Zoekresultaten
Doorzoek deze website
2971 resultaten gevonden met een lege zoekopdracht
- Ronan van Lamoen(Delta Sports'95), speler aan het woord
Ronan van Lamoen ziet rentree dichterbij komen: ‘Het einde is in zicht’ Delta Sports’95 mist niet alleen zijn topscorer aller tijden, maar moet het ook al bijna een jaar zonder Ronan van Lamoen stellen. Misschien is hij bij sommigen wat van het netvlies verdwenen, maar bij VMN zeker niet! Twee maanden geleden spraken we Ronan al over zijn revalidatie. Hij hoopte toen voorzichtig weer stappen op het veld te zetten. Inmiddels staat de teller op elf maanden. Tijd om opnieuw aan te kloppen: kunnen de voetbalschoenen weer uit de wachtkamer? Hoi Ronan, eergisteren voelden we je ploeggenoot aan de tand, vandaag ben jij aan de beurt. Het blessurehoekje bij Delta is behoorlijk gevuld. Hoe gaat het met jou? “Haha, ja, het zit niet mee met die blessures bij ons. Gelukkig gaat het met de meesten de goede kant op en zijn er alweer jongens aan het spelen. Zelf sta ik er ook goed voor.” Dat klinkt hoopvol! Waar sta je nu in je revalidatie? Kun je alweer volledig aansluiten bij de groep? “Vanaf volgende week ga ik de volledige trainingen meedraaien. Dan gaan we kijken of ik nog tegen beperkingen aanloop, maar ik heb er veel vertrouwen in. Ik ben nu elf van de twaalf maanden bezig met mijn revalidatie, dus ik kan eigenlijk wel zeggen dat het einde in zicht begint te komen.” Na zo’n lange periode zal die eerste wedstrijd lonken. Wat moet er nog gebeuren voordat je weer minuten mag maken? “Eerst nog een aantal weken trainen en wat testen bij de fysio’s afleggen. Daarna is het afwachten wanneer ik mijn eerste minuten weer mag maken. Mijn streven is om nog voor de winterstop te spelen, maar dat zullen we dan zien.” De stip aan de horizon staat er dus, al moeten er nog een paar stappen worden gezet. Voorlopig eerst weer lekker aansluiten bij de ploeg. En Ronan: ook als je even niet op het wedstrijdformulier staat, houden wij je gewoon in de gaten. Succes met de laatste loodjes, topper! Foto: Delta sports'95
- Floris Jan Soulier(SVL), ass.trainer aan het woord.
SVL moet flink aan de bak om Vriendenschaar uit de beker te knikkeren SVL begon afgelopen donderdagavond als favoriet aan de bekerwedstrijd tegen Vriendenschaar. Maar wie dacht dat de ploeg de volgende ronde eenvoudig zou bereiken, kwam bedrogen uit. Vriendenschaar bood uitstekend tegenstand en maakte het SVL behoorlijk lastig. Uiteindelijk moest de ploeg flink aan de bak om het verschil op het veld tot uitdrukking te brengen. Na afloop spraken wij met assistent-trainer Floris Jan Soulier. Hoi Floris Jan, SVL begon als favoriet aan deze bekerwedstrijd, maar Vriendenschaar gaf zich bepaald niet zomaar gewonnen. Jullie moesten behoorlijk aan de bak om uiteindelijk met 1-4 te winnen. Wat voor bekeravond was het en hoe heb jij de wedstrijd beleefd? "Ik zou Vriendenschaar tekortdoen als ik zou zeggen dat het alleen aan onze instelling lag. Vriendenschaar was goed georganiseerd en had een uitstekend strijdplan. Doordat wij niet ons eigen niveau haalden, konden zij goed meekomen in het tempo van de wedstrijd. Uiteindelijk kwamen ze ook al snel op een 1-0 voorsprong. Dat was wel het moment waarop zij SVL wakker hadden geschud. Niet veel later viel de 1-1 en eigenlijk ging het tot aan de rust behoorlijk gelijk op. In de rust hebben we een aantal aanpassingen gedaan en dat zag je vervolgens duidelijk terug op het veld. Vriendenschaar kwam in de tweede helft niet of nauwelijks meer van de eigen helft af. Nadat de 1-2 viel, was het verzet van hun sterke defensie uiteindelijk gebroken. De ruimtes werden groter en Vriendenschaar kwam nog maar een enkele keer op onze helft. We scoorden vervolgens vrij snel de 1-3 en de 1-4, waarna we de wedstrijd rustig konden uitspelen. Al met al hebben we een succesvol eerste blok van het seizoen achter de rug. Het is dan ook fijn dat we nu met elkaar even de pauzeknop kunnen indrukken." Foto: Fotografie Jordi
- Stefan Bakker(SV Achterveld), trainer aan het woord.
SV Achterveld verlaat beker met opgeheven hoofd SV Achterveld is na een ruime nederlaag tegen CJVV uitgeschakeld in het bekertoernooi. Bij rust stond de ploeg slechts met 0-1 achter, maar na de pauze liep de score op naar 1-7. Trainer Stefan Bakker keek na afloop nuchter terug, met ook oog voor wat zijn ploeg wél goed deed. Hoi Stefan, bij rust was het verschil nog klein, maar uiteindelijk werd het 1-7. Waar zat volgens jou de oorzaak van die ruime uitslag: begon de vermoeidheid mee te spelen of strafte CJVV vooral jullie fouten af? “De eerste drie doelpunten hebben we aardig zelf weggegeven. Natuurlijk was CJVV een maatje te groot voor ons, maar dat neemt niet weg dat ik ook goede dingen heb gezien. Vooral een paar mooie aanvallen waarin we van achteruit goed opbouwden. Daar mogen we ook naar kijken. Al met al hebben we alleen nooit echt aanspraak kunnen maken op een resultaat. Uit zo’n wedstrijd kunnen we weer lessen meenemen.”
- Leroy van Doleweerd(CDW), trainer aan het woord
CDW zorgt voor bekerstunt: “Alle lof voor deze ploeg” Een prestatie buiten categorie van CDW. De vierdeklasser, die ook in de competitie goed op dreef is, versloeg tweedeklasser De Meern gisteravond met liefst 3-0. Een avond waarop het plan klopte, iedereen voor elkaar knokte en het geloof in een stunt steeds groter werd. We gunden winnend trainer Leroy van Dolweerd wat nachtrust, maar zochten hem vanmorgen op voor een trotse terugblik. Hoi Leroy, gefeliciteerd met deze prachtige bekerzege! Een 3-0 overwinning op een ploeg die twee klassen hoger speelt: daar zal veel in zijn samengekomen. Hoe legden jullie de basis voor deze stunt en wanneer maakte de spanning langs de lijn bij jou plaats voor het genieten van je ploeg? “Zóóó, goedemorgen! Allereerst gaat alle lof naar het team. De jongens hebben met elkaar fantastisch gepresteerd en zijn boven zichzelf uitgestegen. We hadden vooraf een goed beeld van de speelwijze van De Meern, al wisten we niet precies wie op welke positie zou spelen. Daarnaast hoopten we op een klein beetje onderschatting van hun kant. Maar uiteindelijk moesten we het natuurlijk vooral zelf doen. Het tactische plan pakte heel goed uit. We hebben voor iedere meter gestreden en bijzonder weinig weggegeven. Over de hele wedstrijd heeft De Meern naar mijn idee drie echte mogelijkheden gehad. Vooraf hadden we ook besproken dat wij onze kansen zouden krijgen. Daar moesten we zorgvuldig mee omgaan en op de juiste momenten doeltreffend zijn. Bij rust stond het nog 0-0. In de kleedkamer hebben we vooral benadrukt dat de jongens moesten blijven geloven in het plan. Met iets meer rust aan de bal lagen er mogelijkheden. Dat vertrouwen werd in de 56e minuut beloond. Rayan Bensalah veroverde de bal op het middenveld en begon vanaf eigen helft aan een rush richting het strafschopgebied. Hij zag Amir al Jinabi naast zich, speelde hem aan en Amir schoot binnen. De ontlading was enorm, op het veld én bij ons op de bank. Zo’n doelpunt versterkt het geloof in wat je samen kunt bereiken. We stonden daar als vierdeklasser tegenover een ploeg die wat mij betreft dit seizoen voor het kampioenschap in de tweede klasse moet gaan. De Meern zette na die achterstand meteen aan en kreeg twee minuten later een grote kans. Die ging er gelukkig niet in. In de 68e minuut sloegen wij opnieuw toe. Pim de Boer veroverde de bal en stuurde Amir direct de diepte in. Hij ging op de keeper af en maakte zijn tweede van de avond. Dan sta je langs de lijn toch even te denken: wat gebeurt hier vanavond? De Meern wisselde na de 2-0, maar aan het spelbeeld veranderde naar mijn idee weinig. In de 75e minuut maakte Bram Koster het nog mooier. Via een kaats met Kjeld van der Sanden speelde hij zich vrij en schoot hij knap de 3-0 binnen. Op dat moment stond ik vooral met heel veel trots naar mijn ploeg te kijken. Je weet dat De Meern in het laatste kwartier alles zal proberen om nog terug te komen. Maar we bleven goed staan en hielpen elkaar. Ook op de voorzetten die ons strafschopgebied in kwamen, hadden we steeds een antwoord. De jongens hebben het samen over de streep getrokken. Voor ons als staf is zo’n avond geweldig om mee te maken. Je bent iedere week druk bezig met de voorbereiding, telkens weer voor een nieuwe wedstrijd. Als je dan ziet hoe de spelers het met elkaar uitvoeren en zichzelf met zo’n resultaat belonen, geeft dat ontzettend veel voldoening. Alle lof voor deze ploeg.”
- Hein Janmaat(SO Soest), speler aan het woord
Hein Janmaat (SO Soest): “Als je ziet hoe iedereen zich heeft ingezet, mag je ontzettend trots zijn” Vanuit zijn doel zag Hein Janmaat zijn ploeggenoten strijden voor iedere meter. SO Soest maakte het vierdedivisionist SV Huizen bijzonder lastig en hield na negentig minuten een knappe 1-1 op het bord. Daarna kwamen de strafschoppen op hem af, met uiteindelijk die heerlijke ontlading: Soest bekert verder! Na afloop spraken we de doelman over een avond die nog wel even blijft hangen. Hoi Hein, wat een avond! Vanuit jouw doel zag je hoe iedereen voor elkaar door het vuur ging. Hoe heb jij de wedstrijd beleefd? Voelt dit als een verdiende beloning voor jullie spel en inzet? “Ja, prachtig, zo’n avond! Als je kijkt hoe iedereen zich heeft ingezet en hoe we met elkaar hebben geprobeerd om het Huizen lastig te maken, dan is dat meer dan geslaagd. In de eerste helft waren we ook voetballend beter. We kregen grip op Huizen en voelden dat er echt iets te halen viel.” Uiteindelijk wordt het 1-1 en winnen jullie na strafschoppen. Overheerst dan vooral de trots? “Zeker! Alleen al op die 1-1 tegen Huizen mag je trots zijn. Daar hebben we met elkaar hard voor gewerkt. Als je vervolgens ook nog met strafschoppen wint, maakt dat de avond helemaal prachtig!” Een bekerstunt die begon bij goed voetbal en de bereidheid om samen te knokken. Janmaat zag het van achteruit gebeuren en mocht uiteindelijk met zijn ploeggenoten feestvieren. Zo’n avond beleef je met elkaar en blijft nog lang onderwerp van gesprek in de Soester kantine. Foto: SO Soest.
- Kevin Reinhard(SO Soest), trainer aan het woord
SO Soest stunt tegen Huizen: samen strijden, samen genieten. SO Soest-SV Huizen=1-1. SO Soest w.n.s. 7-6 Een sterke eerste helft, een spannende strafschoppenserie en een heerlijke ontlading: SO Soest beleefde een bekeravond om te koesteren. Ook voor Kevin, die zijn paar dagen weg mooi wist te combineren met deze bijzondere wedstrijd. Hoi Kevin, gefeliciteerd! deze avond had je niet willen missen? “Zeker! Ik ben een paar dagen weg, maar kon het gelukkig zo regelen dat ik voor deze wedstrijd heen en weer kon rijden. Dat was het meer dan waard!” Hoe kijk je terug op de wedstrijd? “We speelden de eerste helft echt goed. We kregen verschillende kansen en konden goed druk zetten op Huizen. Na een fantastische aanval kwamen we op 1-0, waarmee we ook gingen rusten. Je weet dat het na rust zwaarder gaat worden. Toch hebben we ook na de 1-1 knap standgehouden en zelfs nog kansen gehad op meer.” Dan moeten strafschoppen de beslissing brengen. Wat een einde van zo’n avond! “Het was een strafschoppenserie zoals je hoopt dat die verloopt: 7-6 winnen en daarna een mooie ontlading. Vooral het samen genieten na afloop en in de kantine vond ik prachtig om te zien.” Een avond om met een trots gevoel op terug te kijken. En nu even op adem komen? “Ja, we zijn dit weekend vrij. Dat hebben we ook even nodig om goed te herstellen!”
- Tim Bösker (SVM Maartensdijk), speler aan het woord
SVM is al jarenlang een vertrouwd gezicht in de vierde klasse, maar moest vorig seizoen tot de laatste speeldag knokken voor lijfsbehoud. In een competitie met dertien ploegen hoopt de club dit seizoen wat meer lucht te krijgen, al verloopt de start nog moeizaam. Hoe staat de ploeg ervoor en wat leeft er binnen de club? We schoven aan bij Tim Bösker, een vertrouwde rots in de branding. Over zijn cluppie, de ambities én het voetballeven dat hem zoveel mooie herinneringen bracht. Stel je eerst eens voor. Waar en wanneer ben je geboren, waar woon je en hoe ziet je dagelijks leven eruit qua werk en thuissituatie? Ik ben Tim Bösker, 26 jaar oud. Ik ben geboren in Utrecht, maar opgegroeid in Maartensdijk. Inmiddels woon ik weer in Utrecht, samen met een huisgenoot. Grappig genoeg heeft hij vroeger ook jarenlang bij SVM gevoetbald. Daar kennen we elkaar oorspronkelijk van, dus het is leuk dat we nu nog steeds samenwonen. In het dagelijks leven werk ik bij Valcon als Data Specialist. Ik houd me bezig met data en het bouwen van technische oplossingen voor bedrijven. Hoe is jouw voetballiefde ontstaan? Op welke leeftijd ben je bij SVM begonnen? Kreeg je het voetbal van huis uit mee of was jij degene die thuis als eerste met een bal onder zijn arm rondliep? Ik ben op mijn derde begonnen bij SVM. Officieel moest je eigenlijk vier jaar zijn, maar omdat ik bijna vier was, mocht ik al bij de kabouters beginnen. Voetbal heb ik zeker van huis uit meegekregen. Mijn vader heeft zelf ook altijd gevoetbald, dus ik denk dat het me misschien een klein beetje is opgedrongen. Dat neem ik hem overigens absoluut niet kwalijk, want ik heb er ontzettend veel plezier aan beleefd. Voetbal is nog steeds een van mijn grootste hobby's, zowel zelf spelen als wedstrijden kijken. Welke rol speelde jouw familie bij de club toen je jong was? Wie stond er langs de lijn of hielp achter de schermen, en wie zijn er tegenwoordig nog betrokken? Mijn beide ouders zijn eigenlijk altijd betrokken geweest bij SVM, en dat zijn ze nog steeds. Mijn moeder is al jarenlang een trouwe supporter en mijn vader was vroeger trainer van mijn teams. Dat deed hij vanaf de F'jes tot en met de D'tjes, toen we de overstap maakten naar het grote veld. Tegenwoordig zijn mijn ouders vooral supporters, maar ze komen nog altijd trouw kijken. Mijn vader helpt daarnaast af en toe nog met EHBO bij voetbaltoernooien. Mijn zusje komt soms ook mee kijken, als ze zelf geen andere sportverplichtingen heeft. Het is mooi dat mijn familie al die jaren betrokken is gebleven bij de club. Als je terugdenkt aan je jeugdjaren, wat komt er dan als eerste boven? Was je een van de talenten die steeds in de selectieteams terechtkwamen, of heb je juist moeten knokken voor je plek? Vertel eens hoe die periode jou heeft gevormd. Als ik aan mijn jeugd terugdenk, komen vooral de kampioenschappen naar boven. In de F'jes en E'tjes werden we regelmatig kampioen. Een herinnering die me altijd is bijgebleven, is een wedstrijd tegen Schravenland die we met 10-0 wonnen. Volgens mij was dat in de F'jes of E'tjes. We werden dat seizoen kampioen en gingen voor die wedstrijd met een echte touringcar op pad. Dat maakte natuurlijk enorm veel indruk. Na een kampioenschap hoorde ook de traditionele platte kar erbij. Dat waren fantastische tijden. Naarmate we ouder werden en op een groot veld gingen spelen, werd het voetbal serieuzer en veranderde er ook meer in de teams. SVM is geen enorme vereniging, dus je kwam al snel in een van de eerste twee jeugdteams terecht. Ik heb me nooit heel druk gemaakt over de vraag of ik in het eerste of tweede team speelde. Ik voetbalde vooral met plezier. In de A-jeugd speelde ik volgens mij nog in de A1 en mocht ik af en toe invallen bij de seniorenselectie. Dat vond ik natuurlijk fantastisch. Tegelijkertijd werden er ook al goede spelers bij de selectie gehaald, waardoor het voor ons als jeugdspelers lastiger was om daar een vaste plek te veroveren. Zelf moest ik het in die periode vooral van invalbeurten hebben. Uiteindelijk ben ik wel op relatief jonge leeftijd bij de selectie terechtgekomen. Welke jeugdtrainer heeft het meeste voor jou betekend? Uiteraard qua voetbal, maar ook over bijvoorbeeld discipline, omgaan met teleurstellingen en verantwoordelijkheid nemen? Ik kan niet direct één jeugdtrainer aanwijzen die er voor mij echt bovenuit steekt. In de jongste jeugd was mijn vader natuurlijk jarenlang mijn trainer. Als je nu oude beelden terugziet, is het bijzonder om te beseffen dat je die periode samen met je vader hebt meegemaakt. Als kind sta je daar niet zo bij stil, maar achteraf is dat een mooie herinnering. Wat ik als jonge speler ook altijd leuk vond, waren trainingen van mensen uit de seniorenselectie. Daar keek je toch tegen op. Als jonge jongen vond je het bijzonder om training te krijgen van spelers die je zelf op zaterdag bij het eerste zag voetballen. Verder was gezelligheid in de jeugd voor ons erg belangrijk. Ik herinner me vooral een heel leuk team waarin Gert van der Tol trainer was. Ik weet niet meer precies of dat in de B- of A-jeugd was, maar hij was een ontzettend aardige man en we hadden een geweldige tijd. Als ik terugkijk, heb ik het gevoel dat ik vooral bij de seniorenselectie echt veel over het voetbal zelf ben gaan leren. In de jeugd draait het natuurlijk ook om ontwikkeling, maar je bent als trainer soms vooral bezig om een groep pubers aan het trainen te krijgen. Dat hoort er ook bij. Hoe verliep jouw overstap naar het seniorenvoetbal? Mocht je als jeugdspeler al aan het eerste ruiken of liep jouw route via een ander elftal? Neem ons ook eens mee naar je debuut: wat weet je daar nog van? Mijn debuut bij de senioren was volgens mij toen ik een jaar of vijftien of zestien was. Volgens mij was het Remco die mij liet debuteren. Het was een uitwedstrijd, maar tegen wie we speelden en wat de uitslag was, weet ik niet meer precies. Ik weet nog wel dat ik het heel spannend vond. Toen ik zeventien of achttien was, kwam ik steeds vaker bij de seniorenselectie. Op dat moment verhuisde ik echter naar Rotterdam, waardoor de combinatie met SVM lastiger werd. De reis tussen Rotterdam en Maartensdijk was niet ideaal en ik kon door mijn studie en andere verplichtingen vaak maar één keer per week trainen in plaats van twee keer. Daardoor speelde ik voornamelijk in het tweede elftal, waar Wout van Dronkelaar trainer was. Hij wilde op dinsdag nog weleens een foto zien waarop ik aan het hardlopen was of in de sportschool stond. Als ik die stuurde en donderdag kon trainen, mocht ik hopen op een basisplaats op zaterdag. Uiteindelijk hield het tweede elftal op te bestaan en moest ik een keuze maken. Het eerste elftal trainde twee keer per week, wat op dat moment lastig te combineren was met mijn andere verplichtingen. Daarom heb ik eerst een halfjaar bij Hercules 15 gespeeld, samen met vrienden. Daarna ben ik weer bij SVM gaan voetballen, in het vijfde elftal. Daar heb ik volgens mij ongeveer een heel seizoen gespeeld, samen met mijn neef en andere vrienden die ik al jarenlang kende. Het niveau lag wat lager, maar de gezelligheid was er zeker niet minder om. Later ontstond het derde elftal, met een mooie mix van jongere spelers uit het tweede en oudere spelers die uit het eerste kwamen. We hadden voldoende spelers, draaiden bovenin mee in de vierde klasse en werden zelfs kampioen. Ook het teamuitje naar de Ardennen was een groot succes, al zal ik daar verder niet te veel over vertellen. Sommige details kunnen beter binnen de kleedkamer blijven! Na twee seizoenen viel ook het derde elftal uit elkaar. Afgelopen seizoen ben ik daarom weer teruggekeerd naar het eerste. Inmiddels woonde ik in Utrecht en speelden daar veel vrienden van mij. Ik wilde graag nog een keer proberen om op dat niveau mee te draaien. De overstap naar twee trainingen per week, meer oefenwedstrijden en een hoger tempo was wel even wennen. Bovendien raakte ik vroeg in het seizoen geblesseerd, waardoor ik er ongeveer drie maanden uit lag. Uiteindelijk heb ik later in het seizoen weer volop kunnen meespelen en hebben we degradatie-nacompetitie weten te voorkomen. Dat hebben we goed gevierd. Dit seizoen hopelijk geen blessureleed, en proberen waar het kan mijn steentje bij te dragen. Met welke jongens uit je jeugd speel je nu nog samen? Wat betekent die gezamenlijke geschiedenis voor jullie band en voor de manier waarop jullie elkaar in het veld aanspreken? Ik speel nog steeds met veel vrienden van vroeger, onder anderen Nick, Jelle, Freek en Mark. Met sommigen voetbal ik al vanaf de jeugd, terwijl anderen tussendoor ergens anders hebben gespeeld of eerder bij de selectie zijn gekomen. Met Jelle zat ik bijvoorbeeld zes jaar lang in dezelfde klas op de middelbare school. Dat maakt het extra bijzonder dat we nu nog steeds samen op het veld staan. De meeste jongens komen uit de omgeving en kennen elkaar al jarenlang. Daardoor is iedereen vertrouwd met elkaar en durft iedereen te zeggen waar het op staat. Niemand is echt bang om een ander aan te spreken als dat nodig is. Dat vind ik juist mooi aan het voetballen bij SVM. Je speelt niet alleen samen omdat je in hetzelfde team zit, maar ook omdat je elkaar al zo lang kent. Het is een fantastische manier om vriendschappen te onderhouden en tegelijkertijd samen iets sportiefs neer te zetten. Uiteindelijk is het bij ons een combinatie van voetbal en gezelligheid, en dat maakt het voor mij zo leuk. Wat voor voetballer krijgen de toeschouwers te zien als jij op het veld staat? Waar ligt jouw kracht, welke rol past het beste bij je en op welk onderdeel wil je jezelf nog verbeteren? Ik denk dat de toeschouwers een redelijk felle verdediger te zien krijgen die vaak op het randje speelt. Ik ga altijd voor de bal en zal mijn voet niet snel terugtrekken in een duel. Dat is volgens mij ook iets wat de mensen langs de lijn wel zien. Die felheid is tegelijkertijd een sterk punt en een valkuil. Soms ga ik net iets te ver, met kaarten als gevolg. Zeker als dat op het middenveld gebeurt of tijdens belangrijke wedstrijden, krijg ik dat terecht van trainers te horen. Als ik daarin wat slimmer kan worden, denk ik dat mijn felheid echt een kwaliteit is. Ik speel centraal achterin en sta verdedigend over het algemeen mijn mannetje. Mijn voetballende kwaliteiten laat ik, zoals ik zelf altijd zeg, liever over aan de mensen die het daadwerkelijk kunnen. Dat is misschien wat scherp uitgedrukt, maar ik ben vooral iemand die graag verdedigt en de duels aangaat. Hoe ben je lichamelijk door de voorbereiding en de eerste competitieweken gekomen? In hoeverre kun je op dit moment het niveau en de energie leveren die je van jezelf verlangt? De voorbereiding is eigenlijk best goed verlopen. Ik heb aan de meeste trainingen meegedaan en ook de oefenwedstrijden kunnen spelen. Door een rode kaart in de laatste wedstrijd van vorig seizoen begon ik de competitie alleen met een schorsing. Daardoor mocht ik de eerste drie wedstrijden niet spelen. Omdat een tegenstander zich ook nog uit de beker had teruggetrokken, telde de eerste competitiewedstrijd voor mij zelfs nog mee voor die schorsing. Mijn eerste officiële wedstrijd van dit seizoen liet dus even op zich wachten. Dat is ook een van de redenen waarom ik tot nu toe pas één wedstrijd heb gespeeld. Ook ben ik momenteel fit genoeg. Mijn lies, waar ik vorig seizoen last van had, lijkt onder controle. Het wordt in ieder geval niet erger, en dat is positief. Ik ben dus benieuwd naar de komende wedstrijden. Wat wil jij dit seizoen persoonlijk toevoegen aan de ploeg? Heb je jezelf iets concreets voorgenomen, bijvoorbeeld in je spel, je rendement of de verantwoordelijkheid die je binnen het team neemt? Ik heb mezelf niet echt een concreet sportief doel gesteld. Het belangrijkste voornemen is eigenlijk om geen rode kaarten meer te pakken. Dat is niet alleen vervelend voor mezelf en het team, maar kan ook behoorlijk oplopen qua schorsingen. Voor zover ik het begrijp, kunnen herhaalde overtredingen binnen een periode van twee jaar leiden tot steeds langere schorsingen. Als ik op dezelfde manier nog een keer rood pak, kan dat dus grotere gevolgen hebben. Ik wil daarom vooral slimmer verdedigen en mijn felheid beter doseren, zodat ik het team kan helpen zonder onnodig kaarten te pakken. Welke sportieve uitdaging zou je zelf nog willen aangaan? Wil je vooral met SVM ontdekken hoe hoog je kunt komen, of ben je ook nieuwsgierig naar waar jouw persoonlijke plafond elders zou liggen? Het plafond van de kantine bewaren we nog even voor na de wedstrijd. Mijn plafond ligt bij SVM. Ik heb het hier fantastisch. Ik speel met mijn vrienden, ken iedereen en voel me helemaal thuis bij de club. Ik heb niet de behoefte om ergens anders te gaan kijken hoe hoog ik nog zou kunnen komen. Voor mij is SVM de plek waar ik wil voetballen. Als je een wedstrijd zou mogen overspelen waar je hele mooie herinneringen aan hebt, welke wedstrijd is dat dan en waarom die? Dan zou ik de wedstrijd tegen Baarn van vorig seizoen nog wel eens willen overspelen. Als we die wedstrijd niet verloren, en uiteindelijk speelden we gelijk, zouden we de nacompetitie ontlopen. Het was dus een ontzettend belangrijke wedstrijd, waarin veel op het spel stond. Het was een zwaar bevochten wedstrijd en de spanning was enorm. Ik had niet eerder zo'n wedstrijd meegemaakt, waarin het resultaat zoveel invloed had op hoe je het seizoen zou afsluiten. Juist daarom zou ik die wedstrijd graag nog eens spelen. Het was een bijzondere ervaring en een moment dat me is bijgebleven. De buitenwacht ziet SVM misschien vooral als een gezellige dorpsclub. Hoe goed past dat beeld bij de werkelijkheid? Hoe merk jij binnen de selectie en de vereniging dat er óók sportieve ambities zijn? Ik denk dat dat beeld op zich wel klopt. We zijn een gezellige dorpsclub, maar dat betekent niet dat we sportief gezien geen ambities hebben. Vooral op zaterdag staat iedereen er voor de volle honderd procent. De trainingsmentaliteit is prima en als het erop aankomt, willen we allemaal winnen. Welke doelstelling hebben jullie voor dit seizoen met elkaar uitgesproken en waarop is die gebaseerd? Wat kan deze selectie volgens jou bereiken? Onze concrete doelstelling is handhaving, het liefst zonder nacompetitie. Het zou mooi zijn als we een keer comfortabel in het linkerrijtje kunnen voetballen, zonder dat we aan het einde van het seizoen nog in de problemen komen. Onze start is alleen nog niet fantastisch, dus er moet nog wel het een en ander gebeuren. Als alles goed valt en we een goede reeks neerzetten, zien we vanzelf waar we eindigen. Het zou natuurlijk helemaal mooi zijn als we stiekem nog een periodetitel kunnen pakken, maar dat moeten we eerst maar eens op het veld laten zien. De tijd zal het leren. Als je SVM langs de meetlat van de vierde klasse legt, hoe staat de club er dan voor? Kijk daarbij eens verder dan het eerste elftal: wat is er qua beleid, jeugdopleiding en faciliteiten al goed geregeld, en welke volgende stap zou de club het meest helpen? Wat betreft de faciliteiten hebben we eigenlijk weinig te klagen. De materialen zijn goed geregeld: nieuwe ballen, hoedjes, hesjes en alles wat we nodig hebben. Ook bij het eerste is er een goede staf en weet iedereen wat zijn taken zijn. Ik zou dus niet zeggen dat daar het probleem ligt. Ik vind het lastig om SVM op alle onderdelen met andere verenigingen te vergelijken, omdat ik vooral ervaring heb binnen SVM en niet bij andere clubs in verschillende selecties heb gespeeld. Vanuit mijn eigen ervaring is de organisatie rondom het eerste in ieder geval goed geregeld. Bij de jeugd hebben we wel een uitdaging. SVM is een kleine dorpsclub, waardoor de vijver waaruit we kunnen vissen beperkt is. Hoe ouder spelers worden, hoe kleiner de jeugdgroepen vaak worden. Sommige jongeren vertrekken uit het dorp of gaan ergens anders studeren. Dat is niet iets wat je SVM zomaar kunt verwijten; het hoort ook bij de uitdagingen van een kleine vereniging. Hoe verloopt de aansluiting van de jeugd bij de senioren? Waar liggen kansen om jonge spelers te laten doorstromen én voor SVM te behouden, juist op de leeftijd waarop werk, studie en andere interesses meer tijd gaan vragen? Dat sluit eigenlijk aan bij wat ik net zei. Een nadeel van een dorpsclub is dat spelers die gaan studeren in een andere stad dan Utrecht al snel verder weg komen te wonen. Ik ben daar zelf ook een voorbeeld van. Toen ik in Rotterdam woonde, was het door de reistijd lastig om twee keer per week te trainen. Daarnaast is de situatie bij de senioren veranderd, omdat het tweede elftal niet meer op dezelfde manier als selectieteam functioneert. Daardoor is de bezetting in de senioren wat krapper geworden. Tegelijkertijd biedt dat ook kansen. We hebben jonge spelers hard nodig en er zijn zeker mogelijkheden om door te stromen. Voor een jeugdspeler die graag in het eerste wil voetballen, kan dat juist aantrekkelijk zijn. Je krijgt bij een kleinere club mogelijk eerder de kans om aan te sluiten en jezelf te laten zien. Hoe lastig is het om jeugdspelers uit Maartensdijk aan SVM te binden, met clubs uit Utrecht en omgeving in de buurt? Wat heeft SVM hun te bieden en waarin zou de club zich nog sterker kunnen onderscheiden? Ik denk dat SVM zich vooral onderscheidt door de gezelligheid. Nieuwe mensen zijn welkom en iedereen staat open voor spelers die zich bij de club willen aansluiten. Drink na de wedstrijd gezellig een biertje mee en je hoort er eigenlijk al bij. Niemand doet moeilijk, zolang je zelf natuurlijk ook niet moeilijk doet. Het is gewoon een gezellige vereniging met een leuke kantine. Daarnaast zijn we relatief goedkoop, zeker als je ons vergelijkt met grotere verenigingen zoals Hercules. Onze kannetjes bier zijn in ieder geval een stuk beter betaalbaar. Ik denk dat die combinatie van gezelligheid, een laagdrempelige sfeer en de mogelijkheid om lekker te voetballen SVM aantrekkelijk maakt. Je hoeft niet meteen bij een grote vereniging te spelen om plezier te hebben en jezelf sportief te ontwikkelen. Met dertien ploegen in de poule hebben jullie dit weekend vrij. Hoe ervaar jij zo’n onderbreking? Komt die prettig uit om even iets anders te doen, of speel je liever iedere zaterdag? Aan het begin van het seizoen, zodra het wedstrijdschema bekend is, zie je meteen welke weekenden je vrij bent. Ik probeer dan eigenlijk gelijk iets in te plannen. Zo waren we afgelopen weekend ook vrij en heb ik spontaan een weekendje Stockholm met mijn vriendin gepland. Aankomende zaterdag gaan we met een groepje van ons team naar Düsseldorf om daar de plaatselijke FC te bezoeken. Uiteraard horen daar ook het lokale bier en een bratwurst bij. Ik vind het dus helemaal geen probleem om af en toe een zaterdag vrij te zijn. Het is juist een mooie gelegenheid om met vrienden of mijn vriendin iets anders te ondernemen. Waar vinden we Tim wanneer er geen training of wedstrijd op het programma staat? Waar maak je graag tijd voor en waarmee kun je je hoofd echt even leegmaken? Ik vind het fantastisch om met vrienden op pad te gaan, bijvoorbeeld zoals aankomende zaterdag naar Düsseldorf. Daarnaast kijk ik zelf veel voetbal in Nederland. Ik zit iedere week in De Kuip en kijk ook graag met vrienden naar de Champions League. Verder probeer ik tijd vrij te maken voor weekendjes weg met vrienden of mijn vriendin. Gezelligheid en samen leuke dingen ondernemen zijn voor mij belangrijk, zowel binnen als buiten het voetbal. Stel dat iemand jou vraagt: ‘Wat is SVM eigenlijk voor een club?’ Wat vertel je dan? SVM is gewoon een klassieke dorpsclub. Er lopen vrijwilligers rond die al jarenlang bij de vereniging betrokken zijn en mensen die je eigenlijk al kent vanaf het moment dat je als driejarige bij de club begon. Het is echt ons-kent-ons: iedereen kent elkaar en nieuwe mensen worden gemakkelijk opgenomen in de groep. Gezelligheid staat centraal, met betaalbaar bier, een zangetje op zijn tijd en leuke feestjes. Als ik SVM in twee woorden moet omschrijven, dan is het een gezellige dorpsclub. Als jij één jonge speler bij SVM een seizoen lang onder je hoede mocht nemen, wat zou je hem dan vooral willen meegeven? Welke les had je zelf op die leeftijd graag eerder geleerd? Ik weet niet of ik zelf het schoolvoorbeeld ben, aangezien ik niet meteen bij de selectie terechtkwam. Wat ik een jonge speler vooral zou willen meegeven, is dat je plezier moet blijven houden in het voetbal. Kies vooral voor wat jij op dat moment leuk vindt en laat je niet te veel leiden door wat anderen van je verwachten. Toen ik op een gegeven moment naar Rotterdam verhuisde, wilde ik nog steeds blijven voetballen. Dat was niet alleen omdat ik het spelletje leuk vond, maar ook omdat ik op die manier het contact met mijn vrienden bij SVM wilde behouden. Voetbal was en is voor mij een mooie manier om die vriendschappen te onderhouden. Uiteindelijk gaat het erom dat je plezier houdt in wat je doet en dat je de mensen om je heen niet uit het oog verliest. Het laatste woord is voor jou. Wat zou je de trouwe supporters, vrijwilligers of andere mensen binnen de club graag eens willen zeggen? Ik vind het iedere keer weer fantastisch om de trouwe supporters langs de zijlijn te zien staan. Zelfs als we een wanprestatie leveren, zijn er nog steeds mensen die in de auto stappen en veertig minuten naar Veenendaal rijden om ons op onze klote te zien krijgen. Dat waardeer ik enorm. Blijf dat vooral doen! Ik hoop dat we jullie steun dit seizoen kunnen belonen met betere prestaties en mooie resultaten. Dus blijf vooral lekker komen, en laat het bier rijkelijk vloeien. Foto's: Prive en SVM Maartensdijk.
- Mike Ligtvoet(Patria), speler aan het woord.
Mike vindt bij Patria een nieuwe uitdaging: “Als het kwartje valt, kunnen we meedoen om een periode” Een nieuwe club, direct een doelpunt en vervolgens een bovenbeen dat flink opspeelde. De eerste weken van Mike bij Patria hadden van alles wat. Het was aanpassen, aanhaken, scoren en daarna noodgedwongen weer even toekijken. Toch klinkt er vertrouwen wanneer we hem spreken. In zijn eigen herstel, in trainer Coco en vooral in de voetballende kwaliteiten van zijn nieuwe ploeg. “Het gaat goed”, vertelt Mike. “Het is inderdaad wel een apart begin voor mij bij Patria. In de voorbereiding en de beker hebben we ondermaats gepresteerd. Toen mochten we eindelijk aan de competitie beginnen. Op de laatste twintig minuten na speelden we een prima wedstrijd en maakte ik mijn eerste officiële doelpunt voor Patria. Helaas voelde ik tijdens die wedstrijd mijn bovenbeen al zeuren. ’s Avonds zat ik met een heel dik bovenbeen.” Van diep spelen naar geduld aan de bal Na één seizoen SEC koos Mike voor Patria. Een nieuwe omgeving, maar vooral ook een andere manier van voetballen. De overstap vroeg behoorlijk wat aanpassing van de spits. “Het was heel erg wennen. De speelwijze is heel anders dan ik bij SEC en Vliegdorp gewend was. Bij Patria spelen we veel meer op balbezit. Waar de bal eerder voornamelijk diep ging, gaat hij hier vaker naar de zijkant. Ook spelen we op een hoger niveau dan ik gewend ben, waardoor er voorin minder ruimte ligt.” Zijn voorbereiding draaide dan ook om twee dingen: fit worden en zijn plek vinden binnen die speelwijze. Vooral lichamelijk moest hij naar eigen zeggen van ver komen. Toch voelde hij bij de competitiestart dat het de goede kant opging. “Toen had ik eindelijk het gevoel dat ik negentig minuten aankon. En ik pas steeds beter binnen de manier waarop Patria wil spelen.” Zijn vertrek bij SEC betekent overigens niet dat hij met spijt terugkijkt op dat seizoen. De degradatie was een teleurstelling, maar zijn waardering voor de mensen binnen de club is groot. “Van die stap heb ik zeker geen spijt gehad. Het clubje mensen dat zoveel voor SEC doet, is echt fantastisch. Helaas hadden we niet de kwaliteiten om in de vierde klasse te blijven. Maar we mogen er wel trots op zijn dat we daar tot het laatst voor hebben geknokt.” Een voorzet met een buitenkantje Een spits wil scoren. Zeker bij een nieuwe club is dat eerste officiële doelpunt een moment waarop je hoopt niet al te lang te hoeven wachten. Voor Mike was het in de eerste competitiewedstrijd meteen raak. “Ik kreeg een fantastische voorzet met de buitenkant van de voet van onze baltechnicus Laukili. Ik hoefde hem alleen nog maar binnen te knikken. Als spits is het altijd lekker om te scoren, helemaal in de eerste competitiewedstrijd. Natuurlijk weet je hoe het voelt om een doelpunt te maken, maar het is fijn om dat ook meteen bij je nieuwe club te laten zien.” Het plezier over die treffer kreeg alleen een vervelend vervolg. Tijdens het duel met Bunnik voelde hij zijn bovenbeen steeds meer, al weet hij niet precies hoe de blessure ontstond. “In de laatste twintig minuten gaven we de 1-2 weg en werd het nog onnodig billenknijpen. Dan geef je alles om die drie punten toch binnen te halen.” Daarna moest hij ongeveer twee weken toekijken. Tegen UVV volgde afgelopen zaterdag zijn terugkeer, met een invalbeurt van een halfuur. “Ik voelde het nog wel, maar eigenlijk ging het prima. En doordat we tijdens het bekerweekend vrij zijn, heb ik nu nog een weekend extra rust.” Voetbal genoeg, maar mentaal moet het beter Ondertussen kende Patria een pittige competitiestart. Na Bunnik volgden VVJ, Eminent Boys en UVV: volgens Mike drie ploegen die bovenin zullen meedoen. Hij zag tegen die tegenstanders zowel de kwaliteiten als de kwetsbaarheid van zijn eigen ploeg. “De wedstrijd tegen VVJ heb ik zelf gezien. Wat een fantastische selectie hebben zij voor deze vierde klasse. Toch zag ik ook dat we zeker in de tweede helft kansen hadden tegen die gedoodverfde kampioenskandidaat.” Ook tegen UVV lagen er mogelijkheden. Patria kwam op 2-2 en speelde na een rode kaart bij de tegenstander tegen tien man. Juist in zulke situaties moet de ploeg volgens Mike beter handelen. “Daarin zijn we als ploeg nog veel te naïef. Voetballend hebben we echt een paar spelers die veel hoger zouden kunnen spelen. Maar mentaal moeten we als team beter worden.” Het is een duidelijke constatering van iemand die voldoende kwaliteit ziet, maar ook weet dat die kwaliteit pas iets oplevert als de ploeg er samen goed mee omgaat. Minder de hoeken in, vaker voor het doel Ook zijn eigen rol is veranderd. Waar Mike voorheen veel energie stak in het meevoetballen en het opzoeken van de hoeken, mag hij zich bij Patria nadrukkelijker richten op het gebied waar een spits graag komt: voor het doel. “Ik ben vooral gekomen om doelpunten te maken. Normaal was ik veel meer bezig met meedoen en de hoeken ingaan. Bij Patria hebben we aan de buitenkanten geweldige voetballers, zoals Bakkenes. Daardoor kan ik zelf meer voor de goal komen.” Dat vraagt soms ook om het loslaten van oude gewoontes. “Ik heb eraan moeten wennen dat ik de bal sneller moet laten gaan. Ik stopte altijd veel energie in mijn eigen acties. Hier kan ik het voetbal meer aan anderen overlaten.” Een nadrukkelijke rol als ervaren leermeester heeft hij voor zichzelf niet direct weggelegd. Daarvoor lopen er volgens hem al genoeg jongens rond die de club en de groep door en door kennen. “Met Rico de Rooij en Roy Sinai hebben we bijvoorbeeld al heel ervaren spelers die langer bij Patria zitten. Ik ben vooral een aanjager in het spel. Iemand die graag richting het doel gaat, terwijl de rest soms nog wat te vaak de bal wil rondspelen.” Drie voetballende jongens en een volle agenda Wie denkt dat Mike buiten zijn eigen trainingen en wedstrijden rustig met de benen omhoog zit, heeft het mis. Met drie voetballende zoons is de agenda goed gevuld. “Het is eigenlijk bijna niet te doen. Zeven dagen in de week sta ik bij mijn drie jongens langs de lijn. Gelukkig is daar binnen Patria veel begrip voor. Coco heeft dat ook aan de selectie uitgelegd en iedereen heeft er vrede mee.” Die ruimte helpt om zelf te kunnen blijven voetballen. Het zegt voor Mike ook iets over de club waar hij terecht is gekomen. Net als bij Vliegdorp en SEC ervaart hij bij Patria een omgeving waarin iedereen welkom is. “Je merkt dat iedereen even belangrijk is. Als je ziet hoeveel aandacht er is voor het V+-voetbal, zo heet dat tegenwoordig geloof ik, vind ik dat echt fantastisch.” En de derde helft? Daarover kan hij nog geen uitgebreid oordeel geven. Niet omdat het aan gezelligheid ontbreekt, maar omdat zijn voetbaldagen vaak al vroeg beginnen. “Meestal ben ik vanaf zeven uur ’s ochtends al op pad. De derde helft heb ik daardoor zelf nog niet echt meegemaakt. Ik hoop daar nog een keer tijd voor te hebben!” Coco gaf de doorslag De naam van zijn trainer valt regelmatig in het gesprek. Dat is geen toeval. Mike kent Coco al langer en diens aanwezigheid speelde een grote rol in zijn keuze voor Patria. “Hij is misschien wel de grootste reden dat ik hiervoor gekozen heb. Ik vind Coco een geweldige peoplemanager. Hij zegt waar het op staat, zonder jongens de grond in te trappen.” Mike ziet ook dat de trainer een uitdagende klus heeft. “Het is een heel lastige groep voor een trainer, maar wel eentje met veel kwaliteiten.” Juist die kwaliteiten houden zijn vertrouwen overeind. De start is moeizaam, maar Mike gelooft dat Patria dit seizoen nog iets moois kan neerzetten. “Als ik zie hoeveel voetbal er in de ploeg zit, moet het haast wel goed komen. Ik ben ervan overtuigd dat we nog mee kunnen dingen om een periode als het kwartje eenmaal valt. Tegelijkertijd zegt deze start ook iets over de sterkte van deze vierde klasse.” Al vijf jaar nadenken over stoppen Over zijn eigen voetbaltoekomst is Mike open. Het idee om te stoppen is bepaald niet nieuw. Alleen blijkt de liefde voor het spel telkens weer groot genoeg om door te gaan. “Als ik eerlijk ben, denk ik al ruim vijf jaar over stoppen. Toch ben ik nog te veel liefhebber. Ik merk natuurlijk dat ik ouder word, maar mijn lichaam voelt nog goed.” Waar hij zijn loopbaan afsluit, staat voor hem inmiddels wel vast. “Ik ben ervan overtuigd geraakt dat ik bij Patria ga afsluiten. Of dat aan het einde van dit seizoen is of pas over twee jaar, durf ik nu nog niet te zeggen.” En daarna? Mogelijk blijft hij ook dan op het trainingsveld te vinden, maar in een andere rol. Ervaring als jeugdtrainer heeft hij al: bij Vliegdorp trainde hij zijn oudste zoon drie jaar. Sinds diens overstap naar Roda’46 geniet hij vooral van het vaderschap langs de lijn. “Als de jongens straks oud genoeg zijn om zelfstandig naar het voetbal te gaan, sluit ik niet uit dat ik het trainerschap inga. Dan denk ik wel vooral aan de jeugd.” Voorlopig is het nog niet zover. Eerst verder herstellen, weer zijn minuten maken en doen waarvoor hij naar Patria kwam: doelpunten maken. Want over stoppen kun je jarenlang nadenken, maar zolang het plezier er is, blijft dat doel toch trekken.
- Lennart Dubbeldam(Delta sports'95), speler aan het woord.
Lennart Dubbeldam (Delta Sports’95): “Ik verwacht begin november weer op het veld te staan” Winnen doe je samen en verliezen ook. Maar dat Delta Sports’95 het scorend vermogen van Lennart Dubbeldam mist, staat als een paal boven water. De clubtopscorer aller tijden liep begin september een flinke scheur in zijn hamstring op en moest sindsdien vanaf de kant toekijken. Er werd gevreesd voor een afwezigheid van maanden, maar Lennart hield het in een eerder gesprek zelf op vier tot zes weken. Was dat te optimistisch, of komt zijn rentree inmiddels dichterbij? Nu Delta Sports’95 een moeizame seizoensstart doormaakt, zochten we hem op om bij te praten over zijn herstel en zijn ploeg. Hoi Lennart, hoe gaat het met je? Hoe staat het ervoor met je herstel? “Het gaat wel aardig, hoor. Ik heb veel tijd in de sportschool doorgebracht en ben veel met de fysio bezig geweest. Volgende week donderdag heb ik een test. Als de uitslag goed is, mag ik weer bij de groep aansluiten.” Je hoopte eerder op een herstelperiode van vier tot zes weken. Wanneer verwacht je nu weer wedstrijden te kunnen spelen? “Als ik weer mag aansluiten, moet ik daarna nog toewerken naar wedstrijdfitheid. Ik verwacht zelf begin november weer op het veld te staan.” Dat klinkt positief. Er komt dus weer wat zicht op een terugkeer? “Jawel! Het is nu vooral hopen dat ik geen terugval krijg.” Ondertussen heeft Delta Sports’95 het lastig. De uitslagen vallen tegen en de ploeg zou je doelpunten goed kunnen gebruiken. Hoe kijk jij naar de moeizame start? “Nee, het gaat nog niet best. Er zijn een aantal belangrijke jongens gestopt, die ook in de kleedkamer belangrijk waren. Maar we creëren iedere wedstrijd nog kansen. Gelukkig zijn er dus wel aanknopingspunten.” Voor Lennart is het voorlopig nog even geduld hebben. Eerst de test, daarna hopelijk weer aansluiten bij zijn ploeggenoten en verder werken aan zijn wedstrijdfitheid. Begin november is het moment waarop hij zelf mikt. We wensen hem een goed vervolg van zijn herstel en hopen hem snel weer op het veld te zien! Foto: Delta sports'95
- Dylan Timmerman(VOP), ster van de week 4
Dylan Timmerman, de Valentino Rossi van VOP! Als Dylan zijn motor aanzet, kan de tegenstander vooral nog zijn kenteken proberen te lezen. De aanjager op het middenveld dicht gaten, schakelt razendsnel naar voren en ziet openingen terwijl de rest nog naar de aftrap staat te kijken. Een terechte plek in ons Sterrenteam van week 4 dus. Maar met zo’n rapport mocht hij meteen door naar de hoogste trede van het podium: Dylan is onze Ster van de Week! Personalia Naam? Dylan Timmerman. Zonder s dus, want ik zie tegenwoordig vaak Dylan Timmermans staan, haha. Geboortedatum / plaats? 11 augustus 1997, Amersfoort. Huidige woonplaats? Nieuwland, Amersfoort. Burgerlijke staat? Geregistreerd partnerschap. Wat doe je in het dagelijks leven? Als je studeert: welke opleiding volg je en waar? Ik werk als Lead Customer Success bij Twelve. In die functie ben ik eindverantwoordelijk voor een team van Customer Success Managers die het contact met al onze klanten onderhouden. Bij welke club ben je begonnen met voetballen, hoe oud was je en weet je nog wie jouw eerste jeugdtrainer was? Volgens mij was ik vier jaar toen ik bij de kabouters van VV Hoogland begon. Ik zat in team Ajax en mijn vader, Erik Timmerman, was mijn trainer. Kreeg je de liefde voor voetbal van huis uit mee? Die liefde kreeg ik zeker van huis uit mee. Mijn vader, Erik Timmerman, heeft zelf ook gevoetbald, waarvan een lange tijd in het eerste van VV Hoogland. Toch wilde ik in mijn eerste jaren gek genoeg helemaal niet voetballen. Mijn vader heeft daardoor best weleens gedacht dat het er bij mij nooit van zou komen, haha. Maar op een gegeven moment draaide dat helemaal om. Na mijn eerste training ben ik eigenlijk nooit meer gestopt. Welke jeugdclubs heb je doorlopen voordat je de overstap naar de senioren maakte, of heb je altijd bij dezelfde club gespeeld? In de jeugd heb ik altijd bij VV Hoogland gespeeld. Na de jeugd speelde ik nog één seizoen bij CJVV en daarna weer een paar jaar bij Hoogland, voordat ik de overstap naar VOP maakte. Welke jeugdtrainer heeft veel voor jouw ontwikkeling betekend, wat heb je van hem of haar meegekregen? Mijn vader heeft mij een groot deel van mijn jeugd getraind, dus mijn basistechniek heb ik aan hem te danken. Daarnaast heb ik in de C1 een jaar Fred Vreeman en Michiel Baan als trainers gehad. We hadden toen een erg goed team en werden dat seizoen ongeslagen kampioen. In dat jaar werd ik ook voor het eerst aanvoerder en heb ik vooral op het gebied van leiderschap veel geleerd. Denk aan positief coachen, maar ook aan je durven uitspreken wanneer het wat minder loopt. Hoe kijk je terug op je jeugdjaren als voetballer, heb je er vriendschappen aan overgehouden? Ik kijk met een glimlach terug op mijn jeugdjaren als voetballer. Ik heb met veel leuke jongens samengespeeld en daar zeker vriendschappen aan overgehouden. Het mooie is dat ik met veel van die jongens nu nog steeds voetbal. Wie was je eerste trainer bij de senioren, weet je nog wanneer en tegen wie je debuteerde? Mijn eerste trainer bij de senioren was Mark Visser, die ook nu weer mijn trainer is. Mijn debuut in het eerste maakte ik in mei 2018. Tegen wie dat was, weet ik helaas niet meer. Hoe is jouw totale voetbalweg verlopen tot heden? Kabouters – F9 – F2 – E3 – E1 – D1 – D1 – C2 – C1 – B1 – B1 – A1 – A1 – Hoogland 2 – Hoogland 1 – CJVV 1 – Hoogland 2 – VOP 1. Van de trainers is vooral Mark Visser mij bijgebleven, omdat ik veruit de meeste jaren onder hem heb gespeeld. Ik heb veel van hem geleerd, zowel als voetballer als mens. Hij heeft me ook een aantal gewoontes flink afgeleerd. Zo speelde ik in het begin heel veel ballen met de buitenkant van mijn rechtervoet. Daar heeft hij me wel vanaf geholpen. Een andere trainer die mij is bijgebleven, is Robert Grauwde. Hij heeft mij bij Hoogland 2 getraind en ik vond hem tactisch heel sterk. Robert heeft mij op voetballend gebied echt vooruitgeholpen. Ruimtes herkennen, temporiseren en altijd de as bewaken: dat zijn dingen die meteen bij me opkomen als ik aan hem denk. Vanuit zijn team stroomde ik langzaam door naar het eerste van Hoogland. Hoeveel uur per week ben je gemiddeld met sport bezig? Ik train twee keer per week en speel daarnaast een wedstrijd. Ook ben ik drie keer per week in de sportschool te vinden en speel ik af en toe nog een potje padel. Wat zijn je sterke punten en waarin kun je nog groeien? Ik ben een middenvelder met een goed loopvermogen en een goede versnelling. Ik heb graag de bal aan mijn voeten, breng rust in het spel en herken de ruimtes goed. Daarmee probeer ik mijn ploeggenoten voor de keeper te zetten of het spel naar de andere kant te verplaatsen. Wat ik nog beter kan doen, is herkennen wanneer ik mijn versnelling moet inzetten. Daarmee kan ik naar voren meer dreiging brengen dan ik nu soms doe. Balbezit is mij veel waard, maar af en toe mag er best wat meer risico in mijn spel zitten. Daarnaast kan mijn linkerbeen ook nog wel wat verbetering gebruiken. Voor welke sportman of sportvrouw heb je veel bewondering en waarom? Lionel Messi. Je moet er ontzettend veel voor doen en laten om zo lang, en met zo veel afstand, de beste van de wereld te zijn. Daar heb ik veel bewondering voor. Wat is je mooiste herinnering aan het voetbal, en welk moment zou je liever vergeten? De goal van Iniesta in 2010, tijdens Spanje–Nederland, zou ik liever vergeten. Mijn mooiste herinnering is toch wel mijn debuut in het eerste. Als jeugdspeler werk je daar zo lang naartoe en dan is het bijzonder als dat moment er eindelijk is. Uit mijn eigen voetbalcarrière heb ik eigenlijk geen persoonlijk moment dat ik het liefst zou vergeten. Hobby’s? Snowboarden, padellen, voetballen, fitnessen, borrelen en lekker uit eten gaan. Beoefen of volg je naast voetbal nog andere sporten? Af en toe speel ik een potje padel. Favoriet eten? Pizza. Favoriete drankje? Bacardi Spiced met cola, ijs en een citroentje. Hoi Dylan, van Hoogland naar VOP: een nieuwe club, nieuwe ploeggenoten en een nieuwe uitdaging. We zijn benieuwd naar het verhaal achter die overstap en hoe het je tot nu toe bevalt! Je verruilde Hoogland voor VOP en ging daarmee op een lager niveau voetballen. Was dat een bewuste keuze en wat gaf voor jou de doorslag? Kun je hier iets over zeggen? Het was zeker een bewuste keuze. Hoogland 2 viel uit elkaar en één ding wist ik zeker: ik wilde nog lang niet stoppen met voetballen. Bovendien leek het me erg leuk om ergens weer in een eerste elftal te spelen. Ik ben zelf niet zo iemand die zich bij andere clubs aanbiedt, maar al snel hoorde ik dat VOP een aantal veranderingen wilde doorvoeren. Ik kende ook al wat jongens die daar speelden, zoals Bart van Minnen, Quincy Koenen en Giok de Vries. Daarnaast waren jongens die eerder bij Hoogland 2 waren vertrokken, zoals Dylan Vrede, Özgün Aydemir en Mustafa Kurnaz, ook al naar VOP gegaan. Van hen had ik begrepen dat het een erg gezellige club was. Dat vind ik zelf ook heel belangrijk. Daar kwam bij dat mijn oud-trainer Mark Visser ook naar VOP ging. Mark stond nog steeds bij iedere thuiswedstrijd van Hoogland 2 langs de lijn en zag ook dat de ‘magie’ van dat team een beetje op was. Ik gooide een keer voor de grap een balletje op over VOP, maar vervolgens hadden we het er steeds vaker over. Ook onderling, met de andere jongens van Hoogland 2. Na een aantal goede gesprekken met Mark, het beeld dat hij schetste en een laatste avond met zes spelers van Hoogland 2 in De Noot, heb ik de keuze gemaakt om naar VOP te gaan. Ik heb eigenlijk geen enkele andere club overwogen. Uiteindelijk gaven de spelers, de nieuwe trainer en de toekomstvisie van VOP dus al snel de doorslag. Die combinatie maakte het voor mij een mooie nieuwe uitdaging. Als je terugkijkt op je tijd bij Hoogland, welk gevoel overheerst dan? Wat heb je daar geleerd waar je nu nog profijt van hebt? Ik kijk nog steeds met heel veel plezier terug op mijn jaren bij VV Hoogland. Vrijwel alles wat ik nu als voetballer kan, heb ik daar geleerd. Tot mijn overstap naar VOP had ik, op één seizoen na, altijd bij Hoogland gevoetbald. In al die jaren heb ik mooie sportieve prestaties mogen beleven, maar vooral ook ontzettend veel plezier gehad met heel veel verschillende mensen. Dat maakt die tijd voor mij zo waardevol. Je hebt bij Hoogland gezien wat er op vierdedivisieniveau wordt gevraagd. Welke gewoontes rond trainen, discipline en afspraken neem je mee naar VOP? Hoe probeer je daarin iets bij te dragen zonder als nieuwkomer meteen de hele kleedkamer te vertellen hoe het moet? Voor mij begint het allemaal bij de basis. Je niet zomaar afmelden voor trainingen of wedstrijden, op tijd komen en je uiterste best doen zodra je op het veld staat. Ook moet je je tegen elkaar durven uitspreken. Maar misschien nog wel belangrijker: je moet ook iets van elkaar kunnen accepteren. Dit zijn punten die we aan het begin als groep met elkaar hebben besproken. Daar houden we elkaar aan. Door die afspraken zelf na te komen en het goede voorbeeld te geven, probeer ik mijn steentje bij te dragen. Voor de supporters die jou nog wat beter willen leren kennen: wat voor voetballer heeft VOP met Dylan in huis gehaald? Waar liggen jouw kwaliteiten? Een voetballende middenvelder die veel meters maakt, graag de bal aan zijn voeten heeft en rust probeert te brengen. Ik zet mijn medespelers graag één op één met de keeper. Maar ik ben ook iemand die af en toe, als het even niet loopt, zelf een schop onder zijn kont nodig heeft. 😉 Iedere voetballer heeft wel iets waarvan hij denkt: dat kan nog beter. Welk onderdeel van jouw spel zou je graag verbeteren en train je daar ook bewust op? Ik denk dat ik nog beter kan herkennen wanneer ik mijn versnelling moet inzetten. Daarmee kan ik naar voren meer dreiging brengen dan ik nu soms doe. Balbezit is mij veel waard, maar af en toe mag ik best wat meer risico nemen. Ook mijn linkerbeen kan nog beter. Tijdens de trainingen probeer ik daar natuurlijk vaker mee aan de slag te gaan. Maar eerlijk is eerlijk: buiten die momenten ben ik er niet heel bewust mee bezig. Wat hoop je met jouw manier van spelen vooral aan deze ploeg toe te voegen? Ik maak veel meters om mezelf aanspeelbaar te maken. Daarmee hoop ik eraan bij te dragen dat we als ploeg comfortabel aan de bal zijn. Ik wil mijn medespelers, waar dat mogelijk is, altijd een aanspeelpunt bieden, zodat ze de bal bij mij kwijt kunnen. Je loopt inmiddels een tijdje rond bij VOP. Wat voor club heb je leren kennen en voel je je er al helemaal thuis? Ik heb echt nog geen seconde spijt gehad van mijn keuze. VOP heb ik leren kennen als een heel gezellige club, met leuke en lieve mensen, maar zeker ook met sportieve ambitie. Juist die combinatie vind ik perfect. Ik voel me er dan ook helemaal thuis. VOP is gepromoveerd en wil zich verder ontwikkelen. Welke ambities proef jij binnen de club? Is er al een duidelijk plan om door te groeien, of ligt de nadruk eerst op het versterken van het fundament? Met andere woorden: eerst een stabiele vierdeklasser worden en dan verder kijken? Eerlijk gezegd was ik heel blij toen VOP promoveerde naar de vierde klasse. Ik proef binnen de club ook zeker de ambitie om met het eerste elftal nog verder omhoog te gaan. Alleen hoeft dat niet allemaal meteen. We hebben een heel mooie groep met veel nieuwe spelers. Een nieuw team heeft altijd wat tijd nodig. Voor nu vind ik het vooral belangrijk dat we deze hele groep bij elkaar houden. Daarmee leggen we een stabiele basis waarop we de komende jaren verder kunnen bouwen. Dit seizoen gaan we voor een plek in de top vijf en een periodetitel zou natuurlijk super zijn. Als we die pakken, zullen we er alles aan doen om promotie naar de derde klasse af te dwingen. Maar die stap hoeft niet per se meteen te komen. En wie weet doen we zelfs wel mee om het kampioenschap. Bij Hoogland heb je van dichtbij kunnen zien wat een eigen jeugdafdeling voor een club kan betekenen. Hoe belangrijk is het volgens jou dat VOP daarin investeert, zodat de club minder afhankelijk wordt van het ieder seizoen vissen in die drukbeviste Amersfoortse vijver? Ik denk dat een goede jeugdafdeling voor iedere Amersfoortse club met ambities ontzettend belangrijk is. Hoe meer kwaliteit je in de jeugd kunt ontwikkelen, hoe meer het eerste elftal daar uiteindelijk van profiteert. Als je kijkt naar de ligging van VOP en het aantal nieuwbouwwoningen in de omgeving, zijn de vooruitzichten voor de club wat dat betreft goed. Bovendien zijn er binnen VOP al veel mensen en spelers die zich hier dagelijks voor inzetten. Dat vind ik mooi om te zien. Na drie wedstrijden staan jullie er goed voor. Met nog een wedstrijd tegoed kan een overwinning jullie zelfs op een gedeelde tweede plaats brengen. Hoe kijk jij naar die start? Loopt het al van een leien dakje, of verbloemen de resultaten ook nog wat verbeterpunten? In welk onderdeel van jullie spel zit volgens jou de meeste winst? We hebben een goede voorbereiding gehad. Alle wedstrijden hebben we gewonnen, behalve het duel met Hoogland 1 op het AVK. Dat is volgens mij geen schande. Tijdens de wedstrijden en trainingen merkten we ook dat we elkaar steeds beter konden vinden. Je leert elkaars looplijnen herkennen en krijgt steeds meer zicht op ieders kwaliteiten en verbeterpunten. Ook in de competitie begonnen we sterk, met een overwinning op VV Veenendaal. Een week later ging het echter mis. Daarom zijn we als groep niet helemaal tevreden over de competitiestart. Een 0–5 nederlaag tegen SV Achterveld mag ons gewoon niet gebeuren. Natuurlijk heb je in een seizoen altijd een paar wedstrijden waarin niets lijkt te lukken. Maar juist dan moet je de koppen bij elkaar houden en compact blijven spelen. Zo zorg je ervoor dat je zo lang mogelijk in de wedstrijd blijft. Daar ligt voor ons zeker een verbeterpunt. Gelukkig hebben we daarna meteen de koppen weer bij elkaar gestoken en samen het goede gevoel teruggevonden. Even terugblikken, leren van wat er misging en vervolgens vooral weer vooruitkijken. Dat resulteerde afgelopen zaterdag in een 5–0 overwinning op Baarn, waarbij we een goede wedstrijd speelden. Ook in zo’n goede wedstrijd blijven er dingen die beter kunnen. We lijden bijvoorbeeld nog te vaak onnodig balverlies, vooral door breedteballen die worden onderschept. Daarnaast mogen we soms eerder op doel schieten als we daar de ruimte voor krijgen. Verder spelen we ons eigen spel en weten we allemaal hoe we druk willen zetten. Maar ook daarin kunnen we nog stappen maken. Hoe vind je de selectie samengesteld? Hebben jullie voldoende mogelijkheden om blessures en schorsingen op te vangen, eventueel met jongens uit een lager elftal? Ik vind dat we een heel sterke en evenwichtige selectie hebben. In de eerste drie wedstrijden zijn we nog geen enkele keer met dezelfde elf spelers begonnen. Dat laat zien hoeveel concurrentie er is en dat we voldoende mogelijkheden hebben om blessures en schorsingen op te vangen. Onze aanvoerder Bart was afgelopen zaterdag bijvoorbeeld geschorst. Ook zijn afwezigheid hebben we als ploeg prima kunnen opvangen. Juist omdat de selectie zo sterk en breed is, vind ik het belangrijk dat we de hele groep bij elkaar houden. Er zullen ongetwijfeld jongens teleurgesteld zijn als ze een tijdje minder spelen. Dat is ook begrijpelijk. Maar we hebben dit seizoen echt iedereen nodig. Wat hebben jullie als groep uitgesproken over dit seizoen? Is het vooral: eerst zorgen dat we ons handhaven en daarna zien we wel? Alleen handhaven is voor ons dit seizoen niet voldoende. We willen echt bovenin meedoen en hebben de ambitie om voor promotie te spelen. Tegelijkertijd geldt wat ik eerder al zei: die promotie hoeft niet per se meteen te komen. De ambitie is er in ieder geval volop. Wanneer is dit seizoen voor jou persoonlijk geslaagd? Het is nog vroeg, maar waar hoop jij aan het einde van het seizoen met een tevreden gevoel op terug te kijken? Mijn seizoen is geslaagd als we samen de beoogde teamresultaten behalen en daar vooral ook heel veel plezier aan beleven. Daarnaast hoop ik natuurlijk een belangrijke rol op het veld te spelen en een aantal doelpunten en assists achter mijn naam te krijgen. Wat dat betreft lig ik tot nu toe aardig op schema. Stel dat alles op zijn plek valt en de derde klasse daadwerkelijk in beeld komt: hoe klaar is VOP dan voor die stap? Wat zou er binnen de club, de faciliteiten of de selectie nog moeten groeien om die stap verantwoord te kunnen zetten? Ik denk dat VOP, zoals de club nu is ingericht, al behoorlijk klaar is voor die stap. Zoals ik eerder aangaf, blijft voor mij één ding het allerbelangrijkste: deze groep bij elkaar houden. Als dat lukt, geloof ik echt dat we samen heel ver kunnen komen. Hoe ziet jouw eigen ambitie eruit? Zou je op termijn nog eens hogerop willen, of lijkt het je juist mooi om met VOP iets op te bouwen en samen die volgende stap te zetten? Het lijkt me fantastisch om bij VOP iets heel moois op te bouwen en samen verdere stappen te zetten. Daar ligt op dit moment ook echt mijn volledige focus. Juist het idee om dat met deze groep te doen, spreekt me enorm aan. Tot slot: de herfstvakantie komt eraan. Als de bal even stilligt en de voetbaltas in de hoek mag blijven staan, waar vinden we Dylan dan? Waar maak jij buiten het voetbal graag tijd voor? Als de bal even stilligt, ben ik vooral in de sportschool of op de padelbaan te vinden. Maar lekker thuis op de bank zitten vind ik ook heerlijk. Af en toe loop ik nog een rondje hard, al moet ik eerlijk zeggen dat ik daar geen grote fan van ben, haha. Foto's VOP: Sten fotografie, https://stenfotografie.mypixieset.com
- Flynn Regout(SVL), speler aan het woord.
Flynn Regout: “Ik wil alles uit mijn voetbalcarrière halen en ontdekken waar mijn plafond ligt” Hij is pas 22 jaar, maar heeft al een bijzonder voetbalavontuur achter de rug. Van de vertrouwde velden van Bunnik ’73 naar Kampong, een uitstapje naar het Amerikaanse Philadelphia en inmiddels alweer zijn derde seizoen bij SVL. Flynn Regout is een ambitieuze rechtsback die niet alleen zijn mannetje staat in de verdediging, maar ook graag de aanval zoekt. Buiten het veld studeert hij Filosofie aan de Universiteit van Amsterdam, loopt hij stage bij de VVD in Den Haag en probeert hij zijn golfspel te verbeteren. Tijd om deze gedreven verdediger eens wat beter te leren kennen. Over zijn ambities, het bijzondere gevoel bij SVL, zijn eerste doelpunt tegen VVOG en waarom hij zijn tegenstander liever achter hém aan laat rennen. Flynn, voor degenen die je nog niet zo goed kennen: stel jezelf eens voor! “Mijn naam is Flynn Regout, ik ben 22 jaar en woon in Bunnik. Ik studeer Filosofie aan de Universiteit van Amsterdam en loop momenteel stage bij de VVD in Den Haag. Daarnaast ben ik bezig aan mijn derde seizoen bij SVL in de eerste klasse. Voetbal speelt een ontzettend grote rol in mijn leven en ik probeer er dan ook alles uit te halen wat erin zit.” Je bent afkomstig uit Bunnik en hebt via Bunnik ’73 en Kampong de weg naar SVL gevonden. Hoe is die overstap naar Langbroek tot stand gekomen? “Ik heb tot mijn achttiende bij Bunnik ’73 gevoetbald, altijd met ontzettend veel plezier en samen met mijn vrienden. Toch bleef er ergens een vraag aan me knagen: hoe goed zou ik eigenlijk kunnen worden als voetballer? Toen veel van mijn vrienden kozen voor het studentenleven, besloot ik juist te onderzoeken waar mijn voetbalplafond lag. Zo kwam ik terecht bij Kampong Onder 23, waar ik twee seizoenen heb gespeeld. Tussendoor heb ik ook nog een halfjaar in Philadelphia, Amerika, gestudeerd en gevoetbald. Dat was natuurlijk een geweldige ervaring. Na die twee seizoenen bleek de stap naar het eerste elftal van Kampong op dat moment nog te groot. Ik wilde graag weer seniorenvoetbal spelen en mezelf verder ontwikkelen. Toen kwam SVL op mijn pad. Achteraf een keuze waar ik absoluut geen spijt van heb!” Hoe bevalt het je inmiddels bij SVL? Wat maakt deze club en deze spelersgroep zo bijzonder? “Voordat ik naar SVL kwam, hoorde ik eerlijk gezegd nogal wisselende verhalen over de club. Maar nu ik hier aan mijn derde seizoen bezig ben, kan ik eigenlijk alleen maar positieve dingen zeggen. Het begint al bij de vrijwilligers en het bestuur, maar ook de staf, de spelersgroep en natuurlijk de supporters maken deze club bijzonder. Die supporters staan werkelijk iedere wedstrijd weer langs de lijn. Zelfs bij uitwedstrijden voelt het daardoor soms alsof we thuis spelen. Dat is echt geweldig. Mijn eerste seizoen hadden we een heel leuk team dat ook goed voetbal liet zien. Vorig seizoen verliep wat rumoeriger. Dat had invloed op het voetbal en het plezier, ondanks dat we nog wel een periodetitel pakten. Dit seizoen heb ik echt het gevoel dat we weer de goede kant opgaan. We hebben een frisse, jonge ploeg waarin iedereen elkaar op en buiten het veld goed aanvult. Daarbij hebben we een ambitieuze en serieuze staf. De resultaten tot nu toe laten volgens mij ook zien dat we op de goede weg zijn.” Tegen VVOG stond je na amper twee minuten ineens als doelpuntenmaker op het wedstrijdformulier. Wat deed een rechtsback zo ver voorin? En smaakt dat naar meer? “Haha, ja, dat was wel een lekker moment! Ik krijg van de trainer de vrijheid om als rechtsback regelmatig mee naar voren te gaan. Hij weet gelukkig ook dat ik daarna weer op tijd terug ben om mijn verdedigende taken uit te voeren. Tegen VVOG ontstond het doelpunt na een corner. Onze spits Thomas Koense bracht de bal opnieuw voor het doel en zonder al te veel na te denken haalde ik uit. Volgens mij zat hij er best aardig in, haha! En natuurlijk smaakt dat naar meer. Ik denk dat ik mijn verdedigende taken goed uitvoer, maar als ik daarnaast ook aanvallend belangrijk kan zijn, is dat alleen maar mooi. Uiteindelijk gaat het erom dat je het team helpt. En als dat af en toe met een doelpunt kan, zeg ik daar geen nee tegen!” Ben je een verdediger die het liefst voortdurend mee naar voren gaat, of moet de trainer je af en toe terugfluiten? “Ik heb absoluut de drive om mee naar voren te gaan. Ik hou ervan om de combinatie op te zoeken en vervolgens met snelheid over de rechterflank te komen. Ik denk dat mijn fysieke kwaliteiten en snelheid belangrijke wapens zijn. Daarmee kan ik het een tegenstander behoorlijk lastig maken. Natuurlijk ben ik in de eerste plaats verdediger en moeten mijn verdedigende taken goed uitgevoerd worden. Maar als ik de ruimte krijg om ook aanvallend mijn bijdrage te leveren, pak ik die kans graag.” Wat is volgens jou momenteel de grootste kracht van SVL? En waar valt nog de meeste winst te behalen? “Onze grootste kracht is op dit moment echt het teamgevoel. Alle neuzen staan dezelfde kant op en iedereen is bereid om hard voor elkaar te werken. Dat klinkt misschien als een cliché, maar het is ontzettend belangrijk. We hebben een leuke groep waarin iedereen voor elkaar door het vuur wil gaan. Dat zie je ook terug op het veld. Waar we nog stappen kunnen maken, is vooral in het spel aan de bal. We hebben een jonge ploeg met veel nieuwe spelers, dus het is logisch dat nog niet alles vanzelf gaat. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat we daarin verder gaan groeien. Met deze spelersgroep en deze staf moet dat absoluut mogelijk zijn.” Wie is binnen de selectie de grootste gangmaker in de kleedkamer? En wie vindt zichzelf stiekem de beste voetballer? “Haha, we hebben behoorlijk wat gangmakers in de ploeg! Het mooie aan deze groep is juist dat we heel divers zijn. Er zit voor iedereen wel iemand tussen met wie het goed klikt. Je kunt met iedereen een serieus gesprek voeren, maar als je even gek wilt doen, kan dat net zo goed. Dat maakt het een ontzettend gezellige groep. Eén iemand aanwijzen als dé gangmaker vind ik daarom lastig. En wie zichzelf de beste voetballer vindt? Haha, daar laat ik me maar even niet over uit!” Je zit duidelijk goed op je plek bij SVL, maar hoe groot zijn je persoonlijke ambities? Zit er nog een hoger niveau in? “Ik heb het enorm naar mijn zin bij SVL, maar ik heb mijn ambities ook nooit onder stoelen of banken gestoken. Ik heb altijd de instelling gehad dat ik alles uit mezelf wil halen en wil ontdekken hoe goed ik als voetballer kan worden. Ik denk dat ik me goed kan aanpassen aan een hoger niveau en dat ik mezelf ook kan optrekken aan betere spelers. Daarom wil ik mezelf blijven testen tegen zo goed mogelijke tegenstanders, op een zo hoog mogelijk niveau. Die ambitie om hogerop te komen is er absoluut. Waar mijn plafond ligt, weet ik nog niet. Maar ik wil er in ieder geval alles aan doen om daarachter te komen.” Naast het voetballen ben je ook nog student. Wat studeer je precies en hoe combineer je dat met trainen, wedstrijden en het studentenleven? “Ik studeer Filosofie aan de Universiteit van Amsterdam en heb daarnaast veel interesse in politiek. Vandaar ook mijn huidige stage bij de VVD in Den Haag. Ik probeer me volledig te focussen op mijn studie en mijn sport. Dat betekent dat ik bewust mijn tijd indeel om beide zo goed mogelijk te combineren. Rondom mijn studie en stage ben ik veel bezig met trainen, sport en herstel. Ik wil fysiek zo goed mogelijk voorbereid zijn en alles uit mijn spel halen. Dat vraagt soms om keuzes, maar die maak ik graag. Voetbal is voor mij namelijk veel meer dan alleen op zaterdag een wedstrijdje spelen.” Afgelopen zomer heb je ook nog in de horeca gewerkt. Wat is zwaarder: een drukke zaterdagavond in de horeca of negentig minuten achter een snelle buitenspeler aanrennen? “Haha, geef mij maar negentig minuten voetbal! Sterker nog, het liefst speel ik twee keer negentig minuten. Ik leef echt voor de zaterdag. En wat dat achter een snelle buitenspeler aanrennen betreft: daar ben ik sowieso niet zo'n fan van. Ik hou mijn directe tegenstander liever vóór me. Of nog beter: laat hem maar achter míj aanrennen als ik weer eens over de rechterflank opstoom, haha!” Heb je vanuit de horeca nog vaardigheden meegenomen naar het voetbalveld? Rustig blijven onder druk bijvoorbeeld, of vooral goed kunnen incasseren? “Werken in de horeca vraagt natuurlijk dat je ook op drukke momenten rustig blijft en blijft samenwerken. Dat zijn eigenschappen die op een voetbalveld ook belangrijk zijn. Maar ik denk dat ik die instelling vooral vanuit het sporten al heb meegekregen. Je moet scherp blijven, kunnen schakelen en niet in paniek raken als het even hectisch wordt. Of dat nu tijdens een drukke dienst is of wanneer je in de slotfase een voorsprong moet verdedigen.” Je bent geboren en getogen in Bunnik. Voel je je inmiddels al een echte Langbroeker, of moet je daarvoor eerst nog een paar seizoenen bij SVL spelen? “Haha, Bunnik blijft natuurlijk mijn thuis. Daar ben ik geboren en getogen en daar liggen mijn roots. Maar SVL en Langbroek hebben inmiddels zeker een plek in mijn hart gekregen. Vanaf de eerste dag ben ik hier ontzettend goed opgevangen. Iedereen binnen de club heeft ervoor gezorgd dat ik me welkom voelde. Zoals ik al zei, heb ik eigenlijk alleen maar goede woorden over voor SVL en alle mensen die erbij betrokken zijn. Of ik mezelf al een echte Langbroeker mag noemen, laat ik graag aan de mensen hier over. Maar ik voel me hier in ieder geval helemaal thuis!” Naast het voetbal ben je tegenwoordig ook regelmatig op de golfbaan te vinden. Hoe is die hobby ontstaan? “Dat is eigenlijk wel een grappig verhaal. Ik kijk vanuit onze tuin al mijn hele leven uit op een golfbaan. Afgelopen zomer vond ik het dan eindelijk eens tijd worden om zelf te leren golfen. En ik moet zeggen: ik vind het echt een heerlijk tijdverdrijf! Het is natuurlijk totaal anders dan voetbal, maar juist dat maakt het leuk. Ik ben er nog niet zo vaak aan toegekomen als ik zou willen, maar de basis zit er volgens mij al behoorlijk goed in. Al zeg ik het zelf, haha!” En hoe staat het met je golfhandicap? Is die inmiddels lager dan het aantal overtredingen dat je gemiddeld per wedstrijd maakt? “Haha, nee, dan moet ik nog wel even flink aan de bak op de golfbaan! Mijn handicap is momenteel nog behoorlijk hoog. Gelukkig maak ik als verdediger niet zo heel veel overtredingen. Dus voordat mijn golfhandicap in de buurt komt van dat aantal, ben ik waarschijnlijk nog wel even bezig. Maar goed, ook op de golfbaan geldt: blijven oefenen en proberen beter te worden!” Wat geeft je meer voldoening: een perfecte afslag op de golfbaan of een snoeiharde tackle waarmee je een zekere kans voorkomt? “Dan kies ik toch echt voor die snoeiharde tackle! Golf is heerlijk om te doen, maar er gaat voor mij weinig boven het gevoel van een perfect getimede tackle waarmee je een grote kans van de tegenstander voorkomt. Zeker als je daarmee belangrijk bent voor het team. Dat geeft toch net wat meer adrenaline dan een mooie afslag op de golfbaan!” Wie heeft binnen SVL de grootste mond, maar laat op het veld het minste zien? “Haha, we hebben genoeg jongens die graag een grote mond opzetten en voor de nodige gezelligheid zorgen. Maar juist dat maakt deze groep zo leuk. Het mooie is dat iedereen elkaar wel een beetje op de hak kan nemen. We hebben een goede sfeer en kunnen veel van elkaar hebben. Ik ga dus maar geen namen noemen, anders krijg ik dat bij de volgende training waarschijnlijk meteen terug, haha!” Een lastige keuze: tien doelpunten maken in één seizoen als verdediger, of met SVL kampioen worden zonder zelf één keer te scoren? “Haha, waarom zou ik kiezen? Ik ga gewoon voor allebei! Tien doelpunten maken als rechtsback én met SVL kampioen worden, dat lijkt me het perfecte scenario. Ik ben ambitieus genoeg om daar vol voor te willen gaan!” Als we je over vijf jaar opnieuw spreken, waar staat Flynn Regout dan? Op een hoger voetbalniveau, met een mooie baan, of dagelijks op de golfbaan? “Ik hoop vooral dat ik dan kan zeggen dat ik alles uit mijn mogelijkheden als voetballer heb gehaald. Het zou geweldig zijn als ik tegen die tijd bij een mooie club op een zo hoog mogelijk niveau speel. Een club waar ik als rechtsback zowel verdedigend als aanvallend belangrijk kan zijn en mijn fysieke en voetballende kwaliteiten optimaal kan benutten. Daarnaast heb ik zeker ook ambities buiten het voetbal. Ik ben erg geïnteresseerd in de politiek, dus misschien ben ik daar over vijf jaar wel actief in. Hopelijk heb ik dan mijn bachelor Filosofie afgerond en ook een mooie master in Politicologie of Internationale Betrekkingen op zak. En natuurlijk moet er af en toe nog ruimte zijn voor een rondje golf op een vrije zondag, haha!” Tot slot, Flynn, bedankt voor dit leuke en openhartige interview! Zoals altijd is het laatste woord voor jou. “Graag gedaan! Ik wil vooral zeggen dat ik ontzettend blij ben met de mensen die ik bij SVL heb leren kennen en de kansen die ik hier krijg om mezelf verder te ontwikkelen. We hebben een mooie groep, een ambitieuze staf en geweldige supporters die iedere week weer achter ons staan. Ik hoop dat we daar dit seizoen met elkaar iets heel moois van kunnen maken. En voor mezelf? Ik blijf hard werken, genieten van het spelletje en proberen iedere dag een beetje beter te worden. Want uiteindelijk wil ik later kunnen zeggen dat ik er echt alles uit heb gehaald!” Met die woorden sluiten we het gesprek af met een rechtsback die duidelijk weet wat hij wil. Flynn Regout combineert zijn studie en politieke ambities met een flinke dosis voetbalpassie. Zijn plafond heeft hij naar eigen zeggen nog lang niet bereikt. Voorlopig profiteert SVL van zijn snelheid, dadendrang en aanvallende impulsen. En mocht hij binnenkort weer eens opduiken in het vijandelijke strafschopgebied, dan weten we inmiddels: dat is geen toeval. Zijn tegenstander mag er vooral achteraan rennen! Foto's: WT Creatives / Merle Westhoff Exclusief voor VMN Robyn de Boer
- Week 4, beste ploeg seizoen 2026-2027.
Wie kroont zich tot Beste Ploeg van het Seizoen? Daar is-ie dan: het klassement waarin iedere ploeg maar wat graag bovenaan staat! En kijk eens naar het voorlopige podium: twee vierdeklassers en een vijfdeklasser houden de hoger spelende ploegen keurig achter zich. Grote namen? Leuk voor op het affiche, maar hier tellen de prestaties! De koploper komt voorlopig uit het Stadspark. Daar mogen ze dus even genieten van het uitzicht, al kan de schaal nog niet worden besteld. De weg is lang en in het voetbal kan de wereld er na één zaterdag alweer heel anders uitzien. Wie houdt dit vol en wie zet de achtervolging in?











