Zoekresultaten
Doorzoek deze website
2971 resultaten gevonden met een lege zoekopdracht
- Tom Gesgarz(Hees), trainer aan het woord
Tom neemt na drie seizoenen afscheid van Hees: ‘Mijn hoop is nog altijd om samen promotie af te dwingen’ Aan het einde van dit seizoen komt er een einde aan de samenwerking tussen Hees en trainer Tom. Na drie seizoenen kiest hij bewust voor ruimte om opnieuw naar de balans tussen zijn gezin, zijn werk en het voetbal te kijken. Een beslissing die hij al vroeg bekendmaakt, zodat ook de club de tijd krijgt om vooruit te kijken. Wie met Tom over Hees praat, hoort vooral waardering. Voor de spelers, voor de mensen om hem heen en voor de vrijwilligers die vaak achter de schermen ontzettend veel werk verzetten. Hij voelt zich thuis bij de vereniging, maar weet ook wat hij thuis wil betekenen voor zijn partner en hun twee jonge dochters, Philou en Fauve. Zijn afscheid mag dan vaststaan, voorlopig is er nog genoeg om samen voor te voetballen. Want één wens spreekt hij nadrukkelijk uit: zijn tijd bij Hees afsluiten met promotie. We praten met Tom over zijn besluit, de kracht van de club, zijn ambities en een voetbalhart dat voorlopig nog niet is uitgeklopt. Hoi Tom, na drie seizoenen wordt Hees voor jou voorlopig een gesloten boek. Wanneer begon dat besluit te leven en wat heeft uiteindelijk de doorslag gegeven? Is het vooral de behoefte aan iets nieuws, de combinatie met je privéleven of een optelsom van factoren? “Mijn besluit heeft niets te maken met Hees zelf. Zowel binnen de staf als binnen de vereniging was al bekend dat ik veel waarde hecht aan een goede balans tussen privé, werk en voetbal. Op dit moment ervaar ik die balans ook daadwerkelijk. Daarbij krijg ik ontzettend veel steun van mijn partner en mijn twee dochters van twee en vier jaar, die regelmatig bij Hees te vinden zijn. Toen ik bij Hees begon, startte ik tegelijkertijd in een nieuwe functie als directeur binnen het mbo. Zowel in die rol als in het voetbal ben je voortdurend bezig en wordt er veel van je gevraagd. Ik ben ervan overtuigd dat het na drie seizoenen goed is om bewust na te denken over een nieuwe omgeving en een andere balans. Dat helpt om scherp te blijven, nieuwe energie op te doen en te voorkomen dat je te veel op de automatische piloot gaat functioneren. Het belangrijkste is voor mij dat ik thuis de energie heb om er voor Philou en Fauve te zijn en bij te dragen aan de ontwikkeling die zij doormaken.” Je maakt je vertrek al vroeg in het seizoen bekend. Heb je daar bewust voor gekozen om de club en jezelf tijdig duidelijkheid te geven? En hoe reageerden de spelers en de mensen binnen de vereniging? “Dat was zeker een bewuste keuze. Ik heb een goede relatie met onder anderen Wout Blankenstijn en we hebben hier samen uitgebreid over gesproken. Een glazen bol heb ik niet, maar ik ben er voor 95 procent van overtuigd dat dit de juiste beslissing is. Hees is een fijne club om voor te werken. Juist daarom gun ik de spelersgroep, de staf en de vereniging de tijd om op zoek te gaan naar een opvolger. Zo krijgt iedereen ook de gelegenheid om tijdig met de nieuwe trainer in gesprek te gaan, met als doel spelers en staf langer aan Hees te verbinden. We hebben het nieuws bewust niet groter gemaakt dan nodig. Zoals ik al aangaf, kwam deze beslissing ook niet volledig uit de lucht vallen. De reacties werden vooral gekenmerkt door begrip en respect voor mijn keuze.” Met welke ambities begon je destijds bij Hees? Als je kijkt naar wat jullie sindsdien samen hebben neergezet, waar ben je dan het meest tevreden over? En op welke punten had je de ploeg graag nog verder willen brengen? “Toen ik bij Hees tekende, stond de club zeven punten los en beschikte het elftal over veel kwalitatief goede spelers. Door verschillende omstandigheden viel die groep echter deels uiteen. Daardoor kregen veel spelers uit het tweede elftal de kans om door te stromen naar het eerste. Het resultaat was een selectie met veel spelers die het echte Hees-DNA in zich hebben. Al snel ontstond er een ploeg die veel saamhorigheid uitstraalde, zowel binnen als buiten het veld. Spelers hielpen elkaar en stonden voor elkaar klaar. Juist die teamgeest zorgde ervoor dat we resultaten gingen boeken. Het is dan ook niet voor niets dat spelers er in de seizoenen daarna weer voor hebben gekozen om terug te keren naar Hees. Tegelijkertijd vind ik dat we ons aan de bal nog steeds kunnen en moeten verbeteren. Dat zit voor mij vooral in de eerste aanname en de onderlinge coaching. Te vaak kiezen we nog voor een moeilijke oplossing over een grote afstand, terwijl de betere optie dichterbij ligt. Als we daarin verdere stappen zetten, kunnen we als team nog constanter worden. Mijn hoop is nog altijd om met Hees promotie af te dwingen. Een belangrijke factor daarbij is de rust binnen de club. De spelersgroep, de staf, de technische commissie en de vereniging staan goed met elkaar in verbinding. Dat bleek ook vorig seizoen, toen we een zeer moeizame start hadden en na negen wedstrijden slechts vijf punten hadden verzameld. Er was altijd ruimte voor emotie en teleurstelling, maar het werd nooit onrustig. We voerden gesprekken op basis van respect en met het gezamenlijke belang voor ogen. Ik denk dat we de afgelopen jaren samen grote stappen hebben gezet in onze onderlinge communicatie. Juist in moeilijke periodes heeft dat geholpen om als team en als club bij elkaar te blijven. Daarnaast kan ik alleen maar mijn waardering uitspreken voor de mensen binnen Hees. Er staat een organisatie die veel zaken uitstekend voor elkaar heeft. Bovendien is iedereen bereid om mee te denken over hoe dingen nóg beter kunnen. Die betrokkenheid en inzet maken Hees tot een bijzondere vereniging om deel van uit te maken.” In je eerste seizoen liep je met Hees promotie mis en vorig seizoen eindigden jullie op de zesde plaats. Heb je het gevoel dat je het maximale uit de groep hebt gehaald, of zit er nog meer in? En als je kijkt naar wat de tweede klasse vraagt: past de derde klasse op dit moment het beste bij Hees, of zie je voldoende mogelijkheden voor een stap omhoog? “Ik vind dat de rek er nog niet uit is. De tweede klasse vraagt wel meer dan wij op dit moment laten zien. Als Hees die stap maakt, zal er een groter beroep worden gedaan op de fitheid en de voetbalkwaliteiten van sommige spelers. Naar mijn mening kunnen zij zich op die punten verder ontwikkelen.” De doorstroming vanuit de jeugd is bij Hees nog beperkt. Wat betekent dat voor het bouwen aan je ploeg? En wat heeft de club volgens jou nodig om ook op langere termijn sportief vooruit te kunnen? “Hees investeert volop in de verdere ontwikkeling van de jeugdopleiding. De eerste resultaten daarvan worden inmiddels zichtbaar: er is duidelijk sprake van vooruitgang en al drie jeugdspelers hebben hun officiële debuut in het eerste elftal gemaakt. Hoewel de jeugdafdeling qua omvang nog verder kan groeien, zie ik zeker talentvolle spelers die de mogelijkheden hebben om door te stromen naar de A-selectie en daar op termijn een belangrijke rol te vervullen. Daarbij is het positief om te zien dat de technische commissie hier nadrukkelijk oog voor heeft. Er wordt bewust gekeken naar de doorstroming van eigen jeugd, zodat talentvolle spelers de kans krijgen zich verder te ontwikkelen en uiteindelijk de stap naar het eerste elftal te maken. Dat biedt perspectief voor die jongens zelf én draagt bij aan een sterke toekomst van de vereniging.” Hoe heb je de omstandigheden om bij Hees te werken ervaren, van de faciliteiten tot de ondersteuning en de samenwerking binnen de club? Wat is er goed geregeld en waar liggen nog kansen, ook met het oog op eventuele promotie? “Ik heb het al eerder gehad over de mensen binnen deze club. Wat het voor mij ieder jaar zo makkelijk heeft gemaakt om met plezier bij Hees te werken, is naast de spelersgroep zeker ook de staf. De harten van Yvonne en Timo kloppen volledig voor Hees. Wat zij allemaal voor de club hebben gedaan en nog steeds doen, is ongekend. Mensen die dicht bij de vereniging staan, zien dat wel. Maar van buitenaf is vaak nauwelijks zichtbaar hoeveel tijd en energie zij erin steken en hoeveel uren zij voor de club maken. Ook bij Pepijn, Paul, Ronald, Jurre en Fred hoef ik geen moment bij te sturen. Ieder van hen pakt zijn verantwoordelijkheid, kent zijn rol en zorgt ervoor dat de zaken goed geregeld zijn. Dat geeft rust en vertrouwen binnen de staf. Daarnaast vind ik het mooi dat eerst Pascal en nu Henk de keepers onder hun hoede hebben genomen. Het typeert Hees dat veel van deze functies worden ingevuld door mensen uit de eigen vereniging. Het zijn betrokken vrijwilligers en clubmensen die zich met hart en ziel inzetten. Juist dat maakt Hees zo bijzonder en is een van de belangrijkste redenen waarom ik me hier altijd thuis heb gevoeld.” Wat maakt Hees voor jou verder zo bijzonder? En welke wedstrijd, gebeurtenis of herinnering uit jouw periode bij de club zal je vooral bijblijven? “Hees beschikt, zeker gezien het aantal leden, over een grote en zeer betrokken supportersschare. Die betrokkenheid geeft de club extra uitstraling en zorgt voor een geweldige sfeer rondom de wedstrijden. Een wedstrijd die mij bijzonder is bijgebleven, is de thuiswedstrijd tegen SO Soest van vorig seizoen, die we met 4-1 wonnen. De manier waarop de club alles rondom die wedstrijd had georganiseerd, was fantastisch. Er heerste een geweldige ambiance, de supporters stonden massaal achter het team en de overwinning zorgde voor een prachtig feest. Daarnaast leverde de wedstrijd ook nog een mooie omzet op in de kantine. Daarmee was het een geslaagde dag voor de hele vereniging.” Je vertrek staat vast, maar het seizoen duurt nog lang. Wat wil je met deze groep nog bereiken om jouw periode bij Hees mooi af te sluiten? “Dat is eigenlijk heel simpel. Mijn mededeling over mijn vertrek was kort, maar ik heb de groep daarbij wel opgeroepen om van dit laatste seizoen samen iets moois te maken. Het zou een prachtig slot zijn als we deze periode gezamenlijk kunnen afsluiten met promotie.” Als spelers, stafleden en supporters straks terugkijken op drie jaar Tom bij Hees, wat hoop je dan dat ze over jou zeggen? “Ik hoop vooral dat ze de ruimte hebben gevoeld om zelf iets in te brengen. Wij hebben eigenlijk maar één regel: je moet minimaal één keer trainen om op zaterdag in de basis te kunnen starten. De rest gaat in overleg met de staf of de spelers.” Hoe kijk je naar volgend seizoen? Wil je graag meteen weer aan de slag, of spreekt een periode zonder vaste trainersverplichtingen je ook aan? “Ik ga in ieder geval niet actief op zoek naar een nieuwe club. Mocht er iets moois op mijn pad komen, dan zal ik daar uiteraard goed over nadenken. Tegelijkertijd zou het mij ook niet verbazen als ik volgend seizoen zelf weer de voetbalschoenen aantrek en als speler op het veld sta.” Stel dat er toch een club aanklopt: waarmee kunnen ze jou enthousiast maken? Wat moet er voor jou aanwezig zijn om ergens met plezier en overtuiging aan de slag te gaan? “Elke club is anders. Hees is bijvoorbeeld niet te vergelijken met Baarn, maar wel met Veenendaal. Wat mij vooral aanspreekt binnen een club, is ambitie. Daarbij vind ik het belangrijk dat de spelersgroep, de staf en de technische commissie ook naar die ambitie handelen.” Zou een rol als assistent-trainer bij een divisieclub je aanspreken? Wat lijkt je interessant aan zo’n uitdaging? “Vorig seizoen heb ik met een prachtige club uit de Tweede Divisie gesprekken gevoerd over een vergelijkbare rol. Toch moest mijn antwoord nee zijn. Ik had mijn jawoord al aan Hees gegeven en daarnaast hecht ik veel waarde aan die balans tussen privé, werk en voetbal. Vier avonden per week op het voetbalveld staan, past op dit moment niet binnen mijn beeld van een gezonde balans. Tegelijkertijd blijft mijn voetbalhart op dat niveau liggen. Ik ben ervan overtuigd dat ik binnen zo’n omgeving van toegevoegde waarde kan zijn. Het is dan ook een uitdaging die mij sportief gezien enorm aanspreekt.” Tot slot: welke club zou je ooit nog graag willen trainen, of welke sportieve uitdaging zou je nog eens willen aangaan? “Mijn keuze is op dit moment heel bewust gericht op mijn maatschappelijke rol als directeur binnen het mbo. Dat is voor mij een plek waar ik een betekenisvolle bijdrage kan leveren aan de samenleving. Daarom zet ik de ambitie om op een hoger niveau te trainen en te coachen voorlopig bewust op een lager pitje. Het is een keuze waar ik volledig achter sta, maar tegelijkertijd ook een die mijn voetbalhart raakt. Werken op divisieniveau blijft immers een grote ambitie. DOVO is daarbij een bijzondere club, niet in de laatste plaats omdat ik daar zelf meer dan tweehonderd wedstrijden heb mogen spelen. Ook IJsselmeervogels heeft een speciale plek, als club waarvan ik met trots het shirt heb gedragen. Uiteindelijk gaat het mij niet alleen om het niveau waarop wordt gevoetbald, maar vooral om de cultuur binnen een vereniging. Ik werk graag bij een club waar spelers en staf niet alleen komen vanwege de prestaties, maar ook omdat zij onderdeel willen zijn van iets groters. Clubs als Hees, DVVA en JOS Watergraafsmeer zijn daar wat mij betreft mooie voorbeelden van. Daar kom je niet alleen om te voetballen, maar ook om deel uit te maken van een hechte clubcultuur, waarin vriendschap, betrokkenheid en saamhorigheid centraal staan.” foto: Hees en DOVO.
- Dennis Lamme(JOS/Watergraafsmeer), speler aan het woord.
Dennis Lamme geniet van bijzondere bekeravond tegen NAC: ‘Een ervaring om nooit te vergeten’ Voor Dennis Lamme, speler van JOS/Watergraafsmeer, werd de bekerwedstrijd tegen NAC een avond om met trots op terug te kijken. Een prachtige ambiance, volle tribunes, veel bekende gezichten op de tribune en zelfs ESPN-camera’s die de hele avond aanwezig waren. Het was een bijzondere kennismaking met het profvoetbal. “Het was echt een gave ervaring”, vertelt Dennis. “De ambiance was prachtig en er waren veel toeschouwers aanwezig. Ook veel familie en vrienden waren gekomen om te kijken. En dan heb je ESPN, dat al begint te draaien op het moment dat je de spelersbus uitstapt. In de kleedkamer, op het veld en zelfs na de wedstrijd waren de camera’s overal. Maar voor mij was het mooiste toch wel dat ik een keer mocht ruiken aan het niveau van de profs.” Die kennismaking moest hij helaas wel als invaller beleven. Donderdag kreeg Dennis te horen dat hij op de bank zou beginnen. “Dat was natuurlijk balen. Je hoopt altijd dat je in de basis mag starten. Maar als je eenmaal weet dat je moet invallen, hoop je natuurlijk op speelminuten. Gelukkig kreeg ik die kans.” In de 70e minuut, bij een 1-2 achterstand, mocht Dennis het veld betreden. Was er op dat moment nog hoop op een stunt? “Zeker! We hadden nog twintig minuten om vol gas te geven tegen die gasten. Je hoopt dan natuurlijk op een mooi resultaat. Helaas viel een minuut na mijn invalbeurt de 1-3 en toen ging de nachtkaars langzaam uit. Dat was jammer, want je hoopt toch op die stunt.” Toch overheerst bij Dennis vooral het positieve gevoel. Hij kijkt met trots terug op zijn invalbeurt en vond dat hij zich prima staande hield. “Ik heb een aantal leuke passes gegeven en mooie duels uitgevochten met spelers als Misehouy en Nassoh. Dat zijn toch jongens van een ander niveau. Al met al was het een prachtige ervaring.” En smaakt dat naar meer? Daar hoeft Dennis niet lang over na te denken. “Absoluut! Dit is zeker een ervaring die ik nog eens zou willen meemaken. Dus we weten wat ons te doen staat in de districtsbeker!” Een mooie bekeravond, een waardevolle ervaring en vooral een herinnering die Dennis Lamme niet snel zal vergeten. Exclusief voor VMN Robyn de Boer [16:17, 30-10-2026] William PUYK:
- Rik Langhout(Victoria), jubilaris voetballer aan het woord
Rik Langhout, 250 wedstrijden in Victoria 1: ‘Een prachtig aantal'. 250 wedstrijden in het eerste elftal van je club: daar zit een heel voetbalverhaal achter. Van die eerste zenuwachtige minuten tot wedstrijden waarin alles lukte. Van samen feestvieren in de kantine tot een baalavond waarop je het liefst meteen naar huis ging. Het zijn jaren vol inzet, vriendschappen, overwinningen en teleurstellingen. Herinneringen die blijven, ook als de precieze uitslagen langzaam vervagen. Voor Rik Langhout is die bijzondere mijlpaal inmiddels een feit. Afgelopen week werd hij gehuldigd voor zijn 250e wedstrijd in Victoria 1 en morgen staat nummer 251 alweer op het programma. Een prachtig moment om even stil te staan bij een speler die zijn club al zoveel jaren trouw is. Een gewaardeerde kracht op het veld en een prettig mens daarbuiten, die ook voor ons altijd bereid is tijd vrij te maken voor een gesprek. Maar waar begin je bij 250 wedstrijden? We leggen Rik een elftal vragen voor en bladeren samen met hem door zijn voetbalherinneringen. Van zijn debuut tot de momenten waarop de spanning bijna niet te houden was. En natuurlijk kijken we ook vooruit, want dit verhaal is nog lang niet uit. 1. Rik, laten we beginnen bij de jonge voetballer die voor het eerst mocht meedoen met Victoria 1. Weet je nog wanneer je debuteerde, tegen wie jullie speelden? “Zeker weet ik dat nog! Volgens mij was ik eerstejaars A-junior en speelden we nog in de derde klasse op zondag. We speelden thuis tegen Olympia en wonnen volgens mij met 3-1. Dat moet ongeveer in het seizoen 2015/2016 zijn geweest.” 2. Je hebt de supporters heel wat keren laten juichen. Maar welk doelpunt zie jij zelf nog helemaal voor je als je je ogen dichtdoet? Neem ons eens mee naar dat moment. En vooruit: als je écht niet kunt kiezen, mag je er drie noemen! “Haha, laten we het bij eentje houden. Ik kan me nog een penalty tegen Nunspeet herinneren die ik in eerste instantie miste. Omdat de keeper te ver voor zijn lijn stond, mocht ik hem opnieuw nemen. Het was de 93e minuut, we stonden met 2-1 achter in de halve finale van de nacompetitie en als ik weer zou missen, was ons seizoen voorbij. Het moment en de spanning die daarbij kwamen kijken, maken dat deze als eerste bij me opkomt.” 3. Stel dat we een fotoalbum maken van jouw 250 wedstrijden. Welke drie herinneringen krijgen daarin een ereplekje? Dat mogen grote successen zijn, maar net zo goed een kleedkamermoment of een feestavond waar jullie het nóg over hebben. “Als ik ze op volgorde moet zetten: Het kampioenschap in de eerste klasse in het seizoen 2024/2025. De promotie van de tweede naar de eerste klasse in het seizoen 2016/2017, via de finale van de nacompetitie tegen Almere. De promotie van de tweede naar de eerste klasse in het seizoen 2022/2023, na een nacompetitiereeks van vier knock-outrondes.” 4. Je mag nog één keer terug naar een wedstrijddag die je het liefst helemaal opnieuw zou beleven. Van de spanning vooraf tot het laatste drankje na afloop. Welke dag kies je en wat maakte die voor jou zo bijzonder? “Dan kies ik de kampioenswedstrijd tegen SVL, die we met 2-1 wonnen. Alles klopte die dag, behalve het weer en ons veldspel. Maar dankzij alles wat er georganiseerd was, werd het voor ons en de hele club een onvergetelijke dag. Het is mooi om te zien hoe de club is gegroeid. Vergeleken met eerdere promoties is de belangstelling voor het eerste elftal enorm toegenomen, zowel binnen als buiten de club.” 5. Helaas hebben we geen tijdmachine, maar voor deze vraag doen we even alsof. Welke wedstrijd zou je graag opnieuw spelen om het deze keer anders aan te pakken? Of welke middag valt voor jou in de categorie: was ik maar lekker thuisgebleven? “We hebben gelukkig behoorlijk vaak gepiekt in de beslissende wedstrijden die we moesten spelen, dus er schiet me niet meteen een wedstrijd te binnen. Wel hebben we een keer uit bij VV Maarssen met 5-0 verloren, op een regenachtige novembermiddag. De hele selectie was tien coronakilo’s aangekomen. Toen vroegen we ons wel even af of we niet gewoon moesten stoppen met voetballen.” 6. Wie graag voetbalt, weet hoe vervelend het is om noodgedwongen langs de lijn te staan. Heeft een blessure jou ooit langere tijd aan de kant gehouden? Wat was er aan de hand en weet je nog hoeveel wedstrijden je daardoor moest missen? “Eigenlijk heb ik enorm veel geluk gehad. Ik ben nooit langer dan een maand uit de roulatie geweest. Dat is denk ik een combinatie van mazzel met mijn lichaam en een paar keer door de pijn heen voetballen. Het langst stond ik aan de kant door een scheurtje in mijn hamstring. Daardoor miste ik in de laatste fase van het seizoen 2022/2023 vier wedstrijden.” 7. In al die jaren deel je niet alleen het veld, maar ook een flink stuk van je leven met ploeggenoten. Welke drie spelers die inmiddels zijn gestopt of vertrokken, had je graag nog wat langer naast je gehad? En wat maakte het zo fijn om juist met hen samen te spelen? “Ik heb er zeker drie, in willekeurige volgorde en om verschillende redenen: Daniel van Veen: hij blijft toch je maatje. Hij is helaas afgelopen seizoen gestopt. Met hem ben ik begonnen bij de senioren van Victoria. Kasper Leenen: het was altijd genieten van zijn fanatisme en cynisme. Benjamin Wade: als middenvelder is er niets zo lekker als met zo’n buitenspeler spelen.” 8. Ook trainers laten hun sporen achter in een voetbalcarrière. Soms door hun vertrouwen, soms door een goed gesprek of een les die pas later echt op zijn plek valt. Welke trainer of trainers hebben jou verder geholpen en wat heb je van hen meegenomen? “We hebben bij Victoria relatief weinig trainers gehad. Met Stijn van ’t Hooft en Krijn Prinsen hebben we, op één seizoen na, alleen maar successen meegemaakt. De klik met hen was erg goed en ze gaven me veel vrijheid op het veld. Onder Aron van der Weert heb ik geleerd om veel meer verdedigende meters te maken. Dat was iets wat ik voorheen amper deed.” 9. Zet de debutant van toen eens naast de speler die je nu bent. Waar moet je om glimlachen als je aan die jonge versie van jezelf denkt? “Tegenwoordig hebben we trackers die meten hoeveel kilometers je per wedstrijd maakt. Ik ben blij dat die gegevens er aan het begin van mijn seniorentijd nog niet waren, want anders was ik flink door de mand gevallen.” 10. Neem ons eens mee naar jouw wedstrijddag. Wat móét er gebeuren voordat je het veld op gaat? Heb je een vaste maaltijd, een vertrouwde plek in de kleedkamer of gewoontes waar je liever niet van afwijkt? “Gek genoeg worden de rituelen juist steeds uitgebreider. Waar we vroeger op vrijdag nog weleens op pad gingen, zit er nu meer structuur in, met dezelfde lunch op vaste tijden. We worden een jaartje ouder, denk ik. Tegenwoordig eet ik netjes op de minuut nauwkeurig mijn brood en drink ik mijn isotone drankje.” 11. En dan sta je daar ineens: 250 wedstrijden voor jouw club. Een moment om trots op te zijn, maar ook om om je heen te kijken. Wie zou je bij deze mijlpaal graag in het zonnetje zetten? En als je vooruitkijkt: welk hoofdstuk hoop je nog aan dit verhaal toe te voegen en welke persoonlijke uitdaging ligt er nog? “Natuurlijk is het mooi om zelf zoveel wedstrijden te hebben gespeeld, maar daarbij mogen Jim van der Scheer en Dimitri Krommenhoek zeker niet ontbreken. Samen zijn zij goed voor zo’n vierhonderd competitiewedstrijden. Ze zijn al acht à negen jaar vaste, onmisbare waarden binnen de selectie. Misschien worden ze wat minder vaak genoemd omdat ze verdedigers zijn, maar ze zijn minstens zo belangrijk. Mijn persoonlijke uitdaging voor dit jaar is om de honderd doelpunten te bereiken. Ik moet er nog vijf, dus dat moet haalbaar zijn!”
- TOKO ROKO tabakspeciaalzaak toto 6, voorspelling.
Joost Rampen poetst zijn glazen bol op voor de VMN Toto! We hebben weer een voetbalkanon uit ons midden bereid gevonden om zich aan de VMN Toto te wagen. Niemand minder dan Joost Rampen van FZO neemt deze week plaats achter de glazen bol! Volgens ons archief heeft Joost al eens eerder een poging gedaan. Inmiddels heeft zijn voorspellende apparatuur een APK-keuring gehad, is het stof van de bol geblazen en zijn de twijfelachtige vooruitzichten met een microvezeldoekje weggepoetst. Of daarmee ook alle verkeerde uitslagen verdwenen zijn, moet zaterdag blijken. Joost heeft de zestien wedstrijden voorspeld en de bonusvraag beantwoord. Daarmee ligt zijn gooi naar de kroon vast. Nu is het aan de ploegen om zich een beetje aan zijn formulier te houden. Dat zou wel zo beleefd zijn. In ronde 6 van de VMN Toto, mogelijk gemaakt door Toko Roko, gaat Joost op jacht naar een score waarmee hij zich in de strijd om de titel Koning Toto kan mengen. Zaterdagavond weten we of hij werkelijk een vooruitziende blik heeft, of dat die glazen bol toch nog even terug moet naar de garage. Succes, Joost! Aan het vertrouwen zal het niet liggen. Nu die zestien wedstrijden nog…
- Job van Wijk(Nederhorst), speler aan het woord.
Van blessureleed naar de comeback: Job van Wijk is nog lang niet klaar bij Nederhorst! Al sinds zijn zesde draagt Job van Wijk het shirt van VV Nederhorst. De inmiddels 27-jarige Bergse heeft in al die jaren mooie momenten beleefd, maar kreeg ook te maken met de nodige tegenslagen. Een langdurige schouderblessure hield hem lange tijd aan de kant en toen hij weer op de weg terug was, gooide ook zijn hamstring roet in het eten. Maar opgeven? Dat zit niet in zijn karakter. Met een nieuwe trainer, frisse energie en de vertrouwde ambities kijkt Job vooruit. Tijd voor een gesprek over blessureleed, teamgenoten, de derde helft en natuurlijk zijn honger naar voetbal! Stel jezelf eens voor. “Mijn naam is Job van Wijk, ik ben 27 jaar oud en geboren in Nederhorst den Berg. Ik woon hier nog steeds en voetbal al vanaf mijn zesde bij VV Nederhorst.” Als jouw carrière bij Nederhorst een Netflix-serie was, welke titel zou je die geven? En zitten we inmiddels in het seizoen van de comeback? “Dan zou ik kiezen voor de serie die ik zelf ook heb gekeken: Sunderland 'Til I Die. Die gaat over de moeilijke tijden van Sunderland, met verschillende degradaties, en de manier waarop de club uiteindelijk weer sterker terugkomt.” Iedereen kent je als voetballer, maar wat voor type ben je buiten het veld? En klopt dat beeld met hoe je teamgenoten over je denken? “Dat denk ik wel. Ik zou mezelf omschrijven als een gezelligheidsmens. Na de wedstrijd vind ik het heerlijk om met zo veel mogelijk teamgenoten, supporters, familie, mijn vriendin en vrienden gezellig na te praten en er vooral een zo lang mogelijke derde helft van te maken.” Je hebt als voetballer mooie en minder mooie momenten meegemaakt. Welk moment zou je zonder twijfel nog een keer willen beleven, en welk moment liever nooit meer? “Uiteraard de wedstrijden tegen onze grootste rivaal, SV Graveland! Maar als ik één moment moet kiezen, dan is het toch de finale van de degradatie-/promotiewedstrijden tussen de vierde en vijfde klasse. Wij speelden op het complex van SV Eemnes de finale tegen SV Austerlitz, met handhaving in de vierde klasse als inzet. Het was die dag bloedheet en krankzinnig spannend. We kwamen twee keer op voorsprong, maar gaven die voorsprong ook twee keer weer weg. Uiteindelijk moesten penalty's de beslissing brengen. Die wonnen we, waardoor we ons handhaafden in de vierde klasse. Het feest in de bus terug, met zo veel mensen en drank, was onvergetelijk! Een moment dat ik liever nooit meer zou meemaken, is het uitbreken van het coronavirus en het stilvallen van het seizoen. Wedstrijden werden afgelast en niemand wist hoelang dat zou gaan duren.” Je schouder heeft je een tijd flink dwarsgezeten. Op welk moment was je het meest klaar met alles wat met revalideren te maken had? “Vooral op het moment dat je denkt dat je niet meer geblesseerd bent, maar je toch rustig aan moet blijven doen met sporten. Oefeningen met lichte gewichten in de sportschool en voorzichtig hardlopen waren nieuw voor mij. Ik vond het echt verschrikkelijk om me op dat moment zo te moeten inhouden.” Terwijl je teamgenoten op zaterdag het veld op gingen, moest jij toekijken. Was je dan vooral supporter, amateuranalist of iemand die vanaf de kant precies wist hoe het beter moest? “Nee, ik was toen voornamelijk supporter. Natuurlijk riep ik weleens iets vanaf de zijlijn om de jongens te helpen of aan te moedigen, maar ik was niet iemand die deed alsof hij alles beter wist of voortdurend liep te klagen over wat er niet goed ging.” Wat was tijdens je herstel het moeilijkste om te accepteren: dat je lichaam niet meewerkte, dat je geduld moest hebben of dat je de gezelligheid in de kleedkamer miste? “Eigenlijk alle drie. Gelukkig heb ik hiervoor nooit echt een langdurige blessure gehad, dus het was allemaal nieuw voor me. Vooral in het begin had ik het er erg moeilijk mee. Iedereen ging gewoon door, terwijl ik het gevoel had dat ik achterbleef omdat mijn revalidatie zo lang duurde.” Hoe staat het er nu écht voor? Als je jezelf een rapportcijfer moet geven voor je fitheid, welk cijfer geef je jezelf en wat moet er nog gebeuren om een tien te halen? “Ik denk een 7,5. Na mijn schouderblessure heb ik de laatste paar wedstrijden van het seizoen nog kunnen meepikken. In de zomer heb ik redelijk doorgetraind, onder andere voor de triatlon en om fit aan het nieuwe seizoen te beginnen. Maar als je dan in de tweede bekerwedstrijd ineens last krijgt van je hamstring en een tijd niet kunt voetballen, gaat je fitheid natuurlijk snel achteruit. Inmiddels heb ik afgelopen zaterdag voor het eerst dit seizoen 45 minuten gespeeld en had ik het gevoel dat ik nog wel even door kon. Om die tien te halen, moet ik de komende weken gewoon weer voluit trainen en veel speelminuten maken.” Heeft het blessureleed je honger naar voetbal groter gemaakt? Of heb je inmiddels ook ontdekt dat een vrije zaterdag best lekker kan zijn? “Natuurlijk is een vrije zaterdag af en toe best lekker, maar geblesseerd zijn is toch echt het verschrikkelijkste wat er is als je van sporten houdt.” Een nieuwe trainer betekent vaak nieuwe ideeën en nieuwe kansen. Wat heeft hij tot nu toe bij Nederhorst veranderd waarvan je denkt: dit kan ons echt verder helpen? “De intensiteit van de trainingen en de terugkeer naar de oude, vertrouwde 1-4-3-3-speelstijl. Dat is een systeem waarin we ons allemaal het prettigst voelen.” Als je de speelstijl van de nieuwe trainer in drie woorden moet omschrijven, welke kies je dan? En zou hij zichzelf daarin herkennen? “Aanvallend, lef en intensiteit. Ik denk dat onze trainer zich daar wel in kan herkennen. We willen dit seizoen veel aanvallender spelen. Dat lukt natuurlijk niet altijd, maar we proberen het wel. Dat vraagt ook lef om op bepaalde momenten druk te zetten en over het hele veld één-op-één te komen staan. De intensiteit waarmee we daarop trainen, moet ervoor zorgen dat we dit tijdens wedstrijden ook zo lang mogelijk kunnen volhouden.” Heeft de nieuwe trainer je al eens iets gevraagd waarvan je dacht: dat heb ik in mijn hele voetbalcarrière nog nooit gehoord? “Eigenlijk niet. Ik ben zelf twee weken van de voorbereiding op vakantie geweest en raakte daarna vrij snel geblesseerd aan mijn hamstring. Daardoor heb ik helaas nog niet zo veel trainingen en wedstrijdbesprekingen meegemaakt.” Wat denk je dat de nieuwe trainer het eerst aan jou zal merken zodra je weer helemaal fit bent: je voetballende kwaliteiten, je fanatisme of je aanwezigheid in de kleedkamer? “Ik denk alle drie de punten! Ik speel al een hele tijd in het eerste en heb daardoor al veel meegemaakt. Die ervaring probeer ik ook over te brengen op de nieuwe en jonge jongens, zodat ik hen kan helpen zich verder te ontwikkelen.” Als Nederhorst een realityprogramma zou krijgen, wie wordt dan de hoofdpersoon, wie zorgt voor de conflicten en wie ligt er na drie afleveringen uit? “De hoofdpersoon kan er natuurlijk maar één zijn: Jeffrey Terlien. Sam Boersma is, denk ik, degene die er het snelst uit zal liggen.” Welke teamgenoot heeft de grootste mond tijdens de training, maar is opvallend stil zodra de trainer om vrijwilligers vraagt? “De eerste die bij me opkomt, is Justin Wessels!” Wie in de selectie zou jij je laatste vijf euro toevertrouwen, en aan wie absoluut niet? En waarom? “Ik zou mijn laatste vijf euro aan Luuk van Huisstede toevertrouwen, want die zou er wel iets goeds mee doen. Aan Dani van de Broek zou ik het geld absoluut niet geven. Voordat je met je ogen kunt knipperen, heeft hij alweer een blikje Stëlz gehaald en opgedronken!” Stel: je bent volledig fit, de wedstrijd is in de slotfase en Nederhorst heeft één doelpunt nodig. Wil je zelf de held zijn met een knal in de kruising, of geef je liever de assist en laat je een ander ermee vandoor gaan? “Nee, ik scoor dan toch liever zelf dan dat ik een assist geef. Ik zou dus absoluut zelf de bal met een knal in de kruising jagen!” Wat moeten tegenstanders dit seizoen weer over Nederhorst gaan zeggen? En wat hoop je dat ze specifiek over jou zeggen als ze na afloop van het veld lopen? “Ik hoop dat tegenstanders zeggen dat Nederhorst een echt team is dat strijdt tot het laatste fluitsignaal én ook nog eens mooi voetbal op de mat legt. Wat ze specifiek over mij mogen zeggen? Dat de speler die tegenover mij stond het gevoel heeft gehad dat hij amper aan de wedstrijd heeft meegedaan!” Stel dat we aan het einde van het seizoen terugkijken op jouw jaar. Wat moet er dan gebeurd zijn om te kunnen zeggen dat je sterker bent teruggekomen dan je bent weggegaan? “Voor mijn gevoel ben ik nooit weggegaan, al ben ik door mijn blessure natuurlijk wel een hele tijd afwezig geweest. Voor mij is het seizoen geslaagd als ik weer zo veel mogelijk wedstrijden volledig pijnvrij heb kunnen spelen en belangrijk ben geweest voor het elftal.” Bedankt voor dit leuke interview! Tot slot is het laatste woord aan jou… “Jullie ook bedankt voor de leuke en creatieve vragen, en vooral voor de tijd die jullie hierin steken! Ik lees en bekijk de interviews altijd met veel plezier.” Foto’s: privé Exclusief voor VMN Robyn de Boer
- Kevin Keij(SV Loosdrecht), TC lid.
Van Old Trafford naar het vertrouwde nest: Kevin Keij blijft Loosdrechter in hart en nieren Na jaren in het betaalde voetbal, met ervaringen bij onder meer ADO Den Haag, de KNVB, Ajax en Manchester United, zet hij zijn kennis en ervaring nu in voor de club waar het allemaal begon. Als lid van de technische commissie wil hij bijdragen aan de verdere ontwikkeling van de selectie, zonder daarbij het karakter van SV Loosdrecht uit het oog te verliezen. Tijd voor een gesprek over voetbal, clubliefde, analyse en de kracht van een vereniging. Stel jezelf eens voor. “Ik ben Kevin Keij, 34 jaar en vader van drie geweldige kinderen. Ik ben al lid van SV Loosdrecht sinds de jongste jeugd, bij de Gigantjes. Nadat ik de hele jeugdopleiding had doorlopen, maakte ik op mijn zeventiende onder Cor van Garderen mijn debuut in het eerste elftal. Met het eerste ben ik gedegradeerd, maar ook kampioen geworden. Uiteindelijk ben ik op mijn 24e gestopt met selectievoetbal, omdat ik vanaf dat moment fulltime aan de slag ging in het betaalde voetbal als videoanalist. Via ADO Den Haag, de KNVB, Ajax en Manchester United ben ik inmiddels alweer ruim drie jaar terug bij Ajax, waar ik verantwoordelijk ben voor de afdeling videoanalyse. Tegenwoordig train en speel ik mijn wedstrijden bij het derde elftal van SV Loosdrecht, nu dat weer wat beter in mijn leven past!” Je hebt bij Manchester United en Ajax gewerkt, maar uiteindelijk kom je toch weer uit bij het vertrouwde SV Loosdrecht. Was dit altijd al onderdeel van het plan? “Dat zou mooi zijn, hè? In principe staat mijn werk los van het clubleven, net als bij iedereen. Maar dat ik ooit iets voor SV Loosdrecht wilde betekenen met de ervaring die ik in mijn werk opdoe, stond voor mij altijd al vast. Mooi dat het moment daarvoor nu is aangebroken.” Wat voelt vertrouwder: de gangen van Old Trafford of de kantine van SV Loosdrecht? “Makkelijk: de kantine van SV Loosdrecht. Ik loop hier inmiddels al zo’n 27 jaar rond!” Toen je bij Manchester United werkte, hield je SV Loosdrecht nog een beetje in de gaten? “Ja en nee. Ik ben altijd lid gebleven, maar tegelijkertijd was het lastig om goed bij te houden wat er allemaal gebeurde. Via de groepsapps krijg je natuurlijk nog wel van alles mee.” Hoe vaak heb je in Engeland moeten uitleggen waar Loosdrecht eigenlijk ligt? “Het is vaak makkelijker om te zeggen dat je uit de buurt van Amsterdam komt, haha!” Is dit een terugkeer naar de club, of ben je eigenlijk nooit echt weggeweest? “Dat laatste. Ik ben altijd lid gebleven en heb ook altijd geprobeerd om te blijven voetballen wanneer dat mogelijk was. De donderdagavond was vaak wat makkelijker in te passen dan het weekend.” Hoe reageren spelers als iemand met jouw cv ineens in de technische commissie zit? “Normaal, en zo hoort het ook. Het zou niet moeten uitmaken wie er in de technische commissie zit of wat diegene doet. Uiteindelijk gaat het erom dat je goed samenwerkt en hetzelfde doel voor ogen hebt.” Wat neem je van Manchester United mee naar SV Loosdrecht? “Ik heb wat ponden meegenomen, maar die zijn inmiddels wel op! Wat me vooral is bijgebleven, is de enorme plek die voetbal in Engeland inneemt in de maatschappij. Een nieuw shirt krijgt bij sommige fans meer prioriteit dan ervoor zorgen dat er aan het einde van de maand nog genoeg geld overblijft voor boodschappen, zeg maar. Die beleving voel je overal, maar vooral in de stadions. Dat is niet te vergelijken met hoe het hier is. Toch vind ik het prachtig als SV Loosdrecht lokaal een belangrijke plek inneemt. Kinderen die in hun clubshirt door het dorp fietsen naar de training, voetbalplaatjes die je kunt sparen en een donderdagavond waar menig club jaloers op kan zijn. Dat is óók voetbalbeleving!” Welke inzichten uit Ajax kunnen direct van waarde zijn voor de selectie? “Mijn werkzaamheden zijn lastig één-op-één te vertalen naar het amateurvoetbal. Maar als ik kijk naar mijn tijd bij Ajax, hebben we kampioen geworden, op de achttiende plaats gestaan, een clubrecord in de Champions League neergezet en ons ternauwernood geplaatst voor de Conference League. Dat laat zien hoe veranderlijk voetbal kan zijn. Wat ik daarvan meeneem, is dat je in mindere tijden dicht bij elkaar moet blijven, maar in goede tijden ook zeker het succes moet vieren!” Kunnen spelers zich opmaken voor PowerPoints van 45 minuten, of houd je het een beetje vriendelijk? “Gelukkig is dat iets wat de staf mag doen, maar die houdt het wel beschaafd. Ik vind het mooi dat er tegenwoordig ook in het amateurvoetbal veel gebruik wordt gemaakt van videobeelden en andere visuele hulpmiddelen. Dat maakt het een stuk makkelijker om dingen naar het veld te vertalen dan wanneer je alleen wat met magneten op een bord schuift.” Wat is de grootste winst die een amateurteam kan behalen met betere analyse? “Alleen al leren van wat goed en minder goed gaat, is enorm waardevol. Zonder video is het een stuk lastiger om feedback goed te verwerken en die vervolgens om te zetten in verbeteringen. Leren gaat nu eenmaal makkelijker wanneer je dingen visueel maakt.” Welke fout zie je op amateurniveau het vaakst terugkomen? “Zo, daar vraag je me wat! Wat je regelmatig ziet, is dat amateurvoetbal behoorlijk mangeoriënteerd is. Dat hoeft niet per se verkeerd te zijn, maar bepaalde zones op het veld moeten wel bezet blijven. Als je alleen maar achter je directe tegenstander aanloopt, kun je zomaar de weg naar je eigen doel openzetten. Daarnaast zie ik vaak dat teams te gehaast richting het doel willen spelen. Ze willen meteen de beslissende pass geven, terwijl het vaak beter is om geduldig te blijven en eerst de juiste voorwaarden te creëren. Bovendien kun je vanuit een goede organisatie een eventuele tegenaanval dan ook makkelijker afstoppen.” Hoeveel camera’s heb je nodig om een wedstrijd van SV Loosdrecht goed te analyseren? “In principe heb je genoeg aan één goed geplaatste camera! Om de beelden vervolgens goed te analyseren, heb je natuurlijk wel de juiste mensen nodig. Gelukkig hebben we die in huis.” Is er al iemand die heeft gevraagd of je hem bij Ajax kunt aanbevelen? “Haha, nee! Maar mocht iemand het vragen, dan ben ik niet bang om mijn eerlijke mening te geven.” Wat is groter: de druk van een wedstrijd van Manchester United of de mening van supporters langs veld 1? “In de basis is voetbal overal hetzelfde en zijn supporters overal lekker kritisch. Of je nu bij een amateurvereniging speelt of bij een van de grootste clubs ter wereld. Dat gezegd hebbende, denk ik dat de belangen bij Manchester United nét iets groter waren.” Wat maakt SV Loosdrecht volgens jou een bijzondere club? “De betrokkenheid van de mensen en de plek die de vereniging inneemt in het dorp. SV Loosdrecht is voor veel mensen een sociale ontmoetingsplek. Dat maakt de club bijzonder.” Welke waarden van de club herken je nog uit je eigen jeugd? “Het belang van plezier en gezelligheid. Voetbal is daarbij het middel om mensen met elkaar te verbinden.” Hoe belangrijk vind je het om je ervaring terug te geven aan de vereniging waar je bent opgegroeid? “Ik vind dat het altijd belangrijk is om een bijdrage te leveren aan de vereniging waarmee je verbonden bent. Iedereen kan iets voor de club betekenen, en juist dat maakt een vereniging sterk. Bovendien helpt het om de continuïteit te waarborgen. Toevallig ligt mijn ervaring nu op voetbaltechnisch gebied, maar dat had net zo goed op marketing- of horecagebied kunnen zijn.” Wat hoop je dat jouw bijdrage de komende jaren gaat zijn? “Ik hoop dat we het beleid rond de selectie verder kunnen ontwikkelen, zonder uit het oog te verliezen waar SV Loosdrecht voor staat. Daarnaast wil ik een klankbord zijn voor de staf en hen helpen bij het teamproces.” Wanneer is jouw rol binnen de technische commissie een succes? “Mijn individuele rol is daarin niet zo belangrijk. Als technische commissie hebben we het goed gedaan wanneer we op beleidsvlak stappen vooruit hebben gezet en die ook weten te vertalen naar de praktijk. Dat moet uiteindelijk leiden tot een betere aansluiting van de jeugd op de selectie. Je wilt op zaterdagmiddag een herkenbaar elftal zien spelen. Het doel is om verder te professionaliseren, zonder het karakter van de club uit het oog te verliezen.” Je hebt op het hoogste niveau van het voetbal gewerkt, maar je bent altijd een jongen van SV Loosdrecht gebleven. Wat zou de jonge Kevin, die hier ooit als speler begon, ervan vinden dat hij nu met al die ervaring terugkeert in de technische commissie? “Ik denk dat hij dat heel logisch zou vinden. Bij een vereniging hoor je je steentje bij te dragen. Dat deed ik vroeger al als speler, bijvoorbeeld door een team te trainen, en nu doe ik dat op een andere manier.” Het laatste woord is aan jou… “Kom vooral een keer langs op zaterdag bij onze mooie club! En mocht het nou net het weekend zijn waarin het eerste en tweede elftal uit spelen, niet getreurd: het derde speelt dan juist thuis! Foto’s: Ajax Media en privé Exclusief voor VMN Robyn de Boer
- Joost Screever(De Meern), ster van de week 5
Sommige spelers laten hun voeten spreken. Joost Screever deed dat afgelopen zaterdag weer voor De Meern. Met een geweldige wedstrijd speelde hij zich in ons Sterrenteam, maar daar bleef het niet bij. De vakjury koos hem deze week ook tot Ster van de Week. Een mooie bekroning op een meesterlijk optreden! Zijn voetballiefde begon in het Twentse Haaksbergen, bij HSC’21. Later liet Joost ook in het noorden zijn kwaliteiten zien. Bij Hoogeveen veroverde hij niet alleen een plek op het middenveld, maar ook in de harten van de supporters. Zij verkozen hem in mei 2022 tot Speler van het Jaar, waarvoor hij de Gouden Schoen in ontvangst mocht nemen. Niet veel later verruilde hij het noorden voor Utrecht, waar hij inmiddels alweer vier jaar woont. Bij De Meern heeft hij een plek gevonden waar voetbal, vriendschap en plezier samenkomen. Natuurlijk wilden wij onze Ster van de Week beter leren kennen. We zochten Joost op en legden hem volop vragen voor. Over zijn voetbalreis, de mensen die onderweg belangrijk voor hem waren, het warme gevoel bij De Meern en meer. Veel leesplezier! Personalia. Naam? Joost Screever Geboortedatum / plaats? 19 juli 1997 in Haaksbergen. Woonachtig? Utrecht. Burgerlijke staat? Ik heb een vriendin, maar woon niet samen. Werkzaam? Als je studeert: welke opleiding? Ik werk als fiscalist bij BVDV Advocaten en Fiscalisten. Ik adviseer ondernemingen en particulieren over allerlei verschillende fiscale vraagstukken. Daarnaast ga ik de nog benodigde vakken volgen om advocaat te worden. Bij welke club ben je begonnen met voetballen, weet je nog hoe oud je was en wie jouw eerste jeugdtrainer was? Ik ben begonnen bij HSC’21 in mijn geboortedorp Haaksbergen. Ik ben begonnen op mijn vijfde bij de ‘F-nieuw’ onder de bezielende leiding van Hans Kat. Helaas is Hans een heel aantal jaren geleden overleden. Kreeg je de liefde voor voetbal van huis uit mee? Mijn vader heeft nooit gevoetbald, maar is altijd wel supporter geweest van HSC’21. Destijds speelden zij op het hoogste amateurniveau, de toenmalige Hoofdklasse. Welke jeugdclubs heb je doorlopen voordat je de overstap naar de senioren maakte, of heb je altijd bij dezelfde club gespeeld? Ik heb tot mijn 17e bij HSC’21 gespeeld. Daarna heb ik twee jaar bij PEC Zwolle in de A1 gevoetbald. Vervolgens ben ik gaan studeren en weer teruggekeerd naar HSC’21, in het eerste elftal. Welke jeugdtrainer heeft veel voor jouw ontwikkeling betekend, en wat heb je van hem of haar meegenomen? Wim Jongsma. Hij was een trainer die je echt stimuleerde om na te denken over het spelletje, maar ook om ‘vrij’ te voetballen. Daarnaast was hij heel belangrijk voor mij op persoonlijk vlak, onder andere in de periode dat het niet zo goed ging met de gezondheid van mijn vader. Hoe kijk je terug op je jeugdjaren als voetballer? Heb je er vriendschappen aan overgehouden? Prachtig! We voetbalden bij HSC’21 altijd op hoog jeugdniveau, met goede trainers en begeleiding, maar vooral met een heel hecht team. Eigenlijk heb ik vanaf de jongste jeugd met veel van dezelfde jongens gevoetbald. Mijn huidige vriendengroep uit Twente bestaat ook voornamelijk uit jongens die de gehele jeugd en vaak ook een deel van de seniorentijd samen hebben gevoetbald. Wie was je eerste trainer bij de senioren, weet je nog wanneer en tegen wie je debuteerde? Dat was Eddy Boerhof, in het seizoen 2016-2017. Ik debuteerde in het seizoen 2013-2014 in de toenmalige Topklasse voor HSC’21. Dat was uit tegen Juliana’31. Ik heb het even opgezocht: dat was op 2 februari 2014. Hoeveel uur per week ben je gemiddeld met sport bezig? Ik denk dat ik gemiddeld zo’n 7-9 uur per week met sport bezig ben. Wat is je sterke punt? Traptechniek. En welk punt mag wel iets beter? Verdedigende positionering. Voor welke sportman of sportvrouw heb je veel bewondering en waarom? Poeh, dat zijn er een aantal, maar als ik voetballers even buiten beschouwing laat, kies ik voor Ireen Wüst. Ik vind het bijzonder knap hoe ze als eerste sporter ooit op vijf opeenvolgende Olympische Spelen goud won. Dan moet je jezelf constant opnieuw kunnen uitvinden. Hobby’s? Tennis (eigenlijk vrijwel elke sport), borrelen met vrienden, lezen, wandelen. Beoefen je naast voetbal nog andere sporten? Niet actief, maar ik tennis en padel wel graag. Verder loop ik in de rustige periodes ook wel graag hard. Favoriete eten? Stamppot rauwe andijvie met een gehaktbal, appelmoes en vette jus. Favoriete drankje? Pilsje. Welke profvoetballer, nu of in het verleden, mocht je graag zien spelen? Ik was altijd groot fan van Jack Wilshere. Zijn drive, functionele techniek, dribbelen en passing waren een genot om naar te kijken. Tevens heeft hij een van de mooiste (team)goals in de Premier League ooit gemaakt: tegen Norwich City in 2013. We beginnen even in het Tukkerland waar je bent opgegroeid, maar wat bracht jou naar Utrecht en hoe was het om daar een nieuw leven en een nieuwe voetbalomgeving op te bouwen? Ik ben na mijn middelbare school verhuisd naar Groningen om te studeren. Na zes jaar vond ik het daar mooi geweest. Utrecht trok mij, omdat het een prachtige stad is met een dorps gevoel. Ik hou echt enorm van het feit dat er altijd wat te doen is. Daarnaast vind ik de mensen in Utrecht ontzettend toegankelijk en is de horeca top. Je kwam vervolgens bij Sportlust’46 terecht. Hoe ontstond dat contact en hoelang en onder wie heb je daar gespeeld? Dat contact is eigenlijk via een vriend van mij ontstaan die ook verhuisde naar Utrecht, Pim ten Have. Ik heb daar twee jaar gespeeld onder Jochem Twisker. Een man met een goede dosis humor. Daarna speelde je ook bij DOVO. Hoeveel seizoenen heb je daar gespeeld en onder wie? Eén seizoen onder Jeroen van Bezouwen. Twee seizoenen geleden verliet je DOVO en het divisievoetbal. Neem ons eens mee in die beslissing. Wat speelde het meest mee: was dat het plezier, de tijd die voetbal vroeg of je drukke leven buiten het veld? Mijn contract werd niet verlengd bij DOVO, dus kwam ik voor de keuze te staan of ik nog op divisieniveau wilde spelen, met weinig vrije tijd, of iets lager met wat meer vrije tijd. Daarnaast wilde ik gewoon lekker aan spelen toekomen, want dat is bij DOVO helaas niet helemaal gelukt zoals ik voor ogen had. Daarna werd het De Meern. Welke mogelijkheden had je op dat moment en wat trok jou over de streep om juist hier te gaan spelen? Ik heb wel wat contact gehad met clubs uit de Derde en Vierde Divisie, maar via mijn fysio, Stephan Visser, kwam ik in contact met De Meern. De Meern wil graag hogerop, met de ambitie om op termijn op het niveau van de Vierde Divisie te spelen. Daarnaast spelen er veel jongens die in Utrecht wonen. Als je terugbladert door jouw jaren op divisieniveau, welk seizoen springt er dan uit, waar speelde je zelf je beste voetbal en waarom kwam juist daar zoveel samen? Het seizoen dat er echt uitspringt voor mij, is 2021/2022. Mijn laatste jaar bij VV Hoogeveen in de Hoofdklasse (nu Vierde Divisie). We hadden een heel hecht vriendenteam, speelden attractief voetbal en ik speelde zelf in een vrije rol op het middenveld. We sloten vrijwel elke zondag de kantine met de selectie af en hebben mooie feestjes gehad. Sowieso echt een prachtige club, met hele warme mensen die je ontzettend waarderen. Wat heeft die periode jou geleerd waar je nu bij De Meern nog steeds van profiteert? Kun je een voorbeeld geven van iets wat jij in een wedstrijd herkent of oplost dankzij die ervaring? Die periode heeft mij geleerd dat je met een hecht team uiteindelijk heel veel kunt bereiken (en vooral ook heel veel plezier kunt hebben), maar dat je elkaar op de juiste momenten wel de waarheid moet kunnen zeggen. Ik heb geleerd dat als de wedstrijd erom vraagt, je af en toe het tempo eruit moet halen om op andere momenten juist te versnellen. Vijf gespeeld, drie gewonnen en twee gelijk: jullie zijn nog ongeslagen. Welk gevoel overheerst bij jou over die start, waar zie je al echt de hand van deze ploeg en wat moet nog groeien? Dat hadden er in ieder geval 13 moeten zijn. We spelen goed voetbal en leggen de tegenstander bijna altijd onze wil op. We leggen daarnaast echt veel energie in de wedstrijd. We moeten echter leren om de wedstrijd ‘dood’ te maken en zakelijk uit te spelen. Dat was vorig jaar ook onze valkuil. Als je deze selectie naast die van vorig seizoen zet, waarin zijn jullie dan vooruitgegaan En hoe goed kunnen jullie blessures, schorsingen of een mindere periode opvangen in deze sterke poule? Ik denk dat we er in kwaliteit op vooruit zijn gegaan. We hebben voorin meer keuze, ook met buitenspelers die heel erg goed zijn in de één-tegen-één. Daarnaast hebben we een brok ervaring erbij gekregen met Justin de Vos en Danny de Leeuw. Dat zijn natuurlijk echte topspelers die je op dit niveau niet veel ziet. We hebben een kwalitatief betere, maar wel kleinere selectie dan vorig jaar. Dat betekent dat we een paar schorsingen of blessures prima kunnen opvangen, maar het moet niet te veel in één keer worden. Met elf doelpunten scoren jullie behoorlijk, maar vijf ploegen in de poule hebben er al meer gemaakt. Hoe beoordelen jullie het aanvalsspel zelf: creëren jullie genoeg en ontbreekt soms de afwerking, of valt er juist in het maken van kansen nog winst te boeken? We creëren naar mijn mening voldoende, maar scoren te weinig. Afgelopen zaterdag was daar een goed voorbeeld van: we wonnen met 3-0, maar eigenlijk had de eindstand minstens het dubbele moeten zijn. Aan de andere kant hebben jullie pas twee tegendoelpunten gekregen. Wat maakt jullie zo moeilijk te passeren, hoeveel daarvan zit in de verdediging en hoeveel in het werk dat de hele ploeg ervoor doet? We hebben veel de bal en over het algemeen staat onze restverdediging goed. Daardoor houden we tegenstanders zoveel mogelijk op hun eigen helft. Daarnaast hebben we een absolute topkeeper en een hele goede verdediging. Zij sturen het goed aan. Die twee tegentreffers vielen allebei tegen Zeist, in het 2-2-gelijkspel. Ook bij FC Breukelen deelden jullie de punten. Wat ontbrak er in die wedstrijden om wél te winnen, voelen die duels voor jou als gemiste kansen op de koppositie, of doet dat de tegenstanders tekort? Tegen Zeist hadden we volgens mij ruimer voor moeten staan. Vervolgens valt er een vrije trap door de wind per ongeluk binnen en komt er druk op te staan. Dat is ook een beetje ‘pech’. Tegen Breukelen kwamen we na 20 minuten met tien man te staan, dus een gelijkspel was daar een winstpunt. Uiteindelijk denk ik dat je tegen Zeist zeker had moeten winnen. Dan was je gedeeld koploper geweest. Met welke opdracht stuurt Cas jou doorgaans het veld in, waar wil hij jouw kwaliteiten terugzien en hoeveel vrijheid krijg je om op je eigen gevoel iets anders te doen als de wedstrijd daarom vraagt? Cas wil graag dat ik in de as van het veld blijf voetballen en niet te veel uitwijk naar de zijkanten, vooral ook om de buitenspelers de ruimte te geven. In de as kom ik over het algemeen ook in gevaarlijkere posities voor een goal of assist. Cas is een trainer die me veel vrijheid geeft en daar rendeer ik, denk ik, ook het beste bij. Iedere voetballer heeft iets waarvan hij denkt: daar kan ik nog beter in worden. Welk onderdeel van jouw spel is dat en hoe werk je daar bewust aan? Ik vind dat ik nog meer mag scoren, gezien de positie waarop ik speel. Ik werk daaraan door bewust in en rondom de zestien meter te komen. Wat voor ploeggenoot ben jij als het even tegenzit? Ben je degene die het woord neemt, iemand apart aanspreekt of vooral met zijn eigen spel de boel probeert om te draaien? Ik kan in woord en gebaar best wel laten blijken dat ik het slecht vind gaan. Ik ben me er echter wel steeds meer van bewust dat een positieve houding richting teamgenoten beter werkt. Ik probeer daarnaast het spel meer naar me toe te trekken, zodat mijn invloed groter kan worden. Welke speler van De Meern verdient volgens jou weleens wat meer aandacht? Wie doet veel belangrijk werk dat langs de lijn misschien niet iedereen opvalt, en wat betekent hij voor jullie? Dan komen er twee spelers in me op: Sverre van Leuveren en Trevor Mulders. Sverre is superbalvast, kan door zijn dribbel overtalsituaties creëren en heeft zich ook echt ontwikkeld in duelkracht. Trevor Mulders is een vakman: ik ken niemand die zoveel duels wint, tweede ballen oppakt en altijd vooropgaat in de strijd. Overigens zou ik er nog wel meer willen noemen. Waaraan merk je buiten de wedstrijden dat dit een hechte groep is? Geef eens een kijkje in de kleedkamer: wie houdt de boel scherp, wie zorgt voor de lach en welke rol heb jij daarin? We blijven met een groot deel van de selectie hangen in de kantine en spreken elkaar ook buiten het voetbal om. Raoul Sam Sin, Remco de Smit en Trevor houden de boel echt scherp. Ik kan echt genieten van de rariteiten van Charmant Luijk en de scherpe humor van Sven Jansen. Ik probeer zelf vooral sfeer te maken met humor, maar ook af en toe goed te klagen over de trainingsvormen. Je bent zelf nog nooit kampioen geworden. Hoeveel kriebelt dat als je ziet hoe jullie nu begonnen zijn? Is die ontbrekende titel iets waar je van baalt, of maakt juist dat vooruitzicht je extra gretig? Het kriebelt enorm, dat was vorig jaar ook al het geval. Ik stop in ieder geval niet met voetballen tot ik een keer kampioen ben geworden. Wat willen jullie dit seizoen als club en spelersgroep bereiken en wanneer stap jij aan het einde van het seizoen tevreden van het veld: moet er dan een prijs of promotie liggen, of telt er voor jou meer mee? Uiteindelijk is er maar één doel: kampioen worden. Ik vind dat een gezonde ambitie. Promotie via de nacompetitie zal ongetwijfeld ook mooi zijn, maar daar gaan we niet voor. Daarnaast wil ik, net als vorig jaar, een groep zien die ook buiten het veld op een leuke manier met elkaar omgaat. Stel dat De Meern die stap omhoog zet: hoe klaar is de club daar volgens jou voor? Wat is er qua faciliteiten, begeleiding en organisatie al goed geregeld, en waar zou nog in geïnvesteerd moeten worden? De club is er in bijna alles klaar voor, denk ik. We hebben een sterke selectie en de faciliteiten zijn top geregeld (fysiopraktijk, kleren worden gewassen, lunch wordt geregeld). We hebben met Mandy iemand die echt alles voor ons regelt, dat maak je bijna bij geen club mee. Maar ook een Marcel Vonk en een Gerben de Boer zijn onmisbaar als teamleiders. Er wordt ook gewerkt aan het op een hoger niveau krijgen van de O-23, met een hele goede, jonge trainer, Jitse van den Hadelkamp. Hoe kijk je inmiddels naar je eigen voetbaltoekomst? Wat zou een nieuwe uitdaging op divisieniveau aantrekkelijk moeten maken, en wat heb je bij De Meern gevonden dat je niet zomaar zou willen opgeven? Ik heb het ontzettend naar m’n zin bij De Meern. Ik ben goed bevriend geraakt met een aantal teamgenoten en dat is me heel dierbaar. Vooral ook omdat ik een aantal jongens buiten het voetbal om veel spreek. Ik kan lekker op zaterdag op de fiets naar de club, kan een biertje drinken na de tijd en heb voldoende vrije voetbalweekenden om andere dingen te doen. Een uitdaging op divisieniveau zou alleen nog kunnen als het op de fiets bereikbaar is, maar ook dan denk ik niet dat ik De Meern snel zou verlaten. Ik voel in ieder geval niet meer de behoefte om het verder weg te zoeken, buiten Utrecht. Tot slot: een weekend zonder voetbal, waar treffen we Joost dan aan? Waar maak je graag tijd voor en lukt het je om de voetballer in jezelf ook even helemaal uit te zetten? Ik ga in een weekend zonder voetbal graag een weekend weg, met m’n vriendin of met vrienden. Zo ben ik vorig weekend naar Münster geweest met vrienden. Dan doen we een fietstour, gaan we kijken bij de plaatselijke amateurclub en duiken we de kroeg in tot laat. Ik heb er weinig moeite mee om het voetbal dan even opzij te zetten, al kijk ik op maandag alweer uit naar de zaterdag. Foto's: De Meern HSC'21 DOVO Hoogeveen. Sportlust'46











