Ferry Marks(Victoria) HJO aan het woord over zijn functie en toekomst.

Voor de jaarwisseling zochten wij Ferry Marks huidig HJO bij Victoria even op. Sinds hij als trainer stopte bij het inmiddels ter ziele zijnde FC Hilversum werkt hij nu in de luwte maar is de ambitie er nog om hoofdtrainer te worden? Lees zijn verhaal.

Twee seizoenen geleden besloot hij het even over een andere boeg te gooien. Na jaren langs de lijn te hebben gestaan als hoofdtrainer, stapte hij binnen het voetbal in een nieuwe rol: Hoofd Jeugdopleiding bij Victoria. Geen vooraf uitgestippeld plan, maar een keuze die ontstond in een periode van verandering. In de week dat hij vertrok bij FC Hilversum werd hij gebeld door Martin Langhout met de vraag of hij iets voor Victoria wilde betekenen. In het eerste gesprek met de technische commissie werd hem direct de rol van HJO voorgelegd. Iets waar hij zelf nog nooit serieus over had nagedacht, maar met het oog op zijn VC4 / UEFA A-opleiding voelde het als waardevolle extra bagage. Bovendien had hij al tien jaar als hoofdtrainer gewerkt en sprak het hem aan om eens vanuit een andere invalshoek binnen een grote club mee te kijken, op alle niveaus.

Die overstap kwam na een intensieve periode bij FC Hilversum, een club die inmiddels helaas niet meer bestaat. Met zichtbaar gevoel spreekt hij daarover. Het verdwijnen van de club raakt hem vooral vanwege de mensen die er vaak hun hele leven rondliepen en alles over hadden voor hun vereniging. Zijn eigen periode daar omschrijft hij echter als enorm mooi en succesvol. Vijf jaar lang werd er hard gewerkt en veel bereikt. In de coronajaren stond het elftal telkens bovenaan, maar promotie bleef uit. Direct na corona volgde alsnog het kampioenschap en de promotie, met een fantastische ploeg en een hechte groep. Het laatste seizoen voelde als een teleurstelling; vanaf het begin ging er veel mis, vooral buiten het veld. Juist dat maakte het zo jammer, omdat er iets moois stond. Toch overheerst trots. De positieve én negatieve ervaringen hebben hem gevormd als trainer en mens. Het werken met een lastige groep bracht veel leerpunten met zich mee en achteraf kijkt hij met voldoening terug op vijf intense jaren.

De rol als HJO betekende een totaal andere dynamiek. Waar hij gewend was te leven van wedstrijd naar wedstrijd, draaide het nu om beleid, structuur en ontwikkeling. In het begin was dat wennen. Hij stond nog steeds veel op het veld, maar met een andere blik. Naarmate hij alle trainers, spelers en teams beter leerde kennen, voelde hij zich steeds meer op zijn plek. Het begeleiden van trainers en spelers was niet nieuw voor hem, maar zijn visie werd in deze functie wel verder aangescherpt. Hij gelooft sterk in het laten nadenken van mensen. Waarom doe je wat je doet, en wat levert het op? Als een trainer dat zelf helder heeft, kan hij het ook beter overbrengen op zijn spelers. Opleggen ziet hij niet als de juiste weg; creativiteit moet behouden blijven, anders maak je spelers en trainers afhankelijk en passief.

Ook de minder leuke kanten van het vak horen erbij. Gesprekken met ontevreden ouders zijn onderdeel van zijn takenpakket en die gaat hij niet uit de weg. Eerlijkheid staat daarbij voorop, ook als die niet altijd populair is. Wat hem het meest raakt, zijn de gesprekken met jonge spelers van twaalf tot vijftien jaar die een elftal lager worden ingedeeld. Dat blijft lastig en is zonder twijfel het zwaarste onderdeel van de functie.

Naast zijn rol bij Victoria runt hij zijn eigen bedrijf, volgt hij de intensieve UEFA A-opleiding en loopt hij stage bij het eerste elftal, waar hij als assistent betrokken is bij trainingen en wedstrijden. Het is veel, erkent hij, maar hij is niet anders gewend. Voor het thuisfront is het zwaarder. Hij is vaak van huis en beseft dat hij daarin enorm wordt gesteund door zijn vrouw Nicole, die thuis alles in goede banen leidt met de kinderen.

De UEFA A-opleiding ervaart hij als leerzaam en inspirerend. Met een sterke groep medecursisten en een goede docent reist hij het hele jaar langs topamateurclubs. Hij ziet hoe clubs werken, hoe innovaties steeds meer hun intrede doen en hoe alles tot in detail wordt geanalyseerd en vastgelegd. Zijn kijk op voetbal is niet fundamenteel veranderd, maar hij voegt voortdurend nieuwe inzichten toe aan zijn eigen visie.

Als het gaat om zijn bijdrage aan de jeugdopleiding blijft hij bescheiden. Victoria stond al goed aangeschreven voordat hij er begon. De faciliteiten zijn uitstekend en de organisatie staat stevig. Dat teams nu op een iets hoger niveau spelen dan twee jaar geleden is mooi om te zien, maar hij benadrukt dat dit het resultaat is van een gezamenlijke inspanning. Wat hem vooral aanspreekt is de aandacht voor de allerkleinsten. De basis die daar wordt gelegd, vormt de rode draad door de hele opleiding.

Na twee seizoenen in deze rol is zijn conclusie helder. Hoe waardevol en leerzaam de periode bij Victoria ook is geweest, het vuur langs de lijn is nooit verdwenen. Hij heeft het hoofdtrainerschap gemist en wil komend seizoen weer voor de groep staan. Zijn ambitie ligt minimaal in de eerste klasse, met een stille hoop richting de vierde divisie. Er zijn wat contacten, maar niets is nog concreet. Wat wél duidelijk is, is zijn gretigheid. Hij weet wat hij kan en staat te popelen om bij een nieuwe club weer iets moois op te bouwen.

Tot slot blijft hij jonge trainers graag iets meegeven. Denk na over wat je zelf als speler leuk vond, zegt hij. Lange besprekingen en veel stilstand op het trainingsveld waren toen ook niet aantrekkelijk, dus doe dat je spelers niet aan. Die fouten heeft hij zelf ook gemaakt. Plezier staat altijd voorop, want daar komen uiteindelijk ook de prestaties uit voort. Blijf dicht bij jezelf, laat je niets aanpraten en houd vast aan je eigen visie. Dat is volgens hem de weg die het verst brengt.

Ferry, dank dat je ons uitgebreid te woord hebt gestaan en dat er inderdaad een mooi club jouw pad mag kruizen!