Yvonne Hartman: “Hees is mijn tweede thuis”

Binnen VV Hees is Yvonne Hartman al jaren een vaste waarde. Wat begon met het uittypen van een clubblad groeide uit tot een onmisbare rol als teammanager van het eerste elftal én drijvende kracht achter talloze clubactiviteiten.

Met bijna dertig jaar werkervaring in de zorg en een even lange staat van dienst als vrijwilliger bij de club, is Yvonne voor velen het eerste aanspreekpunt binnen Hees. In dit gesprek vertelt ze over haar jeugd, haar liefde voor de club, de veranderende mentaliteit in het amateurvoetbal en waarom betrokkenheid volgens haar de basis is van elke vereniging.

Laten we bij het begin beginnen. Stel jezelf eens voor. Geboortedatum, plaats, werk en je huidige privéleven?

Ik ben Yvonne Hartman, 53 jaar oud, geboren en getogen in Soest. Ik woon samen met Bas van den Broek, met wie ik een fijn, stabiel en vooral gezellig leven deel. Al 29 jaar werk ik met veel plezier bij Woonzorgcentrum Mariënburg.

Veel mensen binnen en buiten VV Hees kennen je inmiddels. Als iemand iets moet weten, wordt vaak gezegd: “Vraag het Yvonne maar.” Ben je een persoon die makkelijk bereikbaar is en openstaat voor mensen?

Ja, ik ben iemand die goed bereikbaar is. Binnen de club kunnen mensen altijd bij mij terecht voor advies of een vraag. Ik ben 24/7 bereikbaar wanneer dat nodig is. Tegelijkertijd werk ik graag gestructureerd en hou ik zelf de touwtjes in handen.

Laten we eens teruggaan naar het meisje Yvonne. Hoe zag je jeugd eruit? Deed je zelf aan sport en zo ja, bij welke club? Was sport iets dat van huis uit werd gestimuleerd?

Mijn jeugd was heel liefdevol. Ik kom uit een warm gezin met fantastische ouders. Ik ben enig kind en daardoor misschien wat verwend, maar nooit op een verkeerde manier. Ik was een echt paardenmeisje en bracht bijna al mijn tijd op de manege door. Mijn ouders stonden overal voor open en gingen altijd mee. Ik heb een onbezorgde jeugd gehad.

Hoe ben je eigenlijk bij Hees terechtgekomen en in welke rol ben je destijds begonnen binnen de club? Wat was destijds de reden om vrijwilligerswerk te gaan doen bij de club?

Ik kwam via mijn toenmalige relatie bij Hees terecht. Mijn schoonmoeder was al erg actief binnen de club en vroeg me om te helpen met het uittypen van het clubblad. Dat was mijn eerste stap als vrijwilliger. Daarna rolde ik al snel door naar het jeugdbestuur.

Je bent inmiddels al meerdere jaren teammanager van het eerste elftal. Hoe lang vervul je die rol al en hoe ben je daarin gerold?

Ik ben inmiddels 24 seizoenen teammanager van het eerste elftal. Ik begon samen met Jan Baars in seizoen 2002-2003. Via via ben ik gevraagd en zo is het eigenlijk begonnen. Ik heb het 12 jaar samen met hem gedaan.

Hees staat bekend als een echte volksclub. Is het soms lastig om als vrouw in zo’n omgeving te werken, of weet jij je prima staande te houden en je woordje te doen?

Hees is een echte volksclub en dat maakt het juist leuk. Vrouwen spelen er een belangrijke rol en ik kan mijn mannetje prima staan. Ik heb mijn mondje wel bij me, dus dat komt goed.

Naast de rol als teammanager doe je nog veel meer voor de club. Kun je schetsen wat je allemaal doet en hoeveel tijd je daar gemiddeld per week aan kwijt bent?

Ik doe onder andere ledenadministratie, social media, organiseer activiteiten en zit in commissies. In drukke periodes kan dat oplopen tot 20 uur per week, gemiddeld zo’n 8 tot 10 uur.

In het dagelijks leven werk je als planner/secretaresse bij verpleeghuis Mariënburg in Soest. Doe je dat werk al lang en wat houdt jouw functie precies in?

Ik werk daar inmiddels 29 jaar. Ik ben begonnen als administratief medewerker en werk nu als planner en secretaresse. Ik pak veel verschillende taken op en geen dag is hetzelfde.

Naast je werk en je inzet voor Hees, heb je nog hobby’s of bezigheden waar je tijd aan besteedt?

Ik doe ook de boekhouding voor mijn vriend en probeer een paar keer per week te zwemmen. Daarnaast vind ik het leuk om actief te blijven en ga ik graag naar feestjes.

Binnen de club ken jij enorm veel mensen. Kan Hees nog steeds rekenen op een grote groep vrijwilligers?

We merken dat de vaste groep vrijwilligers kleiner en ouder wordt. Gelukkig is Hees een hechte club, maar het werk komt vaak op dezelfde mensen neer. Dat blijft een aandachtspunt.

Je hebt in al die jaren veel mooie momenten meegemaakt bij de club. Aan welke momenten denk je dan meteen?

Promotiewedstrijden, derby’s, het 50-jarig jubileum en mooie overwinningen in belangrijke wedstrijden.

Tegelijkertijd kent elke club ook moeilijke momenten. Is er iets dat je altijd is bijgebleven?

Het overlijden van Marco Hagelen en Kees Dorrestein is mij altijd bijgebleven.

Wat betekent Hees persoonlijk voor je en wat geeft jou de energie om je zo in te blijven zetten?

Het voelt als mijn tweede huis. De sfeer, mensen en verbondenheid maken het bijzonder. Ik heb hier vrienden voor het leven gemaakt.

Wat zou je willen meegeven aan jonge mensen of ouders die twijfelen om vrijwilliger te worden?

Zonder vrijwilligers kan een club niet bestaan. Het brengt veel plezier en sociale contacten met zich mee.

Heb je nog een wens of droom voor de toekomst van Hees?

Dat VV Hees blijft bestaan als warme, gezellige club met voldoende teams en sterke jeugdafdeling.

Als je terugkijkt op al die jaren, waar ben je het meest trots op?

Dat ik in 2010 erelid ben geworden van VV Hees.

Wat maakt Hees volgens jou zo’n bijzondere club?

De kleinschaligheid, gezelligheid en saamhorigheid.

Je ziet het amateurvoetbal veranderen. Wat valt je daarin op?

De mentaliteit is veranderd. Minder betrokkenheid en meer afzeggingen dan vroeger.

Hoe kijk je naar de huidige generatie spelers met betrekking tot verplichtingen?

Ik vind dat lastig. Je kiest voor een teamsport, dus dan moet je er ook zijn. Ik ben zelf altijd trouw aan de club geweest.

Welke eigenschappen moet iemand hebben om een goede teammanager te zijn?

Organisatie, inzicht in wat spelers nodig hebben en goed kunnen luisteren.

Stel dat je één dag voorzitter van VV Hees zou zijn, wat zou je veranderen?

Eigenlijk niet veel. Alleen de toegangsweg zou beter mogen, maar verder zou ik vooral alles zo laten zoals het is.