Reiny Westerveld (SV Zeist): “Voetbal draait om mensen, niet alleen om wedstrijden”

Van de velden van SV Zeist tot het ondernemerschap in ICT en horeca: Reiny Westerveld heeft zijn leven altijd omringd met mensen, verenigingen en verhalen. Wat begon als een jeugd vol voetbal en handbal groeide uit tot een bestaan waarin familie, werk en clubliefde sterk met elkaar verweven zijn.

In dit openhartige gesprek vertelt Westerveld over zijn tijd bij SV Zeist, zijn rol als elftalleider, de ondernemerswereld achter zijn ICT-bedrijf en het caféleven bij Café Bommel in Zeist. Maar vooral gaat het over wat hem het meest drijft: betrokkenheid, loyaliteit en klaarstaan voor anderen, in goede én moeilijke tijden.

Hoi Reiny, stel je zelf eens voor

Getrouwd met Heidi Westerveld, 52 jaar. Twee kinderen: Mika en Senna. Ik verdien mijn centjes in de ICT; wij refurbishen gebruikte ICT-hardware voor bedrijven. Daarnaast ben ik mede-eigenaar van Café Bommel in Zeist. Mijn vrouw Heidi heeft haar eigen kapsalon.

Laten we eerst eens naar je eigen voetbalachtergrond gaan. Waar ben jij als kind begonnen met voetballen en waarom juist bij die club?

Ik ben vanaf mijn vijfde lid van SV Zeist. Dat was lekker dichtbij en, zoals het vaak werkt, mijn vriendjes voetbalden er ook. Dat waren mooie tijden.

Heb je in je jeugd nog bij andere clubs gespeeld?

Nee

Bij welke club maakte jij de stap naar het seniorenvoetbal? Weet je nog onder wie, wanneer en in welke wedstrijd je debuteerde?

Vanaf mijn achttiende koos ik ervoor om me volledig op handbal te richten en ben ik gestopt met voetballen. Dat was in Utrecht bij UDSV. Ik weet het niet exact meer, maar volgens mij ben ik rond mijn tweeëntwintigste uiteindelijk gestopt en weer bij SV Zeist gaan voetballen. Toen ben ik in een vriendenteam gaan spelen. Dat waren mooie tijden in het derde.

Als je terugkijkt op je eigen voetballeven, welke trainer of persoon heeft jou het meest gestimuleerd en waarom?

In mijn tijd bij UDSV was dat zonder twijfel Ruud Suters. Hij was drie seizoenen mijn trainer. Een geweldige kerel: hij kon keihard zijn, maar ik heb vooral ook buiten de lijnen veel van hem geleerd.

Ik weet nog goed dat we een belangrijke wedstrijd moesten spelen op zaterdagavond in Aalsmeer. Ik dacht: dan kunnen we op vrijdagmiddag best een biertje doen. Nou, die middag liep het helemaal uit de hand en we eindigden ergens in de ochtend in Utrecht. Kom ik Ruud die ochtend tegen: ik met een slok op, hij druk met sponsors. Ik kon toen twee weken op de tribune plaatsnemen.

Ook Rob Snijders heeft een speciaal plekje. Met hem heb ik veel gelachen, ook buiten het veld veel geleerd over het leven.

Toen je stopte met actief voetbal, ben je daarna nog actief geweest als (jeugd)trainer?

Ja, zeker. We zijn toen met alle kinderen van een paar maatjes een elftal begonnen. Samen met Richard van de End en Marty Versteeg heb ik drie seizoenen een jeugdteam gedaan. Daarna twee jaar O19 bij Zeist. Dat waren mooie, leuke periodes.

Je bent nauw betrokken geweest bij SV Zeist als elftalleider. Hoe kijk je nu terug op die periode?

Ik heb dat zeven jaar gedaan met verschillende trainers. Het was altijd leuk en vol herinneringen.

De promotie in 2015 staat me het meest bij: het winnende doelpunt in de laatste seconde, na een ongelooflijke wedstrijd. Dat was een geweldige dag.

Ook herinner ik me een moment dat we met z’n drieën uit de dug-out werden gestuurd en daarna achter het hek met een biertje zaten. Dat typeert de sfeer.

En als je één absoluut dieptepunt moet noemen uit die periode, welke is dat dan?

Dat was het ongeluk van Joey Snijders in 2015. Dat heeft een enorme impact gehad op iedereen binnen de club. Nog steeds als ik eraan denk, raakt het me.

Wat maakte destijds dat je besloot te stoppen in die rol? En hoe ziet jouw betrokkenheid bij de club er op dit moment uit?

Na zeven jaar was het mooi geweest. Daarnaast wilde ik meer bij mijn kinderen kijken. Toen John van Someren het overnam, was dat een logisch moment om te stoppen.

Je bent al jarenlang als sponsor verbonden aan Stichting MZS. Hoe belangrijk is dat voor jou?

Normen en waarden zijn de basis van opvoeding. Klaarstaan voor anderen vinden wij vanzelfsprekend en dat proberen we ook mee te geven aan onze kinderen.

Je bent druk met je eigen business. Kun je ons meenemen in wat je precies doet?

Na mijn opleiding ben ik in de ICT gaan werken, uiteindelijk voor mezelf begonnen en dat bedrijf later verkocht. Daarna weer opnieuw gestart in de ICT, wat ik nu nog steeds doe met veel plezier.

Daarnaast ben je mede-eigenaar van Café De Bommel. Hoe combineer je dat?

Eind december stopt dat avontuur. We hebben zes mooie jaren gehad, inclusief corona. Veel mooie evenementen georganiseerd. Daar ben ik trots op, vooral op het team.

Vorig jaar stond je wereld even stil door je zoon Mika. Hoe gaat het nu met hem?

Dat was een heel zware periode. Hij werd plots ernstig ziek en moest met spoed geopereerd worden. De onzekerheid was enorm.

Wat heeft hij geknokt. Uiteindelijk stond hij weer op het veld — dat moment vergeet je nooit meer.

Je zoon Senna heeft een route in het profvoetbal. Hoe kijk je daarnaar?

Hij verloor Vitesse en maakte daarna de stap naar ADO en nu Noordwijk. Het is een zware weg, maar hij doet het goed. We zijn trots op hem.

Wat motiveert jou om betrokken te blijven bij het voetbal?

Ik ben ermee opgegroeid. En ik vind dat je als lid van een club altijd iets moet terugdoen.

Als ondernemer én vader: wat geef je je kinderen mee?

Altijd iets terugdoen voor anderen. Eerlijkheid en werken voor je geld zijn belangrijk.

Hoe kijk je naar het amateurvoetbal tegenwoordig?

Het is veranderd. Minder betrokkenheid, maar sportief is het ongeveer hetzelfde gebleven.

Wat maakt SV Zeist voor jou bijzonder?

De historie en de sfeer. Het is een club waar je zuinig op moet zijn.

Wat doe je het liefst in je vrije tijd?

Series kijken, uit eten, op vakantie gaan en samen dingen doen met het gezin.

Heb je nog een droom voor de toekomst?

Gezondheid voor mijn gezin staat bovenaan. En hopelijk ooit genieten van kleinkinderen.