Mike Ligtvoet(Patria), speler aan het woord.

Mike vindt bij Patria een nieuwe uitdaging: “Als het kwartje valt, kunnen we meedoen om een periode”

Een nieuwe club, direct een doelpunt en vervolgens een bovenbeen dat flink opspeelde. De eerste weken van Mike bij Patria hadden van alles wat. Het was aanpassen, aanhaken, scoren en daarna noodgedwongen weer even toekijken. Toch klinkt er vertrouwen wanneer we hem spreken. In zijn eigen herstel, in trainer Coco en vooral in de voetballende kwaliteiten van zijn nieuwe ploeg.

“Het gaat goed”, vertelt Mike. “Het is inderdaad wel een apart begin voor mij bij Patria. In de voorbereiding en de beker hebben we ondermaats gepresteerd. Toen mochten we eindelijk aan de competitie beginnen. Op de laatste twintig minuten na speelden we een prima wedstrijd en maakte ik mijn eerste officiële doelpunt voor Patria. Helaas voelde ik tijdens die wedstrijd mijn bovenbeen al zeuren. ’s Avonds zat ik met een heel dik bovenbeen.”

Van diep spelen naar geduld aan de bal

Na één seizoen SEC koos Mike voor Patria. Een nieuwe omgeving, maar vooral ook een andere manier van voetballen. De overstap vroeg behoorlijk wat aanpassing van de spits.

“Het was heel erg wennen. De speelwijze is heel anders dan ik bij SEC en Vliegdorp gewend was. Bij Patria spelen we veel meer op balbezit. Waar de bal eerder voornamelijk diep ging, gaat hij hier vaker naar de zijkant. Ook spelen we op een hoger niveau dan ik gewend ben, waardoor er voorin minder ruimte ligt.”

Zijn voorbereiding draaide dan ook om twee dingen: fit worden en zijn plek vinden binnen die speelwijze. Vooral lichamelijk moest hij naar eigen zeggen van ver komen. Toch voelde hij bij de competitiestart dat het de goede kant opging.

“Toen had ik eindelijk het gevoel dat ik negentig minuten aankon. En ik pas steeds beter binnen de manier waarop Patria wil spelen.”

Zijn vertrek bij SEC betekent overigens niet dat hij met spijt terugkijkt op dat seizoen. De degradatie was een teleurstelling, maar zijn waardering voor de mensen binnen de club is groot.

“Van die stap heb ik zeker geen spijt gehad. Het clubje mensen dat zoveel voor SEC doet, is echt fantastisch. Helaas hadden we niet de kwaliteiten om in de vierde klasse te blijven. Maar we mogen er wel trots op zijn dat we daar tot het laatst voor hebben geknokt.”

Een voorzet met een buitenkantje

Een spits wil scoren. Zeker bij een nieuwe club is dat eerste officiële doelpunt een moment waarop je hoopt niet al te lang te hoeven wachten. Voor Mike was het in de eerste competitiewedstrijd meteen raak.

“Ik kreeg een fantastische voorzet met de buitenkant van de voet van onze baltechnicus Laukili. Ik hoefde hem alleen nog maar binnen te knikken. Als spits is het altijd lekker om te scoren, helemaal in de eerste competitiewedstrijd. Natuurlijk weet je hoe het voelt om een doelpunt te maken, maar het is fijn om dat ook meteen bij je nieuwe club te laten zien.”

Het plezier over die treffer kreeg alleen een vervelend vervolg. Tijdens het duel met Bunnik voelde hij zijn bovenbeen steeds meer, al weet hij niet precies hoe de blessure ontstond.

“In de laatste twintig minuten gaven we de 1-2 weg en werd het nog onnodig billenknijpen. Dan geef je alles om die drie punten toch binnen te halen.”

Daarna moest hij ongeveer twee weken toekijken. Tegen UVV volgde afgelopen zaterdag zijn terugkeer, met een invalbeurt van een halfuur.

“Ik voelde het nog wel, maar eigenlijk ging het prima. En doordat we tijdens het bekerweekend vrij zijn, heb ik nu nog een weekend extra rust.”

Voetbal genoeg, maar mentaal moet het beter

Ondertussen kende Patria een pittige competitiestart. Na Bunnik volgden VVJ, Eminent Boys en UVV: volgens Mike drie ploegen die bovenin zullen meedoen. Hij zag tegen die tegenstanders zowel de kwaliteiten als de kwetsbaarheid van zijn eigen ploeg.

“De wedstrijd tegen VVJ heb ik zelf gezien. Wat een fantastische selectie hebben zij voor deze vierde klasse. Toch zag ik ook dat we zeker in de tweede helft kansen hadden tegen die gedoodverfde kampioenskandidaat.”

Ook tegen UVV lagen er mogelijkheden. Patria kwam op 2-2 en speelde na een rode kaart bij de tegenstander tegen tien man. Juist in zulke situaties moet de ploeg volgens Mike beter handelen.

“Daarin zijn we als ploeg nog veel te naïef. Voetballend hebben we echt een paar spelers die veel hoger zouden kunnen spelen. Maar mentaal moeten we als team beter worden.”

Het is een duidelijke constatering van iemand die voldoende kwaliteit ziet, maar ook weet dat die kwaliteit pas iets oplevert als de ploeg er samen goed mee omgaat.

Minder de hoeken in, vaker voor het doel

Ook zijn eigen rol is veranderd. Waar Mike voorheen veel energie stak in het meevoetballen en het opzoeken van de hoeken, mag hij zich bij Patria nadrukkelijker richten op het gebied waar een spits graag komt: voor het doel.

“Ik ben vooral gekomen om doelpunten te maken. Normaal was ik veel meer bezig met meedoen en de hoeken ingaan. Bij Patria hebben we aan de buitenkanten geweldige voetballers, zoals Bakkenes. Daardoor kan ik zelf meer voor de goal komen.”

Dat vraagt soms ook om het loslaten van oude gewoontes.

“Ik heb eraan moeten wennen dat ik de bal sneller moet laten gaan. Ik stopte altijd veel energie in mijn eigen acties. Hier kan ik het voetbal meer aan anderen overlaten.”

Een nadrukkelijke rol als ervaren leermeester heeft hij voor zichzelf niet direct weggelegd. Daarvoor lopen er volgens hem al genoeg jongens rond die de club en de groep door en door kennen.

“Met Rico de Rooij en Roy Sinai hebben we bijvoorbeeld al heel ervaren spelers die langer bij Patria zitten. Ik ben vooral een aanjager in het spel. Iemand die graag richting het doel gaat, terwijl de rest soms nog wat te vaak de bal wil rondspelen.”

Drie voetballende jongens en een volle agenda

Wie denkt dat Mike buiten zijn eigen trainingen en wedstrijden rustig met de benen omhoog zit, heeft het mis. Met drie voetballende zoons is de agenda goed gevuld.

“Het is eigenlijk bijna niet te doen. Zeven dagen in de week sta ik bij mijn drie jongens langs de lijn. Gelukkig is daar binnen Patria veel begrip voor. Coco heeft dat ook aan de selectie uitgelegd en iedereen heeft er vrede mee.”

Die ruimte helpt om zelf te kunnen blijven voetballen. Het zegt voor Mike ook iets over de club waar hij terecht is gekomen. Net als bij Vliegdorp en SEC ervaart hij bij Patria een omgeving waarin iedereen welkom is.

“Je merkt dat iedereen even belangrijk is. Als je ziet hoeveel aandacht er is voor het V+-voetbal, zo heet dat tegenwoordig geloof ik, vind ik dat echt fantastisch.”

En de derde helft? Daarover kan hij nog geen uitgebreid oordeel geven. Niet omdat het aan gezelligheid ontbreekt, maar omdat zijn voetbaldagen vaak al vroeg beginnen.

“Meestal ben ik vanaf zeven uur ’s ochtends al op pad. De derde helft heb ik daardoor zelf nog niet echt meegemaakt. Ik hoop daar nog een keer tijd voor te hebben!”

Coco gaf de doorslag

De naam van zijn trainer valt regelmatig in het gesprek. Dat is geen toeval. Mike kent Coco al langer en diens aanwezigheid speelde een grote rol in zijn keuze voor Patria.

“Hij is misschien wel de grootste reden dat ik hiervoor gekozen heb. Ik vind Coco een geweldige peoplemanager. Hij zegt waar het op staat, zonder jongens de grond in te trappen.”

Mike ziet ook dat de trainer een uitdagende klus heeft.

“Het is een heel lastige groep voor een trainer, maar wel eentje met veel kwaliteiten.”

Juist die kwaliteiten houden zijn vertrouwen overeind. De start is moeizaam, maar Mike gelooft dat Patria dit seizoen nog iets moois kan neerzetten.

“Als ik zie hoeveel voetbal er in de ploeg zit, moet het haast wel goed komen. Ik ben ervan overtuigd dat we nog mee kunnen dingen om een periode als het kwartje eenmaal valt. Tegelijkertijd zegt deze start ook iets over de sterkte van deze vierde klasse.”

Al vijf jaar nadenken over stoppen

Over zijn eigen voetbaltoekomst is Mike open. Het idee om te stoppen is bepaald niet nieuw. Alleen blijkt de liefde voor het spel telkens weer groot genoeg om door te gaan.

“Als ik eerlijk ben, denk ik al ruim vijf jaar over stoppen. Toch ben ik nog te veel liefhebber. Ik merk natuurlijk dat ik ouder word, maar mijn lichaam voelt nog goed.”

Waar hij zijn loopbaan afsluit, staat voor hem inmiddels wel vast.

“Ik ben ervan overtuigd geraakt dat ik bij Patria ga afsluiten. Of dat aan het einde van dit seizoen is of pas over twee jaar, durf ik nu nog niet te zeggen.”

En daarna? Mogelijk blijft hij ook dan op het trainingsveld te vinden, maar in een andere rol. Ervaring als jeugdtrainer heeft hij al: bij Vliegdorp trainde hij zijn oudste zoon drie jaar. Sinds diens overstap naar Roda’46 geniet hij vooral van het vaderschap langs de lijn.

“Als de jongens straks oud genoeg zijn om zelfstandig naar het voetbal te gaan, sluit ik niet uit dat ik het trainerschap inga. Dan denk ik wel vooral aan de jeugd.”

Voorlopig is het nog niet zover. Eerst verder herstellen, weer zijn minuten maken en doen waarvoor hij naar Patria kwam: doelpunten maken. Want over stoppen kun je jarenlang nadenken, maar zolang het plezier er is, blijft dat doel toch trekken.