Youssef Khalloufi(ASV'65), speler aan het woord

Hij staat in onze regio te boek als de ultieme controlerende middenvelder. Een speler met drive, werklust en een geweldige mentaliteit. Iemand die negentig minuten lang blijft gaan, de vuile meters maakt en altijd klaarstaat voor zijn ploeggenoten. Een lust voor het oog voor iedereen die houdt van spelers die niet voor zichzelf, maar voor het team voetballen.

Dat hij zijn plafond misschien nooit volledig heeft opgezocht, heeft alles te maken met pure clubliefde. Voor Youssef zijn vriendschappen, warmte en plezier belangrijker dan een stap omhoog of een hoger podium. En dat mag. Sterker nog: dat zegt misschien wel meer over hem als persoon dan welke promotie of divisieclub ooit zou kunnen doen.

Voor de Buitenwacht blijft het natuurlijk jammer dat we hem nooit structureel op een hoger niveau hebben zien schitteren. Want als spelers die op divisieniveau actief zijn hem vergelijken met Busquets of Pirlo, dan weet je dat er meer dan genoeg potentie in zit. Rust aan de bal, overzicht, inzet en altijd oog voor het belang van de ploeg: het zit er allemaal in.

Komend seizoen kiest Youssef voor een nieuw avontuur. Geen stap hoger, maar wel een dorp verderop en samen met goede vrienden. En misschien is dat uiteindelijk precies de mooiste keuze. Voetbal draait immers niet alleen om het hoogste niveau, maar ook om plezier, vertrouwen, verbondenheid en elke zaterdag met een glimlach op het veld staan.

Youssef is niet alleen een uitstekende voetballer, maar bovenal een prachtig persoon en een ongelooflijk fijne jongen. Een topper van goud. ASV’65 krijgt er komend seizoen niet zomaar een middenvelder bij, maar een echte teamspeler, een vriend en iemand die altijd alles geeft voor het shirt.

Hoi Youssef, stel je allereerst eens voor?

Ik ben Youssef Khalloufi, geboren op 02-05-1989 in Marokko. Ik woon nu in Hilversum en werk als locatiecoördinator bij Florijn Beheer.

Op welke leeftijd ben je begonnen met voetballen en waar en werd jouw keuze om te gaan voetballen vooral vanuit huis gestimuleerd, of kwam dat meer door vriendjes en je omgeving?

Omdat ik op latere leeftijd, op mijn dertiende, naar Nederland ben gekomen, heb ik niet echt veel in de jeugd gespeeld. De keuze om te gaan voetballen kwam door Younes Kasri, die jeugdtrainer was bij SC ’t Gooi. Hij heeft mij toen overgehaald om te gaan voetballen.

Welke trainer heeft jou de eerste stappen in het voetbal geleerd?

Hier in Nederland was dat, zoals hierboven aangegeven, Younes Kasri.

Bij welke club maakte jij je seniorendebuut? Weet je nog in welk seizoen dat was en onder welke trainer?

Het seizoen en de trainer weet ik niet meer. Ik weet alleen dat mijn vriend Mola Tamriqt mij toen had overgehaald om naar SC ’t Gooi te komen. Dat was toen de club nog op zondag speelde. Daarna zijn wij in een lager elftal bij FC Hilversum gaan voetballen.

In 2017 maakte jij, na het terugtrekken van HSV Wasmeer zaterdag, de overstap naar BZC’13. Waarom koos je toen juist voor BZC’13?

Dat kwam door Ferry Marks. Ik had een goed gesprek met Ferry en dat overtuigde mij om voor BZC’13 te kiezen.

De ambitie was zeker aanwezig bij BZC’13. Hoe heb jij de eerste seizoenen daar ervaren?

In mijn eerste seizoen wilde iedereen zich bewijzen. De sfeer was optimistisch en wij wilden bovenin eindigen. Al snel merkte je dat ambitie alleen niet genoeg is. Een nieuw team smeden kost tijd. Wij speelden goede wedstrijden, maar lieten ook vaak onnodig punten liggen. Na het vertrek van Ferry als trainer werd gezelligheid de echte fundering.

Je hebt in zijn totaliteit meerdere fases meegemaakt: van een ambitieuze periode tot uiteindelijk steeds meer onzekerheid binnen de club. Wanneer merkte jij zelf dat het lastig begon te worden om het team structureel draaiende te houden?

Dat begon eigenlijk na het vertrek van Ferry Marks. Hij had veel energie gestoken in het neerzetten van een volwaardige selectie. Na zijn vertrek vertrokken ook verschillende spelers en vanaf dat moment werd het steeds lastiger om het team structureel op peil te houden. De trainers die daarna kwamen, kregen met dezelfde uitdagingen te maken. Wel verdienen zij respect, omdat ze er telkens weer in slaagden om een volwaardige selectie op de been te brengen, al ging dat vaak met veel moeite.

Hoe beleef je dat als speler, wanneer er steeds wisselingen zijn en uiteindelijk zelfs momenten komen waarop teams niet meer stabiel zijn?

We hadden het destijds soms echt moeilijk, omdat we simpelweg te weinig spelers hadden. Uiteindelijk waren het puur de liefde voor de club en de vriendschap binnen het team waardoor je er elke zaterdag weer stond. Je deed het voor elkaar en voor de club, en daardoor gaf je toch elke wedstrijd weer alles.

Twee seizoenen geleden viel het team tijdens het seizoen weg. Hoe beleefde jij dat? Vorig seizoen kwam er weer een herstart. Had jij toen nog genoeg vertrouwen dat BZC’13 opnieuw echt kon opbouwen?

Dat was de genadeklap voor de club. Je zag het met het vertrek van Oscar de Wit en die hele groep spelers eigenlijk al aankomen. Toen Frank Spermon het overnam voor de herstart, had ik er eerlijk gezegd een hard hoofd in. Maar alle respect voor Frank: hij nam een loodzware taak op zich en heeft zijn stinkende best gedaan. Hij stond voor de onmogelijke opgave om in recordtijd een compleet nieuw team uit de grond te stampen. Omdat er snel spelers nodig waren, werden er noodgedwongen jongens bij gehaald die totaal geen binding hadden met BZC’13. Zodra het een beetje tegenzat, haakten die spelers als eerste af, viel de boel weer als een kaartenhuis in elkaar en stonden we elke week met te weinig man.

Na de herstart van vorig seizoen had ik weinig vertrouwen dat de club nog echt iets kon opbouwen.

De resultaten bleven het afgelopen seizoen uit en het was eerlijk gezegd niet best. Op welk moment kreeg jij dit seizoen het gevoel dat het echt over was met een selectieteam? Heb je zelf nog geprobeerd positief te blijven richting het komende seizoen, of was dat op dat moment niet meer realistisch?

Het kantelpunt lag dit seizoen al heel vroeg, ergens net voor de winterstop. Je merkte dat we niet meer vochten tegen een sportieve crisis, maar tegen complete onverschilligheid. Als spelers structureel niet meer komen opdagen op trainingen en je op zaterdag met kunst- en vliegwerk elf man moet regelen, dan weet je diep vanbinnen: dit houdt een keer op. Het fundament was toen al helemaal weggerot. Richting het komende seizoen was positief blijven simpelweg niet meer realistisch. Natuurlijk hoop je als clubman altijd op een wonder, maar de realiteit haalde ons keihard in. Er was geen basis meer om op te bouwen, geen vaste kern die de kar wilde trekken en geen fatsoenlijke doorstroom. Jezelf dan nog voorliegen dat het volgend seizoen ‘zomaar’ beter zou gaan, was pure zelfpijniging.

Al met al, hoe kijk je terug op al die jaren bij BZC’13? Ben je tevreden met je tijd daar, en wat overheerst er bij jou: trots of teleurstelling?

Negen jaar bij de club is niet weinig, dus als ik nu terugkijk, is het een dubbel gevoel: er overheersen absoluut zowel trots als teleurstelling. Ik ben trots op de echte clubmensen, de harde kern en de vriendschappen die we in al die jaren hebben opgebouwd. We hebben samen gelachen, geknokt en de gezelligheid was op Sportpark ’t Jagerspaadje altijd goud waard. Maar er is ook die diepe teleurstelling over hoe het uiteindelijk is gelopen. Het doet pijn om te zien dat het in een roemloze leegloop is geëindigd. Negen jaar BZC’13 veeg je niet zomaar uit; het was een prachtige, hectische tijd waarin de clubliefde altijd heeft gewonnen van de sportieve malaise.

Wat gaf uiteindelijk de doorslag om samen met teamgenoten de stap naar ASV’65 te maken? Hebben jullie zelf het initiatief genomen of zijn jullie via via benaderd en vervolgens in gesprek gegaan?

Uiteindelijk gaven de afstand en het feit dat mijn teamgenoten die stap zetten de absolute doorslag om naar ASV’65 te gaan. We zijn inderdaad via via benaderd en vervolgens in gesprek gegaan.

Hoe zou je jezelf als speler omschrijven, los van de vergelijkingen die anderen maken, zoals de Busquets / Pirlo-vergelijking die je soms hoort?

Als ik mezelf moet omschrijven, los van wat anderen zeggen, ben ik simpelweg iemand die elke wedstrijd alles geeft op het veld. Ik ben een speler die negentig minuten lang blijft gaan, de vuile meters maakt en altijd zijn steentje bijdraagt door er simpelweg te staan.

Hoe fit ben je op dit moment en hoe lang wil je zelf nog selectievoetbal blijven spelen?

Wat hoop je dat je bij ASV’65 vooral kunt toevoegen aan het team, en wat is je persoonlijke doelstelling daar?

Ik voel me op dit moment gelukkig nog hartstikke fit. Zolang dat het geval is, wil ik zeker nog één of twee seizoenen doorgaan met selectievoetbal. Bij ASV’65 hoop ik met mijn inzet en mentaliteit vooral rust en stabiliteit aan het team toe te voegen. Mijn persoonlijke doelstelling is simpel: weer wekelijks met plezier op het veld staan, belangrijk zijn voor het elftal en er samen met de jongens een mooi, stabiel seizoen van maken.

Blijf je met een schuin oog de ontwikkelingen bij BZC’13 volgen, wat het nieuwe bestuur gaat doen, of is het voor jou echt een afgesloten hoofdstuk op het gebied van selectievoetbal?

Ik blijf de club zeker volgen, want BZC’13 blijft een club waar ik veel mooie herinneringen aan heb.

Op het gebied van selectievoetbal is het voor mij wel echt een afgesloten hoofdstuk. Als ik heel eerlijk ben, denk ik zelf ook dat er simpelweg geen selectievoetbal meer terugkomt bij BZC’13. De club zal zich waarschijnlijk volledig gaan richten op het recreatieve voetbal en de gezelligheid, en dat is gezien de situatie misschien ook het meest realistisch.

Youssef, het laatste woord is aan jou.

Ik wil jou bedanken voor dit interview en wens VMN heel veel succes in de toekomst. Daarnaast wil ik iedereen bedanken met wie ik in die negen jaar bij BZC’13 op het veld heb gestaan: de supporters, de vrijwilligers en alle clubmensen die er altijd waren. We hebben een hoop meegemaakt, maar de mooie herinneringen blijven. Nu is het tijd voor een nieuw avontuur bij ASV’65, en daar heb ik ontzettend veel zin in!