Ivan Hogervorst, uit het oog maar niet uit ons voetbalhart, het gesprek.

Ivan Hogervorst blikt terug op acht maanden revalidatie: "Ik wist al snel dat mijn voetbalcarrière erop zat"

Een zware knieblessure, waarbij niet alleen zijn kruisband afscheurde maar ook de meniscus en het kraakbeen beschadigd raakten, betekende het begin van een maandenlange revalidatie. Inmiddels zijn we ruim acht maanden verder. Hoe kijkt hij terug op die periode? En hoe ziet hij zijn toekomst binnen én buiten het voetbal?

Hoi Ivan, op 27 oktober ging je onder het mes na een zware knieblessure. Inmiddels zijn we zo'n acht maanden verder. Hoe gaat het nu met je en hoe kijk je terug op de afgelopen periode?

"Op dit moment gaat het eigenlijk erg goed. Ik ben weer aan het sporten, padel bijvoorbeeld, en ik kan mijn dagelijkse dingen weer doen zonder last van mijn knie. De afgelopen maanden zijn zeker niet makkelijk geweest. Het was echt een periode met ups en downs. Gelukkig overheerst de laatste tijd vooral het positieve en dat zorgt ervoor dat je lekker in een goede flow blijft."

Niet alleen je kruisband bleek afgescheurd, maar er was ook sprake van een scheurtje in de meniscus en kraakbeenschade. Verloopt je herstel wel volgens de verwachtingen van de artsen en fysiotherapeuten of heb je onderweg ook tegenslagen gekend?

"Zo'n herstel verloopt nooit in een rechte lijn. Direct na mijn operatie verhuisde ik ook nog eens. Dan kun je onmogelijk stil blijven zitten. Daardoor waren de eerste weken behoorlijk stroef en draaide alles vooral om het voorkomen dat mijn knie nog dikker werd. Daarna is het eigenlijk steeds volgens plan verlopen. Inmiddels heb ik ook mijn laatste controle bij de orthopeed gehad."

Zit je inmiddels in de eindfase van je revalidatie? Kun je je knie alweer volledig belasten en ben je ook weer op het veld te vinden voor loop- en baltraining?

"Ja, ik zit echt in de eindfase. De laatste drie à vier trainingen ben ik samen met de fysiotherapeut weer op het veld bezig geweest. Tijdens één training mocht ik zelfs als kaatser meedoen. Dat klinkt misschien heel simpel, maar na zeven maanden revalideren voelde dat echt als een overwinning. Inmiddels kan ik mijn knie voor ongeveer 90 tot 95 procent belasten."

Is het doel nog altijd om terug te keren in het selectievoetbal en weer het niveau van vóór je blessure te halen? Of heeft deze lange revalidatie je anders laten nadenken over je voetbaltoekomst?

"Nee, mijn voetbalcarrière zit erop. Eigenlijk wist ik dat al vrij snel na mijn blessure. Dit was de tweede keer dat ik zo'n zwaar revalidatietraject moest doorlopen en dat is niet alleen fysiek ontzettend zwaar, maar zeker ook mentaal. Je hele leven staat maandenlang in het teken van herstel. Je sociale leven en soms ook je werk komen op een lager pitje te staan, omdat je simpelweg niet overal bij kunt zijn. Dat heeft mij doen besluiten dat ik dit niet nog een keer wil meemaken. Voor mij is het goed geweest."

Acht maanden geleden vertelde je dat je sowieso betrokken zou blijven bij de selectie. Is de band met Delta Sports daardoor misschien nog sterker geworden? Zie je jezelf in de toekomst misschien in een andere rol binnen de club?

"Ik ben zeker betrokken gebleven, vooral door iedere zaterdag langs de lijn te staan met een paar jongens. De band met Delta is altijd sterk geweest. Ik vind het echt een prachtige club met een geweldige groep mensen binnen de selectie. Maar voorlopig pak ik binnen het voetbal even niets op. De komende jaren zien we wel weer wat er eventueel op mijn pad komt en of ik ooit nog iets binnen het voetbal wil betekenen. Maar je weet natuurlijk nooit wat de toekomst brengt. In het verleden ben ik ook jeugdtrainer geweest bij Delta, dus wie weet."

Een revalidatie van zo'n zware blessure is niet alleen fysiek, maar ook mentaal een enorme uitdaging. Heb je momenten gehad waarop je er echt doorheen zat?

"Die momenten zijn er zeker geweest. Vooral de eerste twee à drie maanden waren ontzettend zwaar. Je bent volledig afhankelijk van anderen, hebt veel pijn en kunt eigenlijk helemaal niets. Toch heb ik altijd één doel voor ogen gehouden: binnen negen maanden weer kunnen sporten. Op welke manier maakte me niet uit, als ik dat doel maar zou halen. Dan hoort een tegenslag er soms gewoon bij. Daarnaast is het heel belangrijk om erover te blijven praten met de mensen om je heen. Dat heeft mij enorm geholpen."

Als je één belangrijke les hebt geleerd van de afgelopen acht maanden, welke is dat dan?

"Buiten het voetbal heb ik geleerd hoe belangrijk het is om de juiste mensen om je heen te hebben. Als je familie, vrienden en je partner achter je staan, dan kom je uiteindelijk iedere tegenslag weer te boven."

"Binnen het voetbal viel me vooral iets anders op. Je ziet dat Delta steeds meer een echte Houtense club is geworden. Meer dan tachtig procent van de selectie, staf en technische commissie bestaat inmiddels uit jongens uit Houten. Daardoor leeft het veel meer binnen de vereniging. Er staan bekenden op het veld, er komen meer mensen kijken en de betrokkenheid groeit. Dat vind ik persoonlijk veel mooier dan wanneer een club ieder seizoen tien tot vijftien spelers van buiten haalt."

Wie of wat heeft tijdens jouw revalidatie uiteindelijk het meeste voor je betekend?

"Dat zijn meerdere mensen geweest. Natuurlijk mijn vriendin en mijn familie, maar ook vrienden en teamgenoten die regelmatig even contact opnamen om te vragen hoe het ging. Daarnaast voelde ik echt de betrokkenheid van de club. Als je de kantine binnenloopt, vraagt iedereen hoe het met je gaat. Mensen leven met je mee. Dat heeft me veel gedaan en bevestigde voor mij alleen maar dat ik de afgelopen negen seizoenen bij de juiste club heb gevoetbald."

Tot slot...

Ivan, bedankt voor je openhartige verhaal. Namens Voetbal Midden Nederland wensen we je veel succes met het laatste gedeelte van je herstel. Geniet van alles wat nog komt en wie weet kruisen onze wegen zich in de toekomst weer op of rondom de voetbalvelden.

"Dankjewel! Ga zo door en ik zal Voetbal Midden Nederland zeker voor honderd procent blijven volgen!"