Pernelly Biya(Scherpenzeel), speler aan het woord

Afgelopen zaterdag kroonde Pernelly Biya zich tot matchwinner voor Scherpenzeel. De ervaren aanvaller loopt al jarenlang mee op divisieniveau en heeft inmiddels een prachtige staat van dienst opgebouwd. Na avonturen bij verschillende mooie clubs draagt hij nu alweer enkele seizoenen met veel plezier het shirt van Scherpenzeel, een vereniging waar hij zich zichtbaar thuis voelt.

Komende zaterdag wacht opnieuw een prachtig affiche, wanneer Scherpenzeel de confrontatie aangaat met koploper SV Genemuiden. Laat Pernelly ook dan zijn kicksen weer spreken? In aanloop naar deze topper zochten we hem deze week op voor een uitgebreid en openhartig gesprek over zijn voetbalreis, de mooie momenten én zijn toekomst.

Hoi Pernelly, om bij het begin te beginnen: wil je jezelf eerst eens voorstellen?

Ik ben Pernelly Biya. Ik ben 32 jaar oud en ben op 24 oktober 1993 geboren in de Democratische Republiek Congo. In het dagelijks leven werk ik als casusregisseur jeugd en criminaliteit bij de gemeente Apeldoorn.

De liefde voor voetbal ontstaat vaak al op jonge leeftijd. Waar zette jij als klein jongetje je eerste voetbalstappen, hoe oud was je toen en wie stimuleerde jou om te gaan voetballen? Kwam die liefde van huis uit of waren het vooral vriendjes die jou meenamen naar de club?

Als klein jongetje begon ik met voetballen achter mijn huis bij ASV Alexandria, dat tegenwoordig WKA heet: Woonwagen Kamp Alexandria. Van mijn vierde tot mijn zevende heb ik daar gespeeld. Daarna ben ik gaan voetballen bij AGOVV Apeldoorn, waar ik de volledige jeugdopleiding heb doorlopen.

Het voetballen werd vooral gestimuleerd door mijn broer Gryvo Biya. Hij speelde destijds in de jeugdopleiding van Vitesse en daardoor ben ik ook gaan voetballen.

Daarna begon jouw eigen voetbalreis steeds meer vorm te krijgen. Hoe verliep jouw jeugdopleiding? Speelde je al die jaren bij dezelfde vereniging of wisselde je in de jeugd al van club? En met welk gevoel kijk je terug op die mooie vormingsjaren?

Ik heb bij beide clubs een ontzettend leuke tijd gehad. Mijn eerste trainer bij Alexandria was Pascal van Gerevink. Daarna heb ik bij AGOVV verschillende trainers gehad. Hans Pas was daar mijn eerste trainer en later heb ik veel geleerd van Fethi Ozerdogan en Arjen Bredewolt.

Voor iedere voetballer blijft het debuut in het eerste elftal een bijzonder moment. Bij welke club maakte jij je seniorendebuut, hoe oud was je toen en onder welke trainer kreeg je die kans?

Op mijn zestiende debuteerde ik tijdens een oefenwedstrijd in het eerste elftal van AGOVV Apeldoorn. Later, op mijn achttiende, maakte ik bij WHC Wezep mijn debuut in de hoofdklasse.

Inmiddels heb je in jouw seniorenloopbaan heel wat trainers meegemaakt. Welke trainer heeft de meeste invloed op jou gehad, zowel als voetballer als mens? En zijn er lessen of uitspraken die je tot op de dag van vandaag met je meedraagt?

Bij de senioren heb ik verschillende trainers gehad die veel ervaring met zich meebrachten. Van Theo ten Caat heb ik heel veel geleerd. Hij kwam net bij FC Twente vandaan en had ontzettend goede oefenstof. Uiteindelijk heb ik bij VVOG veel geleerd van Ed Engelkes, niet alleen over zaken binnen het veld, maar ook daarbuiten.

Het was ook mooi om nog een halfjaar onder Dwight Lodeweges te spelen. Hij verzorgde echt leuke trainingen en had iedere keer weer prachtige verhalen over alle clubs waar hij had gewerkt. Ik denk dat je van iedere trainer wel iets meeneemt. Bij Sparta Nijkerk heb ik bijvoorbeeld ook veel geleerd van Eric Speelziek. Dat was eveneens een mooie vent, met een enorme passie voor het voetbal. Daar heb je het jaren later met je oude teamgenoten nog steeds over.

Je hebt inmiddels een prachtige voetbalreis achter de rug, met ongetwijfeld veel momenten die je nooit meer vergeet. Als je drie absolute hoogtepunten moet kiezen, welke staan dan nog altijd scherp op je netvlies?

Mijn hoogtepunten zijn de promotie met VVOG, mijn hattrick tegen Rijnsburgse Boys namens VVOG en het kampioenschap met Scherpenzeel.

De mensen die jou al langer zien voetballen, kennen jouw snelheid en dreiging. Maar hoe zou je jezelf als voetballer omschrijven? Ben je op je 32e nog net zo snel als toen je twintig was, of gebruik je tegenwoordig juist meer ervaring en andere kwaliteiten om je tegenstanders te slim af te zijn?

Mijn kwaliteiten zijn mijn diepteloopacties en mijn technische vaardigheid. Daarnaast pik ik af en toe een doelpuntje mee en kan ik ook anderen in stelling brengen om te scoren.

We lazen dat je bij DOVO zelfs een periode als verdediger hebt gespeeld. Dat is misschien niet de positie waarop iedereen jou direct zou verwachten. Hoe kwam je daar terecht? Was het een bewuste keuze van de trainer of ontstond dat vooral door de omstandigheden binnen de selectie?

Bij DOVO heb ik inderdaad een lange periode als rechtsback gespeeld. Dat was de eerste keer dat ik in de laatste linie moest spelen. Trainer Gert Kruys koos daar in eerste instantie uit nood voor, maar vervolgens liet hij mij daar staan. Ik denk dus dat hij wel tevreden was. Toen hij werd ontslagen, zag de nieuwe trainer het toch iets anders. En gelijk had hij ook, hoor, haha.

Een voetballoopbaan loopt zelden helemaal zoals je vooraf bedenkt. Als je er met de kennis van nu op terugkijkt, is er dan een beslissing waarvan je spijt hebt? Of hebben juist alle keuzes, ook wanneer ze anders uitpakten dan gehoopt, jou gebracht waar je nu staat?

Ik heb nergens spijt van. Al mijn keuzes heb ik op basis van een goed gevoel gemaakt. In de voetballerij kan het soms ook anders uitpakken dan je vooraf had verwacht. Dan moet je soms weer een andere weg bewandelen.

Je speelt inmiddels al meerdere seizoenen met zichtbaar veel plezier bij Scherpenzeel. Wat maakt deze club voor jou zo bijzonder? Zijn het vooral de sportieve ambities, de mensen binnen de vereniging, de sfeer in de spelersgroep of is het juist die mooie combinatie van alles?

Scherpenzeel is een kleine, warme club met ontzettend fijne mensen. Het is er heel relaxed. In het begin moest ik zelfs wennen aan bepaalde randzaken, maar daar groei je vanzelf in mee. Het is ook een rustige club, waar de mensen niet snel in paniek raken. Ik denk dat het een combinatie is van de sportieve ambities, de mensen binnen de club en natuurlijk het team waarin je speelt. Dat bevalt mij nog steeds heel goed.

Met jouw leeftijd en ervaring ben je inmiddels ook een speler naar wie jongere ploeggenoten kijken. Zoek jij die jongens bewust op om hen verder te helpen? En welke lessen uit jouw eigen loopbaan probeer je vooral aan hen mee te geven?

Natuurlijk probeer ik jonge jongens te helpen, maar ook oudere spelers, hoor. Dat maakt mij niet uit. Ik sta voor iedereen open en probeer te ondersteunen waar dat kan. Interesse tonen in iemands privésituatie kan bijvoorbeeld heel waardevol zijn, zodat je weet wat er bij iemand speelt. Ook helpt het volgens mij altijd om buiten het veld activiteiten te ondernemen met een aantal jongens.

Een jaar geleden kreeg je tijdens de wedstrijd tegen Hoogeveen te maken met een ontzettend heftig moment. Je brak onder meer je oogkas en ook een achterliggende spier raakte beschadigd. Hoe heb je die moeilijke periode beleefd en hoeveel tijd had je nodig om volledig te herstellen? Wanneer kreeg je groen licht om weer te voetballen? En kon je daarna zonder angst het veld opstappen of moest je het vertrouwen in de duels echt opnieuw opbouwen?

Mijn botsing op het veld was behoorlijk heftig. Ik schrok eigenlijk pas echt toen ik mijn gezicht in de spiegel zag. De eerste paar dagen dacht ik wel: als dit maar goed komt. Gelukkig ben ik goed hersteld. Volgens mij heeft het ongeveer zes weken geduurd voordat ik mijn rentree maakte, dus dat was vrij snel.

Door wat er is gebeurd, scan ik bij luchtduels nog beter wat er om mij heen gebeurt. Bij een lange bal weet ik nu bijna altijd of ik vrij kan koppen of niet. Gevaarlijke situaties vermijd ik tegenwoordig ook gewoon, als ik heel eerlijk ben.

Afgelopen weekend liet je opnieuw zien hoe belangrijk je voor Scherpenzeel kunt zijn door matchwinner te worden. Hoe gaat het op dit moment met je? Zit je lekker in je vel en voel je je volledig fit?

Op dit moment speel ik niet alles, maar ik heb geen pijntjes en voel me fit. Dan is het natuurlijk heerlijk als je vroeg mag invallen en vervolgens de enige treffer van de wedstrijd maakt. Het seizoen is pas net begonnen, dus we gaan het allemaal zien.

Je bent zoals je zegt nog altijd fit, maar voelt het lichaam na een zware wedstrijd nog hetzelfde als toen je twintig was? Of vraagt het tegenwoordig toch iets meer aandacht om iedere week weer topfit aan de aftrap te verschijnen?

In principe heb ik niet veel last van mijn lichaam of van het herstel na wedstrijden. Over het algemeen ben ik fit en herstel ik snel.

Scherpenzeel is goed aan het seizoen begonnen en de eerste mooie resultaten zijn binnen. Waar hoop jij met de ploeg naartoe te groeien en welke persoonlijke bijdrage wil je dit seizoen leveren, zit die vooral in doelpunten en assists?

Het belangrijkste is dat we deze flow weten vast te houden, maar dat is tegelijkertijd ook het moeilijkste. Waar dit gaat eindigen? Geen idee. Daar ben ik eerlijk gezegd ook niet echt mee bezig. Ik denk dat zulke dingen op een gegeven moment vanzelf gaan komen. Dan weet je ook waarvoor je moet gaan spelen. Zoals Barry Beijer altijd zegt: we gaan lekker de wei in en plezier maken is het belangrijkste. Dan komt de rest vanzelf.

Mijn bijdrage aan het team is dat ik belangrijk wil zijn met doelpunten en assists en dat ik de sfeer erin probeer te houden. Al heb ik soms natuurlijk ook mijn dag niet, hoor, haha. Dat hoort er eveneens bij, zolang het maar niet te lang blijft hangen.

Scherpenzeel heeft de afgelopen jaren prachtige sportieve stappen gezet en blijft ambitie tonen. Denk je dat de club qua accommodatie, organisatie, spelersgroep en uitstraling klaar is om op termijn zelfs in de Tweede Divisie mee te draaien? Of vind je het belangrijker om eerst stevig en stabiel te worden op het huidige niveau?

Aan de tweede divisie denk ik op dit moment helemaal niet. Laten we eerst maar eens stabiel worden in de derde divisie. Daarna zien we wel verder.

Hoewel je voorlopig nog volop van het voetballen geniet, komt er ooit een moment dat je de schoenen aan de wilgen hangt. Denk je weleens na over wat je daarna zou willen doen? Past een rol als trainer, assistent-trainer of technisch verantwoordelijke bij jou, of zie je jezelf misschien eerder in de scouting terechtkomen?

Na mijn voetbalcarrière ga ik het eerst rustig aan doen en lekker bij mijn kinderen langs de lijn staan. De oudste voetbalt nu bij AGOVV en de jongste moet nog komen, maar daarin zie ik op dit moment meer een kickbokser, haha.

Als er iets op mijn pad komt, ga ik daar zeker over nadenken. Iets in de scouting lijkt mij misschien wel leuk. Ik word in ieder geval geen hoofdtrainer, want dat is niets voor mij. Dan bedoel ik bij de senioren. Misschien wil ik in de toekomst wel een jeugdteam van mijn zoontje trainen. Dat lijkt mij leuk om ooit te doen.

Na de overwinning van afgelopen weekend zagen we een prachtige kleedkamerfoto. Je stond zichtbaar trots, maar toch ook een beetje bescheiden aan de zijkant. Ben je van nature vrij nuchter of kan Pernelly na zo’n belangrijke overwinning ook echt uitbundig feestvieren?

Ik kan beide zijn: soms uitbundig en soms juist rustig. Dat ligt ook aan de wedstrijd. Uit bij DOVO kwamen we terug van een 2-0-achterstand en wonnen we uiteindelijk met 2-3. Dat werd vele malen uitbundiger gevierd dan de overwinning op ADO ’20. Ik denk ook dat we na die wedstrijd helemaal kapot waren.

Voetbal neemt natuurlijk een belangrijke plaats in jouw leven in, maar er is meer dan alleen de bal. Waar geniet je buiten het voetbal van? Stel dat er een heel weekend geen training of wedstrijd op het programma staat: waar kunnen we Pernelly dan aantreffen?

Een zaterdag zonder voetbal gebruik ik om iets met mijn gezin of familie te doen. Dat kan echt van alles zijn, maar een rondje over de markt mag dan eigenlijk niet ontbreken. Als ik daarna met vrienden kan padellen of kickboksen, doe ik dat ook graag.

Daarnaast vind ik het leuk om voetbalwedstrijden in het stadion te bekijken en sta ik graag in de keuken. Maar niet te vaak, gewoon af en toe als het uitkomt. Anders sta je de hele week te koken als je niet uitkijkt, haha.

Tot slot kijken we natuurlijk vooruit naar zaterdag. Dan wacht thuis de belangrijke wedstrijd tegen SV Genemuiden en bij een overwinning kunnen jullie het gat in één klap dichten. Hoe staat de selectie ervoor, is vrijwel iedereen beschikbaar en kunnen we rekenen op een messcherp Scherpenzeel dat vanaf de eerste minuut vol voor de winst gaat?

Zaterdag wordt het hopelijk een mooie wedstrijd. Ik denk dat beide ploegen er klaar voor zijn. Bij ons is alleen Lars Rebergen geblesseerd. Voor de rest is iedereen fit.