Hidde Hoelscher(Eemnes), speler aan het woord

Soms is het tijd voor een nieuwe uitdaging. Na zeven seizoenen in het shirt van Zuidvogels kiest doelman Hidde Hoelscher voor een nieuw avontuur bij Eemnes. Een keeper met ambitie, een gezonde dosis zelfvertrouwen en vooral veel liefde voor het spelletje. VMN zocht hem op voor een open en eerlijk gesprek over zijn verleden, zijn keuze voor Eemnes en zijn dromen voor de toekomst.

Hoi Hidde, kun je jezelf eerst even voorstellen aan de volgers van VMN en hoe is jouw liefde voor het keepen eigenlijk begonnen? Stond je als klein jongetje al tussen de palen of heb je ook nog op andere posities gespeeld?

Zeker! Ik ben Hidde Hoelscher, 25 jaar oud en woon samen met mijn vriendin in Amsterdam. Ik werk sinds kort bij BMIO, een bedrijf dat gevestigd is in Huizen. Wij zijn gespecialiseerd in brandveiligheidsoplossingen en ik ben daar verantwoordelijk voor new business en sales.

Ik ben in de E-pupillen begonnen met voetballen bij Zuidvogels. Ik was laat in de zomer ingeschreven en werd in de E13 geplaatst. Daar heb ik als buitenspeler gespeeld. Het jaar daarop kwam ik in de E8 en hadden wij op een zaterdag geen keeper. Ik vond het leuk om dat eens te proberen. Daarna ben ik eigenlijk nooit meer uit de goal gegaan. Vanaf dat moment kreeg ik keeperstraining en ging ik, na een jaar in de D7 gekeept te hebben, voor het eerst naar de selectie. Vervolgens heb ik tot de A-junioren de selectieteams van Zuidvogels doorlopen.

Als ik het goed heb, maakte je in de jeugd de overstap van SV Huizen naar Zuidvogels. Wat was destijds de reden om die keuze te maken? Was dat omdat je daar meer perspectief zag als keeper, of speelden er ook andere factoren mee?

Eigenlijk andersom. Ik heb na de B-junioren twee jaar gespeeld bij Huizen in de A1, dat werd toentertijd al de JO19-1 genoemd. Ik kende wat jongens bij de buren en waar Zuidvogels met de JO19-1 in de eerste klasse speelde, kon ik bij Huizen in de Derde Divisie gaan spelen. Ik wilde die uitdaging heel graag aangaan.

Ron Kortlever was de keeperstrainer van het eerste elftal en die kende ik goed. Hij heeft mij namelijk jarenlang getraind in de jeugd bij Zuidvogels. Toen ik naar SV Huizen ging, had ik daar een potentiële eerste keeper voor mij, maar ben ik eigenlijk direct na de voorbereiding de eerste keus geweest en gebleven. In het tweede jaar werd ik door trainer Sander Mahne aanvoerder gemaakt en heb ik misschien wel het leukste jaar beleefd tijdens mijn jeugd.

Voor mij is deze keuze denk ik heel belangrijk geweest. Ik heb daar mogen proeven van een serieus niveau en heb daar samengevoetbald met goede spelers. Ik mocht vrijwel direct meetrainen met het eerste elftal en dat was in de tijd dat zij in de Derde Divisie speelden. Ik mocht als jonge jongen trainen met onder anderen Quincy van Waveren en nog veel meer van dat soort kanonnen. Op die trainingen heb ik het meeste geleerd. Je moet daar als jonge jongen tegen een stootje kunnen en als je daar op een training komt zonder overtuiging, dan kun je beter thuisblijven. Die mindset is nog altijd aanwezig bij mij.

Je hebt jarenlang in de selectie bij Zuidvogels gespeeld en daar ook voetbaltechnisch verder gegroeid. Je maakte kampioenschappen, degradatievoetbal, bekerwinst en mooie momenten mee, maar een definitieve doorbraak als eerste keeper bleef uit. Hoe kijk je terug op die periode? Welke trainers, wedstrijden of momenten hebben jou als keeper én als persoon het meest gevormd?

Ik had bij Huizen een contract ondertekend om bij het eerste te komen, maar Zuidvogels meldde zich nog voor de zomer bij mij. De vaste eerste keeper ging daar weg en dat was voor mij de kans om terug te keren. Dat deed ik ook en heb dat uiteindelijk goed kunnen regelen met Huizen. Van die keuze heb ik geen seconde spijt gehad.

Ik heb in zeven jaar tijd echt geweldige jaren gehad. Bij Zuidvogels ontstond er een nieuwe familie, want wij waren als groep megahecht. Ik had daar Danny Versteegt voor mij. Iemand aan wie ik mij enorm kon optrekken. Hij herkende zich in mij als jonge jongen die vaak te onrustig of emotioneel was en hielp mij daarmee.

Wij hebben inderdaad alles wel meegemaakt in die zeven jaar met Zuidvogels. Voor mij kwam die definitieve doorbraak niet. Dat betekent voor mij niet dat het niet geslaagd was. Ik was namelijk allesbehalve ongelukkig in mijn tijd daar. Ik werd gewaardeerd door iedereen binnen de club en was binnen het team ook belangrijk. Ik voelde me altijd onderdeel van het collectief en was altijd met het team bezig. Dat is aan de andere kant ook mijn valkuil geweest. Ik had mij nog meer op mijn eigen ontwikkeling kunnen richten, maar eigenlijk ging alles heel natuurlijk.

Ik heb goede wedstrijden gespeeld, maar ook wedstrijden die ik snel wilde vergeten. Ik speelde met het tweede in de beker tegen Huizen 1. Ik stond in die wedstrijd volledig op hoogspanning. Na afloop had ik een heel slecht gevoel, maar het was wel een goede les. Je kunt als keeper met van alles bezig zijn, maar je primaire taak is ballen tegenhouden. Daar ben ik wel stappen in gaan maken. Daarnaast heb ik ook mooie wedstrijden mogen spelen. Mijn persoonlijke hoogtepunt was wel de beker winnen met Zuidvogels 2. Die bekercampagne zal ik nooit meer vergeten.

De trainer die mij het meest heeft gevormd, is Sander Mahne. Een trainer die zo bezeten is van voetbal dat hij je daar continu mee aansteekt. Wij hadden een goede band met elkaar, binnen het voetbal, maar ook daarbuiten. Dat kwam voort uit vertrouwen. Hij stuurde mij het veld in met het volste vertrouwen en gaf mij taken mee. Zo kon ik mij focussen op hetgeen wat er van mij gevraagd werd en kon ik de rest steeds meer loslaten. Ik kom hem nog vaak tegen en dan hoor ik hem zeggen: 'Hé keepertje.' Ik hoop ooit weer eens met hem samen te werken.

Na zeven jaar heb je besloten een nieuwe uitdaging aan te gaan. Was dat uiteindelijk vooral een sportieve keuze, omdat je koste wat kost eerste keeper wilt worden, of speelde ook mee dat je na zoveel jaren behoefte had aan een compleet nieuwe omgeving?

Dat speelde allebei mee. Er zijn veel jongens weg bij Zuidvogels met wie ik jarenlang heb gevoetbald en daarnaast is het ook tijd om echt voor mijzelf een keuze te maken. Ik ben straks 26 jaar en ik wil elke week spelen. Ik denk dat een nieuwe omgeving goed is om die ambitie na te jagen.

Je woont inmiddels in Amsterdam. Veel mensen zullen zich afvragen waarom je dan niet hebt gekozen voor een club dichter bij huis. Waarom viel de keuze juist op Eemnes? Waren er meerdere clubs geïnteresseerd, spelen er bekenden in de selectie of gaf het gesprek met de trainer uiteindelijk de doorslag?

Ik woon al vijf jaar in Amsterdam. Dus dat is niks nieuws. Ik werk in Huizen en dat deed ik voorheen ook. Ik zocht naar een club waar dezelfde sfeer hangt als bij Zuidvogels. Ik voetbal voor mijn plezier en ik vind het belangrijk dat er een warme en gezellige sfeer hangt binnen een vereniging.

Ik kende wat jongens die bij Eemnes spelen en zij brachten mij in contact met de nieuwe trainer Marcel van Beek. Ik ging met hem in gesprek en dat klikte heel goed. Zijn manier van werken sprak mij aan en hij sprak vertrouwen uit in een mooi seizoen. Weggaan bij Zuidvogels vond ik echt heel erg lastig, maar dat gesprek met Marcel gaf voor mij wel de doorslag.

Toen jij jouw keuze maakte, speelde Eemnes nog in de derde klasse. Uiteindelijk degradeerde de club naar de vierde klasse. Heeft dat je nog aan het twijfelen gebracht, of stond jouw keuze toen al zo vast dat het niveau voor jou geen doorslaggevende rol meer speelde?

Wij speelden met Zuidvogels op dezelfde dag de finale van de nacompetitie als Eemnes. Wij wonnen die wedstrijd en daarmee bleef Zuidvogels in de eerste klasse. Daar lag voor mij ook de focus: Zuidvogels moest handhaven.

Na de wedstrijd hoorde ik het eindresultaat van Eemnes en dat was balen, maar ook niet meer dan dat. Die jongens hebben er alles aan gedaan om erin te blijven, maar dat is helaas niet gelukt. De groep en staf waarmee wij gaan werken zijn nog steeds hetzelfde en wij gaan er alles aan doen om zo snel mogelijk weer naar de derde klasse terug te keren.

Je zegt: 'Ik ga eerste keeper worden.' Dat klinkt ambitieus en zelfverzekerd. Is dat vooral een doel dat je jezelf hebt gesteld, of heb je met de trainer ook duidelijke gesprekken gevoerd over de rol die hij voor jou ziet binnen de selectie?

Haha ja, dat heb ik geroepen hè? Zo sta ik er wel in. Ik weet wat ik achterlaat en als ik niet met die mindset bij Eemnes ga voetballen, had ik beter kunnen blijven bij Zuid.

Daarbij wil ik wel zeggen dat ik straks met een andere keeper ga uitmaken wie er gaat spelen en die uitspraak heeft niets met hem te maken. Ik moet mijn ding doen en laten zien wat ik kan. Uiteindelijk maakt de trainer de keuze wie er gaat spelen. De trainer heeft mij niks beloofd en dat is ook het laatste wat ik van hem heb gevraagd. Aan mij de taak om mijn uiterste best te doen om wekelijks van vaste waarde te zijn voor het team.

Nog even vooruitkijkend. Wat is jouw ultieme ambitie? Wil je op termijn nog altijd de stap naar een hoger niveau maken? Is Eemnes voor jou een tussenstation, of zie je jezelf hier ook zomaar twee of drie seizoenen onder de lat staan? Stel dat zich over een paar jaar de kans voordoet om tweede keeper te worden bij een ambitieuze Derde Divisie-club, kies je dan voor dat hogere niveau of blijft voor jou één ding het belangrijkste: wekelijks als eerste keeper spelen, ongeacht op welk niveau?

Ik begrijp je vraag, maar ik wil niet op de zaken vooruitlopen. Ik heb met een doel de overstap gemaakt naar Eemnes en dat is vlieguren maken. Ik ga er open in en weet zeker dat ik het naar mijn zin ga hebben met die gasten daar. Daarbij staan de groep en de club op nummer één en zie ik wel wat er in de jaren daarna volgt.

Ik heb geroepen dat ik ooit wil terugkeren bij Zuidvogels als eerste keeper. Wanneer dat is en of die optie er überhaupt komt, is afwachten. Voor nu is dat ook onbelangrijk. Ik ben nu lid van Eemnes en kijk ernaar uit om daar te starten!

Tot slot geven we je graag het laatste woord.

Ik heb geen kans gehad om iets te schrijven naar de leden en dan vooral de vrijwilligers van Zuidvogels. Dat doe ik hierbij graag. De mensen die zich inzetten voor de club verdienen een groot compliment. Zonder jullie is er geen Zuidvogels. Blijf naar elkaar omkijken en vooral veel plezier maken met elkaar. Ik zie jullie hopelijk snel weer.

Ik wil William bedanken voor de uitnodiging voor dit interview. Ik zie jullie aankomend seizoen graag langs de lijn en ik wens iedereen een fijne zomer. Tot snel!