Zoekresultaten
Doorzoek deze website
2971 resultaten gevonden met een lege zoekopdracht
- 10-11-2026, topscorer van de week 7
Een hattrick maken is geweldig. Drie keer raak, de wedstrijdbal onder de arm en de complimenten in ontvangst nemen. Maar Tim Wakkermans dacht deze week blijkbaar: daar kunnen er best nog twee bij! Met vijf doelpunten nam hij de volledige productie van Brederodes voor zijn rekening in de 5-1-zege op Kismet. Een ongelooflijke prestatie, al begint scoren bij Tim dit seizoen bijna een gewoonte te worden. De ene na de andere bal verdwijnt achter de vijandelijke doelman. Je zou haast denken dat hij pas tevreden naar huis gaat als het scorebord zijn naam niet meer kwijt kan! Tim is bezig aan een indrukwekkende reeks en laat vrijwel wekelijks zijn scoringsdrift zien. Zijn achtervolgers doen hun uiterste best, maar deze week trekt hij opnieuw de titel Topscorer van de Week naar zich toe. En bepaald niet voor het eerst! Vijf keer raak, opnieuw de hoofdrol en weer een uitverkiezing erbij. Tim Wakkermans staat aan en voorlopig heeft niemand de uitknop gevonden!
- Marks facilitaire dienstverlening sterrenteam 7
Sterrenteam 7: de brievenbus heeft het begeven! We hadden zaterdagavond net de eerste uitslagen verwerkt toen er op het hoofdkantoor werd aangebeld. Nou ja, aangebeld… iemand probeerde met een wedstrijdrapport de voordeur uit zijn scharnieren te slaan. “Deze moet erin! Als jullie dát niet gezien hebben, kunnen jullie beter een platform over sjoelen beginnen!” Goedenavond, beste waarnemer. Ook een kopje koffie? Het was weer zo’n weekend. Verrassende uitslagen, prachtige prestaties en spelers die ver boven zichzelf uitstegen. Normaal gesproken verdwijnen voetballers na het douchen richting kantine, maar een aantal stond zaterdagavond nog gewoon aan de hemel. Wie naar de Grote Beer zocht, zag vermoedelijk een rechtsback die net zijn beste wedstrijd van het seizoen had gespeeld. Onze waarnemers hadden het er druk mee. Rapporten kwamen binnen met uitroeptekens, onderstreepte namen en aanbevelingen waar een bondscoach zenuwachtig van zou worden. Eén naam was zó dik omcirkeld dat we de andere kant van het papier ook niet meer konden lezen. Maar liefst zestien sterren werden aangedragen. Daar moest onze keuzeheer dus mee aan de slag. Koffie erbij, leesbril op en de deur op slot. Vooral dat laatste bleek een uitstekende tactische ingreep. Want enthousiasme is prachtig, maar inmiddels hebben sommige waarnemers de onderhandelingstechnieken van een spelersmakelaar overgenomen. “Hij hoeft niet per se in de basis, hoor. Zolang hij maar begint en negentig minuten blijft staan.” We nemen uiteraard ieder rapport serieus. Wie heeft uitgeblonken? Wie trok zijn ploeg over de streep? Wie bleef overeind toen de rest even dacht dat balverlies een verplicht onderdeel van het spel was? Dáár kijken we naar. En als een waarnemer twijfelt tussen meerdere spelers, gaan we niemand op goed geluk voortrekken. Bij twijfel niet oversteken, ook niet met een aanvoerdersband om. Opvallend was dat onze waarnemers deze week vooral hun vizier op centrale verdedigers hadden gericht. Er kwam bijna een kruiwagen vol leiders van de laatste linie binnen. Spelers die uitblonken in hun duels, hun verdediging organiseerden en ook aan de bal belangrijk waren. Om al die sterke prestaties een plek te geven, schuiven we enkele van deze verdedigers in ons Sterrenteam door richting het middenveld. Hun uitverkiezing hebben ze uiteraard verdiend met hun optreden op hun eigen positie. Vervolgens begon het schuiven. Een ster een linie naar voren, een ander iets meer naar binnen. Op het tactiekbord ontstond een opstelling waarvoor de tegenstander inmiddels een extra trainersoverleg heeft aangevraagd. “Maar volgens onze analyse stond die toch ergens anders?” Klopt. Die analyse kan bij het oud papier. Ook vanaf de sterrenbank blijft er genoeg te vrezen. Voetbal is oorlog, zei de Generaal ooit. Bij ons blijft het de allerbelangrijkste bijzaak, al zou je dat aan het gebonk op de voordeur niet altijd zeggen. Uiteindelijk draait dit elftal om iets heel moois: spelers die hun ploeg, hun club en de mensen langs de lijn een prachtige voetbalmiddag hebben bezorgd. De rapporten zijn gelezen, de knopen zijn doorgehakt en de waarnemers mogen weer naar huis. Tijd om de zestien sterren van Sterrenteam 7 aan jullie voor te stellen! Op doel. Wesley v.d. Helm (Nederhorst) Als keeper kun je het voortdurend druk hebben of een tijdje nauwelijks in actie hoeven komen. Maar zodra het erop aankomt, moet je er staan. Wesley van der Helm begreep die opdracht zaterdag uitstekend: wat er ook richting zijn doel kwam, hij hield de deur dicht. Terwijl zijn ploeggenoten aan de andere kant driemaal raak schoten, bewaakte Wesley zijn doel met volle overtuiging. Een clean sheet voor de keeper en drie doelpunten voor de ploeg: zo verdeel je de taken! Een heerlijke overwinning om samen te vieren, met Wesley als betrouwbaar sluitstuk. De nul bleef van hem, het feest was van heel Nederhorst! Wat een achterhoede: hier komt geen spits voor zijn plezier! Echte links- en rechtsbacks? Daar doen we deze keer niet moeilijk over. We hebben vooral centrale verdedigers opgesteld, keurig verdeeld over links en rechts. En alsof dat nog niet genoeg zekerheid biedt, staan er op het middenveld ook nog een paar jongens die normaal gesproken achterin de deur op slot houden. De boodschap is duidelijk: hier valt héél weinig te halen! Voor onze zevende groepswedstrijd om de VMN Cup staat er dus een ploeg die verdedigend van geen wijken weet. Wie door de eerste muur komt, loopt tegen de volgende aan. Onze keeper kan waarschijnlijk een klapstoeltje meenemen, al verwachten we wel dat hij bij een terugspeelbal even opstaat. Een tegengoal? De tegenstander mag vooraf schriftelijk een aanvraag indienen. Behandelingstermijn: minimaal negentig minuten! Dave de Gooijer (Kockengen) De waarnemer zag Dave tegen VIOD uitblinken. De beul achterin maakt het menig fysieke spits lastig en liet ook deze middag zien waarom hij dit seizoen dé leider van de laatste linie is. Met zijn hoge intensiteit en duelkracht stond hij zijn mannetje. De spits van VIOD zal hem voorlopig niet vergeten. Waar hij ook opdook, Dave was er al. Even vrijlopen? Dan moest hij waarschijnlijk eerst schriftelijk toestemming aanvragen! Niet voor niets werd Dave uitgeroepen tot man van de wedstrijd. Het slot op de schuur van Kockengen en de sleutel zat stevig in zijn eigen broekzak! Vincent Peek (SV Baarn) Een voet ertussen, een kopduel winnen of precies op tijd ingrijpen: Vincent was deze wedstrijd de rots in de branding bij SV Baarn. Als linker centrale verdediger gaf hij zijn tegenstanders nauwelijks ruimte. Over de grond én in de lucht was hij onklopbaar; volgens de waarnemer verloor hij geen enkel duel. Ook met de bal aan zijn voet was Vincent belangrijk. Met zijn passing leidde hij meerdere aanvallen in en hielp hij zijn ploeg vooruit. Verdedigen, overzicht houden en vervolgens de juiste oplossing vinden: het kwam allemaal samen. Zijn broertje mag dan de aanvoerdersband dragen, Vincent liet zien dat leiderschap niet alleen om je bovenarm zit. Hij nam het elftal op sleeptouw en gaf met zijn optreden het goede voorbeeld. Een ijzersterke wedstrijd en een dik verdiende plek in ons Sterrenteam! Jordey Buitenhuis (DOSC) Jordey liet tegen HDS zien hoeveel rust en vertrouwen een sterke centrale verdediger zijn ploeg kan geven. Positioneel stond hij uitstekend, in de persoonlijke duels was hij moeilijk te kloppen en met zijn zuivere passing verzorgde hij de opbouw van achteruit. Hij gaf leiding aan de DOSC-achterhoede en speelde met de overtuiging van een ervaren verdediger. Alsof dat nog niet genoeg was, nam hij ook de belangrijke 1-0 voor zijn rekening. Achterin de boel bewaken en voorin de wedstrijd openbreken: daarmee drukte hij nadrukkelijk zijn stempel op deze middag. Samen met zijn ploeg hield hij vervolgens de nul en stapte hij met een overtuigende 4-0-overwinning van het veld. Een optreden waarin overzicht, duelkracht en voetballend vermogen samenkwamen. Jordey heeft zijn plek in ons Sterrenteam dubbel en dwars verdiend! Wen Stuyfzand (Jonathan) Als je als team een goede wedstrijd speelt, veel energie levert, wint én de koppositie overneemt, zijn er genoeg kandidaten voor de titel ster van de week. Alleen: wie kies je? Spits Dani met zijn hattrick? Of de keeper, die zelfs een assist op zijn naam schreef? Tegen PVCV viel, net als in de voorgaande weken, Wen Stuyfzand op. Na de bekerwedstrijden kreeg hij een plek op de rechtsbackpositie. Dat zal even wennen zijn geweest voor iemand die de afgelopen twee seizoenen steevast als centrale verdediger speelde. Maar waar je Wen ook neerzet, één ding is zeker: zijn directe tegenstander gaat een lastige middag tegemoet. Vorige week verhuisde hij zelfs noodgedwongen van rechtsback naar linksback, maar ook daar paste hij zich zonder moeite aan. Tegen PVCV kreeg hij de taak om de beste aanvaller van de tegenstander uit te schakelen. Ook in die opdracht slaagde hij. Als je daarnaast aan de bal steeds de juiste keuzes maakt, verdien je een plek in dit Sterrenteam! Middenveld. Wat een middenveld hebben we hier staan! Stofzuigers, balafpakkers en kilometervreters, maar óók jongens met voetbalintelligentie en een flinke dosis vernuft. Ze veroveren de bal, bewaren het overzicht en hebben de oplossing vaak al gezien voordat de tegenstander doorheeft dat hij een probleem heeft. Zoals gezegd hebben we enkele centrale verdedigers een linie naar voren geschoven. Een beetje extra zekerheid kan geen kwaad, maar zonder het aanvalsspel uit het oog te verliezen. Deze jongens kunnen veel meer dan tegenhouden: ze lezen het spel, stappen met de bal aan de voet in en weten precies wanneer ze vooruit kunnen spelen. De deur achter zich dichttrekken en ondertussen de voordeur bij de tegenstander openzetten! Dit zijn de mannen die gaten dichtlopen, duels winnen en vervolgens met één slimme pass de aanval op gang brengen. Altijd aanspeelbaar, voortdurend onderweg en bereid om voor elkaar die extra meters te maken. Hun stappenteller vraagt na afloop zelf om een wissel! Met zoveel werklust én voetballend vermogen zit er een heerlijke motor in dit elftal. Achterin kunnen ze erop vertrouwen, voorin kunnen ze ervan profiteren en langs de lijn kunnen wij er vooral van genieten. Tegen dit middenveld speel je geen negentig minuten: daar loop je negentig minuten achteraan! Jesse Fedior (DVSU) Jesse ging zaterdag als een echte aanvoerder voorop in de strijd. Met twee belangrijke doelpunten gaf hij DVSU een flinke duw in de goede richting, maar zijn bijdrage ging verder dan alleen scoren. Hij bracht energie, bleef dreigend en werkte hard voor zijn ploeggenoten. Met zijn snelheid en goede schot maakte Jesse het de tegenstander bijzonder lastig. Daarbij verloor hij het teambelang geen moment uit het oog. Zelf toeslaan als het kan, het werk voor een ander opknappen als het moet: zo liet hij zijn leiderschap spreken. Zijn blessure lijkt inmiddels echt achter hem te liggen. Mooi om te zien dat Jesse zich weer zo kan laten gelden. Een aanvoerder die met zijn spel én inzet het voorbeeld gaf en zijn uitverkiezing meer dan heeft verdiend! Thomas Heideman (SV Houten) Thomas liet tegen VRC zien wat je van een aanvoerder mag verwachten. De centrale verdediger nam de leiding achterin en zorgde er samen met de rest van de defensie voor dat de tegenstander nauwelijks een kans kreeg. Met overzicht en overtuiging gaf hij zijn ploeg het vertrouwen om vooruit te voetballen. Ook in balbezit was Thomas van grote waarde. Met zijn goede passing hielp hij de aanvallen op gang en vlak voor tijd bekroonde hij zijn sterke optreden met de assist op de 0-3. Een mooie beloning voor een verdediger die verder keek dan alleen zijn eigen achterhoede. Achterin betrouwbaar, aan de bal belangrijk en als aanvoerder het goede voorbeeld: Thomas leverde een complete wedstrijd af. Een leider op wie SV Houten kon bouwen en die een plek in ons Sterrenteam dik heeft verdiend! Yero de Bruijn (IJFC) Voor de 3e keer op rij wist IJFC een competitiewedstrijd winnend af te sluiten. Ditmaal werd koploper OSM met duidelijke cijfers naar huis gestuurd; 4-2. En ook deze keer was het weer een echte teamprestatie van de mannen van trainer Jesper Stoop. Maar 1 speler sprong er volgens de waarmener, staf en andere kenners duidelijk bovenuit; Yero de Bruijn. Na een uitstapje naar buurman VVIJ waar Yero de Bruijn op hoger nivo in de 19-1 actief was besloot hij samen met Sepp Bakker toch weer terug te gaan naar de club waar alles begon; IJFC. Natuurlijk wel in de wetenschap dat hij zou moeten wennen aan het senioren nivo waar toch hogere eisen worden gevraagd ten aanzien van snelheid, intensiteit, duelkracht, handelingssnelheid, etc. En dat dus wellicht het geduld van Yero op de proef zou worden gesteld. Dat alles is ogenschouw nemend is het wel heel bijzonder zoals de 19 jarige zich de afgelopen wedstrijden zich vast in de basiself heeft weten te spelen. Ook deze wedstrijd speelde de jeugdige Yero met rugnummer 6 als een volleerde “stofzuiger”, fysiek sterk in de duels, ballen veroverend, ruimtes opvullend. Tegen het fysiek OSM ging hij samen met collega middenvelders Robin Kuijer en Justin Colle voorop in de strijd. En zelfs in duels met 2 tegenstanders was hij niet tegen te houden. En kwam hij dan af en toe ten val, opstaan en verder spelen dan was het devies. Al met al een super wedstrijd van Yero waar IJFC de komende jaren nog een hoop plezier van zal krijgen. Voorhoede. Ze mogen er weer zijn, de mannen voorin! Twee van deze smaakmakers geven het seizoen bij hun club al volop kleur en zijn inmiddels vertrouwde gezichten in onze sterrenteams. Opnieuw sprongen zij eruit, opnieuw kwamen de waarnemers bij hen uit. Eén keer uitblinken is mooi, maar steeds weer worden voorgedragen? Dan laat je zien dat je klasse in huis hebt! En de derde aanvaller? Die weet ook allang hoe het voelt om tussen de sterren te staan. In het verleden verdiende hij al meerdere keren een plek in ons sterrenteam en nu laat hij zich opnieuw gelden. Een prachtig trio dus, met dreiging, scorend vermogen en de kwaliteiten om een wedstrijd naar zich toe te trekken. Achterin zit de deur op slot, op het middenveld draait de motor en voorin hebben we de mannen die het verschil kunnen maken. De verdedigers van de tegenpartij mogen de veters nog wel even extra strak trekken: deze sterren komen niet alleen voor de teamfoto! Pascal Charité (Delta Sports’95) Delta Sports’95 heeft zijn draai gevonden. De ploeg gaat steeds beter spelen en ziet dat terug op de ranglijst, waar de weg omhoog is ingezet. Ook tegen CJVV kreeg die opmars een vervolg met een mooie 2-1-overwinning. Een hoofdrol was opnieuw weggelegd voor Pascal. Met beide doelpunten drukte hij zijn stempel op de wedstrijd en hielp hij zijn ploeg aan drie belangrijke punten. Twee keer raak, precies het verschil: Pascal liet weer zien hoe waardevol hij is voor Delta Sports’95. De man is in bloedvorm en blijft dat met zijn prestaties onderstrepen. Zijn ploeg stijgt, hij schittert mee. Ook zijn uitverkiezing voor het zevende Sterrenteam is dan ook meer dan verdiend! Tim Wakkermans (Brederodes) Vijf doelpunten. Alle vijf van Tim. Je kijkt naar de uitslag, vervolgens naar de doelpuntenmakers en controleert voor de zekerheid of iemand niet per ongeluk dezelfde naam is blijven plakken. Maar nee: Brederodes won met 5-1 van Kismet en Tim nam de volledige productie voor zijn rekening! Hij nam zijn ploeg bij de hand en liet pas los toen de buit binnen was. Eén keer scoren is mooi, een hattrick is bijzonder, maar álle vijf de treffers maken? Dan heb je een middag waar nog lang over wordt nagepraat. Tim is on fire. Wat hij tot dusver laat zien, maakt hem dé ontdekking van het seizoen. En net wanneer je denkt dat hij de aandacht inmiddels wel heeft getrokken, doet hij er doodleuk vijf doelpunten bovenop. Zijn uitverkiezing? Daar hoefde de keuzeheer deze keer geen seconde over na te denken! Gino Postma (ASV’65) In het voetbalmetropool Ankeveen heeft Gino zijn draai helemaal gevonden. Tegen TABA bleef hij met zijn diepgang, dreiging en constante druk naar voren de verdediging bezighouden. Even rustig ademhalen zat er voor zijn tegenstanders nauwelijks in. Gino maakte zelf twee doelpunten en leverde ook de assist op de 3-1. Daarmee stond zijn handtekening onder alle Ankeveense treffers. De waarnemer hoefde dan ook niet lang na te denken: dit was de absolute uitblinker van de middag! De ster van Ankeveen, zo luidde het oordeel. Dat komt mooi uit, zo naast de kerk. Daar kunnen ze de kerstster voorlopig nog even op zolder laten liggen: Gino zorgt al voor voldoende schittering. Een heerlijke wedstrijd en een meer dan verdiende uitverkiezing! Sterrenbank We zeggen het met plezier nog maar eens: op onze sterrenbank zitten géén mindere sterren. Misschien schitteren deze vijf straks zelfs wel het felst! Een plek bij de wissels doet niets af aan hun uitverkiezing. Ook zij hebben zich bij hun club laten zien en hun plaats in dit gezelschap dik verdiend. We kunnen nu eenmaal maar met elf beginnen, maar al onze sterren komen in actie. Deze vijf krijgen minimaal de tweede helft de kans om hun kwaliteiten te tonen en bij eventuele blessures mogelijk al eerder. Ze hoeven dus alleen iets langer warm te lopen. Al vermoeden we dat ze na tien minuten al voor de derde keer aan de trainer vragen: ‘Mogen we al?’ En wat een heerlijk vooruitzicht: straks komen er vijf frisse, gretige spelers binnen de lijnen die de wedstrijd nóg meer kleur kunnen geven. Nieuwe energie, nieuwe dreiging en opnieuw handenvol werk voor de tegenstander. Onze sterrenbank? Daar zit het verschil alvast klaar! Samet Aslan (Cobu Boys) Een stadsderby vraagt om spelers die opstaan en vooropgaan in de strijd. Samet begreep dat maar al te goed! Als nummer zes was hij nadrukkelijk aanwezig in de Amersfoortse ontmoeting met Amsvorde. Met zijn inzet, strijdlust en sterke spel op het middenveld leverde hij een belangrijke bijdrage aan de overtuigende 0-4-overwinning van Cobu Boys. Samet liet zien wat zo’n derby vraagt en gaf daarin het goede voorbeeld. Dat ontging ook onze Amersfoortse waarnemer niet: een verdiende uitverkiezing voor een middenvelder die zich volop liet gelden! Mo El Baaouti (Saestum) Er stond geen rem op Mo in deze Zeister derby! De aanjager van Saestum verslond kilometers, won al zijn duels en bleef maar energie in de wedstrijd leggen. Toen bij Patria Mo Hazzat na rust binnen de lijnen kwam, hield hij ook hem uitstekend uit de wedstrijd. Zijn inzet werkte aanstekelijk: Mo ging voorop en nam zijn ploeg mee in de strijd. Precies de mentaliteit die je in een derby wilt zien! Met drie punten op zak stapte hij van het veld, als verdiende uitblinker. De tank mocht na afloop leeg zijn, zijn middag was meer dan geslaagd! Dayley Kers (DESTO) Bij Dayley lijkt de voetbalhonger nog lang niet gestild. De 36-jarige DESTO-speler liet na zijn goede wedstrijd tegen Focus opnieuw zien hoeveel waarde hij voor zijn ploeg heeft. Met twee doelpunten drukte hij zijn stempel op de wedstrijd, maar zijn bijdrage ging verder dan alleen het afronden. Bij veel aanvallen was Dayley betrokken, vol energie en met de gedrevenheid van iemand die nog iedere zaterdag iets wil laten zien. Ervaring is mooi, maar je moet het op het veld wel blijven waarmaken. En precies dat doet hij. Een verdiende uitverkiezing tot man van de wedstrijd en een diepe buiging voor een voetballer die bewijst dat kwaliteit en spelplezier geen houdbaarheidsdatum kennen! Mohammed Massouidi (SV Zeist) In het Zeister bos wees Mohammed zijn ploeg de weg naar een mooie thuisoverwinning op FC Oudewater. Met twee doelpunten en een fraaie assist was hij bij alle Zeister treffers betrokken. Zelf tweemaal de trekker overhalen en ook nog een ploeggenoot in stelling brengen: Mohammed had een hoofdrol in de goede zaken die SV Zeist deed! Zijn inzet en strijdlust vormden de basis, maar vooral zijn voetballende vermogen gaf de doorslag. hij bracht dreiging, had oog voor zijn medespelers en koppelde zijn kwaliteiten aan het rendement waar een ploeg op zo’n middag naar verlangt. Hard werken én het verschil maken met de bal aan de voet: een combinatie waar ze in het Zeister bos graag voor applaudisseren. Een meer dan verdiende plek in ons Sterrenteam! Cornee v.d. Kolk (VOP) VOP denderde met een overtuigende 6-1-overwinning over SVM Maartensdijk heen, met Cornee als onvermoeibare aanjager. Negentig minuten lang werkte hij zich het apenzuur en bleef hij met zijn diepgang voor dreiging zorgen. Vooral in de omschakeling was het een genot om te zien hoe hij de ruimte opzocht en zijn ploeg daarmee mogelijkheden bood om door te stoten. Cornee was nadrukkelijk aanwezig en liet zien hoe waardevol het werk zonder bal kan zijn. Steeds weer die loopactie, steeds weer de bereidheid om meters voor het team te maken. Een prestatie waarin werklust en voetballende dreiging prachtig samenkwamen. Onze ster van het veld en een meer dan verdiende aanwinst voor dit team!
- Van EURO 2000 tot zijn geliefde ’t Gooi: Jan Willem Hoogendoorn heeft het allemaal meegemaakt
Jan Willem, als iemand een boek zou kunnen schrijven over een leven vol voetbal, bestuurswerk, vrijwilligerswerk en bijzondere ervaringen binnen de KNVB, ben jij het wel. We willen daarom uitgebreid terug naar het begin, maar ook stilstaan bij jouw visie op het hedendaagse voetbal en de belangrijke rol die je nog altijd op de achtergrond vervult. Laten we beginnen met een korte kennismaking. Wanneer en waar ben je geboren, waar woon je tegenwoordig, wat heb je in het dagelijks leven voor werk gedaan en hoe ziet je thuissituatie eruit? Ik ben geboren in Den Haag op 25 april 1951, heb mijn jeugd doorgebracht in Den Helder en ben daarna verhuisd naar Hilversum. Via een periode in Sliedrecht ben ik alweer vele jaren woonachtig in Hilversum, de geboorteplaats van mijn echtgenote Wil. Onze twee dochters Marlous en Angela zijn getrouwd en al vele jaren het huis uit. We hebben twee lieve kleinkinderen: Quinty (18) en Hunter (12). Dus we zijn tegenwoordig heerlijk met z’n tweeën. Bij welke vereniging stond jouw voetbalwieg en waarom juist daar? Werd het voetbal vanuit huis gestimuleerd, of waren het vooral vriendjes uit de buurt die jou meenamen naar de club? In Den Haag ging ik vanaf mijn 6e met mijn vader mee naar wedstrijden en toernooien bij ADO Den Haag en Scheveningen Holland Sport. Verder voetbalde ik altijd veel op de lagere school en in de buurt. Als pupil werd mijn eerste club ADO, maar dat duurde maar kort, aangezien we naar Den Helder gingen verhuizen. Mijn vader zat bij de marine. Ik woonde in Nieuw Den Helder en daar zaten drie of vier verenigingen. Ik ging bij HRC voetballen (later gefuseerd met Helder). Behalve dat een aantal jongens uit mijn klas daar speelde, hadden ze ook de mooiste accommodatie met een hele grote tribune. Welke herinneringen komen als eerste bij je boven wanneer je terugdenkt aan je jaren als jeugdvoetballer? Was voetbal toen vooral onbezorgd plezier en heb je nog contact met jongens met wie je destijds samen op het veld stond? Eigenlijk alleen leuke ervaringen; ik had ook altijd plezier in trainen en speelde natuurlijk het liefst wedstrijden. Ik had er als pupil wel een hekel aan om tegen de verenigingen op Texel te gaan spelen. Fietsen op de boot en dan meestal in de regen en met wind tegen knokken tegen stevige eilanders, vaak verliezen en dan, met weer wind tegen, terug naar de boot. De leukste periode was in de A-junioren; HRC speelde in de interregionale competitie met tegenstanders zoals Volendam en Alkmaar ’54. Met de eigen bus van de vereniging gingen we door heel Noord-Holland. We speelden op zondag. Ik herinner me nog een uitwedstrijd tegen Alkmaar ’54 waarbij we een voorwedstrijd voor het 1e speelden. In de 1e helft waren er 50 toeschouwers; in de 2e helft liep het vol tot 2.000 kijkers. Uit die tijd heb ik geen contacten meer met teamgenoten; wij verhuisden op mijn 18e, onmiddellijk na afloop van de competitie en de afronding van de hbs, naar Hilversum. Hoe verliep de stap vanuit de jeugd naar het seniorenvoetbal? In welk elftal begon je, op welke positie speelde je en werd je destijds gezien als een groot talent of moest je het vooral hebben van inzet en doorzettingsvermogen? Mijn buurman Pim Ooms in Hilversum was trainer van het 1e van Rugby Club Hilversum; tevens was hij coach van het Nederlandse rugbyteam. Hij adviseerde mij naar HVV ’t Gooi te gaan, maar haalde me wel over eerst 6 weken bij de RCH te gaan trainen. Wellicht, dacht hij, vond ik rugby leuker dan voetballen. Nou, dat was zeker niet het geval, maar ik begon de voetbalcompetitie met een geweldige conditie! Ik begon dus bij HVV ’t Gooi, kende verder niemand, niemand kende mij en door de TC werd ik ingedeeld in de zgn. B-selectie. In die tijd waren er een stuk of 10 seniorenteams bij ’t Gooi. Ik speelde in het 3e en 4e en heb enkele wedstrijden in het 2e gespeeld. Ik was middenvelder: hard werken, lekker schoffelen, wel een aardige techniek, maar zeker geen talent om hoger te spelen. Kun je ons meenemen door jouw verdere loopbaan als seniorenvoetballer? Welke wedstrijden, prestaties, trainers of ploeggenoten zijn je altijd bijgebleven en wanneer kwam uiteindelijk het moment waarop je zelf stopte? Toen ik 26 of 27 was, verhuisden we naar Sliedrecht. V.v. Sliedrecht was een grote en hoog spelende vereniging (op zondag in de KNVB); op zaterdag waren er een paar elftallen in de afdeling Dordrecht. Ik heb een paar jaar in het 1e team gespeeld, dat toen in de laagste klasse van de afdeling speelde. Terug in Hilversum heb ik me weer aangesloten bij ’t Gooi. Toen speelde ik vooral in vrienden- en seniorenteams met bijvoorbeeld Theo van Sas, Wim Huik, Johan Janssen, Frits Doesburg, Martin Frank, Marcel Davidson, Fred van Sas en Willem Andriessen. Geweldige leiders als Frans de Kemp en Dirk van Eijck. Op mijn 45e kreeg ik een kruisbandblessure en 2 jaar later dezelfde blessure aan mijn andere been. Ik heb daarna nog een paar jaar gevoetbald, maar ben op mijn 52e gestopt. Toen ben ik nog ongeveer 20 jaar scheidsrechter geweest. Wel een KNVB-badge, maar ik ben altijd verenigingsscheidsrechter voor ’t Gooi geweest. Ik weet dat ik tegen scheidsrechters altijd knap vervelend kon zijn, dus ik had wat goed te maken. Naast het voetbal had je een drukke maatschappelijke loopbaan. Waaruit bestonden jouw dagelijkse werkzaamheden en hoe lukte het om je werk te combineren met het voetbal en alle andere functies die je in de loop der jaren ging vervullen? Ik heb heel lang voor ABN AMRO gewerkt, in commerciële functies en managementfuncties. Ik was inmiddels bestuurslid bij ’t Gooi, waar de verhuizing van sportpark Soestdijkerstraatweg naar Berestein een flink project was voor het bestuur en de bouwcommissie. Later was ik CFO en CEO van dochterbedrijven van AAB. Ik had voor de functie binnen de KNVB goedkeuring van de RvB van AAB gehad en ook support om daar voldoende tijd aan te kunnen besteden. Maar het ging vooral om efficiënt met mijn tijd en agenda omgaan. Ook toen waren de digitale mogelijkheden al fors aan het toenemen. En mijn Wil steunde mij hier heel goed bij; ik kreeg alle ruimte, maar ook het gezin met twee opgroeiende dochters en vriendjes kwam wellicht soms wat aandacht van mij tekort. Op een bepaald moment kwam je bij de KNVB terecht. Hoe ontstond dat contact, welke functies heb je daar precies bekleed en welke verantwoordelijkheden kwamen daarbij kijken? Ik had als bestuurslid van ’t Gooi al contact met een aantal KNVB’ers. Ik werd benaderd door een oud-medewerker van me die voorzitter was van het toenmalige zgn. KNVB Amateurvoetbalparlement, bestaande uit de afgevaardigden/vertegenwoordigers van de verenigingen. Een flinke reorganisatie van het amateurvoetbal binnen de KNVB was toen aan de orde. Men zocht voor het bestuur AV enkele nieuwe bestuursleden, die tevens lid van het bondsbestuur (AV/BV) zouden worden, waarbij met name ‘vers bloed’ een rol speelde. Niet iemand die al in allerlei KNVB-geledingen had gefunctioneerd, maar iemand die volledig blanco kon instappen. Als penningmeester van AV en het bondsbestuur was ik vanaf 1996 verantwoordelijk voor de financiën, maar ook voor sponsoring, automatisering, verenigingsondersteuning, het Sport Medisch Centrum en de vastgoedstichting waarin het KNVB-complex in Zeist was ondergebracht. Tevens werd ik samen met mijn collega-penningmeester Gerard Bouwer van BV penningmeester van de Stichting EURO 2000, voor het door België en Nederland te organiseren EK. Verder was ik de vaste Head of Delegation van het Nederlands elftal O17. Die functie heb ik overigens na mijn aftreden uit het KNVB-bestuur in 2008 op verzoek van het KNVB-bestuur nog een aantal jaren vervuld, waarbij we in 2018 (Engeland) en 2019 (Ierland) Europees kampioen met O17 werden. Bij beide toernooien was Brian Brobbey de topscorer. Wat trok jou zo aan in het bestuurlijke en organisatorische gedeelte van het voetbal? Was dat een bewuste ambitie, of ben je er zoals zoveel vrijwilligers eigenlijk vanzelf ingerold omdat iemand je op het juiste moment vroeg? De vraag aan mij was voor mezelf heel verrassend, maar na goed nadenken vond ik het een mooie uitdaging. De nieuwe structuur binnen AV was interessant, waarbij natuurlijk niet alle neuzen dezelfde kant op stonden. Ook aan de relatie tussen AV en BV moest het nodige verbeterd worden. Maar als verenigingsbestuurder had ik ook een redelijk goed beeld van de KNVB-organisatie. In mijn ogen werd het tijd om in de organisatie tot een andere structuur te komen, waarbij de rollen en verantwoordelijkheden tussen directieprofessionals en bestuurders moderner opgezet moesten worden. Via een aantal tussenstappen in de afgelopen 20 jaar is de huidige organisatie van de KNVB mijns inziens een geslaagd voorbeeld: directie/bestuurders vormen met de bondsvoorzitter het bondsbestuur; vele bestuurslagen zijn opgedoekt of omgezet in een RvC of RvT. Er is een steeds verdere en goede integratie van AV en BV. Maar ook de organisatie van het EK in Nederland en België was een unieke gelegenheid. Ik heb er veel van geleerd: een geweldige ervaring en een groot positief exploitatieresultaat. Je bereikte samen met Michael van Praag de eindronde in de strijd om het bondsvoorzitterschap. Hoe heb je die bijzondere periode beleefd en waarom stelde jij jezelf destijds beschikbaar voor die functie? Dat had wat mij betreft ook met ambitie te maken; tevens was een sturende rol mogelijk in het proces AV/BV. Maar vooral was er een informeel plan ontwikkeld om in de UEFA Exc. Board vanuit Nederland weer de rol van penningmeester te gaan bezetten. In het verleden heeft men via Jo van Marle en Jeu Sprengers gezien dat Nederland hierin een prima en betrouwbare rol kon spelen. Met een aantal belangrijke voetballanden was al informeel wat afstemming geweest. Had je tijdens die verkiezing het gevoel dat je werkelijk een eerlijke kans maakte, of merkte je dat Michael van Praag door zijn bekendheid en zijn verleden als voorzitter van Ajax vanaf het begin een streepje voor had? Kijk je daar met trots op terug, of overheerst soms nog het gevoel dat er meer in had gezeten? Beide kandidaten hadden hun eigen ervaring en plus- en minpunten. Op de dag van de extra bondsvergadering had ik nog een aantal stemmen voorsprong; daar zaten ook enkele 1e-divisieclubs bij. Een paar uur voor de stemming hebben de 1e-divisieclubs in een aparte meeting de verzekering gekregen dat er de eerste jaren geen verplichte degradatie naar het AV zou gaan plaatsvinden. Dat was een heet hangijzer, waarbij toen de verplichting van open competities belangrijk was. Die toezegging kregen ze, mits uiteraard de stem aan de BV-kandidaat werd gegeven. De uitkomst was, gezien het verschil van één stem, teleurstellend voor mij. Maar ook zijn we er, in de jaren daarna, niet in geslaagd de functie van voorzitter van de UEFA binnen te halen. Voorzitter en penningmeester zijn de belangrijkste, bepalende functies in dit orgaan. Mijn Wil was overigens minder teleurgesteld; ik zou immers wat meer thuis zijn. Je bent al zeer lang verbonden aan SC ’t Gooi. Welke bestuurlijke en vrijwillige functies heb je daar door de jaren heen allemaal vervuld en wat doe je tegenwoordig nog voor de vereniging? Ik ben in de periode van onze verhuizing naar Berestein bestuurslid geworden; daarna, rond de viering van het 100-jarig jubileum, voorzitter. Later volgde nog een 2e periode als voorzitter ad interim en ik heb de bestuursactiviteiten afgesloten met drie jaar als secretaris. Ik ben al heel lang actief in de commissie van de Club van 50, opgezet door John de Mol sr., en heb met veel plezier circa 20 jaar gefloten. Door een heupblessure ben ik daar 2 jaar geleden mee gestopt. Ik ben enkele jaren geleden door de ALV benoemd tot erevoorzitter; ik voelde mij daar zéér vereerd mee. Wat betekent SC ’t Gooi persoonlijk voor jou? Is het na al die jaren nog steeds gewoon een voetbalclub, of voelt de vereniging inmiddels als een belangrijk onderdeel van je leven en misschien zelfs als een tweede familie? Voetbal loopt als een rode draad door mijn leven. SC ’t Gooi speelt daar een belangrijke rol in. Het is zeker geen gewone voetbalclub, maar voelt als mijn ‘cluppie’. Voor jouw enorme maatschappelijke en vrijwillige inzet ben je koninklijk onderscheiden en geridderd. Wat deed dat moment met jou? Voelde het als een persoonlijke beloning, of vooral als erkenning voor alle mensen met wie je al die jaren hebt samengewerkt? Ik vond het bondsridderschap van de KNVB (2008) al een enorme eer, maar de koninklijke onderscheiding (2018) is wel van een andere orde. Ik was totaal verrast. En de uitreiking door Pieter Broertjes was een feest voor de hele familie, maar er waren ook vertegenwoordigers van de KNVB en de Zwaluwen Jeugd Actie (ZJA) aanwezig. Het straalt op iedereen af; alleen kun je niets bereiken. Na je pensionering werd je actief binnen ZJA. Wat hield jouw werk daar precies in, welke projecten of resultaten hebben je de meeste voldoening gegeven en waarom besloot je uiteindelijk om ermee te stoppen? Jaarlijks voetbalt de KNVB-jeugd voor de ZJA; dat levert thans circa een half miljoen per jaar op en de opbrengst gaat naar het Prinses Beatrix Spierfonds, Spieren voor Spieren en het Passend Voetbal van de KNVB. Daarnaast kunnen amateurvoetbalverenigingen subsidie aanvragen voor projecten en clinics. Ik was bij de ZJA penningmeester, maar aangezien de ZJA een klein bestuur heeft, zijn de bestuurders ook druk met strategie, marketing en samenwerking met de KNVB. Een aantal jaren geleden hebben we een project gedaan in samenwerking met TOP Oss: het wereldrecord penaltyschieten gevestigd, met vermelding in het Guinness Book of World Records. Een geweldige dag met veel exposure. Daarnaast kijk ik met veel genoegen terug op de samenwerking met de KNVB en de strategie waardoor de opbrengst van de ZJA jaarlijks fors toenam. Ik heb die functie 12 jaar vervuld. In het kader van de Code Goed Sportbestuur is het altijd goed om functies voor een bepaalde tijd uit te voeren. Was stoppen bij ZJA vooral een kwestie van leeftijd en behoefte aan meer vrije tijd, of kwam er een moment waarop je besefte dat je na een leven vol commissies, vergaderingen en verantwoordelijkheden ook weleens zonder agenda wilde genieten? Ik denk dat ik niet zonder een aardig gevulde agenda door het leven wil gaan. Maar het is ook goed om her en der wat af te bouwen. Bij de ZJA ben ik nog bezig met een Project Senioren, om de seniorleden van de KNVB meer bij de actie te betrekken. Alle vroegere jeugdspelers kennen nog het vaantje dat ze bij de bekerwedstrijden van de Zwaluwen ontvingen. Er is door de ZJA al ruim € 12 mln. opgehaald; dit is grotendeels besteed aan wetenschappelijk onderzoek naar spierziektes. Door dit onderzoek zijn er medicijnen mogelijk die met name bij kinderen met een spierziekte voor verbetering kunnen zorgen. De komende maanden volgt daar meer nieuws over. Ben je tegenwoordig werkelijk verlost van alle officiële verplichtingen, of zit je stiekem nog altijd in commissies en weten verenigingen en organisaties je regelmatig te vinden voor advies? Kun jij eigenlijk wel helemaal stilzitten? Stilzitten hoort, zoals gezegd, niet bij mij. Maar wat meer vrije tijd: heel goed. Het belangrijkste project is thans het plan voor de Sport Campus Berestein; dat heeft wel een lange adem nodig. De fusie tussen Hilversum en Wijdemeren geeft wellicht nieuwe kansen. En ik ben nog actief, samen met het bestuur en de RvT, bij het Sport Investeringsfonds Hilversum. Ook daar gaat de fusie mogelijk extra impulsen of kansen voor de sport geven. Stichting MZS heeft nog altijd veel steun aan jou. Je denkt op de achtergrond mee, helpt wanneer er vragen zijn en steunt de stichting met je eigen bedrijf bovendien als topsponsor. Wat spreekt jou zo aan in Stichting MZS en hoe kijk je naar de ontwikkeling en maatschappelijke betekenis van de stichting? Stichting MZS heeft zich formidabel ontwikkeld. En de bijbehorende FB-pagina Voetbal Midden-Nederland gaat heel snel door de 9.000 volgers heen. De doelen van MZS, met name ouderen en kinderen met een beperking, zijn absoluut goed gekozen. En in de samenwerking tussen MZS en ZJA heeft de ZJA gebruikgemaakt van het door MZS ontwikkelde concept om bij een voetbalvereniging een clinic te organiseren voor scholen voor speciaal onderwijs. Dankzij die opzet van MZS worden deze clinics door heel Nederland uitgevoerd. Ik kan iedereen aanbevelen een keer bij zo’n clinic van MZS te gaan kijken; ongelofelijk hoeveel plezier de kinderen hebben aan ons voetbalspelletje. Jij hebt het voetbal door de jaren heen enorm zien veranderen. Welke ontwikkelingen beschouw je als grote vooruitgang en welke waarden, gewoontes of vormen van saamhorigheid zijn volgens jou helaas steeds verder uit het amateurvoetbal verdwenen? De laatste jaren neemt het aantal nieuwe spelregels om het voetbal interessanter en sneller te maken aardig toe. Dat geldt ook voor de spelvormen en competities bij de jeugd. In het AV hebben verenigingen het steeds lastiger op het gebied van vrijwilligers en financiën (denk aan de BOSA-ellende); het gevolg is dat de saamhorigheid verder afneemt. Men is vaak te druk met de dagelijkse zaken van de eigen vereniging. Staat de KNVB tegenwoordig verder van de verenigingen en de individuele leden af dan in jouw tijd? Is de organisatie te groot, te afstandelijk en te bureaucratisch geworden, of hoort die ontwikkeling bij de ingewikkelde tijd waarin we leven? En als jij morgen één punt binnen de KNVB onmiddellijk mocht veranderen, wat zou je dan als eerste aanpakken? Ook in mijn tijd waren dit soort opmerkingen en gevoelens bij verenigingen aan de orde. Net als bij bankkantoren is het niet nodig op vele plekken kantoren te hebben; dat geldt ook voor de KNVB. Ik zou heel secuur kijken naar het aantal verenigingsadviseurs. Dit zijn de belangrijkste medewerkers voor de verenigingen. De afgelopen jaren is het aantal afgenomen, zijn regio’s samengevoegd en zijn er extra taken bijgekomen. Daardoor kunnen ze onvoldoende proactief aan het werk zijn met verenigingen. Kom je tegenwoordig nog bij de KNVB en heb je nog contact met mensen uit die periode, al is het nu vooral op persoonlijke basis? Als jij uiteindelijk terugkijkt op jouw lange leven binnen het voetbal, het bestuur en het vrijwilligerswerk: waarop ben je dan het meest trots en welke boodschap wil je meegeven aan de nieuwe generatie bestuurders en vrijwilligers? De contacten zijn vooral op persoonlijke basis, maar met een aantal mensen heb ik vrij frequent contact. Mijn boodschap aan nieuwe bestuurders en vrijwilligers is meer een oproep: stap in bepaalde functies, waarbij je vooraf goed moet kijken wat de ervaringen in die functies jou kunnen brengen. Ervaring opdoen is belangrijk voor je cv, maar neem je vooral voor om voor een bepaalde periode (3–5 jaar) een functie, taak of job te gaan doen. Je draagt bij aan maatschappelijke ontwikkelingen en je eigen ontwikkeling. Zorg voor een goede afbakening van je taak en het belangrijkste: heb plezier! Wanneer de telefoon niet gaat, er geen vergadering in de agenda staat en ook Stichting MZS of SC ’t Gooi even geen advies nodig heeft: waarmee vul jij dan het liefst je vrije tijd? Welke hobby’s of bezigheden zorgen ervoor dat je werkelijk kunt ontspannen? Ik ben inmiddels flink aan het golfen: 2 tot 4 keer per week. Mooi spel, en… je ruikt het gras! Stel dat wij naar een goed restaurant gaan, wat bestel je dan en welk drankje mag daar volgens jou niet naast ontbreken? Ik eet inmiddels 6 jaar volledig plantaardig; het kan dus een lekkere salade met tofu zijn, maar wel met een lekkere chardonnay. Na een leven waarin je al ontzettend veel hebt meegemaakt en bereikt, zijn er ongetwijfeld nog wensen over. Wat staat er nog op jouw bucketlist en welke droom of ervaring zou je heel graag nog eens willen realiseren? We gaan een keer een trip naar Zuid-Afrika maken; daar woont de lievelingsnicht van mijn vrouw. En voor ONS VOETBAL: Oranje wint het a.s. EK of WK.
- Jeroen van der Geest: ‘Bij SDO zit de clubliefde al generaties lang in de familie’
Bij SDO is de naam Van der Geest al generaties lang een vertrouwde naam. Ook Jeroen draagt de club in zijn hart. Als speler, jeugdtrainer, leider, fotograaf en vrijwilliger heeft hij inmiddels heel wat rollen vervuld. We spraken hem over zijn voetbaljaren, de bijzondere familieband met SDO, zijn plezier in het werken met jeugdspelers en het leven buiten de lijnen. Hoi Jeroen, laten we bij het begin beginnen. Stel jezelf eens voor? Mijn naam is Jeroen van der Geest. Ik ben op 29 mei 1978 geboren in Bussum en woon daar al mijn hele leven, al ga ik begin 2028 verhuizen naar Hilversum. Ik werk als junior manager/coördinator op het servicecenter voor tactische modules van Youforce in Amersfoort. In Bussum woon ik samen met mijn vriendin Sandra en onze twee poezen. Sandra heeft drie kinderen en inmiddels vier kleinkinderen. Haar jongste zoon Pepijn, de keeper van SDO 1, woonde tot voor kort nog bij ons. Jouw voetbalwieg stond vanzelfsprekend bij SDO. Hoe oud was je toen je begon, in welk team kwam je terecht en wie waren destijds je eerste leider en trainer? Hoe heb jij je jeugdjaren bij SDO ervaren en welke personen zijn in die periode belangrijk geweest voor jouw ontwikkeling als voetballer én als mens? Oei, dat is lang geleden! Ik weet wel dat ik op mijn zesde lid ben geworden van SDO. Vanaf dat moment speelde ik eigenlijk steeds in mijn tweede jaar binnen een leeftijdscategorie in het eerste selectieteam. Alleen in de A1, nu de JO19, speelde ik twee seizoenen. Ik heb mooie jeugdjaren gehad. Een van de hoogtepunten was het interregionale kampioenschap met SDO D1, met onder anderen Ivar van Dinteren in het team, Ronald Heerschop als trainer en Louis van Dinteren als leider. Ook werden we met SDO A1 ongeslagen kampioen onder trainer Frank Veen. Van hem heb ik toch wel het meeste geleerd. Heb je vrienden overgehouden aan je jeugd die je nu nog spreekt, privé of op de club? Zeker! Daarnaast ben ik ook bevriend geraakt met spelers die ik later zelf heb getraind. Sommigen hebben inmiddels kinderen die ook weer bij SDO voetballen. Zonder iemand tekort te willen doen: aan welke jeugdtrainer of leider bewaar je de mooiste herinneringen en wat maakte hem of haar zo bijzonder? Toen ik als trainer begon, heb ik een aantal jaren samengewerkt met Wout van Ham. Een goede trainer en een fantastisch persoon. Hij regelde altijd van alles voor de spelers en ik heb als trainer veel van hem geleerd. Aan het einde van het seizoen maakten we boekjes voor de spelers, met alle statistieken erin. Ook hadden we voor alle spelers bijnamen bedacht. Wout had bovendien een keer geregeld dat er op 1 april een cameraploeg naar SDO zou komen voor opnames. Toen we bij de club aankwamen, bleek dat natuurlijk een 1 aprilgrap te zijn! In welk elftal debuteerde jij bij de senioren en wat herinner je je nog van die eerste wedstrijd? Vanuit de jeugd kwam ik in mijn eerste seniorenjaar in het derde terecht. Dat was een team met veel oud-spelers van het eerste elftal. Het werd een mooi jaar, waarin ik een vrije rol op het middenveld had. Welke wedstrijd mijn eerste was, durf ik niet meer te zeggen. Wat ik nog wél weet, is dat we uit bij Quick een keer met 24-3 wonnen en ik zeven keer scoorde. Heb je bij de senioren ook selectievoetbal gespeeld? Zo ja, hoelang, onder welke trainers en wat werd er in die periode van jou als speler gevraagd? Na mijn eerste jaar heb ik alleen nog maar selectievoetbal gespeeld, al was dat voornamelijk in het tweede. Mijn trainers waren onder anderen Dick Windhoud, Paul Fokker en Frank Spermon. Onder Paul heb ik mooie jaren met kampioenschappen meegemaakt. Ook onder Frank werd ik in mijn laatste jaren als speler nog kampioen. Welke periode beschouw je als de mooiste uit jouw loopbaan als seniorenvoetballer? Was dat vanwege de prestaties, de sfeer binnen het elftal of juist de vriendschappen die ontstonden? De periode onder Paul Fokker. Dat kwam onder andere door de prestaties, maar vooral ook door de sfeer. We gingen toen bijvoorbeeld met elkaar een lang weekend naar Winterberg. Dat waren mooie tijden. De naam Van der Geest is al lange tijd nauw verbonden met SDO. Hoever gaat die familieband met de club terug en bij wie is deze betrokkenheid ooit begonnen? Welke leden van de familie Van der Geest hebben bij SDO gevoetbald en welke rollen hebben zij daarnaast binnen de vereniging vervuld? Ik ken de precieze familiebanden niet, maar weet bijvoorbeeld dat Jitske van der Geest erelid is. Welke rol speelde zij binnen SDO? Om bij het begin te beginnen: mijn opa Van der Geest is de aanstichter van alles. ;-) Hij was onder andere degene die destijds SDO Handbal heeft opgericht. De tribune is ook naar hem vernoemd. Dan zijn er natuurlijk mijn ouders, die veel voor de club hebben betekend en, in het geval van mijn moeder, nog altijd betekenen. Mijn vader Johan vervulde allerlei rollen: leider, secretaris, wedstrijdsecretaris, vlagger en fotograaf. Ook begeleidde hij de vrijwilligers die het terrein onderhielden. Mijn moeder Jitske heeft eveneens veel functies gehad. Tegenwoordig houdt ze zich vooral bezig met de ledenadministratie en zit ze op zaterdag altijd in de commissiekamer om de teams te ontvangen. Mijn broer Joost heb ik destijds overgehaald om trainer te worden. Toen was de vraag altijd: ‘Ben jij de broer van Jeroen?’ Inmiddels krijg ik vaak de vraag: ‘Ben jij de broer van Joost?’ Hij is al vrij lang trainer/coördinator van de Welpen/WK en zit sinds kort ook in het jeugdbestuur, bij de TC. De club zit dus echt in ons hart. Bij mij leidde dat ertoe dat ik al op vijftienjarige leeftijd trainer werd. Ik begon bij de F5, F1, E3, E1 en D1/D2 als assistent. Daarna ging ik verder als hoofdtrainer: twee seizoenen E1, twee seizoenen D1, vervolgens A1, tien jaar C1 en vier jaar JO19. In die periode was ik ook anderhalf jaar assistent bij SDO 1, met Ivar van Dinteren als hoofdtrainer. Daarna volgden twee jaar JO13-1, de JO15-1, JO16-1, JO17-1, JO13-2 en vervolgens twee seizoenen JO13-1. Dit jaar ben ik daar weer assistent. Zijn er binnen SDO nog meer familieleden onderscheiden of tot erelid of lid van verdienste benoemd? Mijn opa Co van der Geest, mijn vader Johan en mijn moeder Jitske zijn erelid. Mijn broer Joost en ik zijn lid van verdienste. Daarnaast hebben er, voor zover ik weet, nog twee spelers uit onze familie in SDO 1 gespeeld: mijn oom Frans van der Geest en mijn neef Dennis Lankrijer. Welke verhalen over het vroegere SDO heb je van je vader of andere familieleden meegekregen en wat vertellen die verhalen volgens jou over de identiteit van de club? SDO is echt een familieclub. De gezelligheid na de wedstrijd: daar gaan de verhalen meestal over. Veel seniorenspelers die bij de club komen, gaan ook niet zomaar weer weg. Dat zegt veel over de organisatie binnen de club, maar zeker ook over de gezelligheid. Ook jij hebt inmiddels veel verschillende taken binnen SDO uitgevoerd. Welke functies heb je door de jaren heen vervuld en hoe is jouw betrokkenheid steeds verder gegroeid? Kun je daarin een volgorde of jaartallen aangeven? Oei, dat zijn er ook heel wat! Onder andere trainer, assistent-trainer, vlagger, wedstrijdsecretaris, lid van het jeugdbestuur, leider en scheidsrechter. Voor die inzet ben ik ook benoemd tot lid van verdienste. Daarvan is eveneens een foto bijgevoegd. Dit seizoen ben je leider van het eerste elftal. Ben je in die rol gestapt omdat de club iemand nodig had of wilde je zelf graag ervaren hoe het is om zo dicht bij de selectie te staan? Ik ben opnieuw gevraagd, omdat de leider die het negen jaar geleden van mij had overgenomen, ging stoppen. Omdat het eerste tegenwoordig op zaterdag speelt, heb ik in ieder geval de zondag vrij. Daarnaast speelt de zoon van mijn vriendin in het elftal, dus ik was er toch al vaak bij. Je bent daarnaast ook al enkele jaren de huisfotograaf van het eerste elftal. Is dat spontaan ontstaan? Niet helemaal spontaan; dat is eigenlijk door mijn vader gekomen. Hij maakte altijd foto’s en verslagen voor de club. Ik maakte dan de aantekeningen voor het verslag, die hij ’s avonds uitwerkte. Toen hij overleed, heb ik zijn camera min of meer geërfd. Daarna ben ik daarmee verdergegaan. Jij hebt SDO door de jaren heen zien veranderen. Welke ontwikkeling heeft de club volgens jou het meeste gebracht en welke verandering had je persoonlijk liever anders gezien? Toen ik als jeugdtrainer begon, speelde het eerste nog in de vierde klasse. In die jaren stroomden er veel jeugdspelers door naar de selectie en groeiden we bij de senioren uit tot een stabiele hoofdklasser, zowel met het eerste als met het tweede, dat in de reservehoofdklasse speelde. Mede doordat SDO de spelers niet betaalt, werd het steeds lastiger om dat niveau vast te houden. Daarbij speelde ook mee dat de jeugd op hoofdklasseniveau uitkwam. Nu zijn we met het eerste terug in de derde klasse, terwijl we met de jeugd op divisieniveau spelen. Het zou dus weer mogelijk moeten zijn om met spelers uit de eigen jeugd de stap hogerop te maken. SDO maakte uiteindelijk de overstap van het zondag- naar het zaterdagvoetbal. Hoe keek jij aanvankelijk tegen die keuze aan en wat heeft de verhuizing de club tot nu toe gebracht of juist gekost? Die overstap was noodzakelijk om de spelers voor de club te behouden. Bovendien moesten we op zondag steeds grotere afstanden afleggen, omdat er steeds minder clubs op zondag spelen. In de jaren van de zondaghoofdklasse was de Vijfde Colonne nadrukkelijk aanwezig. Hoe belangrijk waren deze supporters voor de sfeer en de identiteit van SDO en hoe is dat tegenwoordig op zaterdag? Dat was en is zeker belangrijk voor de club. Natuurlijk waren er in de jaren dat we hoofdklasse speelden meer mensen aanwezig, vanwege het niveau en doordat we op zondag speelden. Maar de Vijfde Colonne is nog steeds goed vertegenwoordigd bij de wedstrijden. Je hebt een sterke achtergrond in het jeugdvoetbal. Ligt daar ook meer jouw hart dan bij de senioren? Wat maakt het werken met jeugdspelers voor jou zo mooi en waar haal je de meeste voldoening uit? Ja, zeker. Je kunt ze nog veel bijbrengen en het zijn spelers die er ook vol voor willen gaan. Wat ik vooral mooi vind, is wanneer je iets op de training oefent en dat vervolgens in de wedstrijd terugziet. Ook jij stond vroeger als jeugdspeler ongetwijfeld langs de lijn bij het eerste elftal. Wie was destijds jouw favoriete speler en kun je daarnaast vijf spelers noemen die voor jou echte SDO’ers uit die periode waren? Ik denk niet dat ik een favoriete speler had. Volgens mij was ik ook meer met tennis bezig. Dat deed ik vier keer per week en daar had ik ook meer talent voor. SDO’ers die destijds in het eerste speelden, waren onder anderen Youri Mulder, Ronald Heerschop, Erwin van Dinteren en Reinoud Buis. Hoe staat de jeugdopleiding er momenteel voor? Worden er volgens jou voldoende stappen gezet om jeugdspelers niet alleen op te leiden, maar hen ook blijvend aan SDO te binden? Ja, dat gaat zeker goed. Vanuit de jeugdcommissie en het technische hart wordt voldoende georganiseerd om spelers aan de club te binden. Ook het niveau van de jeugdspelers is omhooggegaan, mede dankzij de inbreng van de TC en de tijd die zij hierin steken. Heb je ooit de ambitie gehad om als hoofdtrainer in het seniorenvoetbal aan de slag te gaan? Zo ja, waarom is het daar uiteindelijk niet van gekomen en beschik je over de benodigde trainersdiploma’s? Ja, ik denk het wel, zeker in het begin. Uiteindelijk is het daar niet van gekomen. Iedere keer dat ik verder wilde gaan voor mijn diploma Trainer/Coach 2, kreeg ik een nieuwe baan en moest mijn tijd ook daarnaartoe gaan. Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om bij de jeugd te blijven. En ik moet zeggen: dat past ook echt bij mij. In mijn beginjaren als trainer heb ik JVT, Jeugdvoetbaltrainer, gehaald en een paar jaar later TC3. Welke profvoetballer was vroeger jouw voorbeeld als speler en waarom? Zoals gezegd had ik vroeger niet echt een voorbeeld in het voetbal. Ik denk dat ik dat meer bij het tennis had. ;-) Spelers als Stefan Edberg en Thomas Muster: het sierlijke van Edberg en het harde werken van Muster. Beiden ook linkshandig, net als ik. Muster heeft ook de Dutch Open in Nederland gewonnen. Toen was ik daar ballenjongen. Vrijwilligers vormen het hart van iedere amateurvereniging. Hoe groot en betrokken is de vrijwilligersgroep van SDO en waar liggen op dat gebied de grootste zorgen voor de toekomst? Er is bij SDO zeker een groep vrijwilligers aanwezig, maar er zijn er altijd te weinig. Het zijn vaak dezelfde mensen die helpen en heel veel ouders kopen de vrijwilligersbijdrage ook gewoon af. Als jij morgen één ding binnen SDO mocht veranderen of verbeteren, wat zou je dan als eerste aanpakken en waarom is juist dat volgens jou belangrijk voor de toekomst van de club? Dat vind ik een lastige vraag. Ik denk dat het belangrijk is om het hoofdveld en het bijveld, veld 5, van kunstgras te voorzien. Dan hebben we meer ruimte om te trainen en oefenwedstrijden te spelen. Die worden nu vaak uit gespeeld. Welke hobby’s heb je buiten het voetbal en de fotografie en waar kun je in je vrije tijd echt van genieten? Ik tennis: zowel trainen als competitie spelen, dus vrij fanatiek. Dat doe ik ook samen met mijn vriendin, zoals op de foto te zien is. Daarnaast geniet ik van leuke uitjes met haar. Wat is jouw lievelingsdrank en bij welke gelegenheid smaakt die volgens jou het beste? 7UP, dat is bij elke gelegenheid wel goed. En af en toe een biertje. Wat is jouw lievelingseten? Dat heb ik niet echt, maar als ik moet kiezen: wraps met kip vind ik heerlijk. Wat staat er nog op jouw bucketlist dat je absoluut een keer wilt doen of meemaken als je SDO even op de tweede plek zet? Een reis naar Australië en Nieuw-Zeeland. Daar heb je alleen wel de tijd voor nodig. Stel dat er een heel weekend geen voetbal is: waar kunnen we Jeroen dan waarschijnlijk treffen? Bij de tennisclub. ;-) Maar gewoon een dagje op de bank is ook lekker. Behalve op zaterdag ben je ook doordeweeks regelmatig op de club of thuis met SDO bezig. Als je alle werkzaamheden bij elkaar optelt, hoeveel uur besteed je gemiddeld per week aan de vereniging? Als ik alles bij elkaar optel, denk ik dat ik ongeveer zestien tot twintig uur per week met de club bezig ben. Jeroen, dank voor je tijd om al onze vragen te beantwoorden, wil je nog iets zeggen? Zeker, dat we allemaal hard werken, maar je moet ook genieten van het leven. En dat proberen we zeker te doen!
- Stichting MZS: al bijna tien jaar maken we samen het verschil
Bijna tien jaar Stichting MZS: een bijzonder verhaal over saamhorigheid, betrokkenheid en de kracht van samen iets betekenen. Soms zegt één glimlach meer dan een heel verslag. De glimlach van een kind dat trots een bal in het doel schiet. Van een bewoner van een verzorgingshuis die bij een vertrouwd lied zachtjes begint mee te zingen. Of van een leerling die samen met klasgenoten een nieuw speelhuisje onthult. Het zijn momenten die misschien klein lijken, maar voor de mensen die ze beleven ontzettend veel kunnen betekenen. En ook ons blijven ze bij. Die momenten vertellen waarom wij ons inzetten voor Stichting MZS. Waarom vrijwilligers hun vrije tijd beschikbaar stellen, verenigingen hun deuren openen en sponsors en donateurs ons blijven steunen. Samen zorgen we ervoor dat er aandacht is voor mensen voor wie een onbezorgde dag niet altijd vanzelfsprekend is. Nu we in 2026 terugkijken op bijna tien jaar betrokkenheid, voelen we vooral dankbaarheid. Voor alles wat we hebben mogen organiseren, voor de mensen die we hebben ontmoet en voor iedereen die onderweg heeft gezegd: “Daar willen wij graag bij helpen.” Het begon allemaal op het voetbalveld Onze oorsprong ligt op het voetbalveld. Na 25 jaar werd het Hilversums Elftal nieuw leven ingeblazen. Op initiatief van HvH/vH kwamen spelers van Hilversumse verenigingen samen om de onderlinge banden te versterken en zich in te zetten voor het goede doel. De enthousiaste reacties van de clubs lieten meteen zien hoeveel bereidheid er was om samen iets te betekenen. Op 22 maart 2017 volgde de eerste benefietwedstrijd, tegen AFC Ajax. Die wedstrijd stond in het teken van Stichting Keep on Fighting NAH, opgericht door oud-Olympia’25-trainer Rob Snijders na het ingrijpende ongeluk van zijn zoon Joey. Joey kreeg in februari 2015 tijdens het autorijden een hersenbloeding, waarna zijn auto over de kop sloeg. Een intensief revalidatietraject volgde. Zijn verhaal maakte diepe indruk. De stichting ondersteunde Joey en vroeg daarnaast aandacht en financiële hulp voor jongvolwassenen met niet-aangeboren hersenletsel. Ook de toen drieënhalfjarige Marciano Donker, het zoontje van Wasmeer-trainer Martijn Donker, kreeg als mascotte van het Hilversums Elftal een bijzondere plaats bij de wedstrijd. Hij was kort na zijn geboorte getroffen door een herseninfarct en werkte eveneens aan zijn revalidatie. Achter het affiche stonden daarmee persoonlijke verhalen die iedereen eraan herinnerden waarvoor we samenkwamen. Het voetbal bracht die dag mensen bij elkaar. Clubs, spelers, publiek, vrijwilligers en sponsors schaarden zich achter een gezamenlijk doel. Daar ontstond het besef dat we hier een vervolg aan wilden geven. Van een mooi initiatief naar Stichting MZS Een benefietwedstrijd organiseren betekende bovendien veel meer dan twee teams op het veld zetten. Er waren gesprekken met families, goede doelen, instanties, sponsors en de gemeente. Steeds opnieuw ontdekten we hoeveel mogelijk werd wanneer mensen hun tijd, kennis en contacten met elkaar deelden. We wilden die samenwerking een vaste basis geven. Daarom werd in oktober 2017 Stichting MZS opgericht. Mens, Zorg en Sport: drie woorden die nog altijd beschrijven waar wij voor staan. Sport bleef onze verbindende kracht, terwijl onze activiteiten zich steeds verder uitbreidden naar scholen, instellingen en verzorgingshuizen. Voetbalplezier voor ieder kind Een van de mooiste ontwikkelingen was het ontstaan van onze voetbalclinics voor kinderen met een beperking. Een dag waarop ieder kind op zijn eigen manier kan meedoen, iets mag proberen en vooral volop plezier kan hebben. Geen haast, alle ruimte voor aanmoediging en begeleiding, en samen genieten van wat er lukt. Een bijzondere herinnering is de clinic bij SC ’t Gooi, waar we samen met Zwaluwen Jeugd Actie 48 kinderen van Het Mozarthof mochten ontvangen. Er stonden negen verschillende voetbalonderdelen klaar, van voetbaldarten tot het mikken op kleine en grote doelen. Voetballers en voetbalsters van verschillende Hilversumse clubs hielpen enthousiast mee. In hun eigen MZS-shirt gingen de kinderen aan de slag. Bij sommigen was er eerst nog wat spanning, maar die maakte al snel plaats voor plezier. Er werd geschoten, gejuicht en aangemoedigd. Ook de begeleiders genoten zichtbaar. Een van hen verwoordde het prachtig: “Werk? Zo mag je dit niet eens noemen. Dit is genieten!” Tijdens de lunch werden belevenissen gedeeld en daarna volgden de laatste onderdelen en een afsluitend partijspel. Met een bal, een medaille, wat lekkers en hun eigen shirt gingen de kinderen weer naar huis. Tastbare herinneringen aan een dag waarop ze alle aandacht kregen. De warme reacties van kinderen en begeleiders gaven ons alle reden om door te gaan. Er volgden meer clinics, bij verschillende verenigingen die hun accommodatie en vrijwilligers beschikbaar stelden. Zo groeide ons idee uit tot een terugkerende activiteit waar we nog altijd met veel liefde aan werken. Ook kinderen uit gezinnen met minder financiële mogelijkheden verdienen die glimlach Sinds drie jaar organiseren we ook voetbalclinics voor kinderen die opgroeien in gezinnen die onder de armoedegrens leven. Lid worden van een sportvereniging is voor hen financieel niet altijd mogelijk, terwijl ook zij zo graag willen voetballen, samen spelen en ergens bij horen. Ook voor deze kinderen staat de deur van Stichting MZS open. Tijdens onze clinics kunnen ze heerlijk bewegen, nieuwe dingen proberen en samen genieten van het spel. Een dag waarop ze alle ruimte krijgen om onbezorgd kind te zijn, met dezelfde aandacht, aanmoediging en warmte die we ieder kind willen geven. Dankzij de steun van onze donateurs, sponsors en vrijwilligers kunnen we ook hen regelmatig een mooie voetbaldag bezorgen. Want ieder kind verdient het plezier van meedoen, het trotse gevoel wanneer iets lukt en een fijne herinnering om mee naar huis te nemen. Kleine wensen, grote betekenis Onze aandacht voor kinderen krijgt ook buiten het voetbalveld vorm. Vanaf 2019 gingen we ons richten op wensen van scholen en instellingen voor kinderen met een beperking. We luisterden naar wat er nodig was en bekeken waar we konden helpen. Soms konden we iets schenken waarvan kinderen niet alleen op de dag van de overhandiging genoten, maar ook nog lange tijd daarna. Zo mochten we, na bijdragen aan de Mozarthof en de Klimopschool, drie houten speelhuisjes schenken aan De Kleine Prins in Hilversum. Het bijzondere was dat de leerlingen de huisjes tijdens het techniekonderwijs zelf in elkaar hadden gezet. In ongeveer drie maanden zagen zij stapeltjes planken veranderen in iets waar ze samen trots op konden zijn. Bij de onthulling kregen Noah en Puck een hoofdrol. Met een ketting aan hun rolstoelen trokken zij het doek van de huisjes. Een prachtig moment, waarin de kinderen zelf hun gezamenlijke werk zichtbaar maakten. De reactie vanuit de school raakte ons. Dankzij een gift uit de samenleving konden de leerlingen iets extra’s krijgen. Daar sprak ook iets anders uit: de waardering dat er aan hen werd gedacht en dat mensen van buiten de school zich betrokken voelden. Dat is precies het contact dat wij graag tot stand brengen. Een middag vol muziek, gezelligheid en herinneringen Diezelfde betrokkenheid voelen we bij onze bezoeken aan verzorgingshuizen. Ook ouderen verdienen aandacht, gezelligheid en iets om naar uit te kijken. Zo kregen onze grootmoedersmiddagen een vaste plek tussen de activiteiten. Met oud-Hollandse muziek, advocaat met slagroom, versgebakken poffertjes en vooral tijd voor elkaar maakten we er samen heerlijke zondagmiddagen van. Ons bezoek aan De Beukenhof in Loosdrecht is daar een dierbare herinnering aan. Samen met Stichting Quast Music mochten we de bewoners en medewerkers een feestelijke middag bezorgen. Coördinator Bianca Otten ontving onze vrijwilligers hartelijk. Na een kop koffie en een kennismaking werden het podium en de poffertjeskraam klaargezet. Toen Henk om twee uur de eerste vertrouwde liedjes inzette, kwam de zaal tot leven. Bewoners zongen mee, handen bewogen op de maat en overal verschenen glimlachen. Ook mensen die het optreden liggend bijwoonden, genoten mee. Het was ontroerend om te zien hoeveel herkenning de muziek opriep. Onze vrijwilligers gingen ondertussen rond met drankjes en lekkernijen. Medewerkers hielpen bewoners die extra ondersteuning nodig hadden. Er was tijd voor een praatje, een vriendelijk woord en persoonlijke aandacht. Na de pauze zorgde Bianka met haar jazz- en operaoptreden opnieuw voor bijzondere momenten. “Hier doen we het voor,” zeiden vrijwilligers tegen elkaar. En zo voelde het. Je zag voor je ogen wat zo’n middag kon betekenen. Met 1.200 poffertjes voor 165 personen, volop muziek en een gezamenlijk gezongen ‘De laatste ronde’ vloog de tijd voorbij. Bianca noemde het in haar dankwoord een dag om nooit te vergeten. Ook voor ons werd het een herinnering om te koesteren. Ook toen de wereld stilstond, bleven wij betrokken Toen corona ons dagelijks leven veranderde, moesten veel van deze ontmoetingen stoppen. Geen voetbalclinics, benefietwedstrijden, kerstshow of gezellige middag in een verzorgingshuis. Dat was moeilijk, juist omdat ons werk zo sterk draait om samenzijn. Toch bleven we zoeken naar mogelijkheden. Wanneer we niet naar binnen mochten, kwamen we tot aan de voordeur. Rond Pasen en Kerst brachten we lekkernijen naar verzorgingshuizen, waar medewerkers ze onder de bewoners verdeelden. We konden er zelf niet bij zijn, maar we wilden wel laten merken dat we aan hen dachten. Ook bleven we waar mogelijk helpen om wensen te vervullen. Eindelijk weer samen het veld op In 2022 mochten we eindelijk weer het veld op. Bij SEC in Soest organiseerden we na twee jaar wachten opnieuw een voetbalclinic. Vijftig kinderen genoten van een afwisselend parcours, het grote dartskussen van Springkussendeluxe.nl en een uitgebreide lunch. Vooraf hielden we de voorspelde onweersbuien bezorgd in de gaten, maar gelukkig konden we er samen een prachtige dag van maken. Wat was het fijn om weer tussen de kinderen te staan. Om het gejuich te horen, de begeleiders bezig te zien en na afloop samen terug te kijken op een geslaagde dag. Met nieuwe energie pakten we onze activiteiten verder op. Het MZS-voetbaltoernooi: sportiviteit met een maatschappelijk doel Ook ons jaarlijkse voetbaltoernooi bleef een belangrijk ontmoetingsmoment. Inmiddels heeft de zevende editie plaatsgevonden. Clubs komen bij elkaar, spelers strijden om de hoofdprijs en langs de lijn worden contacten aangehaald. Sportieve ambitie en gezelligheid gaan daarbij prima samen. Een editie waar we graag op terugkijken, is het vierde Stichting MZS-toernooi bij SV ’s-Graveland op 26 augustus 2023. Gastheer ’s-Graveland, FC Hilversum, Nederhorst, AH’78, Eemnes, Wasmeer, BVV’31 en NVC zorgden voor een dag vol spannende wedstrijden. De finale tussen AH’78 en Eemnes stond onder leiding van Roelof Luinge en werd met 1-0 gewonnen door AH’78. Bondsridder Frans Vermeij verzorgde de prijsuitreiking. Daarna volgde een derde helft waar nog lang over werd nagepraat. Spelers die elkaar op het veld niets cadeau hadden gegeven, vierden samen feest. Met Martin Warmerdam als muzikale afsluiter was de gezelligheid compleet. Wat heeft ’s-Graveland ons die dag geweldig ontvangen. De vrijwilligers stonden van begin tot eind klaar en dachten overal in mee. Ook de deelnemende clubs, trainers, het arbitrageteam onder leiding van Bram van den Boogaard en het publiek droegen bij aan die warme sfeer. Ook buiten het voetbalveld iets betekenen Aan het toernooi was een bijzonder doel verbonden: onze samenwerking met het Tergooi ziekenhuis. We wilden wandbordspellen schenken aan negen afdelingen waar kinderen worden onderzocht, behandeld of opgenomen. Daarmee hoopten we afleiding en speelplezier te brengen op een plek waar een bezoek voor kinderen spannend kan zijn. Ook daar kan een moment van ontspanning veel waard zijn. Achtenveertig kinderen, ontelbare mooie momenten En zo komen we bij het heden. Bij onze recente voetbalclinic bij AH’78, waar 48 kinderen het Stadspark in Huizen op zijn kop zetten. Een ochtend die ons opnieuw liet voelen waarom we hiermee zijn begonnen. Alles was tot in de puntjes voorbereid. Vrijwilligers uit de selectie van AH’78, vaste medewerkers van Stichting MZS en gastvrijwilligers, onder wie Olympia’25-speler Zakaria el Biyar en voormalig Eemnes-trainer Bart Vos, maakten er samen een feest van. In het bijgevoegde filmpje is te zien hoe het parcours werd klaargezet: ook achter de schermen begon het plezier al vroeg. De kinderen voetbalden, probeerden de verschillende onderdelen en genoten van alle aanmoedigingen. Een compliment op het juiste moment, even samen oefenen en dan die trotse blik wanneer het lukte. Het zijn precies die momenten waarvoor onze vrijwilligers graag hun handen uit de mouwen steken. Ook de betrokkenheid van voorzitter Eppy Manuhutu en de bijdrage van Zwaluwen Jeugd Actie waardeerden we enorm. AH’78 liet zien hoe groot de gastvrijheid van een kleine vereniging kan zijn. Met cadeaus van Stichting MZS en een brede glimlach keerden de kinderen terug naar school. Wij namen opnieuw een prachtige herinnering mee. Zonder jullie steun geen Stichting MZS Wanneer we al deze verhalen naast elkaar leggen, zien we hoeveel mensen eraan hebben bijgedragen. En daarom hoort bij deze terugblik vooral een heel groot dankjewel. Aan al onze donateurs: jullie maken dit mede mogelijk. Aan onze donateurclubs en donateurscheidsrechters, die hun betrokkenheid bij het voetbal verbinden aan aandacht voor anderen. Aan onze partners en topsponsors, die ons het vertrouwen en de middelen geven om plannen uit te voeren. Aan particuliere gevers, mensen die iets in een collectebus stoppen en iedereen die materialen, diensten of hulp beschikbaar stelt. Iedere bijdrage helpt ons verder. We beseffen heel goed dat jullie steun niet vanzelfsprekend is. Er wordt op veel plaatsen om hulp gevraagd. Dat jullie ook aan Stichting MZS denken en ruimte maken om ons te ondersteunen, waarderen we bijzonder. Zeker de mensen en organisaties die al jarenlang betrokken blijven, geven ons de mogelijkheid om vooruit te kijken en nieuwe activiteiten voor te bereiden. Ook onze ambassadeur Davy Klaassen verdient een warm dankwoord. Al jarenlang stelt hij een shirt beschikbaar voor onze stichting. Zijn trouwe betrokkenheid, en die van andere profvoetballers die ons steunen, betekent veel voor ons. Het is mooi om te ervaren dat mensen vanuit zoveel verschillende hoeken willen bijdragen. Onze vrijwilligers: de stille krachten achter iedere glimlach En dan zijn er onze vrijwilligers. De mensen die vroeg klaarstaan, spullen vervoeren, een parcours opbouwen, koffie schenken, poffertjes bakken, kinderen begeleiden en na afloop alles weer opruimen. Vaak gebeurt een groot deel van hun werk buiten beeld. Wij zien die inzet en weten hoe onmisbaar die is. Ook alle gastverenigingen, scholen, zorginstellingen, begeleiders, artiesten en medewerkers die met ons meedenken, horen bij dit dankwoord. Dankzij jullie ontvangst, kennis en hulp kunnen we activiteiten organiseren die aansluiten bij de mensen voor wie we het doen. De dankbaarheid van de kinderen, bewoners en begeleiders geven we daarom graag aan jullie door. Als iemand ons na afloop bedankt voor een mooie dag, weten wij hoeveel mensen achter dat bedankje staan. Ook jullie hebben een aandeel in die glimlach. Met dezelfde liefde en toewijding gaan we verder Met dat gevoel gaan we verder. Er zijn nieuwe wensen om te vervullen en de voorbereidingen voor onze komende kerstshow zijn al begonnen. We blijven luisteren, plannen maken en ons inzetten, met dezelfde liefde en toewijding waarmee het ooit begon. Aan iedereen die een stukje met ons is meegelopen, ons al jarenlang steunt of zich pas kort geleden heeft aangesloten: dank jullie wel. Voor jullie vertrouwen, jullie tijd, jullie bijdrage en jullie warme hart. Samen geven we kinderen iets om trots op te zijn, ouderen een middag om naar uit te kijken en families een mooie herinnering. Dat mogen doen, dankzij jullie, maakt ons ontzettend dankbaar. Helpt u ons om nog meer glimlachen mogelijk te maken? Wilt u meer weten over Stichting MZS? App, stuur ons een bericht via Messenger of mail ons gerust. Wilt u iets bijdragen? Alles is welkom. Hoe meer wij voor onze kwetsbare medemens kunnen betekenen, hoe trotser wij zijn. Stichting MZS Rekeningnummer: NL63 RABO 0324174667 Ten name van: Stichting MZS-
- Tom Gesgarz(Hees), trainer aan het woord
Loosdrecht-Hees=1-3. Hees trok na een moeizame eerste helft alsnog de wedstrijd naar zich toe en won met 1-3 van Loosdrecht. Na afloop vroegen we trainer Tom Gesgarz naar het verschil tussen beide helften. Hoi Tom, de winst is er, maar hoe verklaar je jullie eerste helft? Begonnen jullie onvoldoende geconcentreerd en speelde de stand op de ranglijst misschien onbewust mee? “Onze moeizame eerste helft had zeker niets te maken met een gebrek aan wil of met onderschatting. We kwamen niet goed in de duels en waren in balbezit te slordig. Loosdrecht zakte ver in, waardoor de spelers die wij graag aan de bal zien te weinig in het spel voorkwamen. In de tweede helft hebben we enkele wissels doorgevoerd en zijn we op een andere manier druk gaan zetten. Dat pakte goed uit. Het werd eenrichtingsverkeer en uiteindelijk hebben we een verdiende overwinning behaald.”
- Marco v.d. Meer(FC Breukelen), trainer aan het woord
De Merino’s – FC Breukelen 1-1 FC Breukelen pakte een punt bij De Merino's, spreken we van een terecht punt of laat Breukelen toch een overwinning door hun vingers glippen, we vroegen het na afloop aan trainer v.d. Meer. Hoi Marco, hoe kijk je terug? Tevreden met een punt huiswaarts of een teleurstellende terugreis? “Door het ontbreken van routiniers Falko van Doorn en Alfred Mensah hadden wij als staf vooraf getekend voor een gelijkspel. Dat hebben we uiteindelijk ook gekregen. Toch overheersten na afloop de gemengde gevoelens. In de eerste helft waren we gewoon beter en gevaarlijker dan De Merino’s. Ook nadat we een volgende tegenvaller moesten incasseren: topscorer Ismail Khalak moest al na tien minuten naar de kant. We reageerden op de best mogelijke manier en kwamen op 0-1 via Tim Bijl, die de keeper met een mooie lob vanaf ruim 25 meter verschalkte. Ook in de eerste tien minuten na rust waren we dicht bij de mogelijk beslissende 0-2. De Merino’s knokte zich echter terug in de wedstrijd, maakte de 1-1 en kreeg daarna de overhand. Keeper Nick Turksma hield ons met twee knappe reddingen op de been. Het werd nog lastiger toen aanvoerder Roy Turksma met rood naar de kant moest. Twintig minuten lang hielden we met tien man knap stand. We waren zelfs nog dicht bij de overwinning, toen de bal na een knappe actie van Abdell Tuffi via de paal het veld weer in rolde. Vooraf hadden we voor dit resultaat getekend en gezien het wedstrijdverloop was de puntendeling prima. De ervaren Johan Jensch leidde de wedstrijd goed. Hij liet veel toe in een sportief duel, wat het tempo ten goede kwam. De rode kaart was een smetje, maar de onverzettelijkheid waarmee we het punt over de streep trokken, was mooi om te zien. We hebben laten zien dat we ook bij tegenslag kunnen knokken.”











