Ricardo en Marciano Mengerink(duo interview)

“Samen op het veld, samen in herinnering”, De broers Mengerink over voetbal, familie en SDV Barneveld

Voor Ricardo en Marciano Mengerink draait voetbal al hun hele leven om meer dan alleen het spel. Jarenlang bewandelden de broers ieder hun eigen pad: Marciano op hoog amateurniveau en zelfs een jaar in het buitenland, Ricardo dichter bij huis. Inmiddels dragen ze samen het shirt van SDV Barneveld, iets waar ze als jongens al van droomden. Niet alleen voor henzelf, maar ook voor hun familie. In dit dubbelinterview vertellen de broers over hun voetbalcarrières, hun onderlinge rivaliteit en hoe bijzonder het is om nu samen op het veld te staan. Een periode die ze, mede met de herinnering aan hun vader, later ongetwijfeld zullen koesteren.

Stel jezelf eens voor:

Ricardo:

“Ik ben Ricardo Mengerink, 32 jaar oud en woon in Barneveld samen met mijn vriendin en ons zoontje van één jaar. Ik werk bij de Kamer van Koophandel en ben geboren in Zutphen.

Marciano:

“Ik ben Marciano Mengerink, 35 jaar oud en woon samen met mijn vriendin in Amsterdam. Ik werk als gymdocent op het Sint-Nicolaaslyceum in Amsterdam.”

Jullie hebben allebei een eigen voetbalpad bewandeld. Wat typeert jullie als speler?

Ricardo:

“Als ik mezelf omschrijf, ben ik een meer creatieve speler dan mijn broer. Technisch vaardig, meer een linksbuiten of nummer 10: iemand van de assists en de voorbereidende acties. Vroeger had ik nog meer snelheid en een goede één-tegen-één-actie, maar dat wordt met de jaren wat minder. De laatste wedstrijden heb ik ook veel als spits gespeeld, waarbij balvastheid een kwaliteit van mij is.”

Marciano:

“Ik ben een speler die gericht is op het maken van doelpunten. Ik speel gericht richting de goal. Vroeger had ik veel creativiteit, snelheid en een eigen actie, maar dat is wel iets minder geworden. Daardoor ben ik iets meer een afmaker geworden. Vroeger had ik ook andere kwaliteiten om veel doelpunten te maken.”

Wie van jullie twee was vroeger het grootste talent volgens de kenners langs de lijn?

Ricardo:

“Geen van ons tweeën sprong er echt bovenuit, al is Marciano wel gescout door Go Ahead Eagles toen we jong waren. Zelf was ik zeker niet het grootste talent: als eerstejaars speelde ik regelmatig in de tweede teams. Dat kwam ook doordat ik in die tijd niet zo van het gezonde eten was.”

Marciano:

“Ik denk dat we allebei niet echt een groot talent waren vroeger. We waren relatief laatbloeiers. Ik speelde wel iets hoger en maakte iets eerder mijn debuut bij FC Zutphen in het eerste. Dus misschien was ik iets eerder een iets groter talent.”

Is er een moment in jullie carrière waar jullie écht trots op zijn?

Ricardo:

“Het kampioenschap en de promotie met SDV Barneveld zijn twee mooie momenten uit mijn carrière. De periode waar we nu in zitten is ook bijzonder. Het is meerdere keren voorgekomen dat ik de assist gaf op Marciano dat blijft toch wel iets unieks.”

Marciano:

“Ik heb een jaar prof mogen spelen in Engeland. Daar ben ik achteraf toch wel trots op dat ik die stap heb gemaakt. Daarna heb ik een prachtige periode gehad bij Katwijk, toch een van de mooiste amateurclubs van Nederland, waarin we heel succesvol zijn geweest. Met 2017-2018 als hoogtepunt, waarin ik topscorer van de competitie werd en kampioen werd met Katwijk. Dus dat is wel iets om trots op te zijn.

Wat hebben jullie van elkaar geleerd als voetballer?

Ricardo:

“Heel veel. Vroeger keek ik veel wedstrijden van Marciano en bleven we lang op de velden van W.H.C.Z. (nu FC Zutphen) om te oefenen, vooral op snelschieten. Door naar hem te kijken heb ik wel geleerd hoe je slim je lichaam gebruikt.”

Marciano:

“Ik weet niet of ik echt iets van Ricardo heb geleerd. Hij is natuurlijk het jongere broertje, dus daar kijk je op een andere manier naar. Maar ik kan wel genieten van zijn techniek. In de zaal heb ik vroeger wel iets van hem geleerd, omdat hij technisch al best ver was.”

Als jullie elkaar zouden moeten scouten: wat is de grootste kwaliteit van je broer?

Ricardo:

“Dat is niet moeilijk: zijn scorend vermogen.”

Marciano:

 “Techniek en inzicht.”

En eerlijk… wat zou hij nog kunnen verbeteren?

Ricardo:

“Hij is een echte spits. Op het gebied van overzicht zou hij nog stappen kunnen maken. En zijn inzet op trainingen kan soms wel hoger, al denk ik dat dat iets van de laatste jaren is.”

Marciano:

“Zijn scorend vermogen mag wel iets omhoog: meer lak hebben en meer voor eigen succes gaan.”

Hoe is het om nu samen in één team te spelen bij SDV Barneveld?

Ricardo: “Zoals ik eerder zei: het is toch wel uniek. We zijn er allebei nuchter onder, maar als we later terugkijken op deze periode denk ik dat het een van de mooiste fases uit onze carrières zal zijn.”

Marciano:

“Om samen in één team te spelen is zeker iets bijzonders. Het was een langgekoesterde droom van mij en van de hele familie, zeker van mijn vader. Nu voelt het misschien nog heel gewoon om drie keer in de week samen op het veld te staan. Maar ik denk dat we over een paar jaar terugkijken en beseffen dat het een heel bijzondere periode was.” 

Waren jullie vroeger op straat of op het pleintje ook al elkaars grootste concurrenten?

Ricardo:

“Ja, absoluut. Het was de typische “grote broer/kleine broertje”-situatie. Hij had liever niet dat ik meedeed. En als ik wel meedeed, moest er wel geluisterd worden of moest het op zijn manier.”

Marciano:

“Ja, ik denk dat we wel elkaars grootste concurrenten waren. Voor Ricardo als jongere broer speelde dat misschien nog meer. Ik wilde natuurlijk niet verliezen van mijn jongere broertje. Op het voetbalveld gebeurde dat denk ik ook niet heel vaak. Maar als de PlayStation erbij kwam en we FIFA of een ander spelletje speelden, dan delfde ik altijd het onderspit. Ricardo is daar veel beter in. Dat was soms wel pijnlijk als oudere broer.”

Is er ooit ruzie geweest na een tackle of een gemiste kans?

Ricardo:

“Geen echte ruzie. Tijdens een wedstrijd uit bij TVC hadden we een kleine discussie over een verkeerde pass die ik gaf. Ik denk dat zulke momenten nog wel vaker gaan komen.”

Marciano:

“Nee, Ricardo en ik zullen niet zo snel ruzie hebben. Hoogstens wat irritaties en een woordenwisseling. In het veld proberen we elkaar juist een beetje op te jutten. Zeker als ik hem benader, kan ik hem snel op de kast krijgen. Maar dat gaat altijd in goede harmonie.”

Hoe bijzonder is het om samen in de kleedkamer te zitten en hetzelfde shirt te dragen?

Ricardo:

“Vooral leuk en gezellig. We kunnen goed met elkaar opschieten en delen dezelfde humor. Vooral de toepavonden zijn gezellig en behoorlijk competitief.”

Marciano:

“Natuurlijk bijzonder. Het is leuk om samen de voorbereiding en de gezelligheid van een team te kunnen delen.”

Wat betekent het voor jullie om dit samen te mogen meemaken?

Ricardo:

“We hebben het er eigenlijk al over vanaf het moment dat we bij de senioren kwamen. Ik heb het niveau waarop Marciano heeft gespeeld nooit bereikt, dus het was even wachten totdat hij op mijn niveau zou gaan spelen. Onze vader reisde jarenlang vanuit Zutphen naar Katwijk en Barneveld heen en weer om ons te zien voetballen. Hij moest op zaterdag altijd kiezen. Nu zou hij alleen naar Barneveld hoeven reizen om ons te zien voetballen. Helaas heeft hij dat niet meer mee kunnen maken, maar ik hoop dat hij ons nog kan volgen. Nu komen onze moeder en onze oom vaker kijken.”

Marciano:

“Mijn vader was altijd bijzonder betrokken bij zijn beide zoons. Hij hield ervan om bij iedere wedstrijd te kijken, dus hij moest elke zaterdag kiezen tussen Katwijk of Barneveld. We hebben vaak besproken hoe mooi het zou zijn om samen te spelen, zodat hij niet meer hoefde te kiezen. Helaas kan hij het niet meer meemaken. Maar dat we dit nu nog kunnen doen, ook voor hem, is natuurlijk bijzonder. Gelukkig kan onze familie, en zeker onze moeder en haar broer, nog vaak komen kijken.”

Wie is thuis of in de familie het meest fanatiek?

Ricardo:

 “Mijn vader kon wel de meest fanatieke zijn, mijn oom de meest kritische. Marciano en ik kunnen overigens ook absoluut niet tegen ons verlies.”

Marciano:

“Overduidelijk mijn vader. Mijn moeder is wat nuchterder, die maakt het iets minder uit. Dat fanatieke hebben wij wel een beetje van hem overgenomen.”

Wie van jullie is het meest fanatiek tijdens de derde helft?

Ricardo:

“Daar zijn we allebei goed in. Maar op dit moment wint Marciano, omdat hij niet door een kleine man vroeg uit bed gehaald wordt op zondagochtend.”

Marciano:

“Ik denk dat ik dat ben. Ricardo kan er ook wat van, maar nu heeft hij een kleine en doet hij het een stukje rustiger aan.”

Wat hopen jullie samen nog te bereiken bij SDV Barneveld?

Ricardo:

“We hebben geen specifiek doel. We willen het maximale uit dit seizoen halen en dan zien we wel waar we eindigen.”

Marciano:

“Ik hoop vooral nog veel leuke momenten samen te hebben. Dit seizoen is er niet veel meer om voor te spelen, dus we gaan zoveel mogelijk genieten en doelpunten maken.”

Als jullie later terugkijken op deze periode, wat komt dan als eerste in jullie op?

Ricardo:

“Op dit moment denk ik aan de laatste wedstrijd tegen HZVV. Dat was een mooie wedstrijd voor ons allebei, met mooi commentaar van de speaker van HZVV.”

Marciano:

“Aan het plezier dat we samen hebben gehad op het veld, aan onze vader die ontzettend trots op ons zou zijn geweest en aan de familie die iedere week langs de lijn stond om ons te supporten. Het lijkt nu iets wat vanzelfsprekend en gewoon is, maar dit zijn herinneringen die we later koesteren.”

Wat zouden jullie jonge broers of zussen die samen sporten willen meegeven?

Ricardo:

“Niet echt veel, vooral genieten van de momenten samen op het veld.”

Marciano:

“Als het kan: doen. Samen spelen is iets bijzonders wat voor waardevolle herinneringen gaat zorgen.”

Tot slot: wie scoort dit seizoen de meeste doelpunten?

Ricardo:

“Marciano heeft er al vijf gemaakt in drie wedstrijden, dus ik zet mijn geld op hem. Voor mij staat daar niets tegenover: ik blijf proberen hem te voorzien van assists. Misschien deelt hij dan zijn doelpuntenpremie met zijn kleine broertje.”

Marciano:

“Ik ga de meeste goals scoren. En als Ricardo mij van prachtige assists blijft voorzien, trakteer ik hem op een ouderwets avondje Amsterdam.”

Het laatste woord is aan jullie:

“Pluk de dag en koester alle momenten met je geliefden, want het kan zomaar de laatste zijn.”

Exclusief voor VMN

Robyn de Boer