top of page

Zoekresultaten

Doorzoek deze website

2971 resultaten gevonden met een lege zoekopdracht

  • TOKO ROKO tabakspeciaalzaak toto 8 voorspelling

    David mikt op de Toto-kroon! Hij is weer terug in de selectie van Eemnes en laat ook het net weer geregeld bollen: David Huizing! Na een periode buiten het eerste elftal bewijst hij opnieuw dat hij het voetballen én het scoren nog altijd in de vingers heeft. Of beter gezegd: in de voeten. Maar deze week wacht er een heel andere uitdaging. Want zelf een wedstrijd beslissen is één ding, voorspellen wat er op zestien andere velden gebeurt, vraagt om een ander soort scherpte. Hoe trefzeker is David in onze achtste Toto? Toen wij hem vroegen de uitdaging aan te gaan, hoefde hij zich niet achter een verdediger te verschuilen. David doet mee! De zestien kruisjes zijn gezet en ook voor de bonusvraag heeft hij zijn wedstrijd gekozen. Nu moeten de ploegen het voor hem waarmaken. Wordt het een weekend waarin alles zijn kant op valt? Of bezorgen een onverwachte uitslag en een late gelijkmaker hem meer hoofdbrekens dan een middag tegen een vervelende mandekker? Zaterdagavond wordt de balans opgemaakt. Dan weten we of David ook buiten het strafschopgebied raak schiet en zich voorlopig de kroon van onze Toto mag toe-eigenen!

  • Neal Kooij (SC Hoevelaken), speler aan het woord

    ‘De periodetitel is mooi, maar we zijn nog lang niet klaar!’ De periodetitel is binnen en SC Hoevelaken heeft iets moois neergezet. Een mooi moment om in gesprek te gaan met Neal Kooij (27). Inmiddels speelt hij alweer drie jaar bij de club en voelt hij zich helemaal thuis. We blikken met hem terug op zijn tijd bij Hoevelaken, bespreken het succes van de huidige selectie en kijken vooruit naar de rest van het seizoen. Stel jezelf eens voor. “Mijn naam is Neal Kooij, ik ben 27 jaar en woon in Leusden. Ik ben voetballer bij SC Hoevelaken en speel inmiddels drie jaar bij deze club. Ik heb het hier ontzettend naar mijn zin!” De periodetitel is binnen! Gefeliciteerd. Wanneer begon je te merken dat dit team weleens iets bijzonders kon gaan doen? “Ik denk dat we vanaf het begin al een goede groep hadden. Je merkt dat we steeds beter op elkaar ingespeeld raken en dat zie je uiteindelijk ook terug op het veld.” Wat maakt deze selectie volgens jou zo sterk en wat onderscheidt jullie van de concurrentie? “Ik denk vooral de combinatie van werklust en gezelligheid. Iedereen wil voor elkaar werken en we vormen echt een hecht team. Ook buiten het veld kunnen we goed met elkaar overweg. Dat maakt deze groep sterk.” Je speelt inmiddels drie jaar bij Hoevelaken. Wanneer voelde deze club echt als jouw plek? “Eigenlijk vrij snel. Vanaf het begin voelde ik me welkom binnen de groep en dat gevoel is alleen maar sterker geworden.” Als je terugkijkt op die drie jaar, wat is dan je mooiste herinnering in het shirt van Hoevelaken? “Natuurlijk is het winnen van deze periodetitel een prachtig moment. Volgens mij is dat niet eerder gebeurd bij de club. Daarnaast was het ook mooi dat ik vorig jaar topscorer van het team werd, al waren daar eerlijk gezegd niet heel veel doelpunten voor nodig!” Je voorbereiding verliep niet helemaal naar wens. Hoe kijk je terug op die periode en hoe heb je jezelf weer fit gekregen? “Gelukkig was ik gewoon fit, maar ik heb wel een aantal wedstrijden moeten missen. Dat is natuurlijk jammer. Ik hoop dat ik de rest van het seizoen zoveel mogelijk wedstrijden kan spelen.” Je hebt dit seizoen al een doelpunt gemaakt. Wat gaat er nog volgen? Ik heb dit seizoen in de competitie pas één keer gescoord. Dus ik hoop dat er nog een aantal doelpunten bijkomen en dat daar ook een paar belangrijke tussen zitten! Wat vind je jouw sterkste eigenschap als voetballer en waar valt nog winst te behalen? “Ik denk dat mijn inzet en mentaliteit mijn sterke punten zijn. Ik probeer altijd alles te geven en belangrijk te zijn voor het team. Natuurlijk is er altijd ruimte voor verbetering.” Hoe zou je jouw rol binnen deze selectie omschrijven? “Ik probeer vooral een teamspeler te zijn. Iemand die hard werkt, positief blijft en er staat wanneer het nodig is. Of dat nu tijdens een wedstrijd of op de training is.” Wie is volgens jou de grootste sfeermaker in de kleedkamer? “Ik denk dat we met deze groep sowieso weinig moeite hebben om de sfeer erin te houden. Er wordt genoeg gelachen!” Welke teamgenoot heeft de grootste mond, maar kan dat op het veld niet altijd waarmaken? “Haha, ik denk dat we allemaal weleens iets te veel praten. Maar uiteindelijk moet het op het veld natuurlijk wel gebeuren!” Wie binnen de selectie zou volgens jou absoluut geen trainer moeten worden? “Ik heb eigenlijk niet echt iemand waarvan ik denk: die moet absoluut geen trainer worden.” Wat is het mooiste of grappigste moment dat je in drie jaar bij Hoevelaken hebt meegemaakt? “Dat zijn er eigenlijk te veel om op te noemen. Maar een trainingskamp naar Spanje is er zeker eentje die in de boeken staat!” De periodetitel is binnen. Is het nu tijd om achterover te leunen of begint het echte werk pas? “Achteroverleunen is absoluut geen optie. We moeten deze goede reeks gewoon zien vast te houden en kijken hoe ver we kunnen komen. De periodetitel is mooi, maar we zijn nog lang niet klaar!” Hoe ver denk je dat deze groep dit seizoen kan komen? “Als we hard blijven werken, fit blijven en als team blijven spelen, hoop ik dat het een heel mooi seizoen wordt.” Als we aan het einde van het seizoen opnieuw met je om tafel zitten, wanneer ben jij dan persoonlijk tevreden over jouw seizoen? “Natuurlijk hoop ik zoveel mogelijk wedstrijden te spelen en doelpunten te maken. Maar uiteindelijk gaat het vooral om wat we als team bereiken.” Als je één teamgenoot mocht aanwijzen die jou dit seizoen nog een assist moet geven, wie wordt het dan? “Dan kies ik voor Roy de Jong. Die mag dit seizoen nog wel een paar mooie ballen op maat geven. En dan hoop ik ze natuurlijk af te maken!” Bedankt voor dit leuke interview en zoals altijd is het laatste woord voor jou… “Allereerst bedankt voor het leuke interview! We hebben een fantastische groep en ik hoop dat we dit seizoen samen nog veel mooie momenten mogen beleven. De periodetitel is binnen, maar hopelijk is dit pas het begin. Op naar nog meer mooie successen met SC Hoevelaken!” Foto’s: privé Exclusief voor VMN Robyn de Boer

  • Ilo Venetis( TC lid, scout en voetbalvader), het gesprek.

    Sommige mensen blijven je bij. Door hun heldere kijk op voetbal, hun openheid en eerlijkheid, maar ook door de humor waarmee ze het spelletje kunnen relativeren. Ilo Venetis is zo iemand: warm, oprecht en altijd bereid om onze vragen te beantwoorden. Toen hij nog hoofdtrainer was, spraken we elkaar vrijwel wekelijks. Nadat hij meer op de achtergrond actief werd, werd dat contact minder vanzelfsprekend, maar we verloren elkaar nooit uit het oog. Hoe ziet zijn voetballeven er tegenwoordig uit? En hoe kijkt hij naar wat er speelt in ons regionale voetbal? Een mooie aanleiding om Ilo weer eens op te zoeken. Voor een goed gesprek met een vertrouwd gezicht, bij wie een eerlijke mening en een lach nooit ver weg zijn. Hoi Ilo, leuk dat je de tijd neemt voor dit gesprek! We kennen je als trainer, maar inmiddels zien we je ook in verschillende andere rollen op en rond de velden. Tijd om eens rustig kennis te maken met de voetbalman én de persoon achter al die activiteiten. Stel jezelf eens voor aan onze lezers. Mijn naam is Ilo Venetis, ik ben 49 jaar, half grieks/half nederlands. Ik ben geboren, getogen & woonachtig in Maarssenbroek (dorpje tegen Utrecht aan). Ik ben getrouwd met Danielle en wij hebben 2 fantastische zoons; Louca van 21 en Mick van 19. In mijn dagelijkse leven ben ik werkzaam als operationeel manager bij ProRail. In die hoedanigheid ben ik verantwoordelijk voor veilige berijdbaarheid van het spoor in contractgebied Amsterdam. Waar stond jouw voetbalwieg? Bij welke club begon je tegen een bal aan te trappen, en zagen ze al snel een talent in je of stond vooral het plezier voorop? Om eerlijk te zijn; ik ben van origine een ijshockeyer. Dat was vroeger echt mijn passie en dit heb ik tot mijn 14de gedaan. Ik ben pas begonnen met voetbal in de B junioren toen ik 16 was. Ik ben toen gaan voetballen met vrienden bij DWSM. Uiteraard begon ik met voetballen omdat ik het superleuk vond en dat is tot de dag van vandaag gebleven. Sterker nog; de liefde is nog steeds groeiende….. Toen het voetbal in de jeugd wat serieuzer werd, kwam je toen in selectieteams terecht? DWSM was een relatief kleine vereniging; er was maar 1 jeugdteam in de B (nu O17) dus ik kwam vanzelf in het “eerste team”. In alle bescheidenheid; na een paar maanden bleek dat ik vrij aardig kon voetballen. In die periode ben ik gescout voor een stage traject bij FC Utrecht en in de A junioren heb ik de overstap gemaakt naar Elinkwijk dat destijds landelijk speelde. Wat voor voetballer was jij eigenlijk? Ik was/ben linksbenig. Vrij technische speler die het beste tot zijn recht kwam als linkshalf. Later ben ik in de spits terecht gekomen en geëindigd als centrale verdediger. Bij welke club heb jij in de senioren gespeeld, vertel daar eens over? Rond mijn 18de / 19de ben ik een paar keer flink geblesseerd geraakt aan mijn enkel. Dat is eigenlijk nooit goed hersteld waardoor ik vaak met pijn speelde. Toen ik halverwege 20 was ben ik gestopt vanwege die enkelkwetsuur. Een echte “grote” amateurclub zat er voor mij dus niet in als senior maar desondanks heb ik een paar superleuke seizoenen gehad bij DWSM, vv Maarssen, OSM & EDO. Wat was de reden dat je stopte en voor het trainersvak koos? De reden dat ik stopte was een combinatie van mijn slepende enkelblessure en het vaderschap. Toen onze oudste zoon Louca werd geboren (2005) ben ik een paar jaar lang van de velden verdwenen. Louca begon op zijn zesde te spelen in de jeugd van vv Maarssen. Zoals het een liefhebbende vader betaamt ben ik bij hem in het team als trainer/coach begonnen. Was je daar zelf al mee bezig of was er iemand die zei: ‘Ilo, dat is echt iets voor jou’? Tot het moment dat ik begon als trainer was ik daar echt nooit mee bezig geweest maar ik vond het vanaf seconde 1 superleuk! Na een paar maanden werd ik door een bestuurslid gevraagd de hele leeftijdslichting van de F pupillen onder mijn hoede te nemen en vanaf dat moment is het balletje gaan & blijven rollen. Welke clubs heb je als trainer onder je hoede gehad voordat je bij EDO terechtkwam? En waar heb je de belangrijkste lessen voor het trainersvak geleerd? Eigenlijk ben ik voor EDO alleen maar trainer geweest bij vv Maarssen (op wat losse externe activiteiten na). Maar binnen vv Maarssen ben ik wel trainer geweest in nagenoeg alle leeftijdsgroepen in de jeugd & daarnaast ben ik hoofd van de jeugdopleiding geweest. Ik trap de open deur bewust nog even in; van elke trainer kun je wat opsteken. Zowel in positief als in negatief opzicht. Maar de belangrijkste les als trainer heb ik eigenlijk geleerd van 2 trainers in mijn tijd als jeugdvoetballer; dat zijn Jan Kooijman & Cyril Graanoogst. Beide mannen leerden mij de allerbelangrijkste les; positief coachen, vertrouwen geven en elke speler fatsoenlijk en eerlijk behandelen. Zij stonden altijd pal voor hun spelers. Ik ging echt door het vuur voor deze 2 heren! Je stopte drie of vier seizoenen geleden als hoofdtrainer van EDO. Hoe kijk je terug op die periode, zowel op het voetbal als op de mensen met wie je hebt samengewerkt? Mijn tijd als hoofdtrainer bij EDO was echt een geweldige tijd. Ik heb die jaren allereerst vooral enorm veel plezier gehad maar tegelijk enorm veel geleerd en van alle momenten genoten! Zeker ook van alle mensen rondom die club. Spelers, familie/vrienden van spelers, stafleden, bestuursleden, ereleden, supporters etc. Daarnaast mag ik, in alle bescheidenheid, stellen dat de periode qua sportieve resultaten succesvol was. Twee promoties achter elkaar (van 4e naar 2e klasse) waren echt huzarenstukjes! In alle eerlijkheid; ik heb tijdens mijn periode als trainer 0 x gescoord & 0 assists gegeven dus alle credits hiervoor aan de spelers van wie ik trainer ben geweest. Later keerde je nog even terug als interim-trainer. Wat was de aanleiding om opnieuw voor de groep te gaan staan? De samenwerking met de hoofdtrainer van destijds werd helaas vroegtijdig beëindigd. Hierna zocht de club contact en stelde de hulpvraag of ik het laatste deel van het seizoen als interim trainer wilde instappen. Ik zag daar een zeer mooie sportieve uitdaging in en ben die vol overgave aan gegaan. Wat typeert jou als trainer? Waar mogen spelers bij jou op rekenen en wat verwacht jij andersom van hen? Ik probeer altijd te coachen vanuit positiviteit maar wel eerlijk te blijven. Goed is goed, slecht is slecht. Nooit schreeuwerig of vanuit misplaatste hiërarchie of betweterigheid en altijd met de juiste bedoelingen. Ik hoop dat als je spelers waarvan ik trainer ben geweest ernaar vraagt dat zij mij betitelen als eerlijk, benaderbaar en sociaal. Andersom verwacht ik dit ook van spelers; heb je iets voor/achter/met/tegen mij, of tegen dingen die ik doe? Geef het eerlijk aan dan hebben we het erover! Verder heb ik er een bloedhekel aan om voetbal als een soort wiskundige te benaderen. Ik heb niets op met trainers die de hele week naar een tactiekbord met magneetjes erop staan te gluren. Ik probeer(de) altijd normale, logische beslissingen te nemen en uit te gaan van eigen kracht. Van spelers verwacht ik dat zij naar voetbal komen omdat ze het leuk vinden en het een passie van ze is. Dat wil ik graag terugzien op het trainingsveld. “Leuk” bedoel ik niet in context van continu flauwe grappen staan te maken maar in de zin van; leuk om te voetballen, leuk om met elkaar goed resultaat neer te zetten etc. Na jouw periode als hoofdtrainer zagen we je in verschillende functies voorbijkomen. O.a. Een paar seizoenen geleden kondigde Maarssen je met mooie woorden aan als Hoofd Jeugd Opleiding en als lid van de technische commissie rond de A-selectie. Daarbij werd ook jouw wens genoemd om op termijn hoofdtrainer te worden. Hoe is die samenwerking verlopen en waarom heeft die uiteindelijk niet gebracht wat jullie ervan hoopten? Ik heb destijds zelf de keuze gemaakt om hoofd jeugdopleiding te worden voor mijn eigen ontwikkeling. Ik was benieuwd of zo’n rol, na seizoenlang trainer te zijn geweest, bij mij paste. In alle eerlijkheid kan ik achteraf stellen dat dit niet het geval is. Wel heb ik veel geleerd tijdens dat ene seizoen. Maar ik heb dus ook geleerd wat ik niet leuk vindt. Goed om te vermelden; ondanks dat ik het niet met alles eens was ben ik op een zeer normale manier weggegaan bij vv Maarssen en ik draag de club zeker een warm hart toe en kom er af en toe nog wel eens. Je bent inmiddels bij EDO betrokken bij de technische commissie. Hoe ver reikt jouw verantwoordelijkheid en wat heeft voor jou de hoogste prioriteit? De TC van EDO functioneert net als de gehele club; iedereen is gelijk en niemand is meer of minder dan een ander. Uit liefde voor de club en plezier in wat we doen proberen we met elkaar de trainers en de selectie dusdanig te faciliteren zodat zij zich met voetballen bezig kunnen houden. We doen dit met 4 personen; Sebas Dubbeldam, Dennis Torenstra, Rene Pluijgers & ik. In basis houden Sebas en ik ons met name bezig met de spelers & staf, maar dit is niet in beton gegoten. We vullen elkaar allevier aan! Als je met een mogelijke nieuwe speler om tafel zit, wat heeft EDO hem dan te bieden? Waarin schuilt volgens jou de aantrekkingskracht van de club? Elke nieuwe speler met wie wij een gesprek voeren moet zelf de zaterdag allereerst de leukste dag van de week vinden! Geld hoort, tot aan divisie-niveau, NIET thuis in een voetbalclub in mijn optiek. Wij zorgen bij EDO goed voor onze selectiespelers (bv. eerste seizoen vrij van contributie, kleding) & we beschikken over een ijzersterke technische en medische staf. Het enige dat de mannen moeten doen is hun schoenen aantrekken, plezier maken op het veld en hun stinkende best doen om goede resultaten te halen. De absolute kracht van EDO is het familiaire gevoel. Of je nu de sterspeler bent van het eerste of de vaste wissel van het veteranenteam? Iedereen doet ertoe, we zijn begaan met elkaar, gunnen elkaar het beste en helpen elkaar waar nodig! De naam van de club zegt genoeg; Eenheid Doet Overwinnen. Kriebelt het nog om ergens als hoofdtrainer aan de slag te gaan? Wat voor club en uitdaging zouden bij jou passen? En hoe belangrijk is een jeugdafdeling met doorstroming naar het eerste elftal, iets wat je bij EDO niet had? Het kriebelt zeer zeker maar momenteel past het niet in mijn leven. Om een superleuke reden overigens; onze jongste zoon Mick is hard aan het knokken om een profcontract te verdienen bij Willem II. Na 2 seizoenen Almere City speelt hij dit seizoen in Jong Willem II. Als vader reis ik stad en land af om, samen met ons gezin, naar Mick te kunnen kijken. Of een club nu wel of geen jeugdafdeling heeft? Het gaat erom dat je jonge gasten de kans durft te geven. Of dat nu via doorstroom is via je eigen jeugdtak of via netwerk van jonge spelers. Daar draait het om. Ik zie te veel amateurclubs de fout maken elk seizoen karrevrachten aan externe spelers binnen te trekken terwijl het “goud” in de jeugd voor het oprapen ligt. Soms heeft dit slechts wat tijd nodig, wat compleet normaal is bij jonge spelers. Complimenten wat dit betreft overigens aan onze trainer Stephan Henderik en zijn staf; zij geven alle kans aan de jonge selectiespelers binnen EDO om hun kunsten te vertonen. Aan de andere kant is het ook knap van die spelers zelf dat zij die kansen vervolgens grijpen. Sinds wanneer ben je jeugdscout bij Almere City en hoe ben je daarin gerold? Wat houdt jouw werk precies in en in welke regio ben je actief? Tijdens Micks’ periode als voetballer bij Almere City ging ik natuurlijk ook vaak kijken bij hem en uiteindelijk werd ik vaste grensrechter van zijn team. Op die manier leerde ik mensen binnen de club kennen. Stomtoevallig zochten zij op dat moment een scout in Midden-Nederland en dit leek mij een toffe, nieuwe uitdaging! De visie binnen de jeugdafdeling van Almere City sluit naadloos aan op mijn visie op jeugdvoetbal en daardoor ontstond er snel een klik. Praktisch; zaterdagochtenden benut ik om jeugdwedstrijden te bekijken. Soms word ik getipt via netwerk, soms kies ik vooraf zelf een nuttige pot uit & soms struikel ik toevallig over een voetbaltalent. Waar let jij als eerste op wanneer je langs de lijn naar een jeugdspeler kijkt? Wat maakt dat je denkt: die wil ik nog eens zien? Bij onderbouwspelers let ik zelf enorm op technische vaardigheden (balaannames, trucs, acties) & totaal niet op fysieke kwaliteiten. Ook hou ik enorm van spelers die de elfde keer een actie aangaan als het de tien keer ervoor mislukte. Laatste waar ik op let is coachbaarheid; luistert een speler als er wat tegen hem wordt gezegd of verteld. Pas na de onderbouw houd ik meer rekening met fysieke & tactische vaardigheden bij een speler. Je bent onlangs ook met een eigen voetbalschool begonnen. Waar kwam dat idee vandaan en voor welke spelers is de voetbalschool bedoeld? Met dit idee speelden Roy Boon (een goede vriend van mij met wie ik dit samen doe) & ik al een lange tijd. Wij halen zoveel plezier uit het geven van trainingen maar hebben beide sportende kids waar we ook naar willen kunnen kijken. Om die reden hebben wij de zondag gekozen waarop we alle tijd hebben met onze hobby bezig te zijn. Er is plek voor ieder type speler. Of je nu over de middenlijn struikelt of alle ballen achter je standbeen om in de kruising schiet? Wij proberen ervoor te zorgen dat elk kind, binnen zijn / haar kader, een betere speler wordt en met plezier en trots het veld afloopt na de training. Kleine groepen (max 10 spelers) met 2 trainers, verdeeld naar spelniveau. Er zijn inmiddels behoorlijk wat voetbalscholen. Wat wil jij kinderen met jouw aanpak meegeven? Zit het verschil in de manier van trainen, de persoonlijke aandacht of bied je vooral een fijne plek voor kinderen die extra trainingsuren willen maken? Het is eigenlijk een combi van alle bovenstaande punten. Wij proberen de dingen waar een kind goed in is nog verder te verbeteren maar dingen waar een kind minder goed in is ook. Altijd op een positieve, constructieve wijze. Een kind afkraken omdat hij iets niet goed doet zullen wij nooit doen. Wel proberen we ze te leren hoe ze dingen beter / anders kunnen doen. En spelplezier speelt absoluut een zeer belangrijke rol! Een van jouw zonen speelt bij Jong Willem II. Hoe zou jij hem als voetballer omschrijven, en hoe ervaart hij de eisen en de druk die bij dat niveau horen? Mick is een voetballende spits, die echt verslaafd is aan het spel. Vanaf jongs af aan leeft hij voor het voetbal. Hij is technisch en enorm doelgericht. Absolute kracht is zijn scorend vermogen. Los van het feit dat we de passie voor voetbal delen ben ik met name trots op zijn drive. Net als mijn andere zoon Louca (die hele andere interesses heeft dan voetbal) jaagt hij zijn levensdromen na. Als vader ben ik op dat aspect van onze beide zoons supertrots. Hoe beleef jij zijn wedstrijden als vader? Kun je gewoon genieten langs de lijn of kijkt de trainer en scout in jou toch voortdurend mee? En zit hij thuis altijd op jouw voetbaladvies te wachten? Ik beleef zijn wedstrijden echt als vader. Dat staat compleet los van trainer of scout zijn. Mick is een veel betere speler dan ik was en wordt hierin fantastisch begeleid. Op sommige momenten vraagt hij mij zelf wel eens wat. Dan geef ik naar eer en geweten mijn mening. Je hebt door de jaren heen veel spelers onder je hoede gehad. Als je er drie mag noemen bij wie je als trainer soms met open mond stond te kijken, wie zijn dat dan? Wat maakte hen voor jou zo bijzonder? Pfffffffffffffff, wat een vraag William. Mijn eerste politiek correcte reactie luidt; ik kan er veeeeeeeeeeel meer dan slechts 3 noemen. Echt, met gemak! Maar ik ga er toch drie noemen met de toevoeging dat dit met alle respect naar spelers is die ik niet noem 😉 Bewust kies ik voor spelers uit mijn EDO tijdperk. Zoals ik al eerder aan gaf ben ik gek op technisch vaardige spelers die met durf & lef spelen. In dat daglicht bezien wil ik Jesse de Rijk absoluut noemen; een linksbenige, aanvallende middenvelder. Ik zag Jesse destijds in een vriendenteam van OSM een actie maken waar mijn mond van openviel; hij dartelde langs 8 spelers en jakkerde de bal vervolgens strak tegen de touwen. Vanaf dat moment heb ik hem gevolgd, meermaals gevraagd naar EDO te komen. Ik mag wel stellen dat dit geen verkeerde inschatting was; Jesse deed prachtige dingen op het veld, ogenschijnlijk met alle gemak. Als tweede speler wil ik Angelo Rutten benoemen. In zijn prime de allerbeste rechtsbuiten die ik ken; technisch, snel, scorend vermogen, zo slim en goed in positiespel. En een heerlijke “kop” erop; als Ang boos werd omdat iets mislukte dan stond zijn hoofd op onweer maar dan wist ik vaak zeker dat hij erna iets geweldigs zou doen. Vaak scoorde hij dan een of andere wereldgoal en vlogen zijn mondhoeken weer naar zijn oorlellen! Als laatste noem ik Jim Hogervorst. Een speler die ik ken vanaf dat hij zeer jong was (denk een jaar of 7). Ik denk dat ik Jim de meest complete middenvelder in het amateurvoetbal vind die ik ken. Hij tikt alle boxjes aan die in mijn optiek voor een goede middenvelder gelden; technisch zeer vaardig, uitstekend schot, prima inzicht, goede passeerbeweging, balvast, kan steekpass geven, ziet het spel enorm goed. Daarnaast “eigenwijs” in positief opzicht. Het verrast mij absoluut niet dat hij het momenteel zo goed doet bij SVL en hij kan nog veel meer dan dit. Welke drie momenten uit jouw trainersloopbaan staan het scherpst in je geheugen? Dat kan een kampioenschap zijn, een inhaalrace of één bijzondere wedstrijd. Neem ons eens mee naar die momenten. Dit gaat heel gek klinken maar in de jeugd van Maarssen begon ik als trainer van onze oudste zoon Louca. Destijds de F7. Dat was zo’n leuk team, met zulke leuke spelers & ouders. Wij beleefden dat seizoen alsof we het WK voetbal speelden. Aan het einde van het seizoen werden we kampioen. De vreugde die ik toen zag bij die jongens, des te bijzonderder bij mijn eigen zoon, maakte zoveel indruk op mij. Een soort verslaving ontstond toen! De meest bijzondere wedstrijd bij de senioren is ongetwijfeld sv Houten uit tijdens het seizoen dat we kampioen werden in de derde klasse. Houten was de gedoodverfde titelkandidaat en tijdens de “beslissende” wedstrijd stonden we achter. Wij herpakten ons gedurende de wedstrijd zo goed, draaiden de situatie om en wonnen de wedstrijd uiteindelijk. Veel supporters langs de zijlijn, twee aan elkaar gewaagde ploegen maar met compleet verschillende speelstijlen, spelers & staf die elkaar kenden, kampioenschap op het spel. Die wedstrijd had alles in zich met een voor ons goed resultaat als ultiem einde. Als laatste van de drie momenten wil ik het spontane kampioensfeest benoemen nadat we kampioen worden met EDO. Dat was op een dinsdag i.v.m. doordeweekse speelronde. Het feest dat erna ontstond was zoooooooooooo gaaf! Dat vergeet ik nooit meer! Welke speler heeft jou het hardst laten lachen? Wie was die grote lolbroek in de kleedkamer of op trainingskamp, en welke anekdote kun je daarover vertellen? Oooh, er vliegen zoveel leuke herinneringen door mijn hoofd over meerdere spelers! We hebben echt zoveel lol gehad met elkaar. Onmogelijk om allemaal te vertellen. Om het beschaafd te houden in dit interview doe ik er ook niet goed aan om alles op te schrijven en de meest gekuiste dingen te delen, haha. Ik kon de humor van Dennis van Rooijen altijd enorm waarderen. Die man was daar magisch in! Hij heeft een trainer wel eens laten geloven dat hij een marathon aan het lopen was. Ondersteund met foto’s en al. In werkelijkheid zat hij in de kroeg een biertje te drinken. En ik moet direct denken aan Wouter Vos. Naast een geweldige speler ook een geweldig mens; er zijn miljoenen introverte belgen maar wij hebben die ene extraverte in Overvecht mogen verwelkomen. Tijdens een van zijn eerste weken bij EDO stond hij als een volleerd zanger de gehele kantine toe te zingen en te vermaken. Echt een klasbak! Heb je aan jouw jaren in het trainersvak hechte vriendschappen overgehouden? Absoluut! Zeer veel vrienden zelfs! Voor welke sportman of sportvrouw heb jij veel waardering? Dit antwoord gaat iedereen die mij kent niet verrassen; Marco van Basten! Met afstand de beste nederlandse spits die ik heb mogen zien spelen! Stel: een heel weekend zonder voetbalverplichtingen. Wat doe jij dan het liefst en waar kunnen we je vinden? Tijd spenderen met mijn gezin, wat we dan ook doen, vind ik altijd geweldig. Ik heb de allerliefste vrouw ter wereld & wij vinden het superleuk op een terrasje te zitten of iets anders gezelligs te doen. Ook ga ik graag op stap met mijn vrienden in de kroeg in Maarssen-Dorp. Met zoveel verschillende voetbalactiviteiten kan de agenda aardig vollopen. Hoe maak jij tijd vrij voor je gezin, vrienden en ontspanning? Lukt het je om het voetbal thuis ook echt even los te laten? Strak plannen, goede afspraken maken en elkaar iets gunnen. Dan kom je een eind. Doordeweeks ben ik na mijn werk meestal thuis (Mick traint overdag en gaat zelf dus dat scheelt), de zondagen houden we als gezin zo vrij als mogelijk en de donderdagavonden spreek ik vaak af met vrienden. Drukke agenda maar veelal leuke dingen! Wat is jouw favoriete eten en welk drankje hoort daar voor jou bij? Ik ben gek op de griekse keuken en qua drank ben ik een simpele; ik ben gek op bier! Welke plek neemt jouw Griekse achtergrond in jouw leven in? Zijn er tradities of gewoontes die je graag in ere houdt? Ik denk een vrij grote plek. Ik herken mij heel erg in de griekse mentaliteit, we gaan er zo vaak als mogelijk naar toe en ik spreek de taal redelijk goed. Maar andersom voel ik mij ook nederlandser dan een nederlander. Voor welke Griekse voetbalclub gaat jouw hart sneller kloppen? En hoe fanatiek volg je die club? Er is maar een club waarvan mijn hart sneller gaat kloppen en die club zit in Rotterdam-Zuid en niet in Greece………. Welke ambitie heb je nog in het voetbal? Is er iets waarvan je zegt: dat zou ik heel graag nog eens willen bereiken? Ik zou, in welke rol dan ook, wel eens in de top van het amateurvoetbal willen werken. Wat staat er buiten het voetbal op jouw bucketlist? Welke drie dingen wil je zeker nog eens doen of meemaken? Buiten voetbal om heb ik slechts een echte wens; dat mijn gezin en familie gelukkig en gezond blijven! De andere twee wensen die daar echt volledig bij in het niet vallen; een volle zomer op vakantie naar Griekenland kunnen of daar een tweede huis kopen. We sluiten af met een paar keuzes. Kies wat het beste bij je past. Een toelichting mag natuurlijk, zeker als je het niet kunt laten! Het Griekse of het Nederlandse volkslied: welk zing je het hardst mee? Absoluut het Nederlandse, ik ben in 1988 verliefd geworden op Oranje en dat is nooit over gegaan! Temperamentvol of de rust zelve? Ik ben de rust zelve tot het moment dat mijn temperament oplaait! Vroeger gebeurde dit doorgaans na 11 seconden, tegenwoordig duurt dit wat langer 😉 Ouzo of een biertje? Oei, dit is kiezen dus in- of uitademen maar vooruit; bier! Gyros of patat met een frikandel? Gyros! Geen twijfel! Athene of Utrecht? Utrecht, met afstand de tofste stad waar ik ben geweest! Demis Roussos of André Hazes? Inkoppertje; Andre, met afstand de allerbeste nederlandse zanger ooit! Een koude frappé of een warme kop koffie? Frappe! Syrtaki of polonaise? Als ik al dans heeft het meer weg van een mix van deze twee dus dit doe ik maar zo min mogelijk Charisteas of Lennart Dubbeldam Pffffffffff, lastig! Deze 2 klasbakken lijken niet alleen enorm veel op elkaar qua uiterlijk maar hebben beide ook veel bereikt in het voetbal. Met alle respect voor Charisteas maar ik kies toch voor Lennartdinho. Ook uit zelfprotectie want ik ben als de dood dat het anders weer foto’s gaat regenen op de diverse socials……. Ilo het laatste woord is aan jouw? Wiliam, ik sluit af zoals velen voor mij ook terecht hebben gedaan; grote complimenten voor jou hoe je, o.a. via je site, de voetballiefhebbers in Midden-Nederland aan elkaar verbindt. Vergis je niet hoe belangrijk dit is! En als laatste dank voor dit interview & we houden zeker contact!

  • Gino Postma(ASV'65), ster van de week 7

    Hij loopt al een paar jaartjes mee in ons regionale voetbalwereld, en daar valt hij sws op door zijn scoringsdrift zeker in de tijd dat hij nog voor BZC13 speelde, wekelijks lazen wij dat hij weer belangrijk was geweest, afgelopen seizoen maakte hij de overstap naar ASV’65 en ook daar laat hij zien waarvoor hij is gekomen , scoren en belangrijk zijn voor het team zoals afgelopen weekend. Het leverde hem een mooie plek in ons 7e sterrenteam op. Maar daar bleef het niet bij, de beloning kwam toen de voetbalgeleerden de ster van de week moesten aanwijzen. Unaniem besloten deze wijze heren om Gino tot ster van de week te bombarderen. We zochten hem uiteraard voor onze rubriek op. Hoi Gino, van harte gefeliciteerd met jouw verkiezing tot Ster van de Week! Laten we maar gelijk beginnen! Personalia Naam? Gino Postma. Geboortedatum / plaats? 20 augustus 2000, Hilversum. Woonplaats? Almere. Burgerlijke staat? Samenwonend. Wat doe je in het dagelijks leven? Ik werk op een sport-BSO en dat doe ik met ontzettend veel plezier. We zijn daar dagelijks met kinderen bezig en organiseren allerlei sportieve en leuke activiteiten. Het mooie aan dit werk is dat je kinderen enthousiast kunt maken voor bewegen en sporten. Geen dag is hetzelfde en je bent eigenlijk voortdurend lekker actief bezig. Dat past natuurlijk uitstekend bij mij, want stilzitten is niet echt mijn favoriete bezigheid. Bij welke club ben je ooit begonnen met voetballen? Weet je nog wie jouw eerste jeugdtrainer was? Mijn voetbalavontuur is begonnen bij SDO. Wie daar precies mijn eerste jeugdtrainer was, weet ik helaas niet meer. Een belangrijk gedeelte van mijn jeugd heb ik vervolgens bij HSV De Zuidvogels doorgebracht. Daar heb ik onder Marcel Sluis gespeeld, en dat is voor mij echt een toptrainer geweest. Ik heb ontzettend veel van hem geleerd en het mooie is dat we nog altijd contact met elkaar hebben. Dat zegt eigenlijk wel genoeg over hoe prettig ik die periode heb ervaren. Kreeg je de liefde voor voetbal van huis uit mee? Wie heeft jou vooral gestimuleerd? Ja, absoluut! De liefde voor het voetbal heb ik zeker van huis uit meegekregen. Mijn ouders waren vroeger eigenlijk altijd langs de lijn te vinden om mij aan te moedigen. Het maakte niet zoveel uit waar we moesten spelen, ze waren er vaak gewoon bij. Dat is natuurlijk ontzettend mooi als je jong bent. En het leuke is dat ze tegenwoordig nog steeds af en toe komen kijken. Sommige dingen veranderen gelukkig nooit, haha! Heb je je hele jeugd bij één club gespeeld, of ben je tussendoor van club gewisseld? Nee, ik heb mijn jeugd niet bij één vereniging doorgebracht. Ik ben begonnen bij SDO en heb daarna ook bij HSV De Zuidvogels en Wasmeer gespeeld. Daardoor heb ik verschillende verenigingen leren kennen en met allerlei trainers en medespelers samengewerkt. Iedere club heeft natuurlijk zijn eigen sfeer en manier van voetballen. Ik kijk met plezier terug op die verschillende periodes. Welke jeugdtrainer heeft veel voor jouw ontwikkeling betekend en wat heb je van hem of haar meegenomen? Dan kom ik toch weer uit bij Marcel Sluis. Hij is voor mijn ontwikkeling als voetballer ontzettend belangrijk geweest. Wat ik vooral mooi vond, was dat hij al op jonge leeftijd heel gericht met ons aan bepaalde onderdelen van het voetbal werkte. Hij wist ons enthousiast en gedreven te maken en zorgde ervoor dat we onszelf steeds wilden verbeteren. Dat heeft mij als jonge voetballer enorm geholpen. Ik kijk dan ook met een heel goed gevoel terug op die tijd. Dat we nog steeds contact hebben, maakt het voor mij extra bijzonder. Hoe kijk je terug op je jeugdjaren als voetballer? Heb je er vriendschappen aan overgehouden? Ik heb echt een ontzettend leuke en afwisselende voetbaljeugd gehad. Ik heb op een mooi niveau mogen spelen en onderweg veel meegemaakt. Natuurlijk draait het op jonge leeftijd om beter worden en wedstrijden winnen, maar het voetbal brengt je zoveel meer. Je leert mensen kennen, maakt samen mooie dingen mee en bouwt vriendschappen op. Aan mijn jeugdjaren heb ik zeker goede vrienden overgehouden. Dat vind ik misschien nog wel een van de mooiste dingen van deze sport. Wanneer maakte je jouw debuut in een eerste elftal, bij welke club en onder welke trainer? Weet je nog welke wedstrijd dat was? Mijn debuut in een eerste elftal maakte ik bij Wasmeer, onder trainer Martijn Donker. In die periode speelde ik ook nog in de JO19-1. Het was natuurlijk mooi om als jeugdspeler de stap naar het eerste elftal te mogen maken. Welke wedstrijd dat precies was, weet ik helaas niet meer. Maar het feit dat ik bij Wasmeer mijn eerste minuten in een standaardelftal heb mogen maken, is me uiteraard bijgebleven. Hoeveel uur per week ben je gemiddeld met sport bezig? Dat zijn er behoorlijk wat! Voetbal neemt natuurlijk een belangrijke plaats in, met de trainingen en wedstrijden. Daarnaast ga ik af en toe naar de sportschool. En dan heb ik ook nog mijn werk op de sport-BSO, waar ik dagelijks met de kinderen aan het sporten en bewegen ben. Eigenlijk ben ik dus iedere dag wel op de een of andere manier sportief bezig. Gelukkig vind ik dat alleen maar leuk. Wat zijn je sterke punten en waarin kun je nog groeien? Mijn snelheid en kracht zijn denk ik mijn belangrijkste kwaliteiten. Zeker als linksbuiten kan ik daar goed gebruik van maken. Ik probeer mijn tegenstander daarmee onder druk te zetten en gevaarlijk te worden in aanvallend opzicht. Natuurlijk zijn er ook onderdelen die beter kunnen. Koppen is bijvoorbeeld niet mijn grootste specialiteit, haha! Daar valt voor mij nog wel wat winst te behalen. Voor welke Nederlandse sportman of sportvrouw heb je veel bewondering en waarom? Ik heb eigenlijk niet echt een Nederlandse sportman of sportvrouw voor wie ik bijzonder veel bewondering heb, haha! Natuurlijk zijn er genoeg goede sporters, maar er is niet iemand die er voor mij persoonlijk echt bovenuit steekt. Wat is tot nu toe het mooiste moment uit je voetballeven? Welk moment staat nog op je netvlies? Je mag er gerust meerdere noemen. Een bijzonder moment uit mijn jeugd was dat ik werd gescout door een club uit Den Haag. Dat was natuurlijk een mooie erkenning en een teken dat ik op de goede weg was. Er zat alleen wel een belangrijke voorwaarde aan vast: ik zou daarvoor naar een gastgezin moeten verhuizen. Dat zag ik op dat moment niet zitten en daarom heb ik die stap uiteindelijk niet gezet. Toch blijft het iets bijzonders om op terug te kijken. Wat zijn je hobby’s? Naast het voetbal ga ik graag naar de sportschool. Verder vind ik het heerlijk om gezellige dingen met mijn gezin te ondernemen. Voetbal is natuurlijk een belangrijk onderdeel van mijn leven, maar de momenten samen met mijn gezin zijn minstens zo waardevol. Daar geniet ik echt van. Welke sporten beoefen je graag naast voetbal? Eigenlijk niet zoveel andere sporten. Voetbal blijft voor mij duidelijk nummer één. Zoals gezegd ga ik af en toe naar de sportschool om lekker bezig te blijven. Omdat ik ook tijdens mijn werk veel sport, kom ik sowieso aan voldoende beweging toe. Is er een profvoetballer naar wie je graag kijkt en waarom? Ik kijk graag naar Michael Olise van Bayern München. Dat is een speler die ik graag aan het werk zie. Zeker als aanvaller is het mooi om naar zulke voetballers te kijken. Wat is je favoriete eten? Pizza! Daar kun je mij altijd blij mee maken. Wat is je favoriete drankje? Na het voetballen lust ik graag een bacootje, haha! Zeker wanneer we na de wedstrijd nog even gezellig met de jongens blijven hangen. Gino, via BZC’13, AH’78 en opnieuw BZC’13 ben je dit seizoen bij ASV’65 terechtgekomen. Hoe kijk je terug op die voetbaljaren en wat heeft die periode met jouw voetbalplezier gedaan? Ik kijk eigenlijk met een goed gevoel terug op die verschillende periodes. Bij iedere vereniging leer je weer andere dingen. Je krijgt met verschillende trainers, medespelers en speelstijlen te maken en daar steek je altijd iets van op. Natuurlijk is het fijn wanneer je ergens langere tijd kunt blijven, maar al die ervaringen neem je wel mee als voetballer. Inmiddels heb ik het bij ASV’65 ontzettend naar mijn zin. Ik voel me er prettig en heb weer heel veel plezier in het voetbal. Dat is voor mij uiteindelijk het allerbelangrijkste. Je hebt bij BZC’13 de nodige jaren rondgelopen, zowel vóór als na het terugtrekken van het eerste elftal. Had je het gevoel dat er iets op te bouwen viel, of bleef het ieder seizoen vooral een uitdaging om voldoende selectiespelers bij elkaar te krijgen? Bij BZC’13 heb ik het altijd ontzettend gezellig gehad. Dat was ook een belangrijke reden waarom ik daar bleef voetballen. De sfeer onderling was goed en dat is voor mij altijd belangrijk geweest. Alleen liepen we regelmatig tegen hetzelfde probleem aan. Het was soms lastig om voldoende jongens op de training te krijgen en af en toe speelde dat ook rondom wedstrijden. Dat maakt het natuurlijk moeilijk om als ploeg echt stappen te zetten en ergens naartoe te werken. Uiteindelijk merkte je dat de groep steeds kleiner werd en BZC’13 langzaam een beetje leegliep. Dat was jammer, juist omdat ik het er altijd zo naar mijn zin had gehad. Wat gaf voor jou de doorslag om naar ASV’65 te gaan? Was dat vooral het vooruitzicht om met bekende jongens te blijven voetballen, of heeft een gesprek met de trainer over zijn plannen je overtuigd? Het contact met trainer Youri Tol heeft daarin een belangrijke rol gespeeld. Youri benaderde mij en vertelde over zijn plannen met ASV’65. Dat was een goed en duidelijk verhaal waar ik meteen een prettig gevoel bij had. We kenden elkaar natuurlijk al en het contact was altijd goed geweest. Als we elkaar ergens tegenkwamen, maakten we altijd even een praatje of begroetten we elkaar. Daardoor voelde het allemaal heel vertrouwd. We waren al enige tijd met elkaar in gesprek en ondertussen merkte ik dat BZC’13 steeds verder leegliep. Op een gegeven moment ga je dan toch nadenken over je eigen voetbaltoekomst. Achteraf ben ik blij dat ik die stap heb gezet. Hoe gaat het op dit moment met je fitheid? Heb je vanaf de voorbereiding overal aan kunnen meedoen, of hebben blessures je nog parten gespeeld? Het gaat gelukkig behoorlijk goed met mijn fitheid. Ik heb tijdens de voorbereiding veel kunnen meedoen en daardoor een goede basis kunnen leggen. Natuurlijk merk ik dat ik nog niet helemaal op mijn allerfitst ben, maar ik voel dat het steeds beter gaat. Dat geeft vertrouwen. Ik wil gewoon lekker blijven trainen, mijn ritme vasthouden en ervoor zorgen dat ik iedere week weer een stapje vooruitzet. Het belangrijkste is dat ik me goed voel en met plezier kan blijven voetballen. Je speelt inmiddels een paar maanden bij ASV’65. Voel je je er al helemaal thuis en wat maakt dat je er graag komt? Ja, ik voel me inmiddels echt thuis bij ASV’65. Vanaf het begin ben ik goed opgevangen door de jongens en dat maakt een overstap natuurlijk een stuk gemakkelijker. We hebben een leuke groep met goede en aardige gasten, zowel binnen als buiten het veld. Daarnaast leer ik steeds meer mensen binnen de vereniging kennen. Je merkt dat de sfeer goed is en dat iedereen op zijn eigen manier betrokken is. Dat zorgt ervoor dat ik iedere keer met plezier naar de club ga. Voor mij is dat heel belangrijk. Jullie kwamen met ongeveer zes spelers tegelijk over. Zijn jullie en de jongens die er al speelden inmiddels naar elkaar toegegroeid? Wat voor groep is het en waaraan merk je dat jullie een eenheid vormen? We hebben echt een leuke groep bij elkaar. Natuurlijk is het altijd even wennen wanneer er meerdere nieuwe spelers tegelijk bijkomen, maar ik ben vanaf het begin goed opgevangen. Het zijn allemaal goede en aardige jongens en dat helpt enorm. Wat ik vooral mooi vind, is dat het niet alleen bij het voetballen blijft. Na de wedstrijden blijven we regelmatig gezellig met elkaar hangen en daarnaast ondernemen we ook leuke dingen met het team. Op die manier leer je elkaar steeds beter kennen. Dat is belangrijk, want een goede band buiten het veld helpt natuurlijk ook om binnen de lijnen steeds meer naar elkaar toe te groeien. Zaterdag was je tegen TABA met twee doelpunten en een assist belangrijk voor de ploeg. Waaraan merkte je zelf dat je lekker in de wedstrijd zat en wat lukte er die middag zo goed? Eigenlijk begon het goede gevoel zaterdagmorgen al. Ik werd wakker, voelde me lekker fit en had ontzettend veel zin in de wedstrijd. Dat is altijd prettig, want je wilt natuurlijk iedere zaterdag het beste uit jezelf halen. Het grappige was dat mijn vrouwtje en mijn kleine die ochtend al tegen mij zeiden: 'Je gaat vandaag scoren!' Dat vond ik natuurlijk mooi om te horen. En als je vervolgens twee keer scoort en ook nog een assist geeft, is dat helemaal geweldig. Dan kom je na afloop natuurlijk met een extra grote glimlach thuis. Het is mooi wanneer zo'n voorspelling ook daadwerkelijk uitkomt, haha! Je speelde als linksbuiten. Hoe goed past die positie bij jouw kwaliteiten en wat kun je vanaf die plek het beste aan je spel kwijt? Ik denk dat ik als linksbuiten het beste tot mijn recht kom. Mijn snelheid en kracht zijn belangrijke wapens en vanaf die positie kan ik die kwaliteiten goed gebruiken. Ik vind het prettig om aanvallend bezig te zijn en mijn tegenstander uit te dagen. Als buitenspeler wil je natuurlijk gevaarlijk zijn en iets kunnen betekenen voor de ploeg. Op links voel ik me gewoon het meest op mijn gemak en kan ik mijn eigen spel het beste spelen. Je scorend vermogen lijkt er in ieder geval niet onder te lijden. Wat vraagt de trainer van jou in die rol en hoeveel vrijheid krijg je om naar binnen te trekken en zelf in scoringspositie te komen? Waarin wil je, naast je doelpunten en assists, belangrijk zijn? Binnen ons elftal heeft iedereen zijn eigen taken en verantwoordelijkheden. Die worden ook goed met elkaar besproken, zodat iedereen weet wat er van hem verwacht wordt. Dat vind ik belangrijk, want uiteindelijk moet je het als team doen. Tegelijkertijd krijg je als buitenspeler ook de nodige vrijheid. Je mag je eigen kwaliteiten gebruiken en krijgt ruimte om aanvallend je acties te maken. Dat vind ik prettig, omdat ik graag mijn snelheid en kracht benut. Natuurlijk zijn doelpunten en assists mooi meegenomen, maar het belangrijkste blijft dat je jouw bijdrage levert aan het elftal en dat we samen goede resultaten behalen. Hoe vind je de selectie samengesteld? Hebben jullie voldoende mogelijkheden om blessures en schorsingen op te vangen? Ik heb de indruk dat de selectie breder is dan vorig seizoen. Jij was er toen nog niet bij, maar is dat ook wat je van de jongens hoort? We hebben op dit moment een behoorlijk grote selectie van ongeveer 28 spelers. Dat is natuurlijk heel prettig, want gedurende een seizoen krijg je altijd te maken met blessures, afwezigheid of jongens die even wat minder fit zijn. Dan is het belangrijk dat er voldoende goede spelers klaarstaan om hun plek over te nemen. Bij ons is dat zeker het geval. Er lopen genoeg jongens rond met kwaliteit en daardoor moet iedereen echt zijn best doen om een basisplaats te verdienen. Je krijgt je plekje niet zomaar cadeau. Dat zorgt voor gezonde concurrentie binnen de groep en houdt iedereen scherp. Ik vind dat juist leuk, want uiteindelijk worden we daar als ploeg alleen maar beter van. Waarin hebben jullie als ploeg sinds de voorbereiding de meeste vooruitgang geboekt en wat moet er nog beter om constanter te presteren? We hebben echt een leuke ploeg met veel voetballende kwaliteiten. Er zit voldoende voetbal in deze groep en dat merk je ook tijdens wedstrijden. We kunnen elkaar steeds beter vinden en hebben genoeg spelers die iets extra's kunnen brengen. Natuurlijk zijn er ook nog dingen die beter moeten. Zeker wanneer we in de buurt van het doel komen, kunnen we elkaar af en toe nog wat meer de bal gunnen. Als we daarin groeien en op de juiste momenten de goede keuzes maken, kunnen we als ploeg nog gevaarlijker worden. Daar valt zeker nog winst te behalen. Wat hebben jullie als groep uitgesproken over dit seizoen? Staat samen met plezier voetballen voorop en kijken jullie waar dat toe leidt, of hoort daar ook een concrete sportieve doelstelling bij? We hebben eigenlijk niet één heel concrete doelstelling uitgesproken. Het belangrijkste is dat we eerst een goed en hecht team vormen. Er zijn natuurlijk behoorlijk wat nieuwe jongens bij gekomen en dan moet je elkaar eerst goed leren kennen, zowel binnen als buiten het veld. Daar hoort ook bij dat we plezier met elkaar hebben. Dat vind ik persoonlijk heel belangrijk, want uiteindelijk voetbal je ook omdat je het leuk vindt. Natuurlijk willen we wedstrijden winnen en zo goed mogelijk presteren, maar eerst moet de basis goed zijn. Als we als groep steeds meer naar elkaar toegroeien en het plezier behouden, kunnen we van daaruit mooie stappen zetten. Hoe kijk je naar jouw eigen ambitie binnen ASV’65? Zou je graag met deze ploeg promoveren en hoe realistisch is een stap naar de vierde klasse volgens jou? Ik zou het natuurlijk geweldig vinden om met deze groep te promoveren. Dat lijkt me echt iets moois om samen mee te maken. We hebben voldoende kwaliteit in de selectie en ik geloof ook dat we met deze ploeg mooie dingen kunnen bereiken. Maar we moeten wel realistisch blijven. Het gaat niet vanzelf en we zullen met elkaar nog een tandje moeten bijzetten. Iedereen zal daar zijn bijdrage aan moeten leveren. Als we blijven werken aan ons spel, als team verder groeien en het beste uit elkaar weten te halen, denk ik zeker dat promotie mogelijk is. Het vertrouwen in deze groep is er in ieder geval. Als die stap nu nog te vroeg komt, wat heeft de ploeg dan nog nodig om die wél te kunnen maken? Ik denk dat de kwaliteit absoluut aanwezig is. Daar ligt het volgens mij niet aan. We hebben goede voetballers en voldoende mogelijkheden om als ploeg verder te groeien. Het is meer een groeiproces waar we in zitten. Als er meer automatisme in de ploeg komt hoeven we voor niemand te vrezen. Hoe zie jij je verdere voetbaltoekomst? Heb je nog plannen voor de langere termijn, of denk je voorlopig vooral aan lekker voetballen bij ASV’65? Op dit moment ben ik eigenlijk helemaal niet bezig met andere clubs of plannen voor de verre toekomst. Mijn hoofd staat volledig naar ASV’65. Ik heb het hier ontzettend naar mijn zin, speel met een leuke groep jongens en geniet weer volop van het voetbal. Ik wil vooral lekker blijven trainen, belangrijk zijn voor het elftal en samen met de jongens mooie dingen meemaken. Wat er over een paar jaar gebeurt, zien we dan wel weer. Voorlopig zit ik prima op mijn plek en wil ik gewoon met veel plezier bij ASV’65 blijven voetballen. Hoe gezellig is de derde helft bij ASV’65? Blijven jullie na de wedstrijd graag met elkaar hangen? Die derde helft zit bij ons wel goed, hoor! Na de wedstrijd blijven we regelmatig met de hele groep gezellig hangen. De muziek gaat aan, er wordt lekker nagepraat en we hebben het gewoon ontzettend leuk met elkaar. Dat zijn voor mij ook de mooie momenten van het amateurvoetbal. Natuurlijk wil je op zaterdag winnen en goed spelen, maar de gezelligheid daarna hoort er net zo goed bij. Daarnaast ondernemen we als team ook regelmatig leuke dingen buiten het voetbal om. Dat zorgt voor een goede sfeer en maakt de groep alleen maar hechter. Komend weekend zijn jullie vrij. Vind je dat jammer nu je lekker op dreef bent, of maakt dat voor jou niet zoveel uit? Doe je dan iets helemaal buiten het voetbal, of treffen we je toch ergens langs de lijn? Aan de ene kant vind ik het eigenlijk wel jammer dat we komend weekend vrij zijn. Zeker na afgelopen zaterdag, toen het persoonlijk zo lekker ging, wil je het liefst meteen weer het veld op. Als je goed in je vel zit en lekker voetbalt, wil je dat gevoel natuurlijk graag vasthouden. Maar aan de andere kant is een weekendje rust ook helemaal niet verkeerd. Het is goed om de benen even wat rust te geven en ondertussen kunnen we tijdens de trainingen gewoon blijven werken aan de punten die nog beter moeten. En zo'n vrij weekend biedt natuurlijk ook de mogelijkheid om wat extra tijd met mijn gezin of vrienden door te brengen. Daar geniet ik ook ontzettend van. Dus ik ga er zeker iets gezelligs van maken. Daarna richten we ons gewoon weer op de volgende wedstrijd!

  • Week 7, beste ploeg seizoen 2026-2027

    Hoe gaat het met het algemeen klassement, zijn er nog grote verschuivingen of is het meer beetje stuivertje wisselen per week. Voorlopig is JSV Nieuwegein nog de trotse lijnstaanvoerder . De ploeg doet het over het algemeen uitstekend. Maar het gevaar komt toch zeker uit Vianen en het stadspark, zij zitten voorlopig op het vinkentouw, echter ook daarachter is het ook dringen. Het veld zit nog aardig bij elkaar, maar we zijn pas 7 wedstrijden onderweg. Waar jouw cluppie staat? Kijk gerust in het Hendrik keuken&interieur beste ploeg klassement.

  • Week 7, sportiefste ploeg seizoen 2026-2027

    Je bent nooit te oud om te leren, maar het blijkt na voetbalonderzoek dat de braafste voetballers dit seizoen uit Cothen komen, tenminste voorlopig dan! Zij gedragen zich voorbeeldig! Aaibaar, geduldig. Maar er zijn genoeg lieve kapers op de kust als we de top 6 zo bekijken. Dus of de troetelbeertjes uit Cothen dit een heel seizoen volhouden zullen wij lopende het voetbalseizoen gaan zien, voorlopig staan ze met stip op 1. Kijk gerust waar jouw ploeggie staat in ons PHI International sportiefste ploeg klassement

  • Fouad Dahmani(Kismet), speler aan het woord

    Mooi om te zien hoe Kismet inmiddels zijn plek heeft gevonden binnen het zaterdagvoetbal. Aan het einde van vorig seizoen maakte de club de overstap van de zondag naar de zaterdag. Een verandering die natuurlijk de nodige uitdagingen met zich meebrengt en waarbij het soms even zoeken is naar de juiste weg. Gelukkig kan Kismet rekenen op een enthousiaste groep vrijwilligers die de schouders eronder zet en zich met hart en ziel inzet voor de club. De resultaten stemmen tot tevredenheid, ook al kreeg het team in de laatste wedstrijd een flinke nederlaag te verwerken. Maar bij een club als Kismet draait het om meer dan alleen de uitslagen. Betrokkenheid, inzet en clubgevoel zijn minstens zo belangrijk. Een speler die dat als geen ander uitstraalt, is Fouad Dahmani. Iemand die niet alleen binnen de lijnen zijn steentje bijdraagt, maar ook een warm hart heeft voor de club. Hoog tijd dus om Fouad eens op te zoeken en met hem in gesprek te gaan over Kismet, de overstap naar het zaterdagvoetbal en zijn betrokkenheid bij de club. Hoi Fouad, inmiddels is het vernieuwde Kismet alweer enkele maanden actief in de zaterdagcompetitie. Hoe kijk jij terug op die eerste maanden? Moest er achter de schermen nog veel geregeld worden of verliep de overstap eigenlijk vrij soepel? En is iedereen inmiddels gewend aan de zaterdag als vaste wedstrijddag? Ik kijk er met een heel goed gevoel op terug. Eerlijk gezegd gaat alles tot nu toe soepel. Natuurlijk moest er achter de schermen het een en ander geregeld worden, want zo'n overstap doe je niet even tussendoor. Maar het bijzondere is dat Kismet nu al een zaterdagclub is alsof het nooit op zondag heeft gevoetbald. Je merkt het aan alles: de aanloop naar de wedstrijd, de sfeer op het veld, hoe de jongens erin staan. Dat went veel sneller dan je van tevoren denkt. Wat daarbij helpt is dat we vanaf het begin duidelijke afspraken hebben gemaakt. Dinsdag trainen we, iedereen in Kismet-trainingskleding. Zaterdag komt iedereen in presentatiepak, geen uitzonderingen. Afmelden doe je op tijd en via de juiste weg. Dat klinkt streng, maar het is juist het tegenovergestelde: als iedereen weet waar hij aan toe is, hoef je er verder geen discussie over te voeren en kun je je op het voetbal richten. Het belangrijkste is dat de jongens zich thuis voelen, en dat is zeker zo. Ik hoop dat de mensen die naar Sportpark Zuilen komen dat ook voelen. Hoe staat de selectie er momenteel voor? Is iedereen die aan het avontuur begon nog aan boord, of merk je dat sommige spelers moeite hebben om voetbal op zaterdag te combineren met hun werk of andere verplichtingen? Heeft dat invloed op de beschikbaarheid en de samenstelling van het elftal? De selectie staat er goed voor. We hebben een volle groep die op de trainingsavonden gewoon aanwezig is, en daardoor kunnen we ook echt goede trainingen neerzetten. Dat is misschien wel het belangrijkste wat we hebben: een dinsdagavond waarop je met een complete groep kunt werken in plaats van met tien man aan het pionnen leggen bent. Op zaterdag is er wel eens iemand afwezig. Blessures horen erbij, een aantal jongens voetbalt daarnaast op hoog niveau in de zaal, en werk gaat voor. Dat is de realiteit van amateurvoetbal en daar doe ik niet moeilijk over. Maar we hebben elke zaterdag een fijne selectie om uit te kiezen, en dat is uiteindelijk waar het om gaat. Niemand is afgehaakt omdat de zaterdag niet beviel. Dat de groep zo compleet is gebleven zegt ook wel iets. We zijn hieraan begonnen met een stel vrienden en bekenden, en die jongens zijn er allemaal nog. Dat gaat verder dan een clubje bij elkaar zoeken voor één seizoen. Kismet begon de competitie behoorlijk goed, maar de laatste weken vallen de resultaten wat tegen. Tegelijkertijd horen wij regelmatig dat er veel individuele kwaliteit binnen de selectie aanwezig is. Waar zit volgens jou momenteel het grootste probleem? Moet de ploeg vooral nog groeien als hecht collectief, of zijn er andere oorzaken waardoor de resultaten achterblijven bij de verwachtingen? Je moet weten hoe dit team is ontstaan. Wij zijn samengesteld uit vrienden en bekenden van elkaar. Jongens die op hoog niveau zaalvoetballen, en jongens die vooral graag samen voetballen. Dat levert een hele leuke mix op, maar het betekent ook dat we op elk vlak nog verbetering nodig hebben en daar gaat gewoon tijd overheen. Een elftal wordt niet in drie maanden een geoliede machine, zeker niet als je uit verschillende hoeken komt en elkaar op het veld nog moet leren kennen. Ik vind dat we met twaalf punten zeer tevreden mogen zijn. En die wisselvallige resultaten waren tegen respectabele tegenstanders, dus daar lig ik niet wakker van. Niets om te vrezen. Bij vlagen laten we zien wat we kunnen, en dat zijn precies de momenten waarop je ziet waar dit team naartoe kan groeien. Die momenten moeten alleen nog vaker en langer achter elkaar komen. Wat die individuele kwaliteit betreft: we ontkennen niet dat we een leuk team hebben met ervaren rotten en goede voetballers. Maar wij zijn realistisch en weten precies waar we staan. En ik wil er wel bij zeggen dat wij zelf nooit een ambitie naar buiten hebben gebracht. Dat doen onze tegenstanders, omdat ze ons hebben zien voetballen. Dat is natuurlijk een compliment, maar wij gaan er zelf niet in mee. Een goede selectie op papier is natuurlijk mooi, maar uiteindelijk moet het op het veld gebeuren. Heb jij het gevoel dat alle spelers voldoende beseffen wat er gevraagd wordt om als eerste elftal succesvol te zijn? Hoe zit het bijvoorbeeld met de trainingsopkomst, de discipline en de bereidheid om voor elkaar te werken? Ben je daar tevreden over of valt er op dat gebied nog winst te behalen? Daar ben ik heel tevreden over. Juist omdat we allemaal vrienden en bekenden van elkaar zijn, kunnen we veel van elkaar hebben. Als er iets gezegd moet worden, dan wordt het gezegd, en dan is het daarna ook weer klaar. Dat is een voordeel dat je niet in elke kleedkamer hebt. De trainingen zitten vol en er wordt voor elkaar gewerkt. Het team gaat voor elkaar door het vuur, dat zie je op zaterdag terug in de duels en in hoe ze elkaar overeind houden als het even niet loopt. Er staat echt een waardig eerste elftal en daar zijn we trots op. En dan is er nog de derde helft, die bij ons ook gezellig is. Vooral met heerlijk eten erbij. Dat lijkt een detail, maar dat is het niet. Daar wordt een team gemaakt. Voetbal is voor ons meer dan alleen prestatie. Natuurlijk willen we als team het maximale eruit halen, iedereen wil winnen, maar het moet ook leuk blijven. Als je dat kwijtraakt, raak je op dit niveau uiteindelijk ook de jongens kwijt. Natuurlijk wil iedere club graag promoveren, maar Kismet staat nog maar aan het begin van een nieuw hoofdstuk op zaterdag. Is het daarom niet verstandiger om dit seizoen vooral te gebruiken om een stevig fundament neer te zetten, als team naar elkaar toe te groeien en vervolgens volgend seizoen een serieuze stap vooruit te zetten? Hoe realistisch kijk jij naar de ambities en wat is voor jou dit seizoen een geslaagd resultaat? Naar resultaat kijken is leuk, maar wij kijken naar een breder plan. Voor ons is dit seizoen geslaagd als we vooruitgang boeken als club. Dat klinkt misschien minder spannend dan promoveren, maar het is wel waar het echt om draait. Sportpark Zuilen en Kismet weer leven inblazen, daar doen we het voor. Deze club bestaat al sinds 1980 en verdient het om te bruisen. We ondersteunen de jeugd door trainingen voor ze te verzorgen, en we laten zelfs jongens van de O17 bij ons meetrainen. Die jongens zien dan waar ze naartoe kunnen groeien en wij halen er energie uit. Dat is het soort fundament waar je over een paar jaar nog iets aan hebt. Als daar aan het eind van het seizoen nog een toetje bij komt, is dat alleen maar mooi meegenomen voor de club. Maar het is niet de maatstaf. Waar het seizoen eindigt, zien we wel. Jij bent zelf een van de initiatiefnemers van het vernieuwde Kismet en hebt de ontwikkelingen van dichtbij meegemaakt. Hoe bevalt het jou persoonlijk tot nu toe? Zie je binnen de vereniging de groei en de positieve energie waarop jullie hadden gehoopt? En wordt er achter de schermen alweer vooruitgekeken naar volgend seizoen, met een duidelijke visie op waar Kismet de komende jaren naartoe wil? Persoonlijk ben ik vooral supertrots op wat we tot nu toe voor elkaar hebben gekregen. We zijn het zaterdagvoetbal ingerold als totaal onbekende. Niemand wist wie we waren of wat ze van ons konden verwachten. En toch hebben we al een aardig stempel afgegeven, daar mogen we best tevreden over zijn. De energie die ik om me heen zie is precies waar we op gehoopt hadden. Ik heb een fijn team om me heen dat mij ondersteunt, met het bestuur van Kismet erbij, en dat werkt alleen maar als iedereen dezelfde kant op wil. We kijken zeker met een schuin oog naar volgend seizoen, dat zou gek zijn als we dat niet deden. Maar op dit moment zijn we vooral aan het genieten van wat we hier neerzetten in het zaterdagvoetbal met Kismet. Daar nemen we rustig de tijd voor.

  • week 7, topscorer van het seizoen 2026-2027

    Vijf keer aanleggen, vijf keer feest. Tim Wakkermans heeft afgelopen weekend opnieuw flink huisgehouden en de concurrentie in ons topscorersklassement een aardige huiswerkopdracht meegegeven: probeer dit maar eens bij te benen! De doelpuntenmaker van Brederodes schoot zich met zijn vijftal naar recordhoogte en heeft voorlopig een straatlengte voorsprong. Zijn collega-bombers hebben inmiddels meer aan een verrekijker dan aan een blik over de schouder. Iedere keer dat zij denken wat dichterbij te kunnen komen, heeft Tim alweer een nieuwe stapel doelpunten ingeleverd. Natuurlijk, de prijzen worden nog niet uitgereikt. Maar wie hem wil achterhalen, zal zelf behoorlijk aan de bak moeten én moeten hopen dat Wakkermans een keer een middagje overslaat. Voorlopig lijkt hij daar weinig voor te voelen: zijn wekelijkse productie is indrukwekkend en het doel weet hij met akelige regelmaat te vinden. Wie volgen op gepaste afstand en wie kan de achtervolging inzetten? Bekijk het bijgewerkte UNIT14-topscorersklassement. Tim heeft de lat alvast hoog gelegd. Nu is het woord aan de rest!

  • Week 7, minst gepasseerde ploeg seizoen 2026-2027.

    Wie een boottochtje door onze voetbalregio heeft gepland, kan maar beter rekening houden met enige vertraging. De meeste sluizen zitten namelijk stevig op slot! Of je nu richting Utrecht vaart, door het Stadspark peddelt, koers zet naar Wijk bij Duurstede of met je kano langs de kippenboerderijen van Barneveld trekt: de kans is groot dat je onverrichter zake moet omkeren. Bij de ene club bewaakt een keeper de sluisdeur alsof de sleutel zijn persoonlijk eigendom is, bij de andere staat een complete verdediging klaar om ieder gaatje te dichten. Zelfs met een geldig vaarbewijs en een vriendelijk verzoek kom je er niet zomaar doorheen. En in Barneveld? Daar mag dan af en toe een kip ontsnappen, een balletje doorlaten is een ander verhaal! Voor aanvallers is het voorlopig dus flink roeien tegen de stroom in. Een opening zoeken, nog eens aanleggen en hopen dat de sluiswachter nét even koffie gaat halen. Maar bij sommige ploegen lijkt zelfs de thermoskan gewoon op de doellijn te staan. Benieuwd of de sluizen bij jouw plaatselijke club ook stevig op slot zitten, of dat er toch wat lekkage is? Bekijk dan ons klassement Minst gepasseerd ploeg klassement, mede mogelijk gemaakt door PVCvloerenKopen.nl. Want een droge vloer is mooi, maar een drooggehouden doel minstens zo lekker!

  • Week 7, meest scorende ploeg seizoen 2026-2027

    Voorlopig komt het grootste schotgevaar uit de Keistad! VVZA en Cobu Boys weten het doel uitstekend te vinden en voeren het klassement voor de meest scorende ploeg aan. In Amersfoort hebben de aanvallers het vizier op scherp staan en krijgen de doelnetten nauwelijks tijd om bij te komen. Maar ook de Domstad begint zich nadrukkelijk te roeren. UVV is aan een opmars bezig en voert de druk op de Amersfoortse doelpuntenmakers op. Blijven VVZA en Cobu Boys de concurrentie voor, of schieten de Utrechters zich binnenkort nog verder naar boven? Ook elders in de regio wordt er gelukkig volop raak geschoten. Een uitgespeelde aanval, een kopbal uit een hoekschop of een afstandsschot waarvan zelfs de maker even opkijkt: ze tellen allemaal mee in ons klassement Meest scorende ploeg, mede mogelijk gemaakt door Huisdierenservice Brownie. Benieuwd hoe jouw club ervoor staat? Vindt jullie voorhoede vooral het doelnet, of heeft het vangnet achter de goal voorlopig het meeste te verduren? Bekijk het bijgewerkte klassement op je gemak. En staat jouw ploeg nog wat lager? Geen paniek: met een flinke doelpuntenmiddag kan het er volgende week alweer heel anders uitzien!

  • Robert Wijnands(Parkhout), T.S. aan het woord

    Parkhout bouwt verder op vertrouwen. Robert Wijnands en Rudy Janssen tekenden onlangs voor twee seizoenen bij, terwijl keeperstrainer Dennis van Amerongen zijn verblijf met één seizoen verlengde. Het drietal vormt dit seizoen de technische staf en ziet de ploeg na een moeizame start steeds beter op gang komen. De laatste weken worden er overwinningen geboekt en klimt Parkhout gestaag op de ranglijst. Krijgt het elftal daarmee ook steeds meer het gezicht dat de technische staf voor ogen heeft? Waar liggen nog verbeterpunten en wat mogen we de komende maanden verwachten? We zochten Robert Wijnands op om bij te praten over de ontwikkeling en ambities van Parkhout. Hoi Robert, een mooie uitzege op Montfoort en inmiddels twee overwinningen op rij. Na een moeizame start lijkt de ploeg de draai te vinden. Wat maakte jou het meest tevreden over deze overwinning, en zie je daarin terug waar jullie als nieuwe technische staf vanaf de voorbereiding aan werken? We hadden inderdaad een moeizame start van het seizoen, maar we beginnen nu langzaam te draaien. Tegen Montfoort speelden we aanvallend gezien een van onze beste wedstrijden tot nu toe. Met name de variatie in het aanvalsspel, wisselend door de as en over de zijkanten, werd uitstekend uitgevoerd. Helaas beloonden we onszelf in de eerste helft niet. We kregen vijf of zes grote kansen, maar die gingen er niet in door goed keeperswerk én omdat we met net wat meer overtuiging hadden moeten scoren. In de rust hebben wij aangegeven dat de wedstrijd ondanks de 2-0 achterstand absoluut nog niet gespeeld was. We moesten erin blijven geloven dat we dit konden rechtzetten, mits we met dezelfde intentie maar met meer overtuiging zouden spelen. Over de tweede helft zijn we het meest tevreden. De ploeg bleef vol energie naar voren voetballen en zette goed druk op Montfoort. Zij hanteerden daardoor vooral de lange bal, terwijl wij verdedigend heel compact naar voren speelden. We hebben het grootste gedeelte van de tweede helft op hun helft gestaan. Dat leverde fantastische aanvallen op, die resulteerden in vier geweldige doelpunten. De absolute kers op de taart was de laatste goal van Jesse Schuin, die vanaf eigen helft vallend in een leeg doel scoorde. Vorige week hebben jullie voor twee seizoenen bijgetekend. Dat spreekt al vroeg in de samenwerking wederzijds vertrouwen uit. Wat geeft jullie het gevoel dat jullie hier op de goede plek zitten? Zit dat vooral in de faciliteiten en de ruimte die jullie krijgen, of ook in de overtuiging dat er met deze spelersgroep en binnen de club veel mogelijk is? We zijn dit seizoen ingestapt met een duidelijk doel: sv Parkhout clubbreed naar een hoger niveau brengen. We onderzoeken grondig waar we ons kunnen verbeteren, van de selectieteams en de interne samenwerking tot aan de faciliteiten. Hoewel we pas deels onderweg zijn, gelooft de club volop in deze visie. Het feit dat het bestuur al snel met ons in gesprek wilde om te verlengen, spreekt enorm veel vertrouwen uit. Ze zien dat we achter de schermen de juiste stappen maken. Voor de buitenwereld is die vroege contractverlenging gezien de huidige resultaten misschien verrassend, maar de club kijkt gelukkig verder dan de waan van de dag. sv Parkhout heeft enorme ambitie én beschikt over de accommodatie, de faciliteiten en een grote jeugdopleiding om echt stappen omhoog te zetten. Datzelfde geldt voor onze selectie: als we de groep fitter krijgen en verschoond blijven van grote blessures, kunnen we absoluut bovenin meedraaien. Rudy en ik voelen ons hier enorm op ons plek. We ervaren geen extreme druk en kunnen in alle rust bouwen aan de toekomst van de selectie en de club. Dat is fijn, want door onze aanstelling is het verwachtingspatroon bij de achterban natuurlijk hoog. Na vijf competitiewedstrijden stond er pas één overwinning achter jullie naam. Hoe kijken jullie als technische staf terug op die start? Wat ontbrak er nog: waren de onderlinge afspraken onvoldoende duidelijk, moesten spelers wennen aan jullie ideeën of vroegen jullie misschien al iets waar de ploeg nog niet aan toe was? Het was absoluut geen fijn begin van het seizoen. Zeker tijdens de wedstrijd tegen FC Breukelen werden we keihard met de neus op de feiten gedrukt toen we met een 4-0 achterstand de rust in gingen. Dat paar spelers destijds nog op vakantie waren of kampten met veel blessures, was daar zeker een oorzaak van. Daarnaast zijn wij als trainers veeleisend en leggen we de lat hoog, ook als het gaat om de trainingsintensiteit. We periodiseren bewust aan de bovenkant. Dat er daardoor weleens een speler uitvalt nemen we op de koop toe; we gaan onze periodisering niet naar beneden aanpassen zodra de groep kleiner wordt door blessures. Wel kijken we kritisch naar terugkerende spelers, zodat zij aangepast kunnen meetrainen. De spelers moesten hier in het begin enorm aan wennen. Inmiddels keert de rust terug, stroomt de ziekenboeg leeg en zie je dat de groep fitter wordt. Dat betaalde zich tegen Montfoort direct uit. Er is ten opzichte van de voorgaande jaren simpelweg ontzettend veel veranderd op technisch, tactisch, fysiek en mentaal vlak. Dat vraagt aanpassingsvermogen. Sommige jongens vinden het bijvoorbeeld nog weleens moeilijk als ze vrij direct worden aangesproken, maar dat is bij ons altijd strikt voetbalinhoudelijk en nooit op de persoon gericht. In hoeverre hebben die eerste resultaten jullie ook kritisch naar je eigen aanpak laten kijken? Jullie vormen met z’n drieën een nieuwe technische staf: zijn er onderling gesprekken geweest over het aanpassen van de speelwijze of de verwachtingen? Hoe bepalen jullie wanneer je aan je visie moet vasthouden en wanneer je juist iets moet veranderen? Rudy en ik overleggen dagelijks over wat we kunnen verbeteren. We stellen onszelf daarbij constant de vraag: vragen we niet te veel van de spelers? Dat stemmen we ook open af met de groep. De spelers geven zelf aan dat ze onze manier van trainen juist heel fijn vinden; ze zien de stip op de horizon en staan er voor 110% achter. Toch hebben we na de 4-3 nederlaag tegen Delta Sports kritisch in de spiegel gekeken. Ligt het aan de kwaliteit, de speelwijze, de bereidheid, of eisen we simpelweg te veel? Over onze visie twijfelen we geen seconde en we kunnen ook heel duidelijk onderbouwen waarom we daar niet van moeten afwijken. Wel vonden we dat we een duidelijk signaal naar de groep moesten afgeven. Voor de wedstrijd tegen vv Achterberg hebben we de basisopstelling daarom op vijf posities gewijzigd. Daarnaast hebben we een kleine nuance aangebracht in de speelwijze, al bleef de intentie bij het aanvallen en verdedigen exact hetzelfde. Omdat we over het spel die wedstrijd nog niet tevreden waren, hebben we dat de dinsdag daarna tijdens de nabespreking scherp neergezet. De groep begreep dat volledig. Het is nu ook aan de andere spelers om te laten zien dat ze deze kans grijpen. De laatste twee wedstrijden leverden wel de volle buit op. Is er iets wezenlijks veranderd in de opstelling, de speelwijze of de taakverdeling, of beginnen de automatismen en het vertrouwen gewoon te groeien? Kun je een concreet voorbeeld geven van iets wat nu beter gaat dan tijdens de eerste competitieweken? De groep is inmiddels bijna volledig fit, op een enkele blessure na. Dat zorgt voor aanzienlijk meer concurrentie binnen de selectie. Zoals ik al aangaf, hebben we de opstelling op een aantal posities gewijzigd. Dat pakte in de wedstrijd tegen vv Achterberg al goed uit en tegen sv Montfoort speelden we vervolgens een zeer sterke wedstrijd. De fitheid binnen de groep begint echt te groeien dat merkten we al langer op de trainingen en dat zie je nu gelukkig ook terug in de wedstrijden. Nu de jongens fitter worden, zie je dat de tactische uitvoering beter wordt én dat we de intensiteit bij het aanvallen en verdedigen veel langer kunnen volhouden. Een ander groot pluspunt is dat onze bank nu zo sterk is dat we bij wissels kwalitatief niets inleveren. Het vertrouwen groeit enorm en dat zag je perfect terug in die tweede helft tegen Montfoort, waarin de wissels een belangrijk aandeel hadden in de overwinning. Dat de groep fitter en completer wordt, is denk ik de belangrijkste stap die we tot nu toe hebben gezet. Inmiddels staan jullie achtste, met zeventien doelpunten voor en zeventien tegen. Aan scorend vermogen lijkt het niet te ontbreken, maar jullie behoren ook tot de ploegen met de meeste tegengoals. Hoe verklaar jij die balans? Nemen jullie soms te veel risico, of zit het vooral in de uitvoering en het herkennen van momenten waarop je wat meer zekerheid moet zoeken? Het heeft naar mijn idee niet zozeer met te veel risico nemen te maken. Het zit hem vooral in de onderlinge afstemming en communicatie tussen de linies. Daarnaast is het een stukje bereidheid, soms moet je gewoon 20 tot 25 meter volle bak terug sprinten om je team te helpen. Ook moeten we het juiste moment van druk zetten nog beter gaan herkennen. Verder mag er in de 1 tegen 1 duels wel wat meer gif en meedogenloosheid in de ploeg komen. Dat zijn echt punten waar we nu, met name tijdens de kleine partijvormen op de trainingen, heel strak op hameren. Bij de contractverlenging werd benoemd dat de TC tevreden is over het proces. Wie alleen naar de eerste resultaten kijkt, zal zich misschien afvragen waarop die tevredenheid is gebaseerd. Welke vooruitgang zien jullie en de TC die voor een buitenstaander minder zichtbaar is? Gaat het vooral om het veldspel, of ook om zaken als trainingsniveau, discipline en het nakomen van afspraken? Ik snap heel goed dat deze vraag gesteld wordt, zeker door buitenstaanders. Maar ons proces omvat zoveel meer dan alleen het voetbaltechnische en tactische aspect op het veld. Het gaat juist ook om de structuur daarbuiten. Neem bijvoorbeeld de medische staf: we werken nauw samen met Go Fysio en evalueren elke vier tot vijf weken hoe de revalidatieprocessen verlopen en wat we nóg beter kunnen doen. Daarnaast is er dagelijks contact met onze vaste fysiotherapeut over de inzetbaarheid van spelers voor de trainingen en wedstrijden. Ook organisatorisch maken we flinke stappen. Wekelijks zitten we met de Technische Commissie (TC) rond de tafel om de selectie door te nemen en de komende opstelling inclusief onderbouwing te bespreking. We proberen echt iedereen rondom het eerste elftal en de selectieteams te betrekken. Zo verzorg ik in de businessclub voorafgaand aan elke thuiswedstrijd een voorbeschouwing voor de sponsoren, de TC en het bestuur. Op die manier nemen we sponsoren mee in onze werkwijze en laten we zien wat er binnen de club gebeurt. De samenwerking met het tweede elftal en de Onder 23 is intensief; voorafgaand aan de trainingen stemmen we de weekplanning af en kijken we welke fitte spelers zij tot hun beschikking krijgen. Bovendien zijn we gestart met de 'Next Potential-trainingen' voor talenten uit de O16, O17 en O19. Eén keer per maand dagen we de spelers die wekelijks uitblinken extra uit met een training op hoog niveau. Dit moet ook een prikkel zijn voor andere jeugdspelers om daar te willen aansluiten. De jeugdtrainers dragen deze jongens aan, waardoor wij direct een scherp beeld krijgen van welke talenten interessant zijn voor de toekomst van sv Parkhout 1. Natuurlijk hoort het veldspel hier ook bij, en dat gaat momenteel nog met vallen en opstaan. We zijn door geen enkele tegenstander weggespeeld, maar waren behalve in de tweede helft tegen Montfoort zelf ook nog niet dominant. Op de trainingen behalen we echter een heel hoog niveau. Ons trainingsaanbod is zeer gevarieerd qua intensiteit, regels, patronen, partijvormen en spelhervattingen. De spelersgroep is hier ontzettend tevreden over. Nu is het een kwestie van tijd voordat dit er ook wekelijks in de wedstrijden uit gaat komen. Jullie hebben een vrij brede selectie. Hoe zorgen jullie ervoor dat ook de spelers die voorlopig minder minuten maken betrokken, scherp en gemotiveerd blijven? Kunnen zij zich daadwerkelijk in de ploeg spelen, en hoe bewaken jullie dat de aandacht niet vooral naar de eerste dertien of veertien spelers gaat? We werken met een gezamenlijk werkschema waarin Rudy, Dennis en ik alles nauwkeurig bijhouden: van trainingsopkomst en blessures tot de exacte wedstrijdminuten. We kijken daarbij heel specifiek naar jongens die in het eerste minder aan spelen toekomen, maar wel wedstrijdritme nodig hebben. Elke donderdagavond na de training zitten we rond de tafel met de trainers van het tweede en de O23. Dan stemmen we af wie waar gaat spelen om minuten te maken, bijvoorbeeld na een blessure. Richting de zaterdag maken we bewuste keuzes. Soms nemen we zestien of zeventien man mee, van wie er een paar die ochtend al een helft of een uur met het tweede of O23 hebben meegespeeld. Het is constant zoeken naar de juiste balans tussen speeltijd elders of op de bank zitten bij het eerste met uitzicht op een invalbeurt. Door de vele blessures heeft tot nu toe gelukkig bijna iedereen al speelminuten in het eerste gemaakt. In deze zware competitie kunnen individuele kwaliteiten wedstrijden beslissen, maar heb je ook een hechte ploeg nodig als het tegenzit. Hoe ver zijn jullie in het vormen van zo’n groep? Merk je dat spelers elkaar al durven aanspreken en verantwoordelijkheid nemen, ook wanneer het voor henzelf even minder prettig uitpakt? Je hebt eerst een hecht team nodig; pas vanuit die basis kunnen de individuele kwaliteiten van spelers echt bovendrijven. We merken dat de groep nu stappen maakt. We durven elkaar inmiddels vaker aan te spreken en een aantal jongens neemt daarin echt het voortouw, zowel tijdens de wedstrijdbespreking als in de rust of het veld. De acceptatie onderling is nu veel groter dan in de voorbereiding en aan het begin van het seizoen. Dat is logisch, want met zeven nieuwe spelers heeft een groep simpelweg tijd nodig om aan elkaar te wennen. Tegelijkertijd zorgt de realiteit van de dag voor een uitdaging: door de vele blessures moeten we constant in een andere opstelling spelen. Dat maakt het voor sommige spelers soms lastig om precies te weten wat hun rol of positie binnen het team is. Jij en Rudy kennen vanuit het profvoetbal de ambitie om ergens voor te spelen. Wat vinden jullie, met wat je nu van deze ploeg en de competitie hebt gezien, een realistische doelstelling voor dit seizoen? Is een periodetitel iets wat jullie nadrukkelijk mogen nastreven, of moet de ploeg eerst laten zien dat zij over een langere periode stabiel kan presteren? We moeten simpelweg stabieler worden om over een langere periode goed te kunnen presteren. Zoals ik al eerder zei: we moeten nog fitter worden. Als we gevrijwaard blijven van blessures, kunnen we vaker met een vaste groep spelen. Dat is cruciaal om meer automatismen in onze speelwijze te krijgen. Natuurlijk hoop je stiekem altijd op een mooie eindklassering of het pakken van een periodetitel. Maar realistisch gezien denk ik dat dit voor ons vooral een overbruggingsjaar is. Alles wat we dit seizoen extra pakken, is mooi meegenomen. De tijd zal het leren, maar ik denk dat ploegen als De Meern en Jonathan op dit moment net even iets verder zijn dan wij met Parkhout. Twee jaar bijtekenen doe je met een bepaald vooruitzicht. Wat is voor jullie de belangrijkste uitdaging in die periode, en welke ambitie hebben jullie daarover met de club uitgesproken? Waar moet de ploeg over twee jaar staan, zowel qua niveau als op de ranglijst? De belangrijkste uitdaging is om de club breed naar een hoger niveau te tillen; Parkhout is immers veel groter dan alleen het eerste elftal. Wij zijn als selectie maar een klein onderdeel van de vereniging, al liggen we wel constant onder een vergrootglas. We willen juist dat het tweede, de O23 en de jeugdteams zich sterker gaan ontwikkelen. Het doel is dat er spelers vanuit de eigen opleiding doorstromen naar het eerste, zodat we minder snel jongens van buitenaf hoeven te halen. Spelers moeten échte binding hebben met de club. Op dit moment zijn we nog niet zover, maar we hebben een duidelijk plan: binnen twee jaar willen we naar de eerste klasse. We zijn ervan overtuigd dat dit realistisch is. Als we die stap maken, willen we daar eerst een stabiele factor worden en van daaruit kijken of divisieniveau haalbaar is. Zodra we die promotie naar de eerste klasse realiseren, hopen we bovendien dat de sponsoring meegroeit club breed. Stel dat de club over twee jaar nog steeds in de tweede klasse speelt: wanneer zouden jullie dan toch kunnen spreken van een geslaagde periode? Hoe zwaar wegen de ontwikkeling en doorstroming van eigen jeugd daarin mee? En hoe verhoudt dat zich tot jullie sportieve ambitie: wanneer is er goed gebouwd, maar moet er op het veld ook echt meer worden bereikt? Laat ik duidelijk zijn: we zijn hier gekomen met het doel om met het eerste team te promoveren naar de eerste klasse, punt. Maar daarnaast willen we juist meedenken over hoe we de doorstroming van het tweede, de O23 en de jeugd naar de hoofdmacht kunnen verbeteren. Hierover hebben we wekelijks overleg met onze Hoofd Jeugdopleiding, Frank van Buuren. Een programma zoals Next Potential is daarin een stap in de goede richting, maar het is niet voldoende. Ook die talenten hebben immers weer goede, dragende spelers om zich heen nodig om zelf te kunnen excelleren. Daarom is die doorstroom vanuit de eigen jeugd zo belangrijk; spelers moeten binding hebben met de club. Wij streven altijd naar het hoogst haalbare. Als het ons niet lukt om binnen die twee jaar te promoveren, dan moeten we ook kritisch in de spiegel durven kijken. Maar zoiets kun je niet alleen. Je hebt er veel mensen voor nodig, en die moeten allemaal in het plan geloven en met de neuzen dezelfde kant op staan. Dat geloof en de eenheid binnen de club zijn er gelukkig. Iedereen spreekt enorm veel vertrouwen in ons uit. Dat is de perfecte basis, en we gaan dan ook vol goede moed de toekomst in.

  • Olivier Blaauw(BFC) aanvoerder aan het woord

    Bij BFC krijgen jonge spelers de kans om door te groeien naar het eerste elftal. Een mooie traditie die past bij de visie van de club, maar ook een proces dat ieder seizoen iets vraagt van de selectie. Er vertrekken immers geregeld basisspelers, waarna anderen hun plek moeten vinden en meer verantwoordelijkheid krijgen. Is het vertrek van enkele dragende krachten dit seizoen lastiger op te vangen? Een van de vertrouwde gezichten is aanvoerder Olivier Blaauw. Hij zocht ooit zelf het avontuur buiten BFC, maar keerde enkele jaren geleden terug op het oude nest. Inmiddels is hij als sterkhouder een belangrijk aanspreekpunt voor de ploeg. We zochten hem deze week op voor een gesprek over zijn BFC, de ontwikkeling van de jonge spelers en de uitdagingen van dit seizoen. Hoi Ollie, met twee punten uit zeven wedstrijden is het seizoen voor BFC helaas moeizaam begonnen. Als aanvoerder en volgens mij een van de langst aanwezige spelers heb jij de selectie behoorlijk zien veranderen. Met welk gevoel begon je aan dit seizoen, nadat veel basisspelers vertrokken en vooral jeugdspelers doorgeschoven? Was je vooral benieuwd naar wat deze groep kon brengen, of had je ook zorgen over de balans? Natuurlijk wist ik dat het geen makkelijk seizoen zou worden nadat er voor het derde jaar op rij veel (basis)spelers vertrokken. Ik kan niet ontkennen dat ik zorgen had over de balans van de groep, maar het is een talentvolle ploeg met heel veel potentie dus ik was zeker benieuwd naar wat deze groep kon brengen. BFC staat bekend om het geven van kansen aan de eigen jeugd. Dat is een mooie traditie, al vraagt de stap naar het eerste elftal natuurlijk ook tijd. Is er dit seizoen misschien wat veel tegelijk op de schouders van die jonge jongens terechtgekomen? Welke kwaliteiten mis je als je deze selectie met eerdere seizoenen vergelijkt, en wat had je er graag bij gezien om de jeugd te ondersteunen? Het is zeker mooi dat BFC veel kansen geeft aan eigen jeugd, dat is ook de visie die de club hanteert. Maar in de ideale situatie zou je wel een goede balans willen hebben in ervaring en talent, omdat dat ten goede zou komen voor de ontwikkeling van de jonge spelers. Helaas hebben we dat momenteel niet bij BFC, dus dat is wel wat ik mis met afgelopen seizoenen. Op dit moment zijn we een team in opbouw en de stap naar het eerste elftal kost inderdaad tijd, terwijl het van veel jonge jongens nu al wordt verwacht om er gelijk “te staan”. Dat is op 1e klasse niveau gewoon heel lastig, dus dat kan je ze ook niet kwalijk nemen. Daarom is het aan mij en de andere ervaren spelers om de jonge spelers daarin te ondersteunen en te begeleiden. Als je terugkijkt op de eerste zeven wedstrijden, heb je dan het gevoel dat jullie jezelf met twee punten tekort doen, of geven de resultaten redelijk weer waar BFC momenteel staat? Waar valt volgens jou de meeste winst te behalen: in het voetballende vermogen, de fysieke kracht, de ervaring of het slimmer omgaan met bepaalde wedstrijdsituaties? Mogelijk ben ik niet geheel objectief, maar ik ben van mening dat we onszelf zeker tekort doen de eerste zeven wedstrijden. In veel wedstrijden doen we goed mee en spelen we niet onverdienstelijk, maar staan we wel met lege handen. We moeten volwassener worden om een wedstrijd dood te spelen op momenten dat dat nodig is. Pas dan kunnen we onszelf belonen voor het harde werken en het goede voetbal wat we bij vlagen laten zien. Onder een andere trainer komen vaak ook nieuwe ideeën. In hoeverre spelen jullie nu anders dan onder Roy? Wat is voor jou het belangrijkste verschil in het spelsysteem en de taken van de spelers? Hoe goed sluit die speelwijze op dit moment aan bij wat deze selectie nodig heeft en aankan? Voor een nieuwe trainer is het altijd zoeken naar welk spelsysteem het beste past bij het team, dat is ook bij Jeroen geweest. Inmiddels weten we wat we moeten doen en wat er gevraagd wordt. Jeroen heeft de nadruk gelegd op het verdedigende aspect en ik ben van mening dat dat goed aansluit bij deze selectie. Door omstandigheden hebben we bijna elke week moeten wisselen in de basiself en daarom is het moeilijk geweest om vastigheden in te slijpen, maar ik heb alle vertrouwen in de huidige spelsystemen. Met negentien tegendoelpunten en negen gemaakte goals is er aan beide kanten van het veld ruimte voor verbetering. Zou het de ploeg kunnen helpen om voorlopig wat compacter te spelen en eerst meer zekerheid achterin te zoeken? Of hebben jullie het aanvallende spel juist nodig om de kwaliteiten van deze groep tot hun recht te laten komen? Ik denk niet dat die cijfers aan ons huidige spelsystemen of aan ons aanvallende spel liggen. Het gros van onze tegengoals hebben we simpelweg aan onszelf te danken. Ook afgelopen zaterdag zijn alle drie de tegengoals scrimmages in onze eigen 16 na lange ballen van achteruit en vanaf de zijkant. We weten juist goed af te wisselen tussen hoge druk en lage druk, dus we spelen niet per se veel meer aanvallend dan afgelopen seizoenen. Als we ook die kleine schoonheidsfoutjes eruit krijgen, dan ben ik ervan overtuigd dat de punten vanzelf gaan komen. Deze plek op de ranglijst is natuurlijk niet waar iedereen BFC graag ziet staan. Vind je dat jullie op basis van het vertoonde spel duidelijk meer hadden verdiend, of had er hooguit een punt of twee extra in gezeten? Hoe zoek jij als aanvoerder de balans tussen vertrouwen geven aan de jonge jongens en eerlijk benoemen wat er beter moet? Zoals ik eigenlijk hierboven al omschrijf, ik ben van mening dat we op basis van het vertoonde spel duidelijk meer hadden verdiend. Desondanks sta je waar je staat en daar kan je niet omheen draaien. Daarom vind ik het wel nodig om eerlijk te benoemen wat er beter moet, maar wel op een manier dat iedereen er wat aan heeft. Ik wil spelers op een constructieve manier ondersteunen in hun ontwikkeling, omdat ik ervan overtuigd ben dat dit meer bijdraagt aan het opbouwen van vertrouwen. Er is gelukkig nog een groot deel van het seizoen te spelen en volgens mij moet Quinten ook nog terugkeren. Heb jij er vertrouwen in dat deze groep voldoende kwaliteit heeft om zich te handhaven? Wat zie jij binnen de ploeg dat je dat vertrouwen geeft, en welke stappen zijn de komende weken nodig om dat ook in punten terug te zien? Ik ben er zeker van overtuigd dat deze groep voldoende kwaliteit heeft om zich te handhaven in de 1e klasse. Als ik kijk naar d e gretigheid en intensiteit op de trainingen elke week, en als ik kijk naar het vertoonde spel wat we bij vlagen laten zien dan geeft mij dat zeker vertrouwen. Het is fijn om spelers als Quinten en Niels weer terug te hebben, want die brengen toch wat extra’s in het team. Op het moment dat wij wedstrijden gaan winnen zal het vertrouwen groeien, en dat zal het spel alleen maar ten goede komen. Dan weet ik zeker dat die punten vanzelf wel zullen komen!

bottom of page