top of page

Ilo Venetis( TC lid, scout en voetbalvader), het gesprek.

13 nov
16 minuten om te lezen

Sommige mensen blijven je bij. Door hun heldere kijk op voetbal, hun openheid en eerlijkheid, maar ook door de humor waarmee ze het spelletje kunnen relativeren. Ilo Venetis is zo iemand: warm, oprecht en altijd bereid om onze vragen te beantwoorden.

Toen hij nog hoofdtrainer was, spraken we elkaar vrijwel wekelijks. Nadat hij meer op de achtergrond actief werd, werd dat contact minder vanzelfsprekend, maar we verloren elkaar nooit uit het oog. Hoe ziet zijn voetballeven er tegenwoordig uit? En hoe kijkt hij naar wat er speelt in ons regionale voetbal?

Een mooie aanleiding om Ilo weer eens op te zoeken. Voor een goed gesprek met een vertrouwd gezicht, bij wie een eerlijke mening en een lach nooit ver weg zijn.

Hoi Ilo, leuk dat je de tijd neemt voor dit gesprek! We kennen je als trainer, maar inmiddels zien we je ook in verschillende andere rollen op en rond de velden. Tijd om eens rustig kennis te maken met de voetbalman én de persoon achter al die activiteiten.


Stel jezelf eens voor aan onze lezers.

Mijn naam is Ilo Venetis, ik ben 49 jaar, half grieks/half nederlands. Ik ben geboren, getogen & woonachtig in Maarssenbroek (dorpje tegen Utrecht aan). Ik ben getrouwd met Danielle en wij hebben 2 fantastische zoons; Louca van 21 en Mick van 19. In mijn dagelijkse leven ben ik werkzaam als operationeel manager bij ProRail. In die hoedanigheid ben ik verantwoordelijk voor veilige berijdbaarheid van het spoor in contractgebied Amsterdam.


Waar stond jouw voetbalwieg? Bij welke club begon je tegen een bal aan te trappen, en zagen ze al snel een talent in je of stond vooral het plezier voorop?

Om eerlijk te zijn; ik ben van origine een ijshockeyer. Dat was vroeger echt mijn passie en dit heb ik tot mijn 14de gedaan. Ik ben pas begonnen met voetbal in de B junioren toen ik 16 was. Ik ben toen gaan voetballen met vrienden bij DWSM. Uiteraard begon ik met voetballen omdat ik het superleuk vond en dat is tot de dag van vandaag gebleven. Sterker nog; de liefde is nog steeds groeiende…..

Toen het voetbal in de jeugd wat serieuzer werd, kwam je toen in selectieteams terecht?

DWSM was een relatief kleine vereniging; er was maar 1 jeugdteam in de B (nu O17) dus ik kwam vanzelf in het “eerste team”. In alle bescheidenheid; na een paar maanden bleek dat ik vrij aardig kon voetballen. In die periode ben ik gescout voor een stage traject bij FC Utrecht en in de A junioren heb ik de overstap gemaakt naar Elinkwijk dat destijds landelijk speelde.

Wat voor voetballer was jij eigenlijk?

Ik was/ben linksbenig. Vrij technische speler die het beste tot zijn recht kwam als linkshalf. Later ben ik in de spits terecht gekomen en geëindigd als centrale verdediger.


Bij welke club heb jij in de senioren gespeeld, vertel daar eens over?

Rond mijn 18de / 19de ben ik een paar keer flink geblesseerd geraakt aan mijn enkel. Dat is eigenlijk nooit goed hersteld waardoor ik vaak met pijn speelde. Toen ik halverwege 20 was ben ik gestopt vanwege die enkelkwetsuur. Een echte “grote” amateurclub zat er voor mij dus niet in als senior maar desondanks heb ik een paar superleuke seizoenen gehad bij DWSM, vv Maarssen, OSM & EDO.


Wat was de reden dat je stopte en voor het trainersvak koos?

De reden dat ik stopte was een combinatie van mijn slepende enkelblessure en het vaderschap. Toen onze oudste zoon Louca werd geboren (2005) ben ik een paar jaar lang van de velden verdwenen. Louca begon op zijn zesde te spelen in de jeugd van vv Maarssen. Zoals het een liefhebbende vader betaamt ben ik bij hem in het team als trainer/coach begonnen.


Was je daar zelf al mee bezig of was er iemand die zei: ‘Ilo, dat is echt iets voor jou’?

Tot het moment dat ik begon als trainer was ik daar echt nooit mee bezig geweest maar ik vond het vanaf seconde 1 superleuk! Na een paar maanden werd ik door een bestuurslid gevraagd de hele leeftijdslichting van de F pupillen onder mijn hoede te nemen en vanaf dat moment is het balletje gaan & blijven rollen.

Welke clubs heb je als trainer onder je hoede gehad voordat je bij EDO terechtkwam? En waar heb je de belangrijkste lessen voor het trainersvak geleerd?

Eigenlijk ben ik voor EDO alleen maar trainer geweest bij vv Maarssen (op wat losse externe activiteiten na). Maar binnen vv Maarssen ben ik wel trainer geweest in nagenoeg alle leeftijdsgroepen in de jeugd & daarnaast ben ik hoofd van de jeugdopleiding geweest. Ik trap de open deur bewust nog even in; van elke trainer kun je wat opsteken. Zowel in positief als in negatief opzicht. Maar de belangrijkste les als trainer heb ik eigenlijk geleerd van 2 trainers in mijn tijd als jeugdvoetballer; dat zijn Jan Kooijman & Cyril Graanoogst. Beide mannen leerden mij de allerbelangrijkste les; positief coachen, vertrouwen geven en elke speler fatsoenlijk en eerlijk behandelen. Zij stonden altijd pal voor hun spelers. Ik ging echt door het vuur voor deze 2 heren!


Je stopte drie of vier seizoenen geleden als hoofdtrainer van EDO. Hoe kijk je terug op die periode, zowel op het voetbal als op de mensen met wie je hebt samengewerkt?

Mijn tijd als hoofdtrainer bij EDO was echt een geweldige tijd. Ik heb die jaren allereerst vooral enorm veel plezier gehad maar tegelijk enorm veel geleerd en van alle momenten genoten! Zeker ook van alle mensen rondom die club. Spelers, familie/vrienden van spelers, stafleden, bestuursleden, ereleden, supporters etc. Daarnaast mag ik, in alle bescheidenheid, stellen dat de periode qua sportieve resultaten succesvol was. Twee promoties achter elkaar (van 4e naar 2e klasse) waren echt huzarenstukjes! In alle eerlijkheid; ik heb tijdens mijn periode als trainer 0 x gescoord & 0 assists gegeven dus alle credits hiervoor aan de spelers van wie ik trainer ben geweest.

Later keerde je nog even terug als interim-trainer. Wat was de aanleiding om opnieuw voor de groep te gaan staan?

De samenwerking met de hoofdtrainer van destijds werd helaas vroegtijdig beëindigd. Hierna zocht de club contact en stelde de hulpvraag of ik het laatste deel van het seizoen als interim trainer wilde instappen. Ik zag daar een zeer mooie sportieve uitdaging in en ben die vol overgave aan gegaan.

Wat typeert jou als trainer? Waar mogen spelers bij jou op rekenen en wat verwacht jij andersom van hen?

Ik probeer altijd te coachen vanuit positiviteit maar wel eerlijk te blijven. Goed is goed, slecht is slecht. Nooit schreeuwerig of vanuit misplaatste hiërarchie of betweterigheid en altijd met de juiste bedoelingen. Ik hoop dat als je spelers waarvan ik trainer ben geweest ernaar vraagt dat zij mij betitelen als eerlijk, benaderbaar en sociaal.  Andersom verwacht ik dit ook van spelers; heb je iets voor/achter/met/tegen mij, of tegen dingen die ik doe? Geef het eerlijk aan dan hebben we het erover! Verder heb ik er een bloedhekel aan om voetbal als een soort wiskundige te benaderen. Ik heb niets op met trainers die de hele week naar een tactiekbord met magneetjes erop staan te gluren. Ik probeer(de) altijd normale, logische beslissingen te nemen en uit te gaan van eigen kracht. Van spelers verwacht ik dat zij naar voetbal komen omdat ze het leuk vinden en het een passie van ze is. Dat wil ik graag terugzien op het trainingsveld. “Leuk” bedoel ik niet in context van continu flauwe grappen staan te maken maar in de zin van; leuk om te voetballen, leuk om met elkaar goed resultaat neer te zetten etc.


Na jouw periode als hoofdtrainer zagen we je in verschillende functies voorbijkomen. O.a.

Een paar seizoenen geleden kondigde Maarssen je met mooie woorden aan als Hoofd Jeugd Opleiding en als lid van de technische commissie rond de A-selectie. Daarbij werd ook jouw wens genoemd om op termijn hoofdtrainer te worden. Hoe is die samenwerking verlopen en waarom heeft die uiteindelijk niet gebracht wat jullie ervan hoopten?

Ik heb destijds zelf de keuze gemaakt om hoofd jeugdopleiding te worden voor mijn eigen ontwikkeling. Ik was benieuwd of zo’n rol, na seizoenlang trainer te zijn geweest, bij mij paste. In alle eerlijkheid kan ik achteraf stellen dat dit niet het geval is. Wel heb ik veel geleerd tijdens dat ene seizoen.  Maar ik heb dus ook geleerd wat ik niet leuk vindt. Goed om te vermelden; ondanks dat ik het niet met alles eens was ben ik op een zeer normale manier weggegaan bij vv Maarssen en ik draag de club zeker een warm hart toe en kom er af en toe nog wel eens.

Je bent inmiddels bij EDO betrokken bij de technische commissie. Hoe ver reikt jouw verantwoordelijkheid en wat heeft voor jou de hoogste prioriteit?

De TC van EDO functioneert net als de gehele club; iedereen is gelijk en niemand is meer of minder dan een ander. Uit liefde voor de club en plezier in wat we doen proberen we met elkaar de trainers en de selectie dusdanig te faciliteren zodat zij zich met voetballen bezig kunnen houden. We doen dit met 4 personen; Sebas Dubbeldam, Dennis Torenstra, Rene Pluijgers & ik. In basis houden Sebas en ik ons met name bezig met de spelers & staf, maar dit is niet in beton gegoten. We vullen elkaar allevier aan!


 Als je met een mogelijke nieuwe speler om tafel zit, wat heeft EDO hem dan te bieden? Waarin schuilt volgens jou de aantrekkingskracht van de club?

Elke nieuwe speler met wie wij een gesprek voeren moet zelf de zaterdag allereerst de leukste dag van de week vinden! Geld hoort, tot aan divisie-niveau, NIET thuis in een voetbalclub in mijn optiek. Wij zorgen bij EDO goed voor onze selectiespelers (bv. eerste seizoen vrij van contributie, kleding) & we beschikken over een ijzersterke technische en medische staf. Het enige dat de mannen moeten doen is hun schoenen aantrekken, plezier maken op het veld en hun stinkende best doen om goede resultaten te halen. De absolute kracht van EDO is het familiaire gevoel. Of je nu de sterspeler bent van het eerste of de vaste wissel van het veteranenteam? Iedereen doet ertoe, we zijn begaan met elkaar, gunnen elkaar het beste en helpen elkaar waar nodig! De naam van de club zegt genoeg; Eenheid Doet Overwinnen.


Kriebelt het nog om ergens als hoofdtrainer aan de slag te gaan? Wat voor club en uitdaging zouden bij jou passen? En hoe belangrijk is een jeugdafdeling met doorstroming naar het eerste elftal, iets wat je bij EDO niet had?

Het kriebelt zeer zeker maar momenteel past het niet in mijn leven. Om een superleuke reden overigens; onze jongste zoon Mick is hard aan het knokken om een profcontract te verdienen bij Willem II. Na 2 seizoenen Almere City speelt hij dit seizoen in Jong Willem II. Als vader reis ik stad en land af om, samen met ons gezin, naar Mick te kunnen kijken.

Of een club nu wel of geen jeugdafdeling heeft? Het gaat erom dat je jonge gasten de kans durft te geven. Of dat nu via doorstroom is via je eigen jeugdtak of via netwerk van jonge spelers. Daar draait het om. Ik zie te veel amateurclubs de fout maken elk seizoen karrevrachten aan externe spelers binnen te trekken terwijl het “goud” in de jeugd voor het oprapen ligt. Soms heeft dit slechts wat tijd nodig, wat compleet normaal is bij jonge spelers. Complimenten wat dit betreft overigens aan onze trainer Stephan Henderik en zijn staf; zij geven alle kans aan de jonge selectiespelers binnen EDO om hun kunsten te vertonen. Aan de andere kant is het ook knap van die spelers zelf dat zij die kansen vervolgens grijpen.

Sinds wanneer ben je jeugdscout bij Almere City en hoe ben je daarin gerold? Wat houdt jouw werk precies in en in welke regio ben je actief?

Tijdens Micks’ periode als voetballer bij Almere City ging ik natuurlijk ook vaak kijken bij hem en uiteindelijk werd ik vaste grensrechter van zijn team. Op die manier leerde ik mensen binnen de club kennen. Stomtoevallig zochten zij op dat moment een scout in Midden-Nederland en dit leek mij een toffe, nieuwe uitdaging! De visie binnen de jeugdafdeling van Almere City sluit naadloos aan op mijn visie op jeugdvoetbal en daardoor ontstond er snel een klik. Praktisch; zaterdagochtenden benut ik om jeugdwedstrijden te bekijken. Soms word ik getipt via netwerk, soms kies ik vooraf zelf een nuttige pot uit & soms struikel ik toevallig over een voetbaltalent.


Waar let jij als eerste op wanneer je langs de lijn naar een jeugdspeler kijkt? Wat maakt dat je denkt: die wil ik nog eens zien?

Bij onderbouwspelers let ik zelf enorm op technische vaardigheden (balaannames, trucs, acties) & totaal niet op fysieke kwaliteiten. Ook hou ik enorm van spelers die de elfde keer een actie aangaan als het de tien keer ervoor mislukte. Laatste waar ik op let is coachbaarheid; luistert een speler als er wat tegen hem wordt gezegd of verteld. Pas na de onderbouw houd ik meer rekening met fysieke & tactische vaardigheden bij een speler.


Je bent onlangs ook met een eigen voetbalschool begonnen. Waar kwam dat idee vandaan en voor welke spelers is de voetbalschool bedoeld?

Met dit idee speelden Roy Boon (een goede vriend van mij met wie ik dit samen doe) & ik al een lange tijd. Wij halen zoveel plezier uit het geven van trainingen maar hebben beide sportende kids waar we ook naar willen kunnen kijken. Om die reden hebben wij de zondag gekozen waarop we alle tijd hebben met onze hobby bezig te zijn. Er is plek voor ieder type speler. Of je nu over de middenlijn struikelt of alle ballen achter je standbeen om in de kruising schiet? Wij proberen ervoor te zorgen dat elk kind, binnen zijn / haar kader, een betere speler wordt en met plezier en trots het veld afloopt na de training. Kleine groepen (max 10 spelers) met 2 trainers, verdeeld naar spelniveau.


Er zijn inmiddels behoorlijk wat voetbalscholen. Wat wil jij kinderen met jouw aanpak meegeven? Zit het verschil in de manier van trainen, de persoonlijke aandacht of bied je vooral een fijne plek voor kinderen die extra trainingsuren willen maken?

Het is eigenlijk een combi van alle bovenstaande punten. Wij proberen de dingen waar een kind goed in is nog verder te verbeteren maar dingen waar een kind minder goed in is ook. Altijd op een positieve, constructieve wijze. Een kind afkraken omdat hij iets niet goed doet zullen wij nooit doen. Wel proberen we ze te leren hoe ze dingen beter / anders kunnen doen. En spelplezier speelt absoluut een zeer belangrijke rol!

Een van jouw zonen speelt bij Jong Willem II. Hoe zou jij hem als voetballer omschrijven, en hoe ervaart hij de eisen en de druk die bij dat niveau horen?

Mick is een voetballende spits, die echt verslaafd is aan het spel. Vanaf jongs af aan leeft hij voor het voetbal. Hij is technisch en enorm doelgericht. Absolute kracht is zijn scorend vermogen. Los van het feit dat we de passie voor voetbal delen ben ik met name trots op zijn drive. Net als mijn andere zoon Louca (die hele andere interesses heeft dan voetbal) jaagt hij zijn levensdromen na. Als vader ben ik op dat aspect van onze beide zoons supertrots.  


Hoe beleef jij zijn wedstrijden als vader? Kun je gewoon genieten langs de lijn of kijkt de trainer en scout in jou toch voortdurend mee? En zit hij thuis altijd op jouw voetbaladvies te wachten?

Ik beleef zijn wedstrijden echt als vader. Dat staat compleet los van trainer of scout zijn. Mick is een veel betere speler dan ik was en wordt hierin fantastisch begeleid. Op sommige momenten vraagt hij mij zelf wel eens wat. Dan geef ik naar eer en geweten mijn mening.


Je hebt door de jaren heen veel spelers onder je hoede gehad. Als je er drie mag noemen bij wie je als trainer soms met open mond stond te kijken, wie zijn dat dan? Wat maakte hen voor jou zo bijzonder?

Pfffffffffffffff, wat een vraag William. Mijn eerste politiek correcte reactie luidt; ik kan er veeeeeeeeeeel meer dan slechts 3 noemen. Echt, met gemak! Maar ik ga er toch drie noemen met de toevoeging dat dit met alle respect naar spelers is die ik niet noem 😉 Bewust kies ik voor spelers uit mijn EDO tijdperk. Zoals ik al eerder aan gaf ben ik gek op technisch vaardige spelers die met durf & lef spelen. In dat daglicht bezien wil ik Jesse de Rijk absoluut noemen; een linksbenige, aanvallende middenvelder. Ik zag Jesse destijds in een vriendenteam van OSM een actie maken waar mijn mond van openviel; hij dartelde langs 8 spelers en jakkerde de bal vervolgens strak tegen de touwen. Vanaf dat moment heb ik hem gevolgd, meermaals gevraagd naar EDO te komen. Ik mag wel stellen dat dit geen verkeerde inschatting was; Jesse deed prachtige dingen op het veld, ogenschijnlijk met alle gemak. Als tweede speler wil ik Angelo Rutten benoemen. In zijn prime de allerbeste rechtsbuiten die ik ken; technisch, snel, scorend vermogen, zo slim en goed in positiespel. En een heerlijke “kop” erop; als Ang boos werd omdat iets mislukte dan stond zijn hoofd op onweer maar dan wist ik vaak zeker dat hij erna iets geweldigs zou doen. Vaak scoorde hij dan een of andere wereldgoal en vlogen zijn mondhoeken weer naar zijn oorlellen! Als laatste noem ik Jim Hogervorst. Een speler die ik ken vanaf dat hij zeer jong was (denk een jaar of 7). Ik denk dat ik Jim de meest complete middenvelder in het amateurvoetbal vind die ik ken. Hij tikt alle boxjes aan die in mijn optiek voor een goede middenvelder gelden; technisch zeer vaardig, uitstekend schot, prima inzicht, goede passeerbeweging, balvast, kan steekpass geven, ziet het spel enorm goed. Daarnaast “eigenwijs” in positief opzicht. Het verrast mij absoluut niet dat hij het momenteel zo goed doet bij SVL en hij kan nog veel meer dan dit.


Welke drie momenten uit jouw trainersloopbaan staan het scherpst in je geheugen? Dat kan een kampioenschap zijn, een inhaalrace of één bijzondere wedstrijd. Neem ons eens mee naar die momenten.

Dit gaat heel gek klinken maar in de jeugd van Maarssen begon ik als trainer van onze oudste zoon Louca. Destijds de F7. Dat was zo’n leuk team, met zulke leuke spelers & ouders. Wij beleefden dat seizoen alsof we het WK voetbal speelden. Aan het einde van het seizoen werden we kampioen. De vreugde die ik toen zag bij die jongens, des te bijzonderder bij mijn eigen zoon, maakte zoveel indruk op mij. Een soort verslaving ontstond toen!

De meest bijzondere wedstrijd bij de senioren is ongetwijfeld sv Houten uit tijdens het seizoen dat we kampioen werden in de derde klasse. Houten was de gedoodverfde titelkandidaat en tijdens de “beslissende” wedstrijd stonden we achter. Wij herpakten ons gedurende de wedstrijd zo goed, draaiden de situatie om en wonnen de wedstrijd uiteindelijk. Veel supporters langs de zijlijn, twee aan elkaar gewaagde ploegen maar met compleet verschillende speelstijlen, spelers & staf die elkaar kenden, kampioenschap op het spel. Die wedstrijd had alles in zich met een voor ons goed resultaat als ultiem einde.

Als laatste van de drie momenten wil ik het spontane kampioensfeest benoemen nadat we kampioen worden met EDO. Dat was op een dinsdag i.v.m. doordeweekse speelronde. Het feest dat erna ontstond was zoooooooooooo gaaf! Dat vergeet ik nooit meer!

Welke speler heeft jou het hardst laten lachen? Wie was die grote lolbroek in de kleedkamer of op trainingskamp, en welke anekdote kun je daarover vertellen?

Oooh, er vliegen zoveel leuke herinneringen door mijn hoofd over meerdere spelers! We hebben echt zoveel lol gehad met elkaar. Onmogelijk om allemaal te vertellen. Om het beschaafd te houden in dit interview doe ik er ook niet goed aan om alles op te schrijven en de meest gekuiste dingen te delen, haha. Ik kon de humor van Dennis van Rooijen altijd enorm waarderen. Die man was daar magisch in! Hij heeft een trainer wel eens laten geloven dat hij een marathon aan het lopen was. Ondersteund met foto’s en al. In werkelijkheid zat hij in de kroeg een biertje te drinken. En ik moet direct denken aan Wouter Vos. Naast een geweldige speler ook een geweldig mens; er zijn miljoenen introverte belgen maar wij hebben die ene extraverte in Overvecht mogen verwelkomen. Tijdens een van zijn eerste weken bij EDO stond hij als een volleerd zanger de gehele kantine toe te zingen en te vermaken. Echt een klasbak!


Heb je aan jouw jaren in het trainersvak hechte vriendschappen overgehouden?

Absoluut! Zeer veel vrienden zelfs!


Voor welke sportman of sportvrouw heb jij veel waardering?

Dit antwoord gaat iedereen die mij kent niet verrassen; Marco van Basten! Met afstand de beste nederlandse spits die ik heb mogen zien spelen!


Stel: een heel weekend zonder voetbalverplichtingen. Wat doe jij dan het liefst en waar kunnen we je vinden?

Tijd spenderen met mijn gezin, wat we dan ook doen, vind ik altijd geweldig. Ik heb de allerliefste vrouw ter wereld & wij vinden het superleuk op een terrasje te zitten of iets anders gezelligs te doen. Ook ga ik graag op stap met mijn vrienden in de kroeg in Maarssen-Dorp.


Met zoveel verschillende voetbalactiviteiten kan de agenda aardig vollopen. Hoe maak jij tijd vrij voor je gezin, vrienden en ontspanning? Lukt het je om het voetbal thuis ook echt even los te laten?

Strak plannen, goede afspraken maken en elkaar iets gunnen. Dan kom je een eind. Doordeweeks ben ik na mijn werk meestal thuis (Mick traint overdag en gaat zelf dus dat scheelt), de zondagen houden we als gezin zo vrij als mogelijk en de  donderdagavonden spreek ik vaak af met vrienden. Drukke agenda maar veelal leuke dingen!


Wat is jouw favoriete eten en welk drankje hoort daar voor jou bij?

Ik ben gek op de griekse keuken en qua drank ben ik een simpele; ik ben gek op bier!


Welke plek neemt jouw Griekse achtergrond in jouw leven in? Zijn er tradities of gewoontes die je graag in ere houdt?

Ik denk een vrij grote plek. Ik herken mij heel erg in de griekse mentaliteit, we gaan er zo vaak als mogelijk naar toe en ik spreek de taal redelijk goed. Maar andersom voel ik mij ook nederlandser dan een nederlander.  


Voor welke Griekse voetbalclub gaat jouw hart sneller kloppen? En hoe fanatiek volg je die club?

Er is maar een club waarvan mijn hart sneller gaat kloppen en die club zit in Rotterdam-Zuid en niet in Greece……….


Welke ambitie heb je nog in het voetbal? Is er iets waarvan je zegt: dat zou ik heel graag nog eens willen bereiken?

Ik zou, in welke rol dan ook, wel eens in de top van het amateurvoetbal willen werken.


Wat staat er buiten het voetbal op jouw bucketlist? Welke drie dingen wil je zeker nog eens doen of meemaken?

Buiten voetbal om heb ik slechts een echte wens; dat mijn gezin en familie gelukkig en gezond blijven! De andere twee wensen die daar echt volledig bij in het niet vallen; een volle zomer op vakantie naar Griekenland kunnen of daar een tweede huis kopen.

We sluiten af met een paar keuzes. Kies wat het beste bij je past. Een toelichting mag natuurlijk, zeker als je het niet kunt laten!

Het Griekse of het Nederlandse volkslied: welk zing je het hardst mee?

Absoluut het Nederlandse, ik ben in 1988 verliefd geworden op Oranje en dat is nooit over gegaan!


Temperamentvol of de rust zelve?

Ik ben de rust zelve tot het moment dat mijn temperament oplaait! Vroeger gebeurde dit doorgaans na 11 seconden, tegenwoordig duurt dit wat langer 😉


Ouzo of een biertje?

Oei, dit is kiezen dus in- of uitademen maar vooruit; bier!


Gyros of patat met een frikandel?

Gyros! Geen twijfel!


Athene of Utrecht?

Utrecht, met afstand de tofste stad waar ik ben geweest!


Demis Roussos of André Hazes?

Inkoppertje; Andre, met afstand de allerbeste nederlandse zanger ooit!


Een koude frappé of een warme kop koffie?

Frappe!


Syrtaki of polonaise?

Als ik al dans heeft het meer weg van een mix van deze twee dus dit doe ik maar zo min mogelijk


Charisteas of Lennart Dubbeldam

Pffffffffff, lastig! Deze 2 klasbakken lijken niet alleen enorm veel op elkaar qua uiterlijk maar hebben beide ook veel bereikt in het voetbal. Met alle respect voor Charisteas maar ik kies toch voor Lennartdinho. Ook uit zelfprotectie want ik ben als de dood dat het anders weer foto’s gaat regenen op de diverse socials…….


Ilo het laatste woord is aan jouw?

Wiliam, ik sluit af zoals velen voor mij ook terecht hebben gedaan; grote complimenten voor jou hoe je, o.a. via je site, de voetballiefhebbers in Midden-Nederland aan elkaar verbindt. Vergis je niet hoe belangrijk dit is! En als laatste dank voor dit interview & we houden zeker contact!

Opmerkingen


bottom of page