Laurens Moes(Loosdrecht), speler aan het woord

“SV Loosdrecht voelt als een tweede thuis”

Na ongeveer dertien jaar in de selectie en bijna 25 jaar binnen de club neemt Laurens Moes afscheid van het eerste elftal van SV Loosdrecht. De 28-jarige Amsterdammer kijkt terug op een periode vol plezier, prestaties, vriendschappen en onvergetelijke momenten. In een openhartig gesprek vertelt hij over zijn mooiste herinneringen, zware blessures en wat SV Loosdrecht voor hem betekent.

Stel jezelf eens voor?

“Mijn naam is Laurens Moes, ik ben 28 jaar en woonachtig in Amsterdam.”

Weet je nog hoe jouw avontuur bij SV Loosdrecht begon?

“Bij de Gigantjes, onder leiding van trainer Gerrit.”

Wat maakte dat je als jonge jongen bij deze club bleef hangen?

“Plezier en de wil om te presteren zijn altijd aanwezig geweest. Ik speelde met al mijn goede vrienden en daarbij had ik een trainer die alles uit ons wilde halen. Daarnaast voelt de club als een warm bad. Elke keer als je de club op komt lopen, voel je de gezelligheid en sportiviteit.”

Welke herinneringen uit de jeugd staan je het meest bij?

“Ik denk vooral aan de jeugdkampen, voetbaldagen en internationale toernooien. Verder uiteraard het plezier van spelen met je vrienden.”

Had je vroeger al de ambitie om het eerste elftal te halen?

“Absoluut. Ik bleef altijd hangen op de club om naar het eerste te kijken, met uiteindelijk het doel om daar ook te staan.”

Je neemt afscheid van de selectie na ongeveer dertien jaar. Hoe voelt dat?

“Een dubbel gevoel. Hoewel ik zeker weet dat het een juiste en goed getimede beslissing is, laat je toch zo’n 25 jaar achter je. Niet alleen de spelers met wie ik heb gespeeld, maar ook alle mensen op en rondom de club die ik door de jaren heen ben tegengekomen.”

Wat is volgens jou het mooiste moment geweest in het eerste elftal?

“Qua voetbal denk ik aan het pakken van een periode uit bij BFC. Echter zijn er te veel mooie momenten om op te noemen. Ik kan ook enorm genieten van een wedstrijd waarin je als één team beweegt. Momenten waarop iedereen alles voor elkaar geeft.”

Welke wedstrijd zal je nooit vergeten?

“De uitwedstrijd tegen Victoria. Helaas kan ik niet meer terughalen welk seizoen dit was. Het was een wedstrijd met alles: doelpunten, strijd, vuurwerk, publiek, mooi weer, ga maar door. Deze wedstrijd had alles.”

Zijn er bepaalde trainers of teamgenoten geweest die veel invloed op je hebben gehad?

“Qua trainers steekt er één iemand met kop en schouders bovenuit: Raymond Soetosenojo. Een trainer en persoon voor wie je niets minder dan respect en waardering kunt hebben. Een visie gebaseerd op hard werken, discipline, communicatie en plezier. Iemand die mij op en naast het veld enorm geholpen heeft.”

Wat maakte de selectie van SV Loosdrecht speciaal voor jou?

“De mix tussen plezier en prestatie. Jongens die willen winnen en tegelijkertijd genieten van het plezier op en naast het veld.”

Hoe heb jij het amateurvoetbal in die jaren zien veranderen?

“Veel veranderingen, de ene beter dan de andere. Ik denk dat ik het voetbal door de jaren heen heb zien professionaliseren. Het is nu allemaal veel beter en strakker geregeld. Wel zie ik dat de mate van hiërarchie binnen de selectieteams is veranderd. Ervaring is nog steeds en zal altijd een belangrijke factor binnen een selectie blijven.”

Wat was je grootste hoogtepunt in het shirt van SV Loosdrecht?

“Dat is lastig om in één moment samen te vatten. Dat kan mijn basisdebuut zijn, mijn eerste doelpunt, een teamprestatie, een teamuitje of een trip naar het buitenland. Er zijn te veel mooie momenten geweest.”

En wat was misschien het moeilijkste moment uit je voetbalcarrière?

“Het afscheuren van mijn voorste kruisband. Negen maanden vanaf de zijlijn toekijken is niets voor mij.”

Zijn er wedstrijden waarvan je achteraf denkt: die had ik graag opnieuw gespeeld?

“Wedstrijden tegen Victoria vond ik altijd fantastisch om te spelen. Veel toeschouwers, een goede sfeer en passie op het veld.”

Op welk persoonlijk moment binnen de club ben je het meest trots?

“Het afdwingen van een basisplek in het eerste.”

Je speelt al ongeveer 25 jaar bij dezelfde club. Wat betekent SV Loosdrecht voor jou?

“Een tweede thuis. Een plek waar ik vrienden heb gemaakt die ik nog steeds dagelijks spreek. Een plek waar je alles uit je dagelijkse activiteiten even opzij kunt zetten en gewoon kunt genieten van het voetballen. Voetbal als uitlaatklep, ontspanning, passie en plezier. Een plek waar ik bijna iedereen ken en mij thuis voel.”

Wat maakt een dorpsclub als SV Loosdrecht uniek?

“SV Loosdrecht is uniek vanwege de perfecte balans tussen gas geven op het veld en gezelligheid op de club. Ik denk dat iedereen die hier gevoetbald heeft, of van een andere club hiernaartoe is gekomen, dit zal beamen. Voor velen misschien wel een reden om hier te blijven of juist hierheen te komen.”

Hoe bijzonder is het om zoveel bekende gezichten jarenlang om je heen te hebben gehad?

“Super bijzonder. Al die jaren met heel veel dezelfde spelers, vrijwilligers en vaste mensen langs de lijn. Het feit dat ik als kleine jongen naast de mensen stond die nu naar mij kijken op het veld, zegt heel veel over deze mooie club.”

Voelt de club voor jou als een tweede familie?

“Absoluut. Zoveel mensen die mij al sinds mijn jeugd kennen. Dan voelt het zeker als een tweede familie.”

Wie was de grappigste speler met wie je hebt samengespeeld?

“Dat zijn er wel een aantal. Zo kon ik altijd enorm lachen om Pepijn Pappot en Jesse van ’t Land samen. Tim Brouwer, Colin de Wit en Duco van der Mark zijn net de drie musketiers. Ook is Giovanni Roosenboom iemand die veel humor meebrengt. Echter moet ik toegeven dat ik het meest kan lachen met Laurens Tallart Fabré.”

Welke teamgenoot kon je altijd vertrouwen op het veld?

“Ook dit is Laurens Tallart Fabré. Iemand die altijd 110 procent geeft, ook als hij niet lekker in de wedstrijd zit.”

Wat was het mooiste of gekste kleedkamerverhaal dat je hebt meegemaakt?

“Hahaha, ik denk dat het verstandig is als ik deze vraag oversla.”

Wie gaat jou het meest missen in de kleedkamer, denk je?

“Na de reacties van de laatste weken weet ik zeker dat Laurens Tallart Fabré en Giovanni Roosenboom mij het meest gaan missen.”

Wanneer wist je: dit is het juiste moment om afscheid te nemen van de selectie?

“Dat was halverwege mijn laatste blessure, die ik dit seizoen opliep. Ik scheurde mijn lies op een oud litteken in. Ik merkte dat ik het steeds moeilijker vond om van Amsterdam naar Loosdrecht te rijden, dus toen begon het idee steeds meer in mijn hoofd rond te spoken.”

Ga je het wedstrijdritme en de zaterdagen missen?

“Tuurlijk ga ik dit missen bij SV Loosdrecht. Gelukkig blijf ik nog wel voetballen, dus het ritme en de voetbalzaterdagen blijven er nog in.”

Blijf je op een andere manier betrokken bij de club?

“Nee. In het verleden heb ik wel veel zaken opgepakt, maar nu ik stop met voetballen bij Loosdrecht laat ik alles achter mij.”

Wat hoop je dat mensen zich later van Laurens Moes herinneren?

“Een gezellig, communicatief en betrouwbaar persoon, die daarnaast ook nog een leuk balletje kan trappen of wegwerken.”

Welke boodschap wil je meegeven aan de jonge spelers van SV Loosdrecht?

“Communicatie is het belangrijkste, en blijf vooral genieten. Het is en blijft voor velen een hobby, maar ook dan kun je er alles uithalen.”

Als je jouw 25 jaar bij SV Loosdrecht in één woord zou moeten omschrijven, welk woord is dat en waarom?

“Plezier.”

Het laatste woord is voor jou…

“Ik wil VMN bedanken voor het interview en voor het altijd bijhouden van de berichten rondom het voetbal in de regio. Verder wens ik iedereen een prettige zomer.”

Exclusief voor VMN

Robyn de Boer