Fouad Dahmani(Kismet), speler aan het woord
Mooi om te zien hoe Kismet inmiddels zijn plek heeft gevonden binnen het zaterdagvoetbal. Aan het einde van vorig seizoen maakte de club de overstap van de zondag naar de zaterdag. Een verandering die natuurlijk de nodige uitdagingen met zich meebrengt en waarbij het soms even zoeken is naar de juiste weg. Gelukkig kan Kismet rekenen op een enthousiaste groep vrijwilligers die de schouders eronder zet en zich met hart en ziel inzet voor de club.
De resultaten stemmen tot tevredenheid, ook al kreeg het team in de laatste wedstrijd een flinke nederlaag te verwerken. Maar bij een club als Kismet draait het om meer dan alleen de uitslagen. Betrokkenheid, inzet en clubgevoel zijn minstens zo belangrijk. Een speler die dat als geen ander uitstraalt, is Fouad Dahmani. Iemand die niet alleen binnen de lijnen zijn steentje bijdraagt, maar ook een warm hart heeft voor de club.
Hoog tijd dus om Fouad eens op te zoeken en met hem in gesprek te gaan over Kismet, de overstap naar het zaterdagvoetbal en zijn betrokkenheid bij de club.

Hoi Fouad, inmiddels is het vernieuwde Kismet alweer enkele maanden actief in de zaterdagcompetitie. Hoe kijk jij terug op die eerste maanden? Moest er achter de schermen nog veel geregeld worden of verliep de overstap eigenlijk vrij soepel? En is iedereen inmiddels gewend aan de zaterdag als vaste wedstrijddag?
Ik kijk er met een heel goed gevoel op terug. Eerlijk gezegd gaat alles tot nu toe soepel. Natuurlijk moest er achter de schermen het een en ander geregeld worden, want zo'n overstap doe je niet even tussendoor. Maar het bijzondere is dat Kismet nu al een zaterdagclub is alsof het nooit op zondag heeft gevoetbald. Je merkt het aan alles: de aanloop naar de wedstrijd, de sfeer op het veld, hoe de jongens erin staan. Dat went veel sneller dan je van tevoren denkt.
Wat daarbij helpt is dat we vanaf het begin duidelijke afspraken hebben gemaakt. Dinsdag trainen we, iedereen in Kismet-trainingskleding. Zaterdag komt iedereen in presentatiepak, geen uitzonderingen. Afmelden doe je op tijd en via de juiste weg. Dat klinkt streng, maar het is juist het tegenovergestelde: als iedereen weet waar hij aan toe is, hoef je er verder geen discussie over te voeren en kun je je op het voetbal richten.
Het belangrijkste is dat de jongens zich thuis voelen, en dat is zeker zo. Ik hoop dat de mensen die naar Sportpark Zuilen komen dat ook voelen.
Hoe staat de selectie er momenteel voor? Is iedereen die aan het avontuur begon nog aan boord, of merk je dat sommige spelers moeite hebben om voetbal op zaterdag te combineren met hun werk of andere verplichtingen? Heeft dat invloed op de beschikbaarheid en de samenstelling van het elftal?
De selectie staat er goed voor. We hebben een volle groep die op de trainingsavonden gewoon aanwezig is, en daardoor kunnen we ook echt goede trainingen neerzetten. Dat is misschien wel het belangrijkste wat we hebben: een dinsdagavond waarop je met een complete groep kunt werken in plaats van met tien man aan het pionnen leggen bent.
Op zaterdag is er wel eens iemand afwezig. Blessures horen erbij, een aantal jongens voetbalt daarnaast op hoog niveau in de zaal, en werk gaat voor. Dat is de realiteit van amateurvoetbal en daar doe ik niet moeilijk over. Maar we hebben elke zaterdag een fijne selectie om uit te kiezen, en dat is uiteindelijk waar het om gaat. Niemand is afgehaakt omdat de zaterdag niet beviel.
Dat de groep zo compleet is gebleven zegt ook wel iets. We zijn hieraan begonnen met een stel vrienden en bekenden, en die jongens zijn er allemaal nog. Dat gaat verder dan een clubje bij elkaar zoeken voor één seizoen.
Kismet begon de competitie behoorlijk goed, maar de laatste weken vallen de resultaten wat tegen. Tegelijkertijd horen wij regelmatig dat er veel individuele kwaliteit binnen de selectie aanwezig is. Waar zit volgens jou momenteel het grootste probleem? Moet de ploeg vooral nog groeien als hecht collectief, of zijn er andere oorzaken waardoor de resultaten achterblijven bij de verwachtingen?
Je moet weten hoe dit team is ontstaan. Wij zijn samengesteld uit vrienden en bekenden van elkaar. Jongens die op hoog niveau zaalvoetballen, en jongens die vooral graag samen voetballen. Dat levert een hele leuke mix op, maar het betekent ook dat we op elk vlak nog verbetering nodig hebben en daar gaat gewoon tijd overheen. Een elftal wordt niet in drie maanden een geoliede machine, zeker niet als je uit verschillende hoeken komt en elkaar op het veld nog moet leren kennen.
Ik vind dat we met twaalf punten zeer tevreden mogen zijn. En die wisselvallige resultaten waren tegen respectabele tegenstanders, dus daar lig ik niet wakker van. Niets om te vrezen. Bij vlagen laten we zien wat we kunnen, en dat zijn precies de momenten waarop je ziet waar dit team naartoe kan groeien. Die momenten moeten alleen nog vaker en langer achter elkaar komen.
Wat die individuele kwaliteit betreft: we ontkennen niet dat we een leuk team hebben met ervaren rotten en goede voetballers. Maar wij zijn realistisch en weten precies waar we staan. En ik wil er wel bij zeggen dat wij zelf nooit een ambitie naar buiten hebben gebracht. Dat doen onze tegenstanders, omdat ze ons hebben zien voetballen. Dat is natuurlijk een compliment, maar wij gaan er zelf niet in mee.
Een goede selectie op papier is natuurlijk mooi, maar uiteindelijk moet het op het veld gebeuren. Heb jij het gevoel dat alle spelers voldoende beseffen wat er gevraagd wordt om als eerste elftal succesvol te zijn? Hoe zit het bijvoorbeeld met de trainingsopkomst, de discipline en de bereidheid om voor elkaar te werken? Ben je daar tevreden over of valt er op dat gebied nog winst te behalen?
Daar ben ik heel tevreden over. Juist omdat we allemaal vrienden en bekenden van elkaar zijn, kunnen we veel van elkaar hebben. Als er iets gezegd moet worden, dan wordt het gezegd, en dan is het daarna ook weer klaar. Dat is een voordeel dat je niet in elke kleedkamer hebt.
De trainingen zitten vol en er wordt voor elkaar gewerkt. Het team gaat voor elkaar door het vuur, dat zie je op zaterdag terug in de duels en in hoe ze elkaar overeind houden als het even niet loopt. Er staat echt een waardig eerste elftal en daar zijn we trots op.
En dan is er nog de derde helft, die bij ons ook gezellig is. Vooral met heerlijk eten erbij. Dat lijkt een detail, maar dat is het niet. Daar wordt een team gemaakt. Voetbal is voor ons meer dan alleen prestatie. Natuurlijk willen we als team het maximale eruit halen, iedereen wil winnen, maar het moet ook leuk blijven. Als je dat kwijtraakt, raak je op dit niveau uiteindelijk ook de jongens kwijt.
Natuurlijk wil iedere club graag promoveren, maar Kismet staat nog maar aan het begin van een nieuw hoofdstuk op zaterdag. Is het daarom niet verstandiger om dit seizoen vooral te gebruiken om een stevig fundament neer te zetten, als team naar elkaar toe te groeien en vervolgens volgend seizoen een serieuze stap vooruit te zetten? Hoe realistisch kijk jij naar de ambities en wat is voor jou dit seizoen een geslaagd resultaat?
Naar resultaat kijken is leuk, maar wij kijken naar een breder plan. Voor ons is dit seizoen geslaagd als we vooruitgang boeken als club. Dat klinkt misschien minder spannend dan promoveren, maar het is wel waar het echt om draait.
Sportpark Zuilen en Kismet weer leven inblazen, daar doen we het voor. Deze club bestaat al sinds 1980 en verdient het om te bruisen. We ondersteunen de jeugd door trainingen voor ze te verzorgen, en we laten zelfs jongens van de O17 bij ons meetrainen. Die jongens zien dan waar ze naartoe kunnen groeien en wij halen er energie uit. Dat is het soort fundament waar je over een paar jaar nog iets aan hebt.
Als daar aan het eind van het seizoen nog een toetje bij komt, is dat alleen maar mooi meegenomen voor de club. Maar het is niet de maatstaf. Waar het seizoen eindigt, zien we wel.
Jij bent zelf een van de initiatiefnemers van het vernieuwde Kismet en hebt de ontwikkelingen van dichtbij meegemaakt. Hoe bevalt het jou persoonlijk tot nu toe? Zie je binnen de vereniging de groei en de positieve energie waarop jullie hadden gehoopt? En wordt er achter de schermen alweer vooruitgekeken naar volgend seizoen, met een duidelijke visie op waar Kismet de komende jaren naartoe wil?
Persoonlijk ben ik vooral supertrots op wat we tot nu toe voor elkaar hebben gekregen. We zijn het zaterdagvoetbal ingerold als totaal onbekende. Niemand wist wie we waren of wat ze van ons konden verwachten. En toch hebben we al een aardig stempel afgegeven, daar mogen we best tevreden over zijn.
De energie die ik om me heen zie is precies waar we op gehoopt hadden. Ik heb een fijn team om me heen dat mij ondersteunt, met het bestuur van Kismet erbij, en dat werkt alleen maar als iedereen dezelfde kant op wil.
We kijken zeker met een schuin oog naar volgend seizoen, dat zou gek zijn als we dat niet deden. Maar op dit moment zijn we vooral aan het genieten van wat we hier neerzetten in het zaterdagvoetbal met Kismet. Daar nemen we rustig de tijd voor.



Opmerkingen