Rigino Odijk(SVF), speler aan het woord

De één trekt al vroeg de deur achter zich dicht, de ander blijft zijn hele carrière trouw aan dezelfde club. Rigino Odijk behoort zonder twijfel tot die laatste categorie. Een echte SVF'er, geboren en getogen binnen de vereniging, waar de naam Odijk al generaties lang een begrip is.

Toch waren wij nieuwsgierig. Heeft hij ooit serieus overwogen om het groene shirt in te ruilen voor de kleuren van een andere club? Die vraag en nog veel meer legden we hem voor tijdens een uitgebreid en openhartig gesprek.

Komend seizoen begint Rigino aan opnieuw een hoofdstuk in het eerste elftal van SVF. Afgelopen seizoen schoot hij bovendien zijn eerste VMN-ster bij elkaar, een mooie mijlpaal in een toch al indrukwekkende staat van dienst bij de club. In dit interview vertelt hij over zijn voetballeven, zijn ambities, de bijzondere familieband met SVF en natuurlijk ontbreekt ook de nodige humor niet.

Ga er lekker voor zitten en maak kennis met een speler die het begrip 'kind van de club' misschien wel beter belichaamt dan wie dan ook.

Rigino, stel jezelf eens voor aan de volgers van Voetbal Midden Nederland?

Mijn naam is Rigino Odijk, 31 jaar, geboren Cothenaar. Na uitstapjes in Wijk bij Duurstede en Utrecht woon ik sinds twee jaar weer in Cothen. Ik woon samen met mijn vriendin Maaike en in het dagelijks leven werk ik als verzuimadviseur bij een arbodienst.

De naam Odijk en voetbalclub SVF lijken haast onlosmakelijk met elkaar verbonden. Waar begint die geschiedenis eigenlijk? Hoe ver gaat de betrokkenheid van jouw familie terug en besef je weleens dat jij onderdeel bent van een familielijn die al generaties met de club is verbonden?

We zijn inderdaad een echte Cothense familie. Het begon al bij mijn opa, die veel vrijwilligerswerk deed. Verder hebben mijn vader, oom, neven en broer ook in het eerste van SVF gespeeld. Momenteel zijn alleen ik en Sam (teammanager van SVF 1) nog actief binnen de club.

Je bent inmiddels al 25 jaar lid van SVF. Als je terugdenkt aan dat kleine jongetje dat ooit voor het eerst het sportpark opliep, hoeveel is er in al die jaren veranderd? Is SVF nog steeds dat knusse dorpsclubje uit Cothen of heeft de vereniging zich op een andere manier ontwikkeld?

In mijn ogen is SVF nog steeds dat knusse dorpsclubje. Uiteraard is er veel gemoderniseerd, maar het clubgevoel is er nog steeds. Alles wordt tot in de puntjes geregeld, zowel voor het eerste als voor de lagere elftallen. Voor veel Cothenaren is SVF echt een ontmoetingsplek.

Heb je jouw hele voetballeven bij SVF gespeeld of heb je onderweg weleens een uitstapje gemaakt naar een andere club? Zo ja, wanneer was dat en wat heeft die keuze jou gebracht?

Vanaf mijn vijfde speel ik al bij SVF. Ik heb geen uitstapjes gemaakt naar andere clubs. Ik heb het eigenlijk ook nooit overwogen.

Weet je nog wanneer je jouw debuut in het eerste elftal maakte? Onder welke trainer was dat en hoe bijzonder was het om na al die jaren in de jeugd eindelijk het shirt van SVF 1 te mogen dragen?

Mijn trainer in de A1, Gerard Mocking, moest invallen voor de hoofdtrainer, die ziek was. Gerard nam mij toen meteen mee en ik maakte mijn debuut. Dat was erg bijzonder, zeker omdat ik toen samenspeelde met mijn broer Ricardo.

Welke positie speel je en is dat ook je favoriete positie?

Ik speel op het middenveld, op '8'. Dat vind ik inderdaad wel een lekker plekkie.

Je scoorde afgelopen seizoen je eerste ster (25 goals). Hadden dat er meer moeten zijn of ben je gewoon tevreden met deze mijlpaal?

Het hadden er meer moeten zijn. Ik denk ook niet dat het altijd goed bijgehouden is. Vorig seizoen scoorde ik er vijf. Als middenvelder vind ik dat prima.

Je loopt inmiddels al heel wat jaren rond in het eerste elftal. Als je één moment uit jouw tijd bij SVF zou mogen kiezen dat voor altijd in je geheugen gegrift staat, welk moment is dat dan en waarom juist dat?

Het trainingsweekend in Valencia. Dat was een fantastisch weekend. Verder vind ik de wedstrijden tegen Aurora altijd erg leuk.

In een tijd waarin spelers steeds vaker van club wisselen, ben jij SVF altijd trouw gebleven. Is dat een bewuste keuze geweest of hebben zich in die 25 jaar simpelweg nooit momenten voorgedaan waarop je serieus dacht: misschien is het tijd voor een nieuw hoofdstuk?

Ik heb nooit overwogen om te vertrekken. Wel om te stoppen. Door veel blessures werd het me door artsen afgeraden om nog te voetballen.

Over twee weken word je 32 jaar. Merk je inmiddels dat je meer moet investeren om fit te blijven dan een paar jaar geleden, of voelt het lichaam nog altijd alsof je midden twintig bent?

Ik merk inderdaad dat ik meer bezig ben met mijn lichaam. Ik let bijvoorbeeld meer op mijn voeding voor een wedstrijd. Tien jaar geleden haalde ik nog snel een tosti in de kantine, dat is nu wel anders. Verder moet ik mijn knieën goed onderhouden in de sportschool.

Is selectievoetbal nog steeds een uitdaging of betrap je jezelf er weleens op dat je naar een lager elftal kijkt, waar vrienden inmiddels samen voetballen?

Vorig seizoen was ik "gestopt" met selectievoetbal om in het vierde te voetballen. Maar al snel begon het toch te kriebelen en speelde ik de eerste bekerwedstrijd alweer tegen CDW 1. Ik merkte dat de vrijblijvendheid bij een lager elftal niet goed bij mij past.

Welke hobby's heb je naast het voetbal? Waar kun jij je vrije tijd het liefst aan besteden?

Naast voetbal vind ik andere sporten ook leuk. Ik hardloop, ga naar de sportschool en kijk graag handbal bij mijn vriendin. Verder houd ik erg van vakanties en weekendjes weg.

En hoe ziet een vrije zaterdag eruit als er geen voetbal op het programma staat?

Dan boek ik een vliegticket naar Barcelona. Daar woont mijn broer Ricardo. Ik zie dat als mijn "vakantiehuisje".

De voorbereiding staat alweer voor de deur. Ben jij iemand die tijdens de zomer bewust afstand neemt van het voetbal of blijf je ook in de vakantie werken aan je conditie om fit aan de start te verschijnen?

Ik neem de tijd voor andere sporten. Ik train voor een Hyrox, loop hard en ben begonnen met borstcrawllessen. Zo blijf je toch een beetje fit.

In 2017 vertrok je naar Ghana om je als vrijwilliger in te zetten voor een voetbalproject. Hoe kwam dat avontuur op jouw pad? Neem ons eens mee naar die periode. Wat trof je daar aan, hoe zagen jouw dagen eruit en is er een ontmoeting of gebeurtenis die je tot op de dag van vandaag nooit meer bent vergeten?

Ik wilde graag iets "anders" doen. Het was een hele mooie, maar ook wel pittige tijd. Ik heb training gegeven aan een onder 13-team en gewerkt in een weeshuis. Wat ik heb geleerd, is dat je met heel weinig al heel gelukkig kunt zijn. Maar ook dat een lekkere warme douche erg fijn is.

Veel mensen vertrekken naar zo'n project met het idee iets te kunnen betekenen voor een ander, maar komen uiteindelijk zelf met een rugzak vol ervaringen terug. Geldt dat ook voor jou? Wat heeft die periode in Ghana jou als mens gebracht en merk je, bijna tien jaar later, dat die ervaring nog altijd invloed heeft op hoe jij naar voetbal én naar het leven kijkt?

Absoluut. Ik denk dat de mensen in Ghana mij meer hebben gegeven dan ik aan hen. De mensen in Ghana zijn met weinig al heel tevreden. Verder is het erg bijzonder in welke omstandigheden zij voetballen. Ze hebben bij wedstrijden één bal, spelen op zand en er is altijd politie aanwezig. Verder kan het voorkomen dat er ineens een auto het veld op rijdt om een route af te snijden.

SVF ondersteunde het project destijds met tenues en materialen. Hoe bijzonder was het om te merken dat jouw eigen club zich betrokken voelde bij een initiatief aan de andere kant van de wereld? En leeft bij jou nog altijd de wens om ooit nog eens terug te keren naar Ghana?

Ja, dat was superleuk. Veel jeugdspelers namen het initiatief om geld in te zamelen en ik mocht tenues meenemen. Heel leuk om Ghanese kinderen te zien voetballen in die groene shirts.

Ik hoef er niet naar terug. Het is niet bepaald een vakantieland. Alles stinkt, is corrupt en ze zijn mij daar allang vergeten hoor!

Terug naar het voetbal. Vorig seizoen beleefden jullie een zuur moment toen de puntenaftrek ervoor zorgde dat de nacompetitie uit zicht verdween. Heb je het gevoel gehad dat SVF echt de kans heeft gekregen om haar kant van het verhaal aan de KNVB uit te leggen, of bleef het gevoel overheersen dat de uitkomst eigenlijk al vaststond?

Nee, ik heb niet het idee dat de KNVB echt goed onderzoek heeft gedaan. Het zal ook wel lastig zijn om twee kanten van het verhaal aan te horen. Ik ben in ieder geval blij dat wij van het veld zijn gestapt. We laten ons niet trappen of in het gezicht slaan zonder dat dat wordt bestraft.

Hoe kijk jij naar de huidige selectie? Is de groep sterker of breder geworden en mag meestrijden om de bovenste plaatsen opnieuw de doelstelling zijn?

In ieder geval wel breder. De hele O19 komt over en ik denk dat drie of vier jongens moeiteloos met ons mee kunnen. We gaan komend seizoen weer strijden voor een periodetitel!

Jij bent inmiddels één van de meest ervaren spelers binnen het eerste elftal. Welke rol neem jij daarin vanzelfsprekend op je? Ben je iemand die veel coacht en jonge spelers helpt, of probeer je vooral met je spel het goede voorbeeld te geven?

Ik ben geen persoon die het hele elftal neerzet. Wel vind ik coaching richting mijn naaste spelers belangrijk. En ik denk dat ik het goede voorbeeld geef door mijn werklust en inzet, maar ook door mijn aanwezigheid op de trainingen.

Wat drijft jou persoonlijk nog altijd om op selectieniveau te blijven voetballen? Welke uitdaging zie jij komend seizoen nog voor jezelf?

Ik vind het belangrijk om twee keer per week te trainen en ik ben van mening dat je er altijd moet zijn. Je begint aan een teamsport en daar horen verplichtingen bij. Daarom past selectievoetbal beter bij mij. Komend seizoen wil ik belangrijk zijn voor het team door meer goals en assists te geven. Dat is toch het leukste wat er is.

Heb je ooit de ambitie gehad om jezelf op een hoger niveau te bewijzen of is het voor jou altijd duidelijk geweest: als ik ergens speel, dan is het bij SVF?

Nee, altijd SVF. Wat dat betreft ontbrak de ambitie.

Als het selectievoetbal straks ooit stopt, zie jij jezelf dan nog een paar jaar in een lager elftal voetballen of blijf je de club liever op een andere manier trouw, bijvoorbeeld als trainer, vrijwilliger of bestuurder?

Ik zal waarschijnlijk nog wel in een lager elftal gaan voetballen. Ik blijf zeker betrokken als vrijwilliger en supporter van SVF. Trainer worden ambieer ik niet.

Als jij één wens zou mogen doen voor de toekomst van SVF, los van kampioenschappen of promoties, wat zou je de club dan het allermeest gunnen?

Een mooi scorebord langs het veld! Dat vind ik toch wel een gemis. Verder hoop ik dat de club zo blijft zoals het is: gezond, stabiel en goed geregeld.

Tot slot, iedereen beleeft de derde helft op zijn eigen manier. Ben jij degene die voorop loopt in de polonaise en als laatste de kantine verlaat, of denkt Rigino na negentig minuten vooral: "Laat mij maar lekker met rust"?

Ik ben vaak degene die de kantine afsluit.