Ian Mulder ( SV Houten), Teammanager aan het woord

“SV Houten is voor mij een tweede huis”

Ian Mulder over zijn rol achter de schermen.

Al meer dan twintig jaar is Ian Mulder verbonden aan SV Houten. Wat begon als jeugdspeler groeide uit tot een onmisbare rol als teammanager van het eerste elftal. In dit interview vertelt hij over zijn weg binnen de club, het werk achter de schermen en waarom plezier en teamgevoel voor hem het allerbelangrijkst zijn.

Hoi Ian, stel jezelf eens voor.

“Mijn naam is Ian Mulder, 36 jaar oud en woonachtig in Houten. Ik ben nu bezig met mijn 8e seizoen als teammanager van het eerste elftal van SV Houten. In het dagelijks leven ben ik controller bij VIAC in Houten.”

Je bent al meer dan 20 jaar betrokken bij SV Houten. Hoe is jouw band met de club ooit begonnen?

“Ik ben in 1999 als speler begonnen bij SV Houten, als tweedejaars E-junior. Omdat er toen al een wachtlijst was, heb ik daarvoor nog bij vv ’t Goy gevoetbald.”

Heb je zelf ook gevoetbald bij SV Houten of ergens anders? Zo ja, op welk niveau en wat voor speler was je?

“Ik heb dus bij vv ’t Goy gevoetbald en vanaf de E tot en met de senioren bij SV Houten. Ik voetbalde daar in een standaardelftal en heb zelf nooit selectievoetbal gespeeld. Ik ben begonnen als spits, maar vanaf de D’tjes werd ik middenvelder en in de C’tjes ging ik nog een linie naar achteren. Ik was geen wereldvoetballer; ik voetbalde vooral voor mijn plezier. Een jaar of twaalf geleden scheurde ik mijn meniscus tijdens een wedstrijd, waardoor ik moest stoppen met voetballen.”

Wat zijn je mooiste herinneringen uit je eigen tijd als voetballer?

“Ondanks dat we zelf natuurlijk niet op het hoogste niveau voetbalden, blijven de prijzen die je wint je het meest bij. In de A-jeugd heb ik ooit een bekerfinale gespeeld. Die finale verloren we weliswaar, maar voor ons was het al een prijs dat we er stonden. We versloegen toen in de halve finale Omniworld (nu Almere City FC), waarbij we ook in het stadion speelden. Uiteindelijk denk ik dat het plezier dat je hebt, zowel op als naast het veld, de belangrijkste herinneringen zijn.”

Heeft jouw eigen voetbalverleden invloed op hoe je nu je rol vervult binnen het team?

“Niet heel veel. Het enige is dat ik, omdat ik al wat jaren bij de club loop, natuurlijk wel wat mensen ken. Dat maakt het makkelijker. Waar het kan, probeer ik te helpen en mee te denken.”

Je bent teammanager van het eerste elftal. Wat houdt die rol voor jou precies in op een wedstrijddag?

“Kort samengevat ben je bezig met alle niet-voetbaltechnische aspecten op de dag. Dat doe ik niet alleen. Ik word hierbij onder andere geholpen door Sebastian Mulder (mijn broertje) en Jordi Sen. Gezamenlijk zorgen we dat alle spullen klaarstaan (denk aan kleding, materialen en catering). Meestal zorgen we er ook voor dat we op donderdag al een aantal zaken klaar hebben staan.Verder helpen nog een aantal vrijwilligers ons vanuit de club om te zorgen dat de dag goed verloopt. Voor en na de wedstrijd zitten we daarnaast altijd met onze staf, ons bestuur, het bestuur en de staf van de tegenstander en de arbitrage in de bestuurskamer.Op een wedstrijddag gebeuren er daarnaast ook nog ad-hoc dingen. Er zijn bijvoorbeeld nog weleens wat jongens die bepaalde zaken vergeten mee te nemen. Dat is voor de boetepot heel gunstig, maar dat moet dan wel opgelost worden.”

Wat gebeurt er achter de schermen waar mensen vaak geen idee van hebben?

“Dat zijn eigenlijk een hoop dingen. Er moet van alles geregeld worden: van kleding tot de catering/kantinedienst en van de ontvangst op wedstrijddagen tot het vervoer naar uitwedstrijden. Alles moet geregeld zijn. Daar hebben we gelukkig binnen de club vrijwilligers voor die dat samen met ons als staf organiseren.Naast de eerder genoemde zaken is er aan het begin van dit seizoen een meeting geweest waarvoor de besturen van alle clubs uit onze competitie waren uitgenodigd. Dat was voor ons ook iets nieuws, wat we niet eerder hadden meegemaakt, maar wat denk ik wel positief is. Hierin zijn afspraken gemaakt over wat de thuisploeg moet regelen tijdens wedstrijden. Daarbij kun je denken aan afspraken over de ontvangst, maar ook over het faciliteren van een massagetafel en drinken na de wedstrijd.”

Wat vind jij het leukste aan deze functie?

“Dat is met name het sociale aspect. Ik heb het geluk dat we altijd een goede groep (spelers en staf) hebben gehad die ook buiten het veld goed met elkaar omgaan. Vorige week zijn we bijvoorbeeld nog met een groot deel van de staf naar Holland Zingt Hazes geweest. Als teamregel hebben we daarnaast ooit bepaald dat je na wedstrijden altijd even de kantine in gaat, maar in de praktijk is die regel niet nodig, want iedereen blijft toch altijd hangen. Ook bij nederlagen, al heb je dan uiteraard wel een drankje extra nodig. Tot slot moet je natuurlijk ook een staf hebben waar je goed mee kunt samenwerken. Dat is in die jaren ook altijd wel het geval geweest. Dit alles is in de basis je hobby, en zonder plezier kun je beter stoppen.”

En wat is juist het meest uitdagende of onderschatte aspect?

“Je hebt met mensen te maken en niemand is hetzelfde. Maar je moet met die groep mensen wel naar hetzelfde doel toewerken. Hoe krijg je dus alle neuzen dezelfde kant op? Daarnaast heb je ook te maken met tegenslagen. Hoe je daarmee omgaat, is natuurlijk ook iets waar je mee bezig bent.”

Hoe ben je uiteindelijk in de rol van teammanager terechtgekomen?

“Nadat ik door mijn blessure moest stoppen met voetbal, ben ik eerst drie jaar assistent geweest bij een vriend van me in de jeugd (C1, D1, O14-1). Toen hij assistent werd bij het eerste elftal, kwam de vraag of ik teammanager wilde worden. Dat heb ik destijds gedaan en inmiddels zijn we acht jaar verder.”

Was dat een bewuste keuze of ben je er een beetje ingerold?

“Het kwam een beetje op mijn pad. Zoals gezegd kreeg ik de vraag, maar wist ik op dat moment eigenlijk niet helemaal wat de rol inhield. Ik was daarvoor een paar jaar assistent, maar trainerschap heb ik nooit geambieerd. Ik had wel het idee dat dit mij meer zou liggen. In de eerste jaren ben ik, in samenspraak met de hoofdtrainer, bezig geweest om de randzaken beter neer te zetten.De relatie met de hoofdtrainer is daarom ook essentieel om mijn rol goed uit te kunnen voeren. Ik denk dat ik met alle hoofdtrainers die er zijn geweest wel een goede band heb gehad. Buiten het voetbal ga ik ook om met de hoofdtrainer en de rest van de staf, zowel nu als in het verleden. Ik spreek een aantal trainers die nu bij andere clubs zitten nog steeds regelmatig.”

Wat motiveert jou om je al zo lang vrijwillig in te zetten voor de club?

“De mooie verhalen en herinneringen die je met elkaar maakt. In al die jaren kan ik daar wel een boek over schrijven, haha.Daarnaast heb ik het geluk dat ik de club van dichtbij heb zien groeien van de 3e naar de 1e klasse. Ik heb twee kampioenschappen meegemaakt, wat uiteraard hoogtepunten zijn.Het eerste kampioenschap in de 3e klasse met Kevin Reinhard en Jacques Schagen van Leeuwen (beiden nu bij Parkhout) was bijzonder. We hikten al een tijdje tegen dat kampioenschap aan, maar het lukte telkens niet, mede door corona. De ontlading en het feest na het behalen van die titel vergeet ik niet snel meer.Het kampioenschap in de 2e klasse van vorig seizoen met Mo Touh en Danny van Mourik (nu bij ’t Goy) was speciaal omdat niemand dat aan het begin van het seizoen zag aankomen. De verwachtingen waren niet heel hoog, maar er is in dat seizoen iets ontstaan waardoor er boven ieders verwachting werd gepresteerd. Echt een teamprestatie!SV Houten had nog nooit op 1e klasse niveau gevoetbald, dus dat is echt een prestatie geweest. Toch een stukje geschiedenis.”

Je bent ook actief op het gebied van communicatie en social media. Hoe belangrijk is dat tegenwoordig voor een club als SV Houten?

“Het is een makkelijke manier om veel mensen te bereiken. Samen met onze fysio, Maxim Edelman, beheer ik het Instagram-account van het eerste elftal. Dit doen we nu voor het tweede seizoen en dat account heeft inmiddels meer dan 500 volgers. We proberen daar vooral informatieve dingen te delen.Samen met de communicatieafdeling van de club kijken we ook of we daar nog meer uit kunnen halen, bijvoorbeeld door leuke content te maken. De club zelf heeft ook een account met ruim 2.500 volgers op Instagram. Als we iets online zetten, wordt dat goed bekeken, zeker bij gecombineerde posts van het eerste en de club. In de statistieken zien we dan soms meer dan 15.000 views.”

Je zit dicht op het eerste elftal. Hoe zou je de huidige groep spelers omschrijven?

“Het is een jonge groep (gemiddelde leeftijd 24 jaar) met veel potentie. Het is een groep met veel verschillende types, maar wel gasten die goed met elkaar kunnen opschieten. Het grootste deel van de jongens kent elkaar al jaren, mede doordat ze samen zijn opgegroeid binnen de jeugd.Buiten het voetbal gaan ze ook met elkaar om. Ik zit met een deel van de selectie ook in een Snapchat-groep en met name op zaterdagavond komen daar de mooiste filmpjes voorbij.” 

Wat betekent SV Houten persoonlijk voor jou?

“Het is een soort tweede huis, haha. Als ik kijk hoeveel uren we daar te vinden zijn, durf ik dat wel te stellen. Naast mijn rol als teammanager zijn mijn broertje en ik ook verantwoordelijk voor het afsluiten van de kantine op dinsdag en donderdag.”

Zie je jezelf dit werk nog lang doen, of heb je nog andere ambities binnen of buiten de club?

“Ik zie mezelf niet naar een andere club gaan. SV Houten is echt mijn club. Zolang ik plezier haal uit wat ik doe, gewaardeerd word en het kan combineren met andere zaken, kan ik dit nog wel even volhouden.”

Exclusief voor VMN

Robyn de Boer