik er meer tijd in moet stoppen. Het enige verschil is dat we in de voorbereiding een groep hebben van ongeveer 30 spelers waarmee we trainen. Dat maakt het alleen maar leuker.

Je kent veel spelers uit het tweede elftal. Hoe belangrijk vind jij de aansluiting tussen het eerste en tweede? Zie je het tweede echt als een verlengstuk van de A-selectie waar spelers zich kunnen ontwikkelen richting het eerste?

Het tweede is zeker belangrijk. Afgelopen seizoen heb ik gemerkt dat dit binnen Lopik een mooi verlengstuk is van de A-selectie. Zeker dit seizoen: het tweede elftal is nu een mooie mix tussen oud en jong. De JO19 van afgelopen seizoen hebben we door moeten schuiven naar de selectie. Zij kunnen zich nu verder ontwikkelen en voor hun kansen gaan binnen de selectie.

Ben je tevreden met de huidige selectie, of zie je nog onderdelen waarop de groep zich de komende periode verder moet ontwikkelen? En hoe kijk je naar de doorstroming vanuit de jeugd? Ik zie alleen een JO19 als hoogste jeugdteam, gevolgd door een JO16. Is het voor jou dus ook meer uit de plaatselijke vijver vissen?

Op dit moment ben ik heel tevreden met de selectie. De kern van de selectie is nu op een mooie leeftijd om stappen te maken. Een aantal jonge, gretige spelers is erbij gekomen vanuit de JO19, die voor een mooie reuring zorgen in de groep. Verder hebben we ook een paar oudgedienden die deze jongens verder kunnen helpen met hun ontwikkeling, maar ook zorgen voor de juiste balans binnen de selectie.

Met deze selectie kan Lopik zeker nog een aantal jaren vooruit, voordat er een nieuwe lichting aan te pas moet komen.

De competitie-indeling is inmiddels bekend. SV Lopik komt uit in de 4e klasse D, met onder meer Bolnes, FC IJsselmonde, LMO, Swift Boys en IJVV de Zwervers als opvallende tegenstanders uit de regio Rotterdam. Wat was jouw eerste reactie op die indeling? Hadden jullie stiekem gehoopt op een andere poule, bijvoorbeeld in West I, of spreekt deze competitie je juist aan? Er zitten uiteraard ook nog enkele ploegen uit de buurt bij. Welke wedstrijden zie jij nu al als de mooiste derby's van het seizoen?

Dit was wel de poule waar wij ons voor in hadden geschreven. Zeker de wedstrijden tegen Cabauw, Bergambacht, Haastrecht en Lekkerkerk zijn leuke wedstrijden. Verder zijn de Rotterdamse clubs voor veel van ons onbekend, maar tegelijkertijd ook weer leuk om ze te leren kennen. Uiteindelijk is de wedstrijd tegen Cabauw wel de echte derby, wat het extra leuk maakt om tegen te spelen. Dit maakt bij ons in het dorp en bij de buren in het dorp een hoop los.

Je bent een jonge trainer. Waar haal jij zelf je inspiratie vandaan? Zijn er trainers, binnen of buiten het betaald voetbal, van wie je bewust elementen probeert over te nemen in je eigen manier van coachen?

Ik haal mijn inspiratie uit meerdere bronnen. Binnen de club heb ik het geluk dat ik regelmatig kan sparren met René van der Kooij, hoofdtrainer van Rijnsburgse Boys. Hij heeft veel ervaring en uit die gesprekken neem ik regelmatig waardevolle ideeën mee.

Daarnaast lees ik veel over voetbal en leiderschap. Regelmatig kom ik ideeën of werkwijzen tegen die me aanspreken en die ik toevoeg aan mijn eigen manier van werken. Tegelijkertijd leer je ook van ervaringen die minder goed bevallen. Juist door zowel de positieve als de negatieve ervaringen ontwikkel je jezelf als trainer en ontdek je wat wel en niet bij je past.

Als de supporters aan het einde van het seizoen op de tribune zeggen: "Dat is typisch een ploeg van Davy," wat hoop je dan dat ze daarmee bedoelen? En wat mogen de supporters van SV Lopik komend seizoen van jullie verwachten?

Ik hoop dat de supporters een ploeg zien die elke wedstrijd alles geeft om te winnen. Een elftal dat als team speelt, veel energie uitstraalt en lef toont. We willen aantrekkelijk, aanvallend voetbal spelen en zodra we de bal verliezen, die zo snel mogelijk weer hoog op het veld terugwinnen. De supporters mogen een herkenbaar SV Lopik verwachten dat altijd strijd levert en met plezier voetbalt.