top of page

Zoekresultaten

Doorzoek deze website

2971 resultaten gevonden met een lege zoekopdracht

  • Wedstrijdverslag, Zuidvogels-Roda'46.

    Zuidvogels-Roda'46=3-1 Zuidvogels houdt met tien man stand tegen Roda’46 Zuidvogels heeft de thuiswedstrijd tegen Roda’46 met 3-1 gewonnen. De ploeg uit Huizen moest vrijwel de gehele tweede helft met een man minder spelen, maar hield de voorsprong vast en besliste het duel vlak voor tijd. De thuisploeg begon goed en opende na dertien minuten de score. Kevin Schaap tikte bij de tweede paal een voorzet van Oussama Siali binnen. Roda’46 antwoordde met de gelijkmaker van Christofer Francisco Hernandez, maar vijf minuten later bracht Hidde van der Veldt Zuidvogels opnieuw aan de leiding: 2-1. De wedstrijd veranderde in de 54e minuut, toen Aleksandar Bjelica vanwege een slaande beweging rood kreeg. Zuidvogels moest terug en richtte zich op het compact houden van de organisatie. Roda’46 zocht naar de gelijkmaker en kwam daar via Abdul Samet Karaman dichtbij. Zijn inzet raakte de buitenkant van de paal. De thuisploeg doorstond de druk en sloeg in de 88e minuut toe. Melvin Platje zag de doelman ver voor zijn doel staan en schoot vanaf grote afstand, rond de middenlijn, schitterend de 3-1 binnen. Daarmee was de wedstrijd beslist. Dankzij de overwinning staat Zuidvogels na vier wedstrijden op negen punten.

  • Henry Timmer(SC Hoevelaken) keeperstrainer aan het woord.

    Daar zit je dan, rustig in de dug-out bij SC Hoevelaken. Als keeperstrainer én, voor het geval dat, als reservedoelman. Negen jaar geleden zette je een punt achter het selectievoetbal. Maar ach, alleen bij hoge nood moeten de handschoenen nog eens aan. Wat kan er gebeuren? Nou, een rode kaart voor de keeper na dertien minuten bijvoorbeeld. Ineens wordt dat plekje op de bank ingeruild voor een plek onder de lat. Het overkwam de 45-jarige Henry Timmer afgelopen zaterdag. Zonder uitgebreide voorbereiding, maar mét een tas vol ervaring moest hij er direct staan. Wat volgde, werd voor hem een middag om te koesteren. De waardering achteraf? Die was hem meer waard dan een vette premie. Zo’n rentree vraagt natuurlijk om een goed gesprek. Daarom zochten we Henry deze week op. Over die onverwachte terugkeer, maar ook over het voetballeven dat eraan voorafging. Van zijn eerste stappen bij SC Hoevelaken naar Vitesse, FC Utrecht en NEC, en via tal van amateurclubs uiteindelijk weer terug naar zijn vertrouwde nest. Een openhartig verhaal over een uitgekomen jeugddroom, de harde kanten van het betaalde voetbal, persoonlijke worstelingen en het terugvinden van plezier tussen die twee palen. Henry, voordat we jouw keepershandschoenen uit de tas halen: wie is de persoon achter de keeper? Ik ben op 20 januari 1981 geboren in Hoevelaken. Inmiddels werk ik al 22 jaar bij Club Pellikaan in Amersfoort. In die jaren heb ik verschillende rollen vervuld; momenteel ben ik facilitair coördinator. Ik ben alleenstaand en heb geen kinderen. Neem ons eens mee naar het begin van jouw voetballeven. Bij welke club zette je je eerste stappen op het veld? Stond je meteen graag onder de lat, of moest iemand je er eerst van overtuigen dat die plek tussen de palen bij jou paste? Op mijn zesde begon ik met voetballen bij SC Hoevelaken. Ik ging al vrij snel keepen. Eerst wisselden we elkaar af, maar niet veel later had ik mijn vaste plekje onder de lat gevonden. Op welk moment kwam het betaalde voetbal in beeld? Kun je je nog herinneren hoe je hoorde dat een BVO belangstelling voor je had, wat dat thuis teweegbracht en bij welke club je uiteindelijk terechtkwam? Rond mijn twaalfde werd ik geselecteerd voor het jeugdplan van de afdeling Utrecht. Daar speelde ik een aantal jaren, onder anderen samen met Alje Schut, die later bij FC Utrecht speelde, en Jurgen Collins, die bij Ajax terechtkwam. Toen die periode eindigde, werd ik op mijn vijftiende gescout door zowel FC Utrecht als Vitesse. Eerst kreeg ik een afwijzingsbrief van FC Utrecht, maar diezelfde week kwam er een positieve reactie van Vitesse. Daar mocht ik als tweedejaars B-junior aansluiten bij de A1. Dat was natuurlijk een jeugddroom die uitkwam! Van je vertrouwde amateurclub naar een BVO: dat moet als jonge keeper een behoorlijke stap zijn geweest. Hoe heb jij die overgang beleefd? Wat maakte de meeste indruk en waaraan moest je wennen, zowel op het trainingsveld als aan de verwachtingen en afspraken daarbuiten? Achteraf was die stap voor mij veel te groot. Ik was vijftien en speelde op een gemiddeld niveau in de B-jeugd. Ineens stond ik tussen jongens van zestien tot achttien jaar, onder wie Theo Janssen, Remco van der Schaaf en Peter Wisgerhof. Hoewel vooraf duidelijk was afgesproken dat ik tweede keeper zou worden, had ik vooral in het eerste halfjaar veel moeite met het hoge niveau. Dat team werd destijds tweede van Nederland, achter Ajax. Na twee seizoenen bij Vitesse ging ik naar FC Utrecht, waar ik drie jaar in de A1 en het tweede elftal speelde. Als je terugdenkt aan die opleiding, welke trainer of keeperstrainer heeft jou dan het meest gevormd? Wie gaf jou het gevoel dat je verder kon groeien? Wat leerde diegene je over het keepersvak én over discipline, voorbereiding en omgaan met fouten? Zijn er lessen die je tegenwoordig nog steeds gebruikt of doorgeeft? Abe Knoop, destijds reservekeeper achter Westerveld bij Vitesse, was een heel fijne keeperstrainer. Hij was erg kundig, maar vooral zijn sociale kant waardeerde ik enorm. Bij FC Utrecht heb ik veel geleerd van Maarten Arts. Dat was een vakman in hart en nieren! Hoe verliep jouw weg richting het seniorenvoetbal? Heb je ook je debuut in het betaalde voetbal mogen maken? Neem ons eens mee naar die eerste periode tussen de senioren: bij welke club was dat, onder welke trainer en met hoeveel kriebels in de buik stapte je het veld op? In het seizoen 1999/2000 speelde ik bij het tweede elftal van FC Utrecht. De overgang van de jeugd naar de senioren was opnieuw een enorme omschakeling. Ik trainde ook regelmatig mee met het eerste elftal, bijvoorbeeld wanneer eerste keeper Harald Wapenaar individuele training kreeg en er een extra keeper nodig was. Zowel fysiek als mentaal vroeg dat veel van me. Ik heb die periode zeker niet altijd als positief ervaren. Als je nu terugkijkt op jouw tijd bij een BVO, welk gevoel overheerst dan? Wat heeft die periode je gebracht, als keeper en als mens? En welke moeilijke momenten zijn je bijgebleven? Als je daarover wilt vertellen: hoe kijk je daar nu op terug? Na FC Utrecht speelde ik één seizoen, van 2000 tot 2001, bij DOVO in de hoofdklasse. In dat seizoen werd ik geselecteerd voor het Nederlands amateurteam. Het jaar daarop kon ik bij zowel FC Groningen als NEC derde keeper worden. Ik koos voor NEC. Daar heb ik ongeveer tien wedstrijden achter Dennis Gentenaar op de bank gezeten, omdat de tweede keeper geblesseerd raakte. Een officieel debuut in het betaalde voetbal heb ik nooit gemaakt. Heel eerlijk: mijn periode in het betaalde voetbal heb ik niet vaak als positief ervaren. Achteraf had ik spijt van mijn keuze voor NEC. Het werd een grote teleurstelling, zowel sportief als mentaal. Dat gevoel kende ik ook van de overstap van de jeugd naar de senioren bij FC Utrecht. Ik kampte al jaren met terugkerende depressieve periodes, iets waar destijds weinig aandacht voor was. De wereld van het betaalde voetbal was hard en de manier waarop mensen met elkaar omgingen, voelde lang niet altijd oprecht en eerlijk. Hoe liep jouw keeperscarrière na die periode verder en wanneer kwam voor jou het moment om te stoppen? Bij welke club en op welke leeftijd sloot je jouw actieve loopbaan af? Was dat een weloverwogen besluit, of bleef het toch een beetje kriebelen zodra je langs een veld stond? Na NEC zette ik mijn loopbaan voort bij OBW in Zevenaar. Ik volgde toen de CIOS-opleiding in Arnhem en OBW wilde promoveren naar de hoofdklasse. Dat waren leuke seizoenen. Tussen 2003 en 2014 speelde ik achtereenvolgens in de selecties van DVS’33, VVOG, Be Quick Zwolle, Sparta Nijkerk en NSC Nijkerk, soms als eerste en soms als tweede keeper. In 2017 stopte ik op 36-jarige leeftijd halverwege het seizoen vanwege de persoonlijke omstandigheden die ik eerder noemde. Ik was toen net een paar jaar terug op het oude nest bij SC Hoevelaken, als selectiespeler en keeperstrainer. Bij diezelfde club heb ik dit seizoen, na negen jaar afwezigheid, de handschoen weer opgepakt. Al is dat normaal gesproken gewoon in de rol van keeperstrainer. Je mag drie momenten uit jouw rijke voetballeven nog één keer beleven. Welke kies je? Dat kan een prachtige redding of een kampioenschap zijn, maar ook een ontmoeting of een moment in de kleedkamer dat je nooit bent vergeten. Wat maakt juist die drie momenten voor jou zo bijzonder? De bekerwedstrijd met DOVO tegen Willem II is er zeker één. We verloren met 0–3, maar ik kon veel reddingen verrichten en vond het een heerlijke wedstrijd. De beelden heb ik nog op videoband. Ook mijn eerste wedstrijd als basiskeeper in de A1 van Vitesse zou ik graag opnieuw beleven. En het klinkt misschien gek, maar afgelopen zaterdag hoort daar absoluut bij. Toen ik in 2017 noodgedwongen stopte, bleef het gevoel hangen dat mijn carrière als een nachtkaars was uitgegaan. Dat ik nu nog eens zo’n moment van euforie mocht beleven, was ontzettend mooi! Nu geef je als keeperstrainer jouw ervaring weer door. Waar haal jij daarin het meeste plezier uit? En hoeveel van jouw eigen BVO-opleiding zien jouw keepers terug op het trainingsveld? Denk aan techniek, maar ook aan op tijd komen, serieus trainen en goed voor jezelf zorgen. Heb je de ambitie om als keeperstrainer bij een BVO te werken, of voel je je juist helemaal op je plek zoals het nu is? Bij SC Hoevelaken voelt het als thuiskomen. Ik werk met een groep voornamelijk jonge seniorenkeepers. Onze eerste doelman is net 28, dus die kan nog wel wat jaren mee! Mijn BVO-opleiding zie je zeker terug in mijn trainingen. Ik besteed bijvoorbeeld veel aandacht aan het insnijden en aanvallen van de bal, en aan het meevoetballen, dat de afgelopen decennia steeds belangrijker is geworden. Tegelijkertijd vind ik een goede balans tussen hard trainen en plezier heel belangrijk. We spelen tenslotte bij de amateurs. Op dit moment past dit perfect in mijn dagelijks leven. Ik heb dan ook geen plannen om als keeperstrainer ergens anders aan de slag te gaan. Als speler heb ik naar mijn gevoel al vaak genoeg mijn geluk elders gezocht. Voor de toekomst sluit ik niets uit, maar dan denk ik eerder aan een rol als keeperstrainer op een hoger amateurniveau. En dan ben je 45 en sta je ineens zelf weer onder de lat! Hoe beleefde je dat moment? Schakelde de keeper in jou meteen weer aan, of moest het lichaam eerst even bijgepraat worden? Door de rode kaart krijgt jouw rentree misschien nog een vervolg. Hoe kijk je daarnaar en tot wanneer mogen ze jou bij keepersnood eigenlijk nog bellen? Aan het begin van het seizoen had ik met de trainersstaf afgesproken dat ik, naast mijn rol als keeperstrainer, af en toe zou meetrainen, voor zover mijn lichaam dat toeliet. We hadden ook al gepland wanneer ik als reservekeeper zou aansluiten. Afgelopen zaterdag stond eigenlijk niet op die planning. Dan moet je na dertien minuten ineens het veld in tijdens een thuiswedstrijd. Het was meteen omschakelen en terugvallen op mijn ervaring. Gelukkig pakte dat goed uit en heb ik er enorm van genoten. De waardering na afloop was voor mij zoveel meer waard dan een vette premie! Ook reis je op vrijdagavonden vanuit Amersfoort naar Victoria om zelf te voetballen. Wat maakt die avonden zo mooi dat je daar graag voor in de auto stapt? Met wie speel je in dat team en hoe fanatiek gaat het eraan toe zodra de bal rolt? Want de jaren mogen dan tellen, die wil om te winnen raak je vermoedelijk niet zomaar kwijt! In 2024 kwam ik met een flinke burn-out thuis te zitten. Toen ik eind dat jaar mijn werk geleidelijk weer oppakte, vroeg een goede vriend of ik eens wilde meespelen bij Picobello. Dat team speelde in de 7-tegen-7-Koningsklasse van Victoria in Hilversum en had een keeper nodig. Na een paar wedstrijden kreeg ik het plezier in keepen terug. Vervolgens kreeg ik een ‘contract’ aangeboden, haha. We spelen gemiddeld één keer per maand, dus dat is goed te combineren met mijn rol bij SC Hoevelaken. In juni zijn we zelfs met veertien man een lang weekend naar Napels geweest. Ontzettend gezellig! Wat mij betreft zet ik deze combinatie de komende jaren voort.

  • Olaf Meerveld, kijk op de 1e klasse B.

    Vandaag weer een prachtig programma in de 1e klasse B, de 4e competitieronde. Zoals iedere week peilen we bij Olaf Meerveld hoe hij naar een aantal wedstrijden kijkt. Die kijkt voorlopig nog even de kat uit de boom: na een wedstrijd of acht verwacht hij dat de verhoudingen duidelijker worden. SV Houten moet volgens Olaf mogelijk nog wennen aan deze poule. Met DTS Ede op bezoek verwacht hij een lastige middag. Ook Nieuw Utrecht wacht een stevige test tegen het uitstekend gestarte Veensche Boys. Vooral de fysieke kracht van de bezoekers kan volgens hem een lastig obstakel vormen. Voor Roda’46 hoopt Olaf op een resultaat bij Zuidvogels, waar de Leusdenaren in het verleden vaker goed voor de dag kwamen. Toch geeft hij de thuisploeg op basis van ervaring de beste papieren. Hoop en verwachting zitten daar dus nog niet helemaal op dezelfde stoel. Onze aandacht gaat zeker ook uit naar BFC–Woudenberg. Beide ploegen staan nog op nul punten en willen dolgraag van die hatelijke nul af. Voor grote conclusies is het vroeg, maar een overwinning zou in beide kampen bijzonder welkom zijn! En houdt SVL te punten in huis! Het programma: SV Houten – DTS Ede Nieuw Utrecht – Veensche Boys SVL – VVOG csv Apeldoorn – SDC Putten Bennekom – VRC BFC – Woudenberg Zuidvogels – Roda’46

  • TOKO ROKO Tabakspeciaalzaak toto 4, voorspelling

    WE HEBBEN HEM! Vier rondes. Meer hadden we niet nodig om de Olympus van het regionale voetbal te bereiken. Waar anderen jarenlang onderhandelen over een wereldster, hebben wij hem gewoon voor onze toto gestrikt: Jannis Karafillakis! De sfinx van Elinkwijk. De man die ooit over de velden naast het H.I.A. vloog. Die de sirtaki sneller danst dan zijn eigen schaduw en van een schaal moussaka een vijfgangendiner maakt. De meesterbrouwer van de Metaxa, bij wie je voor de grap toch even vraagt: “Gewoon thee in de rust, Jannis, of wordt het een ouzootje?” Op school leerden we dat Zeus de oppergod was. Prima, maar die heeft voor zover wij weten nog nooit onze regionale toto ingevuld. Jannis wél. Verschil moet er zijn. En daarmee ligt de lat bij onze vierde editie al ergens tussen de hoogste lichtmast van Elinkwijk en de top van de Olympus. Probeer voor toto 5 nog maar eens iemand te vinden. We hebben Zeus gebeld, maar die wilde eerst weten hoeveel Jannis er goed heeft. Jannis maakte tijd vrij, beklom in gedachten de Akropolis en keek eens diep in de glazen bol. Zestien wedstrijden, zestien voorspellingen. Geen haastwerk op een bierviltje, maar een orakel waar ze in Delphi even voor zijn gaan zitten. Maar… spreken de goden ook na het laatste fluitsignaal nog in zijn voordeel? Gaat Jannis vanaf zaterdagavond heersen vanaf de Akropolis, met de uitslagen aan zijn voeten? Of blijkt die glazen bol gewoon de omgekeerde kap van een schemerlamp en moeten we zondag voorzichtig vragen of hij het bonnetje nog heeft? Jannis, prachtig dat je meedoet! Voor ons ben je nu al een hoofdgast van Olympisch formaat. Nu nog even bewijzen dat je niet alleen de sirtaki, maar ook de uitslagen in de benen hebt! Bekijk zijn voorspellingen in Toto 4. Het orakel heeft gesproken… nu de voetballers nog!

  • Willem Looijen(DVSA), teammanager aan het woord.

    Kruisbandblessure zet trainersambities Willem Looijen bij DVSA voorlopig in de wacht Al tien jaar is Willem Looijen een vertrouwd gezicht bij DVSA. Wat ooit begon als voetballen met vrienden, groeide uit tot een grote betrokkenheid bij de club. Inmiddels is de 26-jarige Ameronger teammanager én assistent bij het eerste elftal. Een dubbelrol die hem op het lijf geschreven is. Hoewel een vervelende kruisbandblessure zijn eigen voetbalplannen voorlopig in de ijskast heeft gezet, zit Willem bepaald niet stil. Van het reilen en zeilen rondom de selectie tot zijn ambities als toekomstig trainer: Willem vertelt openhartig over zijn rol, zijn liefde voor het voetbal en wat DVSA voor hem zo bijzonder maakt. En natuurlijk ontbreekt de nodige humor niet! Stel jezelf even voor. “Zeker, ik zal mezelf even voorstellen! Mijn naam is Willem Looijen, ik ben 26 jaar oud en woon samen met mijn partner in het mooie Amerongen. In het dagelijks leven ben ik adviseur openbare verlichting bij een grote leverancier. Je bent teammanager van DVSA. Wat houdt dat eigenlijk in, behalve zorgen dat iedereen op tijd op de juiste plek staat? “Ook ervoor zorgen dat iedereen altijd en overal op tijd is, is soms al een opgave op zich! Dit jaar combineer ik de rol van teammanager met die van assistent van Eelke de Waal en Pieter van Grift, onze hoofdtrainer en assistent-trainer van DVSA 1. Mijn taak als teammanager bestaat onder andere uit het zorgen dat alles voor de training klaarstaat en het helpen om de training in goede banen te leiden. Op zaterdag zorg ik ervoor dat alles rondom de wedstrijd geregeld is. Denk hierbij aan het klaarzetten van de spullen, het ontvangen van de tegenstander en de scheidsrechter, het opstellen van de camera en het mede verzorgen van de warming-up.” Hoe ben je bij DVSA terechtgekomen en hoe lang loop je hier inmiddels rond? “Ik ben dit seizoen precies tien jaar bij de club. In de jeugd voetbalde ik altijd bij onze groene buren, De Musketiers. Daar ben ik op mijn zestiende gestopt, omdat ik het voetballen niet meer kon combineren met werk en studie. Nadat ik ongeveer een jaar niet had gevoetbald, werd ik door een aantal vrienden gevraagd om bij een vriendenteam van DVSA te komen spelen. Die keuze was eigenlijk snel gemaakt, mede omdat mijn opleiding inmiddels was afgerond en ik het voetballen toch wel begon te missen. Uiteindelijk ben ik dus via mijn vrienden bij DVSA terechtgekomen. Wat begon als voetballen in een vriendenteam, is inmiddels uitgegroeid tot veel meer. Ik loop hier nu tien jaar rond en ben naast het voetballen steeds meer betrokken geraakt bij de club. Inmiddels ben ik onder andere teammanager en assistent bij het eerste elftal, waardoor DVSA echt een groot onderdeel van mijn leven is geworden.” Wat vind je het leukste aan jouw rol rondom het eerste elftal? “Het leukste aan mijn rol is toch wel om samen bezig te zijn met de leukste hobby en sport die er is. We zijn het seizoen sportief gezien helaas iets minder goed begonnen dan gehoopt, maar juist dan is het mooi om met elkaar de sfeer goed te houden en te focussen op de dingen die wél goed gaan. Omdat ik dit jaar een beetje een dubbelrol heb, ook als assistent, ben ik niet alleen organisatorisch bezig, maar houd ik me ook meer met het voetbal zelf bezig. Binnen de staf overleggen we veel: wat zien we, wat gaat er goed en wat kan er beter? En laten we eerlijk zijn: praten en hardop met elkaar discussiëren over voetbal is toch wat we allemaal het liefste doen?” Een teammanager ziet en hoort natuurlijk alles. Ben jij vooral regelaar, vertrouwenspersoon of af en toe ook politieagent? “Haha, ik ben absoluut geen politieagent! Nee, ik denk dat ik vrij makkelijk benaderbaar ben. Dat is tenminste wel wie ik wil zijn. Volgens mij heb ik met iedereen uit het team een goede band. We zijn gelukkig een club en een team waar iedereen zich durft uit te spreken als iemand ergens iets van vindt of ergens mee zit. Samen met Eelke en Pieter zorgen we ervoor dat qua voorbereiding alles geregeld is. We willen niets aan het toeval overlaten. Of het nu gaat om materiaal, spelers of tactiek: we willen alles vooraf goed geregeld hebben.” Wat is iets wat er achter de schermen bij DVSA gebeurt waar supporters eigenlijk geen idee van hebben? “Ik denk dat dit iets is wat bij veel verenigingen speelt, maar waar supporters en leden soms niet bij stilstaan: hoeveel mensen er vrijwillig tijd en energie in de club steken. Ook bij DVSA draait ontzettend veel op vrijwilligers. Van de mensen achter de bar en de jeugdtrainers tot de sponsor- en toernooicommissie en de clubscheidsrechters. Er zijn ontzettend veel mensen die ervoor zorgen dat alles iedere week weer kan draaien, vaak zonder dat daar veel aandacht voor is. Veel van die dingen worden al snel als vanzelfsprekend gezien, terwijl dat natuurlijk helemaal niet zo is. Juist al die vrijwilligers zorgen ervoor dat wij iedere zaterdag kunnen voetballen, dat de jeugd kan trainen en dat er überhaupt een club is waar iedereen graag naartoe komt. Ik denk dat we daar als club best wat vaker bij stil mogen staan en onze waardering voor al die vrijwilligers mogen uitspreken. Want zonder hen zou DVSA simpelweg niet kunnen bestaan.” Je wilde beginnen aan de VC2-opleiding, maar een kruisbandblessure gooide roet in het eten. Hoe zuur was dat? En misschien nog belangrijker: hoe krijg je het als teammanager voor elkaar om zelf geblesseerd te raken? “Yup… dat klopt. En ja, dat was enorm zuur! We hadden bij de club een 7-tegen-7-toernooi en in de eerste wedstrijd van het toernooi gebeurde het al. Ik heb nog geprobeerd om door te spelen, maar dat ging helaas niet. Na de MRI-scan, toen ik de uitslag kreeg, baalde ik daar wel even flink van. Ik denk dat ik die avond thuis niet de gezelligste ben geweest en ik ben er eerlijk gezegd een paar dagen behoorlijk chagrijnig over geweest. Je weet dan ook meteen dat je voorlopig niet kunt doen wat je het liefst doet. Ik wist eigenlijk ook direct dat de VC2-opleiding even een pas op de plaats moest maken. Met het herstel ben ik nog wel even bezig en ik wil daar uiteindelijk gewoon weer goed en fit uitkomen. De opleiding loopt niet weg, dus die komt daarna wel weer.” Was die VC2-opleiding vooral bedoeld om jezelf verder te ontwikkelen, of heb je stiekem ambities om ooit zelf voor de groep te staan? “Ik denk eigenlijk dat beide wel van toepassing zijn. Aan de ene kant wilde ik beginnen met de VC2-opleiding omdat ik mezelf verder wil ontwikkelen binnen het voetbal. Niet alleen in het trainen en begeleiden van spelers, maar ook in het beter leren zien en begrijpen van het spel. Waarom maken we bepaalde keuzes? Wat zie je tijdens een wedstrijd en hoe kun je daar als staf op inspelen? Dat vind ik ontzettend interessant. Aan de andere kant zou ik liegen als ik zeg dat het me niet leuk lijkt om ooit zelf voor een groep te staan. Ik vind het mooi om met een team bezig te zijn en na te denken over hoe je spelers en een team beter kunt maken. Maar voorlopig ben ik vooral lekker bezig als assistent en wil ik daar de komende jaren veel van leren. Ik hoef niet morgen ineens hoofdtrainer te zijn. Eerst maar zorgen dat ik zelf steeds beter word en wie weet waar dat uiteindelijk toe leidt.” Heeft die blessure je kijk op spelers die met blessures aan de kant staan veranderd? “Nee, niet zozeer mijn kijk op spelers die met een blessure aan de kant staan. Wel ben ik me veel bewuster geworden van de impact die een blessure kan hebben, zeker als je een relatief zware blessure hebt en er maanden uit ligt. Vooral het missen van het voetbal zelf heb ik vooraf onderschat. Je bent normaal gesproken iedere week met je team bezig en ineens valt dat allemaal weg. Je mist niet alleen het voetballen, maar ook de trainingen, de wedstrijden en vooral het samen bezig zijn met je teamgenoten. Daardoor snap ik nu veel beter dat andere spelers die langere tijd geblesseerd zijn geweest, dat waarschijnlijk ook zo hebben ervaren. Je denkt er vooraf misschien wat makkelijker over, maar als je er zelf ineens middenin zit, merk je pas hoeveel het voetbal eigenlijk voor je betekent.” Wanneer kunnen we de comeback verwachten? En moeten de spelers van DVSA zich dan alvast zorgen maken over een toekomstige trainer Looijen? “Ik hoop volgend seizoen weer een keer mee te kunnen doen als speler bij ons tweede elftal. Dit seizoen ga ik dat denk ik niet meer redden, maar ik heb goede hoop dat ik volgend seizoen weer op het veld kan staan. Trainer Looijen… ja, wie zal het zeggen? Ooit!” “Voorlopig staan we er qua trainers goed voor. Met Pieter voor nu en Eelke voor de komende jaren hebben we volgens mij een mooie basis om als eerste elftal en als club verder te bouwen. Ik hoop daar de komende jaren ook mijn steentje aan bij te kunnen dragen. Eerst als assistent en hopelijk nog jarenlang samen met Eelke verder bouwen aan het team. En wie weet wat de toekomst brengt… misschien komt die trainer Looijen er ooit nog wel.” Wie binnen DVSA zou volgens jou absoluut nooit teammanager mogen worden, en waarom? “Oeh, goede vraag! Ik denk eigenlijk niet dat er iemand is die het absoluut niet zou mogen worden. Het is een mooie taak en zeker in de dubbelrol die ik dit jaar heb, waarbij je echt onderdeel bent van het team, vind ik het een leuke en waardevolle rol. Ik zou de rol eigenlijk iedereen aanraden die houdt van sociaal contact, graag betrokken is bij het team en het leuk vindt om ervoor te zorgen dat de puntjes op de i staan. Je bent veel met mensen bezig en krijgt tegelijkertijd veel mee van wat er binnen en rondom het team gebeurt. Natuurlijk moet je er wel een beetje tegen kunnen dat je soms achter de schermen drukker bent met regelen dan met zelf voetballen. Maar als je het leuk vindt om betrokken te zijn en iets voor het team en de club te betekenen, is het wat mij betreft een hartstikke mooie rol.” Wie is in de kleedkamer het meest serieus en wie moet je juist regelmatig een beetje afremmen? We hebben eigenlijk een hele mooie mix van verschillende types in het team. Je hebt de echte vechters, harde werkers, creatieve spelers, wat meer uitgesproken jongens en natuurlijk de leiders binnen de groep. Maar daartegenover staan ook spelers die wat meer op de achtergrond blijven en minder snel het woord nemen. Ik denk juist dat die verschillen de kracht van dit team zijn. Uiteindelijk zijn het allemaal jongens die gedreven zijn en graag willen winnen, maar iedereen doet dat op zijn eigen manier. Je hebt dus niet alleen maar elf dezelfde types op het veld staan. Dat zie je eigenlijk ook terug in onze staf. Daar komen tactiek, ervaring en een flinke dosis winnaarsmentaliteit mooi samen. Iedereen kijkt vanuit zijn eigen rol en ervaring naar het voetbal en juist die verschillende inzichten maken ons als staf en selectie sterker. En als ik dan toch iemand moet noemen die graag het woord pakt: onze aanvoerder is daar zeker niet vies van! Die probeert de hele groep mee te krijgen in zijn verhaal. Maar dat is juist mooi. Hij neemt zijn verantwoordelijkheid en probeert de jongens echt mee te krijgen.” Wat is voor jou een typische ‘dit kan ook alleen bij DVSA’-situatie? “Ik denk dat bij DVSA eigenlijk alles kan! Een feest, muziek of een actie in de kantine die op maandag nog helemaal niet op de planning staat, kan op zaterdag ineens gewoon geregeld zijn. En het mooie is: op de een of andere manier wordt het dan ook nog een succes. Vaak begint het met: ‘Zullen we dit doen?’ En voordat je het weet, is het zaterdag, staat de muziek aan, zit de kantine vol en is iedereen bezig om er samen iets moois van te maken. Op het moment dat het nodig is, staat iedereen op en helpt iedereen mee om ervoor te zorgen dat het goed komt. Dat vind ik echt typisch DVSA. Soms vraag je je op vrijdag nog af hoe we dit allemaal voor elkaar gaan krijgen, maar uiteindelijk staat het er gewoon. En dan denk je achteraf: hoe hebben we dit eigenlijk weer gedaan?” Als je één ding aan het Nederlandse amateurvoetbal mocht veranderen, wat zou dat zijn? “Als ik één ding aan het Nederlandse amateurvoetbal mocht veranderen, dan zou ik denk ik beginnen bij de clubgrensrechters. Als neutrale toeschouwer is het op de lagere niveaus soms echt een genot om te zien. Je hebt jongens die de hele wedstrijd fanatiek langs de lijn staan en bij wie je je soms afvraagt of ze wel naar dezelfde wedstrijd kijken als de rest. En eerlijk is eerlijk: soms werkt het in je voordeel en soms werkt het behoorlijk tegen je. Dat hoort ook wel een beetje bij het amateurvoetbal en uiteindelijk moet je er ook om kunnen lachen. Maar het is wel een van mijn grootste doorns in het oog. Zeker als je het gevoel hebt dat een grensrechter toch nét wat anders naar een buitenspelmoment kijkt wanneer het zijn eigen club betreft.” Stel dat je kruisband morgen weer 100% is en je direct met VC2 kunt beginnen. Waar hoop je dan over vijf jaar op voetbalgebied te staan? “Eigenlijk wijkt mijn beeld over vijf jaar niet eens zoveel af van hoe ik het nu voor me zie. Ik hoop vooral dat ik dan nog steeds lekker met voetbal bezig ben bij DVSA. Hopelijk kan ik dan af en toe nog een wedstrijdje meepakken bij het tweede elftal. Maar als dat niet meer lukt, vind ik het ook mooi om binnen de staf of langs de zijlijn betrokken te zijn. Gewoon lekker met voetbal bezig zijn, met vrienden en bekenden uit het dorp eromheen. Dat is voor mij eigenlijk waar het om draait. En wie weet sta ik over vijf jaar op zaterdagochtend wel met mijn eigen kleine bij de kabouters te trainen, om daarna door te gaan naar het eerste. Dat zou ik eigenlijk ook wel een heel mooi beeld vinden.” Willem, hartelijk dank voor dit interview. Het laatste woord is aan jou… “Ik vond het in ieder geval erg leuk om dit interview te doen en eens wat meer te vertellen over mijn rol binnen DVSA en wat de club voor mij betekent. Ik wil iedereen binnen en rondom het voetbal een mooi en sportief seizoen wensen. Voor ons als eerste elftal hoop ik natuurlijk dat we onze ambities dit seizoen waar kunnen maken en dat we met elkaar nog mooie momenten mogen beleven. En voor iedereen die dit leest: kom vooral een keer naar ons sportpark!” Robyn de Boer Exclusief voor VMN

  • Voorwaarts zoekt trainer.

    Voorwaarts zoekt per direct een trainer voor het huidige seizoen. Interesse, stuur gerust een mail naar mailadres zie onderaan geplaatste foto.

  • Rico van Elst(VVZA), speler aan het woord

    Rico van Elst grijpt zijn kans bij VVZA 1: ‘Hopelijk voelt Maik nu ook de druk’ Soms komt er een kans voorbij die je met beide handen moet aangrijpen. Voor Rico van Elst was dat afgelopen zaterdag het geval. Omdat zijn broer Maik niet helemaal fit was, kreeg Rico zijn kans in de spits bij VVZA 1. Met twee doelpunten liet hij meteen van zich horen. Voor de 27-jarige clubjongen, die al sinds de F’jes bij VVZA speelt, was het een bijzonder moment. Over de concurrentiestrijd met zijn broer, zijn terugkeer bij het eerste elftal, zijn liefde voor VVZA en zijn ambities voor dit seizoen vertelt Rico uitgebreid. Stel jezelf eens voor? “Ik ben Rico van Elst, 27 jaar en woon in Amersfoort. Ik voetbal al mijn hele leven bij VVZA en heb hiervoor al een aantal jaar in het eerste elftal gespeeld. Door mijn werk als jongerenwerker moest ik regelmatig in de avonden werken, waardoor het lastig was om dit te combineren met de trainingen. Dit jaar heb ik dat gelukkig weten op te lossen, waardoor ik weer fanatiek mee kan doen bij het eerste elftal.” Rico, afgelopen zaterdag speelde je omdat jouw broer Maik niet helemaal fit was. En of het zo moest zijn, scoorde je ook nog eens twee keer. Hoe was dat voor jou? “Het voelde erg fijn om de kans die ik kreeg op deze manier te benutten. Ik merk aan mezelf dat ik zulke kansen altijd probeer te grijpen. Met Maik voor je weet je dat die kansen namelijk nihil zijn. Dan moet je het juist van dit soort momenten hebben.” Maik kennen we natuurlijk als de doelpuntenmaker van de familie. Heb je hem na die twee goals nog even laten weten dat hij moet oppassen voor zijn plek in de spits? “Haha, ja, dat gesprek hebben wij eigenlijk constant. Maik scoort er vaak op los en ik zit er vaak achter. Nu was het eindelijk eens andersom. Hopelijk voelt Maik inmiddels ook een beetje de druk vanuit mij.” Je bent van oorsprong helemaal geen spits. In de jeugd speelde je zelfs in de verdediging. Waar op het veld voel jij je tegenwoordig het meest thuis? “Klopt. Ik heb altijd centraal achterin gestaan. Ik was een echte mandekker, maar wel altijd met het zicht naar voren. Bij de senioren hadden we op een gegeven moment een tekort aan aanvallers. Toen gaf ik aan dat ik ook voorin kon spelen. Met mijn snelheid, kopkracht en kennis als verdediger vond ik dat eigenlijk een ideale combinatie. Sindsdien ben ik niet meer teruggegaan naar de verdediging.” Je hebt de afgelopen jaren regelmatig geschommeld tussen VVZA 1 en VVZA 2. Hoe heb je die periode zelf ervaren? “Die periode was best onrustig. Ik wilde graag, maar merkte dat de concurrentie hoog lag. Tegelijkertijd heb ik erg genoten van mijn tijd bij VVZA 2, waar ook veel vrienden van mij speelden. Toch zoek ik altijd weer de intensiteit en mentaliteit van VVZA 1 op. Ik voetbal al mijn hele leven bij VVZA en wil me daarom altijd inzetten voor de club, ook voor VVZA 2 als dat nodig is. Onder Sebastian Verhoeve heb ik mijn debuut gemaakt. Met Sebas had ik altijd eerlijke en open gesprekken. Ik gaf daarin mijn wensen aan en hij keek eerlijk naar wat er mogelijk was. Datzelfde gevoel heb ik nu ook onder Eric. Ik hoop dit seizoen mijn plek in het eerste elftal te kunnen krijgen en vooral gebruik te maken van de kansen die ik krijg.” Inmiddels ben je weer aangesloten bij de selectie van het eerste. Voelt dat voor jou ook als een soort nieuwe kans? “Zeker! Na een jaar waarin ik veel werkte en weinig voetbalde, besloot ik in de zomer de voorbereiding mee te doen om weer fit te worden. In eerste instantie was het de bedoeling om daarna bij VVZA 2 mee te draaien. Tijdens de voorbereiding merkte ik dat ik fit was en lekker in mijn vel zat. Dat resulteerde ook in goals op de training. Uiteindelijk mocht ik aansluiten bij VVZA 1. Dat voelde voor mij echt als de kers op de taart na die voorbereiding.” In 2023 speelde je ook samen met Maik in het eerste. Tegen SO Soest scoorden jullie toen allebei. Nu val jij voor hem in en maak je er twee. Is het extra bijzonder als je zulke momenten samen met je broer beleeft? “Absoluut! Maik en ik zijn erg goed samen. De successen delen we met elkaar, net zoals de tegenvallers. Maik zat zaterdag ook op de bank. We zaten vooraf al te grappen: ‘Scoor er maar drie, dan hoef ik er niet in.’ Ik tekende ook voor twee, haha. Het is heel speciaal om dit soort momenten met Maik te mogen delen. We vullen elkaar zowel op als buiten het veld goed aan.” Maik vertelde destijds dat jullie elkaar op het veld makkelijk vinden omdat jullie vroeger veel samen hebben gespeeld. Hebben jullie nog steeds die automatische klik? “Zeker! Die klik is er nog steeds. Ik ken de kwaliteiten van Maik en probeer daarop in te spelen en hem daarin te ondersteunen. De laatste jaren hebben we een stuk minder samen gespeeld, maar als broers zal die klik altijd blijven bestaan.” Hoe is het eigenlijk om met je broer in hetzelfde elftal te spelen? Zijn jullie kritisch op elkaar of kunnen jullie voetbal na de wedstrijd makkelijk loslaten? “We bespreken de wedstrijd achteraf vaak nog wel. Dat gaat eigenlijk alle kanten op. We bespreken wat goed ging, wat minder goed ging, hoe alles voelde en hoe we verder kunnen. Na onze eigen ‘analyse’ is het ook klaar. Vaak herkennen we bij elkaar dezelfde punten. We blijven tenslotte broers, haha.” Een paar jaar geleden was Maik dicht bij een overstap naar Hoogland. Hij zei toen voor de grap: ‘Rico moet maar mee.’ Jij stond daar naar eigen zeggen wel voor open. Hoe serieus was dat eigenlijk? “Van mijn kant was dat helemaal niet serieus. Ik ken mijn eigen kwaliteiten en weet ook dat ik voor Hoogland nog wel wat extra kwaliteit nodig zou hebben, haha. Wij genieten vooral van de tijd waarin we samen kunnen voetballen. Ik ben vooral blij dat Maik nog steeds bij VVZA speelt.” Jullie spraken destijds ook over jullie droom om met VVZA geschiedenis te schrijven. Wat betekent deze club voor jou persoonlijk? “Deze club voelt voor mij als thuiskomen. Sinds de F’jes voetbal ik al bij VVZA. Ik ken de mensen hier en zij voelen als familie voor mij. Ik heb al een aantal keer geprobeerd te stoppen vanwege tijdsgebrek, maar dat lukte telkens niet. Dat komt omdat ik het spelletje simpelweg te leuk vind, maar ook omdat ik bij deze club wil blijven. Vanaf dit seizoen ben ik binnen de club ook begonnen als clubkadercoach. Dat doe ik samen met Marino. Ik wil graag dat de club kan blijven groeien en dat het gevoel dat ik zelf binnen VVZA ervaar, ook wordt overgedragen aan de jeugd.” Je hebt inmiddels behoorlijk wat jaren bij VVZA meegemaakt, in zowel het eerste als het tweede. Zie jij jezelf als een echte clubjongen? “Ja, ik zie mezelf absoluut als een echte clubjongen. Vroeger stond ik samen met mijn vader langs de zijlijn naar de wedstrijden van het eerste te kijken. Daar speelde bijvoorbeeld Michael Ouwerkerk. Het voelt voor mij speciaal dat ik nu nog steeds met dat soort mannen mag voetballen. Dit is een club waar ik blijf.” Wat maakt VVZA voor jou een club waar je steeds weer graag bij het eerste of tweede aansluit? “VVZA is een echte familieclub. Iedereen kent elkaar. Het voelt vertrouwd en veilig en er is ruimte voor je eigen ontwikkeling. Daarnaast spelen veel vrienden van mij hier in de selectie. Ik heb ooit vanwege een verhuizing één training bij een andere club meegetraind. Dat voelde niet goed. Ondanks de afstand ben ik daarom gewoon bij VVZA gebleven.” Is jouw rol binnen de club veranderd nu je ouder bent en al zoveel spelers en trainers hebt meegemaakt? “Zeker. Ik ben gestart als clubkadercoach en probeer me op die manier in te zetten voor de trainers en jeugdleden van VVZA. Ik merk dat een club niet alleen door het voetbal zelf kan groeien en dat daar meer voor nodig is. Mijn achtergrond en kennis bieden mij de mogelijkheid om daar iets in te betekenen. Voor de rest geniet ik nog steeds enorm van het voetbal en vind ik het mooi dat ik dat samen met veel vrienden kan doen.” Wat wil je dit seizoen nog bereiken met VVZA 1? “Ik hoop dat we dit seizoen kunnen promoveren. We zijn goed begonnen, dus hopelijk kunnen we dat vasthouden.” Na afgelopen zaterdag moeten we natuurlijk afsluiten met de belangrijkste vraag: kunnen we Rico van Elst binnenkort vaker in de spits verwachten? “Ik hoop het, haha. Ik probeer de concurrentie voor Maik een beetje op te schroeven en hoop natuurlijk dat de kansen blijven komen. Daarna ligt de keuze bij de trainer. In ieder geval heeft Eric er nu iemand bij die ook het net kan vinden.” Hartelijk dank voor dit interview. Het laatste woord is voor jou… “Bedankt voor het interview! Ik wil vooral blijven genieten van het voetbal, hard blijven werken voor mijn doelen en mezelf iedere wedstrijd blijven verbeteren. Ik hoop dat we als team nog veel mooie resultaten kunnen behalen en onze doelen kunnen bereiken!” Exclusief voor VMN Robyn de Boer

  • Tim Bijl(FC Breukelen), ster van de week 3

    P&M soccerevents.nl ster van de week 3. Tim Bijl is onze Ster van de Week: bijltjesdag bij FC Breukelen! Als de naam Tim Bijl meerdere keren in een wedstrijdverslag valt, weet de tegenstander meestal wel hoe laat het is: bijltjesdag! Geen halve maatregelen, geen voorzichtig tikje tegen de deur. Als Tim het op zijn heupen heeft, gaat die deur gewoon uit de scharnieren. Voetballend dan, hè. Want buiten het veld hebben we vooral te maken met een topgozer die net zo geniet van zijn ploeggenoten als van een mooie steekpass. Afgelopen zaterdag was het opnieuw raak. Tim was betrokken bij alle doelpunten van FC Breukelen. In de groepsapp was het oordeel snel geveld: ‘Bijltjesdag’. Kijk, dan kun je als redactie nog een uur op een pakkende omschrijving zitten broeden, maar zijn ploeggenoten hadden het werk al gedaan. Een plek in ons Sterrenteam was dan ook dik verdiend. Vervolgens ging, zoals iedere week, het hele elftal door de molen van onze hoogst deskundige bestuursraad. Papieren op tafel, leesbril op, nog een slok koffie en vooral heel gewichtig kijken. Maar over de uitkomst konden we kort zijn: Tim stak er deze week met kop en schouders bovenuit. Een geweldige voetballer, een heerlijke teamgenoot en een meer dan terechte Ster van de Week. Hoog tijd om de man achter die mooie voetbalmiddag wat beter te leren kennen. Hoi Tim, we beginnen natuurlijk met onze vaste vragen, zodat de lezers ook de man achter de voetballer wat beter leren kennen. Naam? Tim Bijl. Woonplaats? Utrecht. Geboortedatum / geboorteplaats? 24 mei 1998, in Utrecht. Burgerlijke staat? Ongehuwd. Wat doe je voor werk en als je nog studeert: welke opleiding volg je? Ik volg een traineeship tot consultant bij een softwarebedrijf. Bij welke club ben je ooit begonnen met voetballen en weet je nog wie jouw allereerste jeugdtrainer was? Ik ben begonnen bij VV De Meern. Wie mijn eerste jeugdtrainer was, weet ik helaas niet meer. Weet je nog welke teams je allemaal hebt doorlopen tot aan de senioren? En kun je je misschien ook nog enkele jeugdtrainers herinneren? Ik ben op zesjarige leeftijd begonnen met voetballen. Daarna heb ik de volgende teams doorlopen: F19, F17, F12, E7, E4, D2, D1, C2, C1, B2, B1, A2 en A1. Vervolgens heb ik de stap naar de senioren gezet. In de C2 was Ricky Kruys mijn trainer. In de C1 ben ik onder Ilji van der Horst kampioen geworden in de derde divisie. In de A2, wat nu de O19-2 is, kregen we training van de vader van een teamgenoot en mijn eigen vader. Ook dat jaar werden we kampioen. Dat was dus wel een heel speciaal seizoen. Als je terugkijkt op je jeugd, van welke trainer heb je als kind het meest opgestoken? Wie is je daarin echt bijgebleven? Ilji van der Horst. Een goede trainer die streng kon zijn, maar ook zeker van een dolletje hield. Hij trainde mij in de C1, in een periode waarin we nog niet zo heel lang op het grote veld speelden. Mede daardoor heb ik veel van hem opgestoken. Hoe heb jij je jeugd als voetballer ervaren? Hoe kijk je terug op die tijd en heb je er ook voetbalvrienden aan overgehouden die je nog steeds spreekt? Mijn jeugd als voetballer was geweldig. Ik keek vroeger de hele week uit naar de zaterdag, zodat ik weer met mijn teamgenoten een wedstrijd kon spelen. Eigenlijk is dat nu nog steeds zo. Ik heb mijn hele jeugd bij VV De Meern gevoetbald en bijna die hele periode met dezelfde jongens doorlopen. Met een aantal van hen speel ik inmiddels niet meer samen, maar we spreken elkaar buiten het voetbal nog steeds. Het voetbal is dus van kleins af aan altijd een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest. Wie was je eerste trainer bij de senioren en weet je ook nog tegen wie en wanneer je jouw debuut maakte? Zo’n eerste keer blijft vaak toch wel hangen. Richard Beekink was mijn eerste trainer bij de senioren. Hij haalde me vanuit de O19 naar het eerste elftal en liet me in het seizoen 2017/2018 debuteren bij VV De Meern. Dat was meteen in de eerste competitiewedstrijd, tegen SV Geinoord. Hoe is jouw weg bij de senioren vervolgens verlopen, tot aan je komst naar FC Breukelen? Neem ons eens mee langs die jaren. Welke trainers heb je in die periode meegemaakt? Nadat ik mijn hele jeugd bij VV De Meern had gespeeld, heb ik er ook nog zes seizoenen in het eerste elftal gevoetbald. De eerste drie seizoenen waren onder Richard Beekink. In die jaren waren we eigenlijk steeds een middenmoter. Daarna kwam Alain Hijman, in het seizoen 2020/2021. Dat seizoen hebben we vanwege corona niet kunnen afmaken. Het seizoen daarop, 2021/2022, werden we onder Alain kampioen in de tweede klasse. Vervolgens heb ik nog een jaar in de eerste klasse gespeeld onder Jeroen Hoefste. Daarna maakte ik de overstap naar FC Breukelen. Ik was toe aan een nieuwe uitdaging. Bovendien speelden mijn twee neven, Roy en Nick Turksma, en andere vrienden daar. Met hen wilde ik altijd al graag een keer samen voetballen. Toen was de keuze voor FC Breukelen eigenlijk snel gemaakt. Hoeveel uur per week ben je actief aan het sporten? Ongeveer zes uur. Wat vind je jouw zwakste punt in het voetbal? Balvast zijn met een tegenstander in mijn rug. En wat is jouw sterkste punt? Mijn diepgang. Voor welke Nederlandse topsportman of -vrouw heb je veel respect? En wat spreekt je zo aan in diegene? Arjen Robben. Hij is altijd een echte topsporter geweest, met een geweldige discipline. En dan loopt hij na zijn profcarrière als voetballer op 39-jarige leeftijd ook nog even een marathon binnen de drie uur. Daar heb ik veel respect voor. Wat zijn jouw fijnste sportherinneringen tot nu toe? En als het er meerdere zijn, mag je ze natuurlijk allemaal noemen! Dat zijn toch alle kampioenschappen die ik heb meegemaakt. Zowel met de C1 en de A2 in de jeugd als later bij De Meern en vorig seizoen bij FC Breukelen. Er is niets leuker dan met je ploeg kampioen worden. Een heel jaar goed voetballen, samen veel lol trappen en daarna met elkaar een mooi feestje vieren. Wat doe je graag buiten het voetbal? Heb je nog andere hobby’s? Ik doe graag leuke dingen met mijn vriendin en vrienden. Naar festivals of feestjes gaan bijvoorbeeld, of gezellig lunchen op een terras. Daarnaast houd ik ervan om verre reizen te maken. Welke sporten hebben naast het voetbal jouw voorkeur, om zelf te doen of om naar te kijken? Om zelf te doen vind ik padel heel leuk. Als ik naar een andere sport kijk, is dat graag American football. Huidige club? FC Breukelen. Naar wie kijk je graag in het profvoetbal en waarom? Messi. Wat een geweldenaar is dat. Ik hoop dat we ooit nog iemand gaan meemaken zoals hij. Wat is je favoriete eten? Roti. En je favoriete drankje? Een baco’tje. Tim, je bent bezig aan je vierde seizoen bij FC Breukelen en ik las dat je er ook een vijfde aan vastplakt. Dat klinkt alsof je daar aardig op je plek zit. Met welke gedachte heb je die keuze gemaakt? Klopt, ik heb na mijn overstap van VV De Meern geen moment spijt gehad. Natuurlijk miste ik mijn oude teamgenoten bij De Meern, maar ook bij FC Breukelen spelen veel vrienden van me, dus ik zit prima op mijn plek. We spelen op een leuk niveau en de sfeer en gezelligheid binnen de selectie zijn goed. Dat sociale gedeelte is voor mij erg belangrijk. Vorig seizoen zijn we gepromoveerd naar de tweede klasse en nu spelen we weer in de regio. Er zitten veel clubs uit de buurt in onze competitie. Dat zijn toch de leuke wedstrijden waar je het voor doet. Jouw optreden van zaterdag werd in de groepsapp omgedoopt tot ‘Bijltjesdag’. Je was betrokken bij alle doelpunten. Waren de schoenen extra goed gepoetst of voelde je tijdens de wedstrijd al: vandaag valt alles op zijn plek? Neem ons eens mee in jouw middag. Wat voor wedstrijd was het voor jou? Na de eerste twee wedstrijden voelde ik vertrouwen in de groep en in mezelf. Ik ging dus al met een goed gevoel die wedstrijd in. Ik probeer me altijd zo goed mogelijk voor te bereiden, zowel mentaal als fysiek. In de beginfase had ik al het vertrouwen dat we deze wedstrijd konden gaan pakken. Zij waren in het begin gevaarlijk met lange ballen, maar nadat ik een penalty had weten af te dwingen, groeide dat vertrouwen verder. Toen ik kort na rust de assist op de 0-2 gaf en daarna zelf de 0-3 maakte, kon mijn weekend helemaal niet meer stuk! Het was geweldig om na de wedstrijd te zien dat de groepsapp was omgedoopt tot ‘Bijltjesdag’. Dat voelde toch als een mooie beloning voor een goede wedstrijd. Als je jezelf als voetballer moet omschrijven, zonder alleen je positie te noemen, wat voor speler is Tim Bijl dan? Zit jouw kracht vooral in het herkennen van ruimte, de individuele actie of juist het samenspel met anderen? Ik ben een speler die graag gebruikmaakt van zijn snelheid en diepgang. Het liefst maak ik een loopactie in de diepte en krijg ik op het juiste moment een steekpass van een teamgenoot. Mijn kracht zit vooral in die diepgang en in het herkennen van het moment waarop ik moet vertrekken. Vorig seizoen werden jullie kampioen in de Amsterdamse poule. Wat vroeg het voetbal daar van jullie als ploeg? Merk je dat de competitie waarin jullie nu spelen beter bij jullie kwaliteiten past, of is dat te makkelijk gedacht? We waren niet bekend met de Amsterdamse poule en wisten dus ook niet goed wat we van de tegenstanders konden verwachten. Andersom kenden zij ons ook niet. Daardoor konden we in het begin ploegen verrassen. Dat ligt in deze poule wel anders. Hier zijn we toch wat bekender bij onze tegenstanders. Bovendien spelen we dit seizoen een klasse hoger. Het niveau ligt hoger en dat betekent dat we als collectief goed moeten spelen om onze wedstrijden te winnen. Los van het niveau: hoe heb jij de sfeer rond de Amsterdamse velden ervaren? Merkte je verschil met onze regio als het gaat om publiek, betrokkenheid en de manier waarop wedstrijden worden beleefd? We stonden vanaf het begin bovenaan en dan wil natuurlijk iedere club van je winnen. Tegenstanders deden er vaak ook alles aan om dat voor elkaar te krijgen. Door hard te spelen of ons met woorden uit de wedstrijd te proberen te halen. Ook het publiek bemoeide zich er geregeld mee. Daardoor hebben we af en toe behoorlijk verhitte wedstrijden gespeeld, met hier en daar een opstootje. Er is bijvoorbeeld een wedstrijd gestaakt waarbij we onder begeleiding van beveiliging van het terrein zijn vertrokken. Negen punten uit drie wedstrijden: dat is een uitstekende start. Merk jij binnen het veld dat jullie als ploeg verder zijn dan vorig seizoen? Kun je een punt noemen waarin jullie volwassener zijn geworden? En welk onderdeel moet nog beter om deze goede start ook een vervolg te kunnen geven? Ten opzichte van vorig seizoen zijn er ook spelers vertrokken, maar daar zijn ook nieuwe aanwinsten voor teruggekomen die de kwaliteit van de groep zeker ten goede komen. In de eerste wedstrijden spelen we goed vanuit het collectief. Iedereen weet wat hij moet doen en werkt keihard om zijn taken goed uit te voeren. We hebben een fitte ploeg. De kunst is nu om dat goede spel en die inzet de hele wedstrijd vast te houden. Welke doelstelling hebben jullie als groep uitgesproken? Is een plek in het linkerrijtje voldoende, of vinden jullie dat je met deze selectie de lat best wat hoger mag leggen? We hebben niet echt een duidelijke doelstelling uitgesproken, maar iedere voetballer wil natuurlijk kampioen worden, haha. Handhaving staat sowieso voorop. Verder hoop ik vooral dat we deze vorm weten vast te houden. Dan zien we aan het einde van het seizoen wel waar we staan. Even terug naar de periode vóór de eerste competitiewedstrijd: welke drie ploegen had jij toen als titelkandidaat aangewezen? Dus even los van de huidige ranglijst en wat we inmiddels van iedereen hebben gezien. VV De Meern, Montfoort en Parkhout. FC Breukelen speelde zo’n zes seizoenen geleden nog in de eerste klasse. Als jij kijkt naar de organisatie, de faciliteiten en het klimaat om te presteren: waarin zou de club nog een stap moeten zetten? Of vind je dat alles al aanwezig is om weer in die eerste klasse te kunnen spelen? De ambitie om naar de eerste klasse te promoveren is er zeker. Er is een goede technische commissie en ook de faciliteiten zijn aanwezig. Wat FC Breukelen als club nog sterker zou maken, zijn meer jeugdteams. Daardoor zou er vanuit de eigen jeugd meer talent kunnen doorstromen naar het eerste elftal. Wanneer ben jij na dit seizoen tevreden over je eigen bijdrage? Welke waarde wil je voor de ploeg hebben, naast de doelpunten en assists die iedereen op papier kan terugvinden? Voor mij als aanvaller zijn doelpunten en assists natuurlijk belangrijk. Maar daarnaast wil ik mijn waarde hebben door hard te werken en altijd mijn best te doen voor het team. We moeten er met elkaar ook gewoon een leuk seizoen van maken. Dus ja, mijn bijdrage aan de derde helft is óók belangrijk! Aan welk onderdeel van je spel wil je dit seizoen bewust werken? Wat doe je daar concreet voor en wie mag jou erop aanspreken als je daarin te weinig vooruitgang boekt? Als aanvaller moet je soms de bal voorin kunnen vasthouden, zodat je teamgenoten de tijd krijgen om aan te sluiten. Dat vasthouden van de bal met een tegenstander in mijn rug wil ik verder ontwikkelen. Iedereen binnen het team mag me daarop aanspreken. Of dat nou de trainer is, een medespeler of bijvoorbeeld de materiaalman. Je kent de kleedkamer inmiddels goed. Wie krijgt de groep altijd aan het lachen, ook op de momenten dat zijn grappen eigenlijk helemaal niet zo sterk zijn? Er steekt niet echt één iemand bovenuit. Er wordt veel gelachen in de groep en er worden ontzettend veel dolletjes gemaakt. Iedereen voegt op zijn eigen manier wel iets leuks toe. Aan humor dus geen gebrek! Hoe zit het met de muziek: krijgt Tim het vertrouwen achter de knoppen of wordt jouw telefoon meteen weer van de installatie gehaald? Wie bepaalt de sfeer en met welk nummer krijg jij de kleedkamer mee? Wie de dj is, verschilt eigenlijk iedere keer. En wat er wordt gedraaid, hangt weer af van wie er achter de knoppen staat. De muziek gaat dus alle kanten op. Ik bemoei me er zelf niet zo veel mee, maar ik vind het wel lekker om vlak voor de wedstrijd een paar goede plaatjes te horen. Naar welke derby kijk je dit seizoen het meeste uit? Gaat het vooral om de sportieve rivaliteit, de sfeer langs de lijn of om vrienden aan de overkant die je daarna liever niet wekenlang over een nederlaag hoort? De wedstrijden tegen VV De Meern. Dat is mijn oude club, waar ik als klein jochie al rondliep. Die ontmoetingen zijn voor mij dus altijd extra speciaal. Bovendien spelen er nog jongens met wie ik heb samengespeeld, zowel bij De Meern als bij Breukelen. Dat maakt het natuurlijk nog leuker. Je hebt inmiddels met heel wat spelers samengespeeld. Welke drie hebben jou echt weleens met open mond laten kijken, omdat je dacht: wat een geweldige voetballer is dit? Dat mogen ook spelers uit het verleden zijn. Wie zijn het en bij welke club speelde je met hen? Kenneth Aninkora, mijn huidige teamgenoot bij FC Breukelen. Hij had een groot aandeel in het kampioenschap van vorig seizoen. Een heerlijke speler, die soms echt bizarre dingen laat zien op het veld. Robin Mulder, mijn teamgenoot bij VV De Meern. Hij leidde ons als aanvoerder in het seizoen 2017/2018 naar het kampioenschap in de tweede klasse. Daarvoor had hij jarenlang bij GVVV op tweededivisieniveau gespeeld. Hij bracht dus echt een hoop kwaliteit met zich mee. Falko van Doorn, ook een huidige teamgenoot bij FC Breukelen. Hij loopt achterin werkelijk alles dicht. En hij hoort alleen al in dit rijtje omdat ik die lange op de training bijna nooit voorbij kom! Je hebt nu al je akkoord gegeven voor een vijfde seizoen. Daar spreekt veel clubliefde uit, maar hoe zit het met je persoonlijke ambitie? Stel dat er aan het einde van het seizoen een club aanklopt die op divisieniveau speelt: zou die uitdaging je dan nog aan het denken zetten, of kies je bewust voor alles wat je bij Breukelen hebt? Ik geniet van het spelletje, maar de gezelligheid en de groep zijn voor mij ook heel belangrijk. Ik heb het bij FC Breukelen gewoon erg goed naar mijn zin met de jongens. Natuurlijk ga je nadenken als er een mooie club van divisieniveau komt. Ik denk ook dat FC Breukelen mij zo’n stap zeker zou gunnen. Maar zoals ik er nu in sta, verwacht ik volgend seizoen gewoon weer in het shirt van Breukelen te spelen. Als jij morgen één wedstrijd uit je seniorentijd opnieuw zou mogen beleven, omdat je daar zulke mooie herinneringen aan hebt, welke zou je dan kiezen? En die van afgelopen zaterdag laten we voor deze vraag natuurlijk even buiten beschouwing. Het uitspelen van de gestaakte wedstrijd tegen SDZ, vorig seizoen. Die uitwedstrijd was stilgelegd bij een 2-0 achterstand, met nog 25 minuten te spelen. Als zij zouden winnen, kwamen ze op gelijke hoogte met ons. We gingen vol in de aanval, want we moesten in die 25 minuten twee doelpunten maken. De aansluitingstreffer viel al snel en vlak voor tijd maakte ik de gelijkmaker: 2-2. Het punt dat we daarmee pakten, bleek aan het einde van het seizoen nodig om kampioen te worden. Het gevoel na zo’n doelpunt is echt het mooiste gevoel dat je als voetballer kunt hebben. Stel: een weekend zonder FC Breukelen. Waar treffen we jou dan aan en hoe ziet zo’n vrije dag er het liefst uit? Op een festival, gezellig tijdens een lunch in de stad of gewoon lekker thuis op de bank, met een film aan. Tot slot: stel dat FC Breukelen volgend seizoen opnieuw in de tweede klasse speelt. Wanneer zou dat voor jou een teleurstelling zijn? En wanneer zou je, ook zonder promotie, tóch kunnen zeggen dat jullie met elkaar een geslaagd seizoen hebben gehad? Het zou een teleurstelling zijn als we tot het laatste moment meestrijden om een periodetitel of het kampioenschap en het dan nét niet lukt. Daar zou ik zeker van balen. Maar als we wél een periodetitel pakken, is het voor mij een meer dan geslaagd seizoen. En mochten we kampioen worden, dan geldt dat natuurlijk helemaal! Foto's: Nico van Stroe en Iona Wattimena

  • Max Voorbij(Graveland), trainer aan het woord

    Max Voorbij ziet ’s-Graveland laat zege ontglippen: ‘Dat was een harde tik’ Ooit liep hij er zelf als jeugdspeler rond, nu staat Max Voorbij bij ’s-Graveland als jonge, ambitieuze hoofdtrainer voor de groep. Een vertrouwde club in een nieuwe rol, al ligt zijn tijd in de jeugd inmiddels een poosje achter hem. Aan de uitdaging is hij met zijn ploeg volop begonnen: na de mooie 3-2 overwinning op Wasmeer volgde een stevige nederlaag tegen SO Soest en afgelopen zaterdag een 2-2 gelijkspel tegen TOV. Een seizoenstart waarin al van alles voorbijkwam. Wij zochten Max nog even op. Want die puntendeling tegen TOV, hoe smaakte die eigenlijk? Een terechte uitslag, of overheerste toch het gevoel dat er meer te halen viel? Max, twee keer op voorsprong en dan vlak voor tijd alsnog de gelijkmaker tegen. Dat zal even slikken zijn geweest? „Ja, die 2-2 kort voor tijd was een harde tik. TOV is traditioneel een lastige tegenstander voor ons, maar we speelden een goede eerste helft. We waren de bovenliggende partij en creëerden vanuit verzorgd aanvalsspel een aantal goede kansen. Helaas gingen we toch met 0-0 de rust in.” Het goede spel kreeg kort na de pauze alsnog een beloning. Stefan Uijen kopte de bal knap tegendraads binnen na een geweldige assist van Fabian Troost. Een mooie aanval, een mooie afronding en eindelijk de voorsprong waar ’s-Graveland voor rust al naar had gezocht. Dan sta je op 1-0. Hoe veranderde de wedstrijd daarna? „TOV ging opportunistischer spelen en werd steeds gevaarlijker. Dat resulteerde uiteindelijk in de 1-1. Maar een kwartier voor tijd sloegen wij opnieuw toe. Wilco de Birk gaf een prachtige pass in de diepte en Fabian Troost rondde een geweldige counter af.” Daarmee leek ’s-Graveland de wedstrijd alsnog naar zich toe te trekken. Troost had met een assist en een doelpunt een belangrijk aandeel, maar de middag kreeg voor de thuisploeg toch nog een vervelend slot. „Helaas maakte TOV kort voor tijd alsnog de 2-2.” Zo hield ’s-Graveland een punt over aan een wedstrijd waarin het tweemaal op voorsprong kwam. Dan is het na het laatste fluitsignaal waarschijnlijk toch even zoeken naar de waardering voor dat ene punt. Tegelijkertijd biedt het verzorgde aanvalsspel waarover Voorbij vertelt ook iets om mee verder te gaan. Na drie wedstrijden staat er een overwinning, een nederlaag en een gelijkspel achter de naam van ’s-Graveland. Op papier nog wat op en neer, maar het seizoen is pas net onderweg. In deze pittige klasse zal de ploeg haar kwaliteiten iedere week opnieuw moeten laten zien. Met Hees wacht zaterdag alweer een nieuwe uitdaging voor Max en zijn mannen. Een tegenstander die opnieuw veel van de ploeg zal vragen, maar ook een volgende kans om de goede momenten tegen TOV een vervolg te geven. Het liefst met een voorsprong die ditmaal wél tot het laatste fluitsignaal blijft staan.

  • Week 3, beste ploeg seizoen 2026-2027.

    Hendriks Keuken & Interieur, Beste Ploeg seizoen 2026-2027 Het zegt nog lang niet alles, maar lekker is het wel: als ploeg goed uit de startblokken schieten. De punten binnen, vertrouwen in de benen en op maandag nét iets vrolijker naar je werk. Laat de concullega’s voorlopig maar jagen, wat je hebt gepakt nemen ze je niet meer af! Natuurlijk worden de prijzen pas later verdeeld. Een sterke seizoenstart biedt geen garantie en wie nu nog wat lager staat, hoeft echt niet meteen het tactiekbord bij het grofvuil te zetten. Een paar goede wedstrijden en de wereld ziet er alweer heel anders uit. Dat maakt het juist zo mooi: iedere speelronde kan er weer een ploeg naar voren schuiven. In het Hendriks Keuken & Interieur-klassement voor de Beste Ploeg komen drie klassementen samen. Wie presteert tot nu toe over de volle breedte het beste? Welke ploeg heeft meteen de smaak te pakken en wie zit klaar om de voorlopige koplopers het leven zuur te maken? De tussenstand staat weer klaar. Zoek jouw cluppie op: zitten jullie al lekker voorin of wordt het tijd om de richtingaanwijzer aan te zetten?

bottom of page