Sercan Kurdal(Eminent Boys), speler aan het woord

Hij is al wekenlang niet te stoppen en vindt keer op keer het net. Misschien op een iets lager niveau dan hij gewend is, maar juist dát maakt het misschien wel extra knap wie zal het zeggen? Voor ons in ieder geval reden genoeg om hem deze week eens op te zoeken en nader te spreken.

Sercan, allereerst, stel je eens voor?

Ik zal beginnen met mezelf voor te stellen. Ik ben Sercan Kurdal, geboren op 7 juni 1992 in Utrecht. Trotse vader van twee prinsesjes! Naast het drukke gezinsleven run ik een aannemersbedrijf samen met mijn vader (totaalrenovatie).

Wat doe je graag in je vrije tijd, hobby’s, welke andere sporten spreken jou aan of beoefen je zelf buiten het voetbal om?

Veel vrije tijd heb ik daarbij helaas niet. Wel ben ik regelmatig op de padelbaan te zien. Dat heb ik ook twee jaar lang intensief en met veel passie gedaan. Een van mijn grootste hobby’s of misschien wel verslavingen is Galatasaray Istanbul, dus daar sta ik ook regelmatig langs de lijn.

Waar ben je begonnen met voetballen en hoe verliep jouw jeugdopleiding en heb je nog bij een andere club in de jeugd gespeeld tot aan je seniorenvoetbal?

Mijn opa was mijn grootste fan. Hij heeft op achtjarige leeftijd al gezien dat ik maar eens op voetbal moest gaan. Zo besloot hij mij in te schrijven bij het toen nog mooie Zwaluwen Vooruit Welgelegen (nu Zwaluwen Utrecht). Na een aantal mooie jaren ben ik als puber overgestapt naar JSV Nieuwegein, om vervolgens topamateurvoetbal te gaan spelen bij SV Argon.

Weet je nog wanneer, bij welke club en onder welke trainer jij je debuut in het seniorenvoetbal maakte en hoe ervaarde je dat?

Het was geen makkelijke periode om te overbruggen. Als 17-jarige moest ik drie keer overstappen om bij de trainingen te komen, vier keer per week. Ik ben daardoor mijn trainer van toen, Alain Hijman, ontzettend dankbaar voor de kans die hij mij heeft gegeven. Dan gaan we nu over naar het seniorenvoetbal, want inmiddels was ik daar oud genoeg voor. Voordat we dat verhaal beginnen: ik heb mogen debuteren bij Zwaluwen Vooruit onder Rob Zomer als 15-jarige. Iets waar ik achteraf zeker trots op ben. Mijn eerste echte seniorenseizoen heb ik uiteindelijk bij SV Nieuw Utrecht gespeeld.

Tussen je debuut en nu, het heden bij Eminent Boys, kun je chronologisch aangeven bij welke clubs je hebt gespeeld en hoe kijk je terug op die periodes? Waren het allemaal succesvolle periodes of ook mindere momenten, of overheersen alleen maar de hoogtepunten?

Mijn eerste jaar was rampzalig te noemen, zowel door de stap naar de senioren als door het clubbeleid in combinatie met de overstap naar het nieuwe complex. Des te mooier waren de twee jaren daarna, met Joeri Volkers als hoofdcoach, toen nog geheel onbekend. Ik wil hem een vriend, coach, trainer en vooral een prachtig mens noemen. Ik heb maar één seizoen met hem mogen werken en dat is wat mij het meest raakt als ik aan hem terugdenk.

Vervolgens maakte ik voor het eerst de stap buiten Utrecht, naar het “platteland” in Putten, bij het plaatselijke SDCP. Een prachtige club met uitstekend beleid, visie en vooral mooie mensen. Bert van Hunensteijn was daar een trainer vol passie en ambitie langs de lijn. Na twee jaar Sportlust, maar helaas ook een dieptepunt met een degradatie, ben ik bij Stedoco beland. Daar ging het helaas mis met een blessure, waardoor ik er niet het maximale uit heb kunnen halen.

Via Stedoco ben ik bij DHSC terechtgekomen, de club van Wesley Sneijder. Mijn grote idool, niet alleen vanwege zijn karakter, maar uiteraard ook vanwege zijn carrière (Galatasaray). Bij DHSC heb ik veel ups en downs gekend, maar niemand ontneemt mij de vrienden die ik daar voor het leven heb gemaakt. Het was voor mij een eer om Wesley zo vaak te zien en te spreken. Niet te vergeten dat ik met Mounir El Hamdaoui heb mogen spelen dat is toch gruwelijk, een echte baas!

Bij welke club (naast je huidige) heb je met het meeste plezier gespeeld en waarom?

Laat ik vooropstellen dat ik bij DHSC kan terugkijken op de mooiste momenten uit mijn carrière, met een kampioenschap als absoluut hoogtepunt. Tegelijkertijd heb ik daar ook dieptepunten gekend, met name met de komst van Gert Kruys, naar mijn mening een overschatte trainer, in combinatie met een gebrek aan visie en beleid.

Heb je wel het gevoel dat je alles uit je carrière hebt gehaald, of had er meer ingezeten?

Of ik het gevoel heb dat ik alles eruit heb gehaald? Niet helemaal. Maar ik heb er zeker genoeg voldoening uit gehaald?

Je hebt met veel spelers samengespeeld, welke vijf spelers zijn jou het meest in positieve zin bijgebleven en waarom?

Inmiddels heb ik heel wat voetbalseizoenen achter de rug, veel ploeggenoten gehad en veel mensen leren kennen. Als ik er snel vijf moet opnoemen: Mounir El Hamdaoui, Imad Najah, Gökhan Yasar, Wadi Ouirzane, Sedan Ozan en Mustafa Peker. Dit zijn spelers die invloed hebben gehad op mij als persoon en als voetballer.

Je was mee op trainingskamp in Qatar in de periode dat Wesley Sneijder betrokken was bij DHSC. Hoe beleefde jij dat? Steek je daar zelf ook iets als persoon van op?

Op trainingskamp naar Qatar dat klinkt als muziek in de oren, eigenlijk te mooi om waar te zijn. Maar met Wesley weet je het nooit. Hij heeft het waargemaakt. Ineens zaten we in Qatar, iets om nooit te vergeten. Van verhalen van Wesley tot middernacht tot aan voetballen tegen Al Gharafa, de club van Wesley. Ik heb mogen ervaren hoe onvergetelijk een trainingskamp kan zijn, mede dankzij hem die kleine, grote man.

Je bent zelf actief in het organiseren van onder andere trainingskampen. Waar komt die interesse vandaan? Is dat iets wat je van huis uit hebt meegekregen of later hebt ontwikkeld?

Vanwege mijn ervaringen op trainingskampen en de impact die zo’n kamp op een team kan hebben, vind ik het een must voor elk selectieteam met ambities. Ongeacht het niveau is het van groot belang dat een groep dichter naar elkaar toe groeit. Bij Eminent Boys hebben we dat vorig jaar gerealiseerd door naar Istanbul te gaan. Dit heb ik samen met twee ploeggenoten georganiseerd. Je raadt het al: het werd een onvergetelijke trip voor iedereen die mee was (38 man).

Sinds wanneer speel je bij Eminent Boys, wat voor club is Eminent Boys en met welke doelstelling zijn jullie aan het seizoen begonnen?

Vorig seizoen (2024/2025) ben ik ingestapt bij Eminent Boys met als doel een stapje terug te doen en meer plezier te hebben met vrienden. Al snel ontstond er ambitie binnen de groep en moesten we voor promotie gaan spelen. Bij de meesten bracht dat druk met zich mee, bij mij vooral gezonde spanning. Na het verliezen van de promotiewedstrijd was ik aangeslagen, zowel als voetballer als mens. Ik heb toen goed moeten nadenken of ik nog door wilde. Uiteindelijk heb ik er met volle overtuiging voor gekozen om door te gaan en alsnog het doel promotie te behalen met deze prachtige club, met enorm lieve mensen en veel ambitie en passie. Het voelt als familie, en dat zeg ik niet zomaar. Van voorzitter tot barvrouw, van penningmeester tot materiaalman: alleen maar liefde.

Jullie kenden een moeizame start. Waar lag dat volgens jou aan en hoe belangrijk is teamchemie voor succes binnen een selectie?

Wij kenden geen slechte start, maar eerder een ongelukkige. Je kunt het incompleet noemen, maar ook een gebrek aan concentratie en soms wat gemakzucht, waardoor we op de automatische piloot speelden. En daar komt weer het belang van een trainingskamp naar voren. Superbelangrijk om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen. Er zijn goede individuele gesprekken gevoerd met de staf en de TC, en dat zie je terug in de resultaten. Alles begint bij teamchemie. Daardoor blijf je overeind en komt kwaliteit vanzelf bovendrijven.

Heb je, voordat je je jawoord aan Eminent Boys gaf, nog getwijfeld, het is wel de 5e klasse? Niets negatief bedoeld, maar in voetbaltermen de kelderklasse, merk je dat het vaak minder om voetbal draait, maar meer om fysieke strijd? Hoe lastig vind jij dat als voetballer?

In de vijfde klasse is het inderdaad fysieker dan op de niveaus waar ik eerder heb gespeeld. Maar ook daar moet je je mouwen opstropen. Tegelijkertijd merk ik dat ervaring en slimmigheid hier ook een groot verschil maken. Vorig jaar was het even wennen aan het niveau en de arbitrage, maar nu zit ik daar goed in. Spijt heb ik nooit gehad; ik heb het hier enorm naar mijn zin.

Hoe zou je jezelf, met al je ervaring en kennis, als speler omschrijven?

Ik ben een voetballer met veel techniek. De snelheid van vroeger heb ik misschien niet meer, maar daar staan slimmigheid en spelinzicht tegenover. En mijn wil om te winnen zal ik nooit kwijtraken. Daarnaast speel ik altijd met een plan, en als het moet ook met een plan B.

Lonkt er misschien toch nog een nieuw voetbalavontuur of zit je prima bij Eminent Boys?

In het spelerscarrousel word je, als je het goed doet en een goed verleden hebt, vanzelf gelinkt aan andere clubs. Normaal gesproken ga ik met iedereen in gesprek, dat zit in mijn aard. Zelfs als ik vooraf al weet dat ik niet ga. Dat was vorig seizoen zo en dit seizoen niet anders. Toch wil ik bij deze, op een respectvolle manier, duidelijk maken dat ik Eminent Boys voor geen goud verlaat.

Wat motiveert jou nog elke week om het maximale te geven?

Als een club mij op mijn 34e nog zo kan motiveren, mij fit houdt en mij altijd steunt, waarom zou ik dan op zoek gaan naar iets anders?

Je scoort dit seizoen aan de lopende band, heb je enig idee hoeveel goals je al gescoord hebt in je seniorentijd?

Als het goed bijgehouden is sta ik op dit moment op 139 goals!

Als jij drie mooie momenten uit je voetbalcarrière mag opnoemen, welke drie zijn dat?

Drie mooie momenten uit mijn carrière? Poeh. Het kampioenschap met DHSC staat op één. De overgang van JSV Nieuwegein naar Argon, bij Nieuw Utrecht waar ik 38 goals maakte in één seizoen als middenvelder. En hopelijk straks het kampioenschap met Eminent Boys.

Welke trainer heeft voor jouw gevoel de meeste invloed op je gehad, maar ook als mens? Dus waar je absoluut met heel veel plezier op terugkijkt?

Welke trainer de meeste impact op mij heeft gehad? In mijn jeugd is dat Alain Hijman geweest. Hij heeft de echte winnaar in mij naar boven gehaald en mij discipline en uithoudingsvermogen bijgebracht. In de senioren is dat Joeri Volkers. Ondanks dat we maar één seizoen samenwerkten, is hij voor mij onvergetelijk. Tactisch sterk, slim en met een neusje voor de goal voor mij de beste. Uiteraard heb ik ook veel respect voor mijn huidige trainers, Kamil Aydin en Mostapha Talha, die het geweldig doen bij de club.

Zie je jezelf na je actieve carrière nog iets in het voetbal doen, bijvoorbeeld als trainer of in een andere rol?

Ik heb onlangs mijn VC1-diploma behaald en ondersteun sinds de winterstop het tweede elftal. Als ik stop met voetballen, zal ik zeker actief blijven langs het veld. Mijn voetbalhart is te groot om er definitief mee te stoppen.

Welk advies zou jij jonge spelers willen meegeven, gebaseerd op jouw eigen ervaringen?

Voor de jonge jongens, jullie hebben waarschijnlijk andere idolen dan ik, maar als je dit leest, zorg vooral dat je plezier hebt op het veld en haal er voldoening uit. Behandel iedereen met respect en ga altijd voor je doelen.