‘Klein maar fijn’: Wim Vinck over de cultuur en toekomst van Forza Almere

Wie bij Forza Almere rondloopt, kan eigenlijk niet om hem heen: Wim Vinck. Al jarenlang is hij op allerlei fronten actief binnen de club en daarmee een onmisbare schakel in het geheel. Van jeugdtrainer tot teammanager en van ledenadministratie tot klankbord binnen de technische commissie, zijn betrokkenheid kent nauwelijks grenzen.

In dit interview vertelt Wim openhartig over zijn eigen voetbalverleden, zijn maatschappelijke carrière en vooral zijn passie voor het verenigingsleven. Hij geeft een eerlijke inkijk in de uitdagingen waar Forza Almere voor staat, maar laat ook zien waar de kracht van de club ligt: saamhorigheid, plezier en een gedeelde ambitie om samen te groeien.

Hoi Wim, laten we bij het begin beginnen. Kun je jezelf eens voorstellen? Denk aan je geboortedatum en -plaats, hoe je thuissituatie eruitziet en wat je in het dagelijks leven doet qua werk.

Ik ben Wim Vinck, geboren op 21-02-1966 en dus onlangs 60 geworden. Ben getrouwd met mijn steun en toeverlaat Monique en heb 2 studerende kinderen. Een dochter van 26, die in Barcelona woont en daar haar PHD biomedische wetenschappen daar doet. Mijn zoon is 22, studeert international business administration en voetbalt ook bij Forza Almere in de zaterdag 3 waar ik ook trainer/coach van ben.Ik ben Manager Data Solutions bij Omnicom Media in Amsterdam, hetgeen momenteel het grootste mediabureau wereldwijd is. Naast mijn grootste hobby Forza Almere, dus ook nog een drukke baan.

We gaan even terug naar jouw eigen voetbalverhaal. Waar begon het voor jou als voetballer en hoe heb je je jeugdjaren ervaren? Heb je bij meerdere clubs gespeeld en zo ja, welke?

Ik heb ooit een paar maanden bij VVA in Amsterdam West gespeeld, maar kort daarna verhuisden we naar Amsterdam Zuid-Oost en kwam ik via een schoolvriendje bij de Duivendrechtse vereniging CTO’70 terecht. Daar heb ik in alle jeugdelftallen gespeeld en ondertussen speelde mijn hele tienertijd zich af in Duivendrecht, waar we een hechte vriendengroep hadden en ik ook mijn vrouw heb leren kennen.Mijn vader zat in het jeugdbestuur van CTO’70, mijn moeder stond achter de bar en al voor mijn 20ste was ik jeugdleider bij de club en heb ik ook nog 2 jaar in het jeugdbestuur gezeten.

Dan de stap naar het seniorenvoetbal. Waar maakte jij je debuut, weet je nog tegen wie dat was en onder welke trainer?

Omdat we zo’n hechte vriendengroep hadden wilden we met elkaar voetballen en ondanks dat velen de potentie hadden om in het 1ste team te spelen van, werden we direct een vriendenteam bij CTO’70. Toen het in het 2de seizoen minder ging bij het eerste kwam het bestuur toch weer bij ons aankloppen en uiteindelijk hebben ze ons, tot onze grote spijt min of meer weggejaagd en zijn we als groep bij de toenmalige buren Tos Actief gaan spelen. Helaas viel dat team toch uit elkaar na 2 seizoenen en bleven er wel diverse spelers over, waaronder ik en die sloten zich aan bij de Tos Actief zondag selectie.

Hoe heeft jouw verdere seniorencarrière zich ontwikkeld tot aan het moment dat je stopte met actief voetbal?

Denk dus dat ik pas op mijn 23ste mijn debuut maakte in het eerste van Tos Actief, het zou zo maar kunnen zijn dan Peter Kruithof toen de trainer was. In iedere geval heb ik enkele jaren onder hem gespeeld en uiteraard kom ik die nu nog wel eens tegen op de velden.Ook de selectie van Tos Actief was een hechte groep, waar ik veel vrienden aan over gehouden heb en we doen nog steeds ons best 1 x per jaar bij elkaar te komen.Na denk 9 jaar selectievoetbal, was de groep verouderd en zijn we verdergegaan als Tos Actief zondag 3 en toen we dat niet meer konden belopen en we allemaal richting de 40 gingen zijn we overgestapt naar het veteranenvoetbal, waar we het als team tot mijn 50ste hebben volgehouden.Ondertussen had ik bij Tos Actief al diverse jaren de ledenadministratie gedaan en regelde ik (bijna) alles bij de Tos Actief veteranen.

Heb je ooit nog overwogen om het trainersvak in te gaan, of lag je interesse altijd ergens anders?

Nooit serieus overwogen, maar toen ik zelf stopte met actief voetballen op zondag, stond ik wel al jaren als jeugdtrainer van mijn zoon op het veld. Hij begon op zijn 6de en Forza Almere was vlak bij ons huis in de Literatuurwijk in Almere. Na een paar weken was ik coach van de F6 van Forza Almere en toen de woensdagmiddagtrainingen wat later op de dag gegeven gingen worden stond ik ook al snel de trainingen te geven. Altijd coach van mijn zoon geweest F6, F3, E5, E3, D3, D1, JO15-2, JO15-1, JO17-1 en dus ondertussen A-categorie niveau en toen kwam corona en kreeg de club het echt moeilijk.Samen met Peter Moerings is ons toen gevraagd om van de toenmalige JO19-1 en JO17-1 een nieuwe zaterdag 1 te starten met voornamelijk jeugdleden en zo ben ik ook nog 2 seizoenen zaterdag 1 trainer geweest met daarin mijn eigen zoon.

Naast het voetbal heb je natuurlijk ook een maatschappelijke carrière. Kun je iets meer vertellen over je beroep? Wat houdt het precies in en hoe lang ben je daar al werkzaam?

Ik ben Manager Data Solutions in een klein maar leuk team. Ik ben verantwoordelijk voor de interne dashboarding vooral op gebied van financiële data en ben product-owner van ons ERP systeem, waarmee we werken en ben betrokken bij het efficiënter maken van de interne processen.Ik werk al heel lang bij het bedrijf en heb de administratie gedaan en programmeur en informatieanalist geweest binnen het bedrijf en mag wel zeggen dat ik veel facetten van de mediawereld ken en redelijk financieel onderlegd ben.

Wat doe je in je vrije tijd buiten je werk en je bezigheden bij de club? Heb je nog hobby’s waar je energie uit haalt?

Veel tijd blijft er naast werk en Forza Almere niet over maar bezig zijn met de eerste volgende vakantie geeft me altijd energie. Daarnaast mag ik graag een boek lezen en sinds ruim een jaar zijn we begonnen met het Pieterpad te lopen. Dat doen we met zijn 4en, met mijn neef en beste vriend Anton en zijn vrouw, die met zijn schoonmaakbedrijf Blinck ook de zaterdag 1 en zaterdag 3 sponsort.Aangezien ik de zaterdagen niet kan, gaan we dan om de 6 à 8 weken op zondag een etappe lopen en maken er dan een gezellig 2-daags verblijf van.

Je bent inmiddels behoorlijk actief als vrijwilliger bij Forza Almere. Kun je ons meenemen hoe dat zo is ontstaan? Ben je daarvoor gevraagd of is het vanuit familie of betrokkenheid gegroeid?

Tja, dat staat eigenlijk hierboven al een beetje beschreven. Met de paplepel ingegoten, mijn moeder die helaas jong overleden is heeft altijd achter de bar gestaan en mijn vader ging tot aan zijn 78ste nog wekelijks vanuit Almere naar Duivendrecht om limonade te schenken en de kantine schoon te maken bij CTO’70. Uiteindelijk begint het allemaal bij het ondersteunen van je kinderen bij het sporten, want ik ben ook nog 2 jaar coach geweest van het hockeyteam van mijn dochter, waarbij ik met de nodige voetbalkennis ook 1 keer in de week de trainingen verzorgde.

Wat zijn op dit moment precies jouw taken binnen de club, zeker gezien je geen officiële bestuursfunctie hebt?

Ik doe bij Forza Almere de ledenadministratie, ben binnen de technische commissie verantwoordelijk voor de onderbouw (mini’s t/m de JO10), het stuk waar ook de aanwas binnen moet komen.Ben dus samen met Peter Moerings teammanager van de zaterdag 1 en sinds dit seizoen ook trainer/coach van de zaterdag 3, het team dat mijn zoon met vrienden begin van dit seizoen heeft opgezet.Dat is een gezellige jonge groep, met ook best veel kwaliteit. Uiteraard is mijn band met Tigran Balasanjan heel goed, maar hij kijkt ook wel eens in de keuken van de zaterdag 3 en ook hij weet dat enkele jongens in het eerste mee zouden kunnen.

Wat betekent Forza Almere voor jou persoonlijk? Voelt het echt als een tweede thuis?

Jazeker, waarbij zelfs sommige op de club zeggen dat als ik naar huis ga dat ik dan naar mijn 2de huis ga (laat dat mijn vrouw dan maar weer niet lezen)!

Als we naar het sportieve plaatje kijken: na een wat stroef begin lijkt het nu beter te draaien. Wat voor club is Forza Almere volgens jou en wat zijn de ambities? Is er een duidelijke wens om hogerop te komen, of ligt de kracht juist in stabiliteit en de vele derby’s in de regio?

Met de komst van voorzitter Darl Douglas enkele jaren geleden zijn ook de ambities gestegen. De oud profvoetballer moeten we soms zelf een beetje afremmen, maar bedoeling is om met het eerste zeker nog door te groeien, met daarbij een aansluiting vanuit de JO23. En vooral ook ligt de ambities er om met de oudere jeugd en later ook de jongste jeugd aansluiting te vinden bij de andere Almeerse clubs, zodat je straks ook vanuit je jeugd kan leveren aan je vlaggenschip. De JO13-1, JO14-1, JO15-1 en JO16-1 doen nu allemaal mee om de kampioenschappen in de HK, maar het kwartje moet goed vallen dat deze teams ook echt in de divisies mee kunnen draaien. Beperking is nu wel ons complex met 1 kunstgrasveld, slechts 6 kleedkamers en een openbare weg tussen de kantine en de velden.En de ambitie is natuurlijk om onze derby’s te spelen tegen Waterwijk en Buitenboys!

Hoe zit het met het vrijwilligersbestand binnen de club? Wordt het werk door veel mensen gedragen of komt het toch neer op een relatief kleine groep? En wat zou je willen meegeven aan mensen die wel betrokken zijn, maar nog geen actieve rol hebben? Want saamhorigheid is voor veel verenigingen toch de basis. Wat is er volgens jou nodig om dat gevoel verder te versterken?

Helaas het bekende antwoord; een (te) kleine groep. Met de komst van Gary Bouwmeester, die er nog jaartje aanplakt bij het eerste team en verantwoordelijk is voor de kantinebezetting, is daar weinig tot geen omkijken meer naar. Maar op organisatorisch gebied verder ligt er veel bij het 3 mans bestuur, de TC en enkele trainers die nog wat extra taken doen.Samenhorigheid, je thuis voelen is zeker de basis, maar zeker in de grotere steden merk je toch dat mensen veelal met zichzelf bezig zijn en we hebben het allemaal ‘zo druk’, maar ik vind toch vaak dat we vooral ‘druk doen’.

Als iemand jou vraagt: “Wat voor club is Forza Almere?”, wat is dan jouw antwoord? En hoe zou jij de huidige clubcultuur binnen Forza Almere omschrijven? Is dat nog steeds de cultuur zoals jij die van vroeger kent, of zie je daar duidelijke veranderingen in?

‘Klein maar fijn’ roep ik altijd maar en dat is ook wel zo, veel mensen die ik spreek vinden het toch fijn dat het allemaal te overzien is qua grootte, je elkaar kent en er naast prestatie ook genoeg ruimte is voor recreatie.

De concurrentie in Almere is groot als het gaat om jeugd. Hoe is de aanwas bij jullie en lukt het om je te onderscheiden ten opzichte van andere clubs? Bieden jullie bijvoorbeeld extra activiteiten of een bepaalde sfeer die aantrekkelijk is?

De aanwas is behoorlijk, we moeten het wel nog vaak hebben van de afvallers bij de selectiedagen van bijvoorbeeld AS’80 en Waterwijk maar daar zitten soms echte pareltjes tussen. In de breedte is de rek er wel een beetje uit, met het ene kunstgrasveld en slechts 6 kleedkamers. We proberen nu een logische piramide te bouwen, zodat we van onderaf de kwaliteit kunnen verhogen.

Stel dat jij één dag voorzitter zou zijn van Forza Almere, wat zou dan het eerste zijn dat je zou aanpakken of veranderen binnen de club?

Haha, zorg je dat Darl dit niet kan lezen. Nee gekheid, er moeten vrijwilligers bij, ook ik heb niet het eeuwige Forza-leven. De focus zou meer die kant op moeten, maar dat weet het bestuur ook wel en ze zijn heel erg druk allemaal en vooral momenteel met de gebreken aan onze accommodatie, die momenteel onze groei beperkt.

We lezen en horen ook wel eens over overlast rondom het complex. In hoeverre speelt dat nog en heb je het idee dat er voldoende geluisterd wordt naar signalen vanuit de club?Met het bezoek van Leefbaar Almere op het complex is de aandacht hier gelukkig extra op gericht. Of een nieuwe gemeenteraad daar ook echt wat aan gaat doen is de grote vraag, want financieel zit de gemeente nog steeds met het Floriade debacle.Forza staat open om te verhuizen naar het gebied tussen de A6 en de Almere-Poort waar er nog genoeg ruimte is. We hebben al veel jeugd uit Poort en daarna zouden we verder kunnen groeien als club.

Tot slot even vooruitkijken naar de toekomst van Forza Almere: Hoe zie jij de club zich ontwikkelen in de komende 3 tot 5 jaar, zowel op sportief als organisatorisch vlak?

Forza staat meer en meer op de positieve kaart, mede door de goede resultaten van het eerste elftal, en de aandacht bij jullie, een degelijke JO23 en de oudere jeugd die allemaal tegen de divisies aan zit. Veel hangt echter af van de locatie en de mogelijkheden om door te groeien.

In hoeverre is er binnen het bestuur een duidelijke langetermijnvisie aanwezig en wordt daar ook actief naar gehandeld?

Die is er wel, maar zo sterk afhankelijk van wat de gemeente gaat doen. We zitten nu op ca. 550 spelende leden, dat zou kunnen groeien naar 600, maar dan moeten er recreatie jeugdteams naar de zondag toe, want op de zaterdag zit er geen verdere rek in. We zijn ook blij met onze meidenteams maar die en hun tegenstanders hebben natuurlijk ook wat meer privacy nodig en kan je niet even bij de jongens in een kleedkamer stoppen. Op een andere locatie zou je naar 800 of 900 leden kunnen groeien. We hoeven geen AS’80 te worden met 2000 leden om alleen maar een opleidingsmachine voor andere clubs te zijn, want een 1ste team heeft AS’80 niet, maar willen wel verder groeien in kwaliteit en kwantiteit.

Wat zijn volgens jou de belangrijkste aandachtspunten om de club klaar te maken voor de toekomst?

Duidelijkheid vanuit de gemeente en vrijwilligers.

Als je kijkt naar het complex en de faciliteiten, wat ontbreekt er nog om echt een volgende stap te kunnen zetten?

ALLES en vandaar ook de bereidheid om met deze ambities te verhuizen naar Almere-Poort.

Heb jij het gevoel dat de huidige generatie nog dezelfde binding met de club heeft als vroeger, of is de betrokkenheid minder en vluchtiger geworden? En wat betekent dat concreet voor het verenigingsleven bij Forza Almere?

De betrokkenheid is sowieso minder en vluchtiger, kinderen die op de stoep afgezet worden, ouders die niet of nauwelijks komen kijken. Dat is niet des Forzas, maar gewoon een maatschappelijk probleem. Social media zoals whatsapp is handig, maar het lijkt wel of mensen alleen nog maar daarmee communiceren. Daarnaast doet het me soms pijn dat mensen wel iets willen doen, maar dat dan eerst de portemonnee getrokken moet worden. Uiteraard is het nog veelal een ‘vrijwilligersbijdrage’ maar ik doe het nog steeds voor dat bakkie koffie en of een toe een gratis rosétje.

En als jij één ding mocht veranderen of verbeteren op korte termijn, wat zou dat dan zijn?

Lastig te zeggen, en laat ik dan maar iets relatief kleins noemen; we hebben een zeecontainer voor de materialen en die staat vreselijk in de weg en in het zicht. Er zijn al tijden plannen om deze te verplaatsen en er een gezellig pleintje te maken. Ik ben al vereerd dat het pleintje naar mij vernoemd is, maar het is pas echt het Wim Vinck plein als we daar gezellig een drankje kunnen doen en een beetje slap kunnen ouwehoeren in het zonnetje, want voetbal is en blijft de leukste bijzaak in het leven en het gaat uiteindelijk allemaal om plezier, de glimlach van een blij kind en een leuke derde helft.