Jesse van 't Land(BFC), speler aan het woord.

Toch enigszins verrassend, maar misschien ook weer niet. Jesse van ’t Land verruilt komende zomer BFC voor Nieuw Utrecht. Een overstap die opvalt, maar met zijn huidige trainer Roy die dezelfde kant op gaat, zit er ook zeker logica achter die keuze.

Na zes mooie jaren in Bussum kiest Jesse voor een nieuw hoofdstuk. Tijd dus om hem na het bekendmaken van zijn overstap even op te zoeken. Over zijn keuze voor Nieuw Utrecht, de rol van zijn trainer, mooie herinneringen aan BFC én natuurlijk dat ene biertje dat géén Bavaria bleek te zijn.

Na zes seizoenen bij BFC kiest hij komende zomer voor een nieuw hoofdstuk bij Nieuw Utrecht. Een keuze die niet over één nacht ijs ging, want in Bussum groeide hij de afgelopen jaren uit tot een vertrouwd gezicht binnen de selectie én daarbuiten. Toen trainer Roy in een eerder stadium al akkoord ging met Nieuw Utrecht, kwam ook bij hem langzaam de vraag naar boven wat hij zelf wilde gaan doen. Na gesprekken met de trainer én de club besloot hij uiteindelijk dezelfde kant op te gaan. “Ik denk niet dat ik zomaar weg was gegaan bij BFC als Roy was gebleven,” vertelt hij eerlijk. “Dus ja, zonder hem had ik deze stap waarschijnlijk niet zo snel durven maken.”

De gesprekken met Nieuw Utrecht voelden direct goed. “Het voelde eigenlijk meteen vertrouwd. Ik kreeg al snel een heerlijk biertje in mijn hand… en het was géén Bavaria,” grapt hij. “Daarnaast sprak de club mooie ambities uit en blijkbaar zagen ze in mij ook iemand die daarbij past.”

Dat de keuze uiteindelijk op Nieuw Utrecht viel, betekent niet dat er geen andere clubs op de lijn zaten. “Ik had ook nog een andere mooie optie liggen. Maar toen het moment van kiezen dichterbij kwam, heb ik veel gesproken met familie, vrienden en Roy. Uiteindelijk gaf dat vertrouwen de doorslag en voelde dit gewoon als de juiste stap.”

En zo komt er straks een einde aan een prachtige periode bij BFC. Een club waar hij veel meer vond dan alleen voetbal. “Die zes jaar zijn echt voorbij gevlogen. Ik heb hier ontzettend veel geleerd, niet alleen als voetballer maar ook als mens. Ik heb hier vrienden voor het leven gemaakt. Dat gun ik iedere speler, zeker met de groep jongens en staf waarmee wij het elk seizoen hebben gedaan. Dat is echt de kracht van BFC.”

Als hij terugkijkt op zijn tijd in Bussum schieten er meteen een paar momenten naar boven. Natuurlijk staat het kampioenschap en de promotie naar de eerste klasse met stip bovenaan. “Dat blijft speciaal.” Maar opvallend genoeg noemt hij ook iets wat misschien nog wel meer zegt over zijn gevoel bij de club. “Dat je zes jaar lang met plezier op dinsdag- en donderdagavond naar de club gaat om lekker te trainen, dat is voor mij ook echt een hoogtepunt.” En dan is er nog die legendarische uitwedstrijd tegen DVVA. “Daar zat echt alles in wat voetbal mooi maakt. Samen verzamelen bij BFC, schoenen aantrekken, onderweg lachen en uiteindelijk ook nog winnen. Dat soort dagen vergeet je niet snel.”

Bij Nieuw Utrecht halen ze straks een ervaren middenvelder binnen, al houdt hij het over zijn kwaliteiten liever luchtig. “Ik denk dat ik die vraag maar gewoon op het veld of in de kantine ga beantwoorden,” zegt hij met een knipoog.

Toch overheerst vooral dankbaarheid wanneer hij praat over zijn vertrek bij BFC. “Het zal in het begin echt wel wennen zijn, maar ik heb er alle vertrouwen in dat ik ook bij Nieuw Utrecht weer plezier ga vinden en nieuwe mensen leer kennen. En eerlijk is eerlijk: zoveel verandert er uiteindelijk ook weer niet. Heel veel gasten en Cindy natuurlijk, blijf ik gewoon buiten het voetbal zien en spreken.”

Voetbalvrienden? Die houdt hij er absoluut aan over. Misschien is dat uiteindelijk wel de mooiste winst van zes jaar BFC.