Stijn Termeer, oud speler Amsvorde aan het woord.

Seizoenenlang was hij het gezicht van Amsvorde. Een speler die het shirt belichaamde, opviel door zijn drive en nooit schuwde om verantwoordelijkheid te nemen. Een zware knieblessure hield hem tussentijds ruim een seizoen aan de kant, maar afgelopen seizoen vlamde hij weer als vanouds voor Amsvorde.

Des te groter was de verrassing en het slikmoment voor velen, zeker binnen de club toen hij aankondigde te stoppen met voetballen. En dan ook écht stoppen. Geen lager elftal, geen zondagsvoetbal, maar schluss.

Na een ingezonden bericht over het trainingskamp van Amsvorde schoot zijn naam weer door ons hoofd. Hoe zou het zijn met Stijn Termeer? Een mooie aanleiding om hem weer eens op te zoeken en te vragen hoe het leven zonder voetbal bevalt, en of hij toch nog weleens langs de lijn te vinden is.

Om te beginnen, hoe bevalt het leven zonder voetbal tot nu toe? Hoe zien jouw zaterdagen er tegenwoordig uit, nu het vaste ritme van wedstrijden is weggevallen?

Het leven zonder voetbal is mij tot nu toe goed bevallen. Op zaterdagen nergens rekening mee houden en gewoon zien wat de dag brengt. Daarnaast hebben we een huis gekocht en een dochter gekregen, dus ook daar gaat veel waardevolle tijd in zitten.

En hoe zien jouw trainingsavonden (dinsdag en donderdag) er nu uit? Languit op de bank voor de tv?

Dat wisselt enorm, maar ik probeer wel in beweging te blijven.

Vorig seizoen besloot je op 31-jarige leeftijd te stoppen met voetbal. Dat is relatief jong. Je gaf toen aan dat het voor jou “mooi was geweest”. In hoeverre speelde je eerdere kruisbandblessure daarbij een doorslaggevende rol? Hoe gaat het nu met je knie?

Mijn blessure stond daar helemaal los van. Ik ben daar uiteindelijk ook gewoon goed van hersteld. De enige reden om te stoppen was dat ik het even mooi geweest vond en tijd wilde voor andere leuke dingen.

Kom je nog wel eens bij Amsvorde of heb je na je afscheid bewust wat afstand genomen van de club? Als je dan toch langs de lijn staat of een wedstrijd kijkt, begint het dan nog te kriebelen of heb je het gevoel dat dat hoofdstuk echt is afgesloten?

Ik ga zeker kijken, maar lang niet elke week. Toevallig ben ik sinds een aantal weken mee aan het trainen op de woensdagavond bij een vriendenteam. Hier zitten allemaal jongens in met wie ik de jeugd heb doorlopen. Ik doe dit vooral om een beetje in beweging te zijn en plezier te hebben met vrienden. Het is voetbal beleven op een andere manier.

Kijk je naar Amsvorde nog steeds als een betrokken clubman of ben je inmiddels meer toeschouwer dan insider?

Ik ben nog steeds een betrokken clubman, maar bij het eerste elftal ben ik echt een toeschouwer. Wel een fanatieke overigens. Ik leef echt mee met de wedstrijden die ik kijk.

Van buitenaf gezien, heb je het idee dat de club de juiste stappen zet en weer op de goede rails staat, of blijft het volgens jou een lastig proces?

Ik denk dat de club zeker op de goede weg is. Als we dan specifiek naar het eerste elftal kijken, is er een leuke groep met een goede sfeer. Ze bouwen samen aan iets moois. Wel hoop ik voor de toekomst op wat doorstroom vanuit de jeugd en een sprong terug naar de 4e klasse.

Welke aspecten van het voetbal mis je het meest, de wedstrijden, de kleedkamer, het teamgevoel of juist helemaal niet?

Voor mij is de kleedkamer één van de belangrijkste onderdelen van voetbal. Slap ouwehoeren en elkaar in de zeik nemen is toch wel de basis van een goed team. Een drankje in de kantine overigens ook.

Zien wij jou ooit nog voetbalschoenen aantrekken, al is het maar om met vrienden in een lager team te spelen?

Zoals ik al zei train ik dus mee met een lager elftal. Afgelopen zaterdag hadden ze te weinig jongens, dus heb ik meegespeeld. Het smaakte stiekem wel naar meer. Het fijne is nu dat ik geen verplichting ervaar om er altijd te moeten zijn. Zolang dat gevoel blijft, is het goed.

Hoe kijk je achteraf terug op je voetbalcarrière? Overheerst trots, tevredenheid of zit er ook een stukje ‘wat als’ bij?

Trots en tevredenheid zijn de juiste woorden. Ik heb overal met plezier gespeeld en mijn ding gedaan. Uiteindelijk kwam ik altijd weer bij Amsvorde terug, dus ook mooi om daar te eindigen.

Heb je nog ambities binnen het voetbal, bijvoorbeeld als trainer, begeleider of in een andere rol, of kies je bewust voor een toekomst zonder directe betrokkenheid bij een club?

Vooralsnog niet, maar wie weet in de toekomst wel.

Als je Amsvorde één advies mag geven, welke zou dat zijn?

Houd de boel de komende jaren bij elkaar en ga zo door, dan volgen mooie resultaten vanzelf.