Trainer, Mentor en Clubman: Aad van den Berg

Aad van den Berg sluit na 25 jaar een indrukwekkende trainerscarrière af. Van zijn eerste stappen bij SVMM tot het hoofdtrainerschap bij diverse clubs in de regio, Aad combineerde passie voor voetbal met werk, gezin en een flinke dosis humor. In dit afscheidsinterview blikt hij terug op hoogtepunten, dieptepunten en de lessen die hij heeft geleerd. Een verhaal over doorzettingsvermogen, plezier en de ware essentie van het amateurvoetbal.

Hoi Aad, laten we bij het begin beginnen. Kun je jezelf kort voorstellen? Denk aan je leeftijd, geboortedatum en -plaats, je huidige beroep en hoe jouw privéleven er op dit moment uitziet.

Aad van den Berg, net 54 geworden. Woonachtig in Maarn. Ik ben Teamlead bij Troostwijk Veilingen en heb 3 kinderen van 22, 21 en 18. Mijn partner heet Jessica.

Hoe combineerde jij door de jaren heen het trainersvak met werk en gezin? Was dat altijd in balans, of zijn daar ook offers in gemaakt?

Het trainersvak vraagt aanpassingen van je partner, dat is duidelijk. Het is niet 4x per week voetbal en dan klaar, je bent altijd druk met mogelijke opstellingen, varianten, oefenstof etc. Denk dat het onmogelijk is als je partner er niet achter staat.

Waar begon jouw voetbalverhaal als jeugdspeler? Bij welke club zette jij je eerste stappen op het veld?

Ik ben op mijn 6e lid geworden van de plaatselijke club SVMM, tot op de dag van vandaag mijn clubje. Begonnen in de F4, zo heette dat destijds.

Kun je ons meenemen langs je jeugd- en opleidingsjaren? Welke clubs heb je doorlopen tot aan de senioren, graag in volgorde?

In de jeugd alleen maar SVMM, van de F4 naar de F1 en toen alle selectieteams doorlopen. Hoogtepunt kampioenschap met een geweldige A1 in de 1e klasse.

Bij welke club maakte jij je seniorendebuut, weet je nog tegen wie dat was en onder welke trainer?

Ah dat weet ik als de dag van gisteren. Ik werd door de trainer (Herman Vernooy) op vrijdag gebeld dat ik met het eerste mee mocht. We speelden thuis tegen JSV 1 en het werd 1-1, die maakte ik uit een volley.

Tot welke leeftijd heb je zelf gevoetbald en bij welke club heb je uiteindelijk jouw spelersloopbaan afgesloten?

Ik heb tot aan mijn 30e jaar, en 105 kilo, gevoetbald. Minus een klein tussenstapje naar CDN (huidige FC Driebergen) en Scherpenzeel, altijd bij SVMM. Daar ook afgesloten.

Welke clubs en trainers uit jouw spelersperiode zijn je het meest bijgebleven – en waarom juist zij?

Als trainer loopt Fred Veenstra als een rode draad door mijn carrière. Sommige spelers blijven altijd bij. Bij SVMM hadden we een prima elftal en daar stak Patrick Koeleman wat mij betreft bovenuit. Bij Scherpenzeel vond ik Ronald Mandersloot altijd geweldig op de vleugel. Mijn jeugdheld bij SVMM was echter altijd Michel Nelis.

Wanneer ontstond bij jou de ambitie om trainer te worden? Was dat een bewuste keuze of ben je daar langzaam ingerold?

Eigenlijk langzaam ingerold. Als speler van het eerste van SVMM ging ik om de club te helpen de E1 doen, en meegegroeid naar de D1. Toen heb ik, nog steeds voor de grap, TC 3 gehaald en toen ging het balletje rollen.

Bij welke club en welk team begon jij uiteindelijk als trainer?

Naast de jeugd van SVMM ben ik echt serieus begonnen bij de A1 van VRC uit Veenendaal. Mooie tijd, leuk elftal. We speelden toen Hoofdklasse. Bij de senioren was SV Kampong de club die mij de kans gaf.

Had je toen al een duidelijk beeld van hoe jij trainer wilde zijn, of is dat gaandeweg gevormd door ervaring?

Jawel, zeker een duidelijk beeld. Ik denk dat je als trainer zo dicht mogelijk bij jezelf moet blijven. Ik ben een mensenmens en houd ervan met mijn spelers een goede band op te bouwen, denk dat humor ook belangrijk is. En positief zijn!

Je hebt bij meerdere clubs gewerkt. Wat beschouw jij als jouw grootste hoogtepunten als trainer?

Denk aan kampioenschappen, promoties, periodetitels of bekeravonturen – meerdere antwoorden zijn uiteraard mogelijk. Uiteraard staan alle promoties je het dichtste na. Met Kampong promoveren naar de 1e klasse, toen nog het op een na hoogste niveau. Op terrein van AFC te Amsterdam. Het kampioenschap naar de 1e klasse met SO Soest (pracht club), maar zeker ook Alphense Boys terugbrengen naar de Hoofdklasse.

Is er één seizoen of één wedstrijd die er voor jou echt bovenuit springt? Kun je ons meenemen in dat moment?

Naast de genoemde promoties kan dat er maar eentje zijn. Nacompetitie met SO Soest tegen VVIJ. Uit stonden we 4-2 achter maar maakten we toch nog 4-4. En toen kregen we ze thuis….. Zij maakten in de 89e minuut 1-4 en toen stonden we al met 10 man. Mijn vrienden en bekenden gingen al naar huis. “Voor de statistieken maakte we in de 90e minuut 2-4. Maar diep in blessuretijd volgde de 3-4 en in de laatste seconden door een vrije bal van Ali Coban de 4-4. Het sportpark ontplofte!! In de verlenging prikte we 5-4 en waren we rondje verder. Je moet erbij geweest zijn.

Wanneer voelde jij je als trainer het meest trots, los van uitslagen of prijzen?

Ik ben een gevoelsmens, dus als spelers massaal goals vieren en leuk met elkaar omgaan dat vind ik fantastisch. Het smeden van een hecht collectief is een van de mooiste dingen. Bij het overlijden van familie of vrienden van spelers, en het hele elftal is er. Dan krijg ik ook rillingen.

Maar niet alles is succes. Wat was voor jou het dieptepunt als trainer? Was dat een degradatie, een vroegtijdig afscheid of een andere moeilijke periode?

Ik denk het op “non-actief” stellen in mijn derde jaar bij Bennekom was erg pijnlijk vond ik. Daarnaast de Corona-periode waarin we op dat moment met SVL de weg weer omhoog hadden gevonden. We wonnen na de winterstop met 4-0 en 4-1 van de nummers 2 en 3 en het klopte weer.

Hoe ging jij om met teleurstellingen en kritiek, zowel in je beginjaren als trainer als later in je loopbaan?

Je hebt clubs waar je serieus in relatieve rust kan werken en clubs waar de druk wat groter is. Het is soms lastig als je publiek hoort morren en zeuren waarom een bepaalde speler niet speelt etc. Maar dan weten ze niet dat deze de hele week ziek is geweest of iets dergelijks. Je hebt naast je spelers hoe hoger je komt natuurlijk ook te maken met bestuur, sponsoren, pers etc. Over het algemeen vond ik dat gewoon leuk.

Wat deed een verliespartij met jou op zaterdagavond of zondagmorgen?

De manier waarop is vrij bepalend…. Haha. Ik kon daar wel ziek van zijn, maar dat was dan voornamelijk 1 dag. Daarna moest de knop om, ben je ook verplicht aan je thuisfront denk ik.

Zijn er momenten geweest dat je dacht: waarom doe ik dit eigenlijk nog? En andersom: wat heeft het trainersvak jou juist gebracht, ook buiten het voetbal om?Nooit getwijfeld om al dan niet door te gaan, maar natuurlijk zijn er soms weken bij dat het even wat minder gaat. Ik heb geweldige mensen leren kennen door het voetballen. Tegen heel veel ex-profs mogen spelen als trainer, op de cursus gezeten met Giovanni van Bronkhorst, Alfred Schreuder, Patrick Lodewijks etc. Dat had me buiten het voetbal niet gebeurd. Maar de spelers blijven me het meeste bij.

Wat heb je door al die jaren heen geleerd over het trainersvak?

Trainen is een ervaringsvak! Waar je je in het begin druk om maakte leer je te “plaatsen” als je ouder wordt. Eerlijk zijn en dicht bij jezelf blijven is het voornaamste. Geen rolletje gaan spelen.

Als je jezelf vergelijkt met Aad in je beginjaren als trainer: waarin was je toen misschien te fanatiek, te nadrukkelijk of te gedreven? En hoe kijk je nu zelf terug op je gedrag langs de lijn door de jaren heen? Welke eigenschappen heb je onderweg bewust afgeleerd? En waarin ben je juist gegroeid, mede door ervaring en ouder worden?

Ik ben altijd wel een rustige trainer geweest, dus was geen Simeone langs de lijn. Dat is wel gebleven gelukkig. In mijn eerste jaar bij SVMM in de 5e klasse (vorig jaar) moest ik erg wennen aan het niveau van SOMMIGE scheidsrechters eerlijk gezegd. Waar ik in 25 jaar trainer zijn misschien 2 a 3 gele kaarten pakte, waren dat er vorig jaar voor de winterstop alleen al 4. Genant achteraf, maar moest even wennen zeg maar….

Heb je ooit een team gehad dat boven zichzelf uitstak, terwijl de individuele kwaliteit misschien beperkt was? Waardoor lukte dat volgens jou?

Ik heb geweldige teams mogen trainen, het niveau op trainingen en wedstrijden van mijn groep bij Alphense Boys en Bennekom was soms erg hoog. Maar daar zat ook veel kwaliteit. Misschien dat mijn huidige jaar bij SVMM wel het beste voorbeeld is. We hebben een leuke, goede maar zeer smalle groep. Dat wij nu tweede staan en nog steeds meedoen om de prijzen verbaast me. Begrijp me goed, we hebben een aardig team, maar dat het zo zou gaan draaien wist ik niet. We hebben 18 spelers uit het dorp die bijna allemaal maatjes zijn, een juiste mix van (heel) oud en jong. Het klikt en blijft klikken.

Welke type speler vond jij het lastigst om te coachen, en waarom?

Lastig is het woord niet, interessant is het woord. Ik weet dat Ali Coban op een gegeven moment niet meer onder mij wilde spelen. Paar weken later maakte hij de winnende en sprong hij in mijn armen. Dat soort spelers is interessant. Persoonlijkheden, moeilijk soms, maar hart op de juiste plaats.

Heb je ooit een speler laten debuteren waarvan je later dacht: dit was één van mijn beste beslissingen?

Ik weet niet of het zijn officiële debuut was maar o.a. Roy de Graaf van Bennekom. Ik zag al heel snel dat hij extra kwaliteiten had. Geweldige speler die te laag speelt volgens mij.

Hoe belangrijk was jouw staf, assistenten, leiders, verzorgers in jouw functioneren als hoofdtrainer?

Het belangrijkste! Je staat als trainer constant in de belangstelling maar zonder deze mensen ben je nergens. Ik had er zelfs 3 bij bijvoorbeeld SVL, die mannen waren er dag en nacht mee bezig en houden je uit de wind. Het is gevaarlijk namen te noemen want dan vergeet je er veel, maar ook Sander en Johan bij Bennekom had ik een geweldige band mee.

Wat was de belangrijkste ongeschreven regel in jouw kleedkamer?

Normaal doen! Ik was nooit zo van de regels want dan word je er ook op afgerekend, maar dat is de voornaamste. En houdt het lekker binnenskamers. De kleedkamer is van ons!!!

Welke uitspraak of zin heb jij in je loopbaan het vaakst gebruikt richting je spelers?

• We hebben een wedstrijd! (als de eindpartij spannend is)

• Scheren die ballen! (als ze goed aanspelen op het kunstgras)

• Hij niet!!! (als er iemand wordt afgefloten voor buitenspel)

• Er is maar één ploeg die voetbalt…..

Wat mis je straks het meest: de wedstrijdspanning, de trainingen of de humor en dynamiek in de kleedkamer?

De wedstrijdspanning, maar zeker ook het omgaan met die jonge gasten. Dat is inderdaad ook een stukje dynamiek in de kleedkamer.

Wat zou je jonge trainers die nu beginnen willen meegeven?

Ik wil niet klinken als een opa die het beter weet, maar blijf altijd en overal jezelf en geniet ervan!

Voor welke valkuilen zou je hen nadrukkelijk willen waarschuwen?

Blijf eerlijk tegen je spelers. Een rol spelen prikken ze zo doorheen.

Is er een beslissing waar je nog wel eens met spijt aan terugdenkt — richting een speler, een club of een situatie? Kun je een concreet moment noemen waarvan je achteraf denkt: dat had ik anders moeten doen?

Vast wel, misschien een wissel of een keuze die ik anders had moeten doen? Kan me niet 1,2,3 voor de geest halen maar die zijn er ongetwijfeld. Een trainer maakt ook fouten.

Je krijgt straks meer vrije tijd. Stel: je krijgt twee tickets voor een concert, waar ook ter wereld. Welke artiest of band kies je, en waarom?

Pearl Jam wordt dat op zeker. Geweldige band, zanger (Eddie Vedder) is een held. Aanrader qua film: Into the Wild. Beste film ooit en alle filmmuziek van Eddie.

Morgen gaat de telefoon: een voorzitter van een profclub belt je en zegt: “Aad, onze trainer is ziek. Wil jij morgen één dag overnemen?” Welke profclub hoop je aan de lijn te krijgen en waarom juist die?

Bali United dan maar, lekker weer! En anders mijn club FC Utrecht.

Wat is jouw favoriete eten?

Indonesisch.

En wat is je favoriete drankje?

Cassis, maar sinds kort water. Haha.

Volgend seizoen geen vaste zaterdag meer. Welke drie dingen staan bovenaan jouw bucketlist voor de komende jaren?

• Stedentrips, weekendjes weg met het meissie.

• Wellness dagen

• Kijken bij SVMM…..

Je krijgt een afscheidswedstrijd aangeboden. Je mag 22 spelers uitnodigen, alle posities dubbel bezet, inclusief twee keepers. Welke spelers zou jij selecteren? Graag naam en club.

1: Christiaan de Haan en Menno de Jong2: Noah Roethof en Raychelo Fecunda3: Just Berends en Bas van Zoest4: Evert Baumann en Mike Jansen5: Milan Stiphout en Roben Schenk6: Joris Klein Holte en Richard Slot7: Roy de Graaf en Jeffrey Rutgers8: Christiaan Hageraats en Arjan Ouwedijk9: Patrick Krop en Daan Groot Zwaaftink10: Thom Nouwens en Diederik Hageraats11: Stanley Mailoa en Koen Zonneveld

Onmogelijk na zoveel jaar om spelers erbuiten te laten, maar dit was even spontaan opgedreund. 3e divisie waardig! En dan natuurlijk tegen mijn eigen huidige team SVMM!!!

Wat moet een oud-speler over tien jaar zeggen als jouw naam valt?

Goeie trainer maar bovenal een fijn mens!

Als jij één regel in het amateurvoetbal mocht aanpassen, welke zou dat zijn?

Die is eigenlijk makkelijk. De verdedigende partij moet na het incasseren van een treffer van de bal afblijven. Ik word er doodziek van al dat kinderachtige getrek aan die bal in de goal.

En heel eerlijk tot slot: ga je het trainersvak écht missen…of vooral de mensen eromheen? Laatste woord voor jou Aad!!

Je houdt het niet zo lang vol als je er niet oprecht van genoten hebt, dus natuurlijk ga ik het missen. Maar dan wel het totaalplaatje: omgaan met spelers, wedstrijdspanning, humor en sfeer, etc. Iedereen die ik in ruim 25 jaar heb ontmoet onwijs bedankt voor alles!!! Ik wil nogmaals alle vrijwilligers noemen bij welke club dan ook, dat zijn de ware helden.

Bij Voetbal Midden-Nederland zijn we dankbaar dat we Aad’s verhaal mochten delen. Zijn jarenlange inzet, kennis en betrokkenheid hebben talloze spelers, collega’s en clubs verrijkt. Aad laat zien dat voetbal niet alleen draait om resultaten, maar vooral om plezier, teamspirit en persoonlijk contact. Wij wensen hem veel mooie momenten in zijn volgende hoofdstukken, en hopen dat zijn passie en energie een voorbeeld blijven voor toekomstige generaties trainers in de regio.