top of page

Robert Wijnands(Parkhout), T.S. aan het woord

11 nov
11 minuten om te lezen

Parkhout bouwt verder op vertrouwen. Robert Wijnands en Rudy Janssen tekenden onlangs voor twee seizoenen bij, terwijl keeperstrainer Dennis van Amerongen zijn verblijf met één seizoen verlengde. Het drietal vormt dit seizoen de technische staf en ziet de ploeg na een moeizame start steeds beter op gang komen. De laatste weken worden er overwinningen geboekt en klimt Parkhout gestaag op de ranglijst.

Krijgt het elftal daarmee ook steeds meer het gezicht dat de technische staf voor ogen heeft? Waar liggen nog verbeterpunten en wat mogen we de komende maanden verwachten? We zochten Robert Wijnands op om bij te praten over de ontwikkeling en ambities van Parkhout.

Hoi Robert, een mooie uitzege op Montfoort en inmiddels twee overwinningen op rij. Na een moeizame start lijkt de ploeg de draai te vinden. Wat maakte jou het meest tevreden over deze overwinning, en zie je daarin terug waar jullie als nieuwe technische staf vanaf de voorbereiding aan werken?


We hadden inderdaad een moeizame start van het seizoen, maar we beginnen nu langzaam te draaien. Tegen Montfoort speelden we aanvallend gezien een van onze beste wedstrijden tot nu toe. Met name de variatie in het aanvalsspel, wisselend door de as en over de zijkanten, werd uitstekend uitgevoerd. Helaas beloonden we onszelf in de eerste helft niet. We kregen vijf of zes grote kansen, maar die gingen er niet in door goed keeperswerk én omdat we met net wat meer overtuiging hadden moeten scoren.

In de rust hebben wij aangegeven dat de wedstrijd ondanks de 2-0 achterstand absoluut nog niet gespeeld was. We moesten erin blijven geloven dat we dit konden rechtzetten, mits we met dezelfde intentie maar met meer overtuiging zouden spelen. Over de tweede helft zijn we het meest tevreden. De ploeg bleef vol energie naar voren voetballen en zette goed druk op Montfoort. Zij hanteerden daardoor vooral de lange bal, terwijl wij verdedigend heel compact naar voren speelden. We hebben het grootste gedeelte van de tweede helft op hun helft gestaan. Dat leverde fantastische aanvallen op, die resulteerden in vier geweldige doelpunten. De absolute kers op de taart was de laatste goal van Jesse Schuin, die vanaf eigen helft vallend in een leeg doel scoorde.


Vorige week hebben jullie voor twee seizoenen bijgetekend. Dat spreekt al vroeg in de samenwerking wederzijds vertrouwen uit. Wat geeft jullie het gevoel dat jullie hier op de goede plek zitten? Zit dat vooral in de faciliteiten en de ruimte die jullie krijgen, of ook in de overtuiging dat er met deze spelersgroep en binnen de club veel mogelijk is?


We zijn dit seizoen ingestapt met een duidelijk doel: sv Parkhout clubbreed naar een hoger niveau brengen. We onderzoeken grondig waar we ons kunnen verbeteren, van de selectieteams en de interne samenwerking tot aan de faciliteiten. Hoewel we pas deels onderweg zijn, gelooft de club volop in deze visie. Het feit dat het bestuur al snel met ons in gesprek wilde om te verlengen, spreekt enorm veel vertrouwen uit. Ze zien dat we achter de schermen de juiste stappen maken.

Voor de buitenwereld is die vroege contractverlenging gezien de huidige resultaten misschien verrassend, maar de club kijkt gelukkig verder dan de waan van de dag. sv Parkhout heeft enorme ambitie én beschikt over de accommodatie, de faciliteiten en een grote jeugdopleiding om echt stappen omhoog te zetten. Datzelfde geldt voor onze selectie: als we de groep fitter krijgen en verschoond blijven van grote blessures, kunnen we absoluut bovenin meedraaien. Rudy en ik voelen ons hier enorm op ons plek. We ervaren geen extreme druk en kunnen in alle rust bouwen aan de toekomst van de selectie en de club. Dat is fijn, want door onze aanstelling is het verwachtingspatroon bij de achterban natuurlijk hoog.

Na vijf competitiewedstrijden stond er pas één overwinning achter jullie naam. Hoe kijken jullie als technische staf terug op die start? Wat ontbrak er nog: waren de onderlinge afspraken onvoldoende duidelijk, moesten spelers wennen aan jullie ideeën of vroegen jullie misschien al iets waar de ploeg nog niet aan toe was?


Het was absoluut geen fijn begin van het seizoen. Zeker tijdens de wedstrijd tegen FC Breukelen werden we keihard met de neus op de feiten gedrukt toen we met een 4-0 achterstand de rust in gingen. Dat paar spelers destijds nog op vakantie waren of kampten met veel blessures, was daar zeker een oorzaak van. Daarnaast zijn wij als trainers veeleisend en leggen we de lat hoog, ook als het gaat om de trainingsintensiteit. We periodiseren bewust aan de bovenkant. Dat er daardoor weleens een speler uitvalt nemen we op de koop toe; we gaan onze periodisering niet naar beneden aanpassen zodra de groep kleiner wordt door blessures. Wel kijken we kritisch naar terugkerende spelers, zodat zij aangepast kunnen meetrainen.

De spelers moesten hier in het begin enorm aan wennen. Inmiddels keert de rust terug, stroomt de ziekenboeg leeg en zie je dat de groep fitter wordt. Dat betaalde zich tegen Montfoort direct uit. Er is ten opzichte van de voorgaande jaren simpelweg ontzettend veel veranderd op technisch, tactisch, fysiek en mentaal vlak. Dat vraagt aanpassingsvermogen. Sommige jongens vinden het bijvoorbeeld nog weleens moeilijk als ze vrij direct worden aangesproken, maar dat is bij ons altijd strikt voetbalinhoudelijk en nooit op de persoon gericht.


In hoeverre hebben die eerste resultaten jullie ook kritisch naar je eigen aanpak laten kijken? Jullie vormen met z’n drieën een nieuwe technische staf: zijn er onderling gesprekken geweest over het aanpassen van de speelwijze of de verwachtingen? Hoe bepalen jullie wanneer je aan je visie moet vasthouden en wanneer je juist iets moet veranderen?


Rudy en ik overleggen dagelijks over wat we kunnen verbeteren. We stellen onszelf daarbij constant de vraag: vragen we niet te veel van de spelers? Dat stemmen we ook open af met de groep. De spelers geven zelf aan dat ze onze manier van trainen juist heel fijn vinden; ze zien de stip op de horizon en staan er voor 110% achter. Toch hebben we na de 4-3 nederlaag tegen Delta Sports kritisch in de spiegel gekeken. Ligt het aan de kwaliteit, de speelwijze, de bereidheid, of eisen we simpelweg te veel?

Over onze visie twijfelen we geen seconde en we kunnen ook heel duidelijk onderbouwen waarom we daar niet van moeten afwijken. Wel vonden we dat we een duidelijk signaal naar de groep moesten afgeven. Voor de wedstrijd tegen vv Achterberg hebben we de basisopstelling daarom op vijf posities gewijzigd. Daarnaast hebben we een kleine nuance aangebracht in de speelwijze, al bleef de intentie bij het aanvallen en verdedigen exact hetzelfde. Omdat we over het spel die wedstrijd nog niet tevreden waren, hebben we dat de dinsdag daarna tijdens de nabespreking scherp neergezet. De groep begreep dat volledig. Het is nu ook aan de andere spelers om te laten zien dat ze deze kans grijpen.



De laatste twee wedstrijden leverden wel de volle buit op. Is er iets wezenlijks veranderd in de opstelling, de speelwijze of de taakverdeling, of beginnen de automatismen en het vertrouwen gewoon te groeien? Kun je een concreet voorbeeld geven van iets wat nu beter gaat dan tijdens de eerste competitieweken?


De groep is inmiddels bijna volledig fit, op een enkele blessure na. Dat zorgt voor aanzienlijk meer concurrentie binnen de selectie. Zoals ik al aangaf, hebben we de opstelling op een aantal posities gewijzigd. Dat pakte in de wedstrijd tegen vv Achterberg al goed uit en tegen sv Montfoort speelden we vervolgens een zeer sterke wedstrijd. De fitheid binnen de groep begint echt te groeien dat merkten we al langer op de trainingen en dat zie je nu gelukkig ook terug in de wedstrijden.

Nu de jongens fitter worden, zie je dat de tactische uitvoering beter wordt én dat we de intensiteit bij het aanvallen en verdedigen veel langer kunnen volhouden. Een ander groot pluspunt is dat onze bank nu zo sterk is dat we bij wissels kwalitatief niets inleveren. Het vertrouwen groeit enorm en dat zag je perfect terug in die tweede helft tegen Montfoort, waarin de wissels een belangrijk aandeel hadden in de overwinning. Dat de groep fitter en completer wordt, is denk ik de belangrijkste stap die we tot nu toe hebben gezet.


Inmiddels staan jullie achtste, met zeventien doelpunten voor en zeventien tegen. Aan scorend vermogen lijkt het niet te ontbreken, maar jullie behoren ook tot de ploegen met de meeste tegengoals. Hoe verklaar jij die balans? Nemen jullie soms te veel risico, of zit het vooral in de uitvoering en het herkennen van momenten waarop je wat meer zekerheid moet zoeken?


Het heeft naar mijn idee niet zozeer met te veel risico nemen te maken. Het zit hem vooral in de onderlinge afstemming en communicatie tussen de linies. Daarnaast is het een stukje bereidheid, soms moet je gewoon 20 tot 25 meter volle bak terug sprinten om je team te helpen. Ook moeten we het juiste moment van druk zetten nog beter gaan herkennen. Verder mag er in de 1 tegen 1 duels wel wat meer gif en meedogenloosheid in de ploeg komen. Dat zijn echt punten waar we nu, met name tijdens de kleine partijvormen op de trainingen, heel strak op hameren.


Bij de contractverlenging werd benoemd dat de TC tevreden is over het proces. Wie alleen naar de eerste resultaten kijkt, zal zich misschien afvragen waarop die tevredenheid is gebaseerd. Welke vooruitgang zien jullie en de TC die voor een buitenstaander minder zichtbaar is? Gaat het vooral om het veldspel, of ook om zaken als trainingsniveau, discipline en het nakomen van afspraken?


Ik snap heel goed dat deze vraag gesteld wordt, zeker door buitenstaanders. Maar ons proces omvat zoveel meer dan alleen het voetbaltechnische en tactische aspect op het veld. Het gaat juist ook om de structuur daarbuiten. Neem bijvoorbeeld de medische staf: we werken nauw samen met Go Fysio en evalueren elke vier tot vijf weken hoe de revalidatieprocessen verlopen en wat we nóg beter kunnen doen. Daarnaast is er dagelijks contact met onze vaste fysiotherapeut over de inzetbaarheid van spelers voor de trainingen en wedstrijden.

Ook organisatorisch maken we flinke stappen. Wekelijks zitten we met de Technische Commissie (TC) rond de tafel om de selectie door te nemen en de komende opstelling inclusief onderbouwing te bespreking. We proberen echt iedereen rondom het eerste elftal en de selectieteams te betrekken. Zo verzorg ik in de businessclub voorafgaand aan elke thuiswedstrijd een voorbeschouwing voor de sponsoren, de TC en het bestuur. Op die manier nemen we sponsoren mee in onze werkwijze en laten we zien wat er binnen de club gebeurt.

De samenwerking met het tweede elftal en de Onder 23 is intensief; voorafgaand aan de trainingen stemmen we de weekplanning af en kijken we welke fitte spelers zij tot hun beschikking krijgen. Bovendien zijn we gestart met de 'Next Potential-trainingen' voor talenten uit de O16, O17 en O19. Eén keer per maand dagen we de spelers die wekelijks uitblinken extra uit met een training op hoog niveau. Dit moet ook een prikkel zijn voor andere jeugdspelers om daar te willen aansluiten. De jeugdtrainers dragen deze jongens aan, waardoor wij direct een scherp beeld krijgen van welke talenten interessant zijn voor de toekomst van sv Parkhout 1.

Natuurlijk hoort het veldspel hier ook bij, en dat gaat momenteel nog met vallen en opstaan. We zijn door geen enkele tegenstander weggespeeld, maar waren behalve in de tweede helft tegen Montfoort zelf ook nog niet dominant. Op de trainingen behalen we echter een heel hoog niveau. Ons trainingsaanbod is zeer gevarieerd qua intensiteit, regels, patronen, partijvormen en spelhervattingen. De spelersgroep is hier ontzettend tevreden over. Nu is het een kwestie van tijd voordat dit er ook wekelijks in de wedstrijden uit gaat komen.


Jullie hebben een vrij brede selectie. Hoe zorgen jullie ervoor dat ook de spelers die voorlopig minder minuten maken betrokken, scherp en gemotiveerd blijven? Kunnen zij zich daadwerkelijk in de ploeg spelen, en hoe bewaken jullie dat de aandacht niet vooral naar de eerste dertien of veertien spelers gaat?


We werken met een gezamenlijk werkschema waarin Rudy, Dennis en ik alles nauwkeurig bijhouden: van trainingsopkomst en blessures tot de exacte wedstrijdminuten. We kijken daarbij heel specifiek naar jongens die in het eerste minder aan spelen toekomen, maar wel wedstrijdritme nodig hebben.

Elke donderdagavond na de training zitten we rond de tafel met de trainers van het tweede en de O23. Dan stemmen we af wie waar gaat spelen om minuten te maken, bijvoorbeeld na een blessure. Richting de zaterdag maken we bewuste keuzes. Soms nemen we zestien of zeventien man mee, van wie er een paar die ochtend al een helft of een uur met het tweede of O23 hebben meegespeeld. Het is constant zoeken naar de juiste balans tussen speeltijd elders of op de bank zitten bij het eerste met uitzicht op een invalbeurt. Door de vele blessures heeft tot nu toe gelukkig bijna iedereen al speelminuten in het eerste gemaakt.


In deze zware competitie kunnen individuele kwaliteiten wedstrijden beslissen, maar heb je ook een hechte ploeg nodig als het tegenzit. Hoe ver zijn jullie in het vormen van zo’n groep? Merk je dat spelers elkaar al durven aanspreken en verantwoordelijkheid nemen, ook wanneer het voor henzelf even minder prettig uitpakt?


Je hebt eerst een hecht team nodig; pas vanuit die basis kunnen de individuele kwaliteiten van spelers echt bovendrijven. We merken dat de groep nu stappen maakt. We durven elkaar inmiddels vaker aan te spreken en een aantal jongens neemt daarin echt het voortouw, zowel tijdens de wedstrijdbespreking als in de rust of het veld.

De acceptatie onderling is nu veel groter dan in de voorbereiding en aan het begin van het seizoen. Dat is logisch, want met zeven nieuwe spelers heeft een groep simpelweg tijd nodig om aan elkaar te wennen. Tegelijkertijd zorgt de realiteit van de dag voor een uitdaging: door de vele blessures moeten we constant in een andere opstelling spelen. Dat maakt het voor sommige spelers soms lastig om precies te weten wat hun rol of positie binnen het team is.


Jij en Rudy kennen vanuit het profvoetbal de ambitie om ergens voor te spelen. Wat vinden jullie, met wat je nu van deze ploeg en de competitie hebt gezien, een realistische doelstelling voor dit seizoen? Is een periodetitel iets wat jullie nadrukkelijk mogen nastreven, of moet de ploeg eerst laten zien dat zij over een langere periode stabiel kan presteren?


We moeten simpelweg stabieler worden om over een langere periode goed te kunnen presteren. Zoals ik al eerder zei: we moeten nog fitter worden. Als we gevrijwaard blijven van blessures, kunnen we vaker met een vaste groep spelen. Dat is cruciaal om meer automatismen in onze speelwijze te krijgen.

Natuurlijk hoop je stiekem altijd op een mooie eindklassering of het pakken van een periodetitel. Maar realistisch gezien denk ik dat dit voor ons vooral een overbruggingsjaar is. Alles wat we dit seizoen extra pakken, is mooi meegenomen. De tijd zal het leren, maar ik denk dat ploegen als De Meern en Jonathan op dit moment net even iets verder zijn dan wij met Parkhout.

Twee jaar bijtekenen doe je met een bepaald vooruitzicht. Wat is voor jullie de belangrijkste uitdaging in die periode, en welke ambitie hebben jullie daarover met de club uitgesproken? Waar moet de ploeg over twee jaar staan, zowel qua niveau als op de ranglijst?


De belangrijkste uitdaging is om de club breed naar een hoger niveau te tillen; Parkhout is immers veel groter dan alleen het eerste elftal. Wij zijn als selectie maar een klein onderdeel van de vereniging, al liggen we wel constant onder een vergrootglas. We willen juist dat het tweede, de O23 en de jeugdteams zich sterker gaan ontwikkelen. Het doel is dat er spelers vanuit de eigen opleiding doorstromen naar het eerste, zodat we minder snel jongens van buitenaf hoeven te halen. Spelers moeten échte binding hebben met de club.

Op dit moment zijn we nog niet zover, maar we hebben een duidelijk plan: binnen twee jaar willen we naar de eerste klasse. We zijn ervan overtuigd dat dit realistisch is. Als we die stap maken, willen we daar eerst een stabiele factor worden en van daaruit kijken of divisieniveau haalbaar is. Zodra we die promotie naar de eerste klasse realiseren, hopen we bovendien dat de sponsoring meegroeit club breed.


Stel dat de club over twee jaar nog steeds in de tweede klasse speelt: wanneer zouden jullie dan toch kunnen spreken van een geslaagde periode? Hoe zwaar wegen de ontwikkeling en doorstroming van eigen jeugd daarin mee? En hoe verhoudt dat zich tot jullie sportieve ambitie: wanneer is er goed gebouwd, maar moet er op het veld ook echt meer worden bereikt?


Laat ik duidelijk zijn: we zijn hier gekomen met het doel om met het eerste team te promoveren naar de eerste klasse, punt. Maar daarnaast willen we juist meedenken over hoe we de doorstroming van het tweede, de O23 en de jeugd naar de hoofdmacht kunnen verbeteren. Hierover hebben we wekelijks overleg met onze Hoofd Jeugdopleiding, Frank van Buuren. Een programma zoals Next Potential is daarin een stap in de goede richting, maar het is niet voldoende. Ook die talenten hebben immers weer goede, dragende spelers om zich heen nodig om zelf te kunnen excelleren. Daarom is die doorstroom vanuit de eigen jeugd zo belangrijk; spelers moeten binding hebben met de club.

Wij streven altijd naar het hoogst haalbare. Als het ons niet lukt om binnen die twee jaar te promoveren, dan moeten we ook kritisch in de spiegel durven kijken. Maar zoiets kun je niet alleen. Je hebt er veel mensen voor nodig, en die moeten allemaal in het plan geloven en met de neuzen dezelfde kant op staan. Dat geloof en de eenheid binnen de club zijn er gelukkig. Iedereen spreekt enorm veel vertrouwen in ons uit. Dat is de perfecte basis, en we gaan dan ook vol goede moed de toekomst in.


Opmerkingen


bottom of page