Timon Dubbeldam(EDO), speler aan het woord

Timon Dubbeldam, op naar zijn negende seizoen bij EDO!

We kunnen gerust stellen dat hij uit een echte voetbalfamilie komt. Maar waar liggen eigenlijk de roots van de familie Dubbeldam en hoe belangrijk is voetbal binnen die familie?

Zelf is hij inmiddels uitgegroeid tot een gewaardeerd en vertrouwd lid van de club. Hij begint aan zijn negende seizoen en als het aan hem ligt, blijft het daar niet bij. De tien jaar moeten worden volgemaakt. En wie tien jaar trouw blijft aan dezelfde club, mag stiekem al eens denken aan iets bijzonders: een testimonial, traditioneel een erewedstrijd voor spelers die jarenlang van grote waarde zijn geweest voor hun club.

Maar zover is het nog niet. Eerst seizoen negen. Tijd om kennis te maken met de voetballer én de Timon achter de speler: waar begon het allemaal en wat maakt dat hij zich al zo lang thuis voelt bij zijn club?

Hoi Timon, voor de mensen die jou nog niet of onvoldoende kennen: stel jezelf eens

voor. En wie is Timon buiten het voetbal om: waar besteed je graag je

vrije tijd aan als EDO even niet op de agenda staat?

Ik ben op dit moment 28 jaar en woonachtig in Maarssen. In het dagelijks leven ben ik

woongroepbegeleider op een afdeling met mensen met een alcoholverslaving, psychische

problematiek en een licht verstandelijke beperking. Hier ben ik nu een jaartje actief. Pittige

doelgroep, maar erg leerzaam!

Naast het voetbal vind ik het leuk om te padellen en af en toe te gamen samen met

vrienden. En natuurlijk tijd door te brengen met familie, vrienden en mijn vriendin, met wie

ik nu 3 jaar samen ben.

Dan toch even de familie Dubbeldam, want volgens mij zit sport behoorlijk in de

familie. Hoe ver gaat dat eigenlijk terug? Welke sporten werden of worden er binnen de

familie beoefend en zitten daar ook mensen uit de aangetrouwde familie tussen die op

behoorlijk niveau actief zijn of zijn geweest?

Onze familie ademt inderdaad wel voetbal. Met drie oudere broers en een vader die ook van

het spelletje houden, is het er met de paplepel ingegoten. Dit komt ook wel een beetje

vanuit de kant van mijn vaders familie. Zijn broertjes en mijn neefjes zijn actieve leden bij

FC Lisse.

Je bent inmiddels de langst actieve selectiespeler van het eerste elftal van EDO en

gaat je negende seizoen in. Neem ons eens mee naar het begin. Hoe kwam je destijds

bij EDO terecht, wat trof je voor club aan en had je ooit gedacht dat je er acht

seizoenen later nog steeds zou spelen? Wat heeft ervoor gezorgd dat jij EDO al die tijd

trouw bent gebleven?

Ik kwam toen als jonge jongen bij de selectie van FC Delta Sports ’95, waar ik vrij jong mijn

debuut heb mogen maken in het eerste elftal. Helaas is het er van een echte doorbraak niet

echt gekomen. Mijn 2 oudste broers waren toen al actief bij EDO, waarvan Sebas zich

uiteindelijk heeft gericht op de selectie en bij de TC is gegaan. Ilo Venetis werd destijds de

hoofdtrainer van EDO 1. Ik herinner me nog goed zijn eerste telefoontje. Het klikte direct en

ik geloofde in het plan van EDO. Het voelde gelijk aan als een warm bad en vanaf seizoen

één dat ik er speelde (weliswaar in de 4e klasse) deden we mee om de prijzen. Ik moet je

zeggen dat het een wereld van verschil is met hoe ik de club EDO toen aantrof en hoe we er

vandaag de dag op staan als club. EDO is gewoon een geweldige club waar ik niet meer

snel zal vertrekken.  

Eerst nog één keer terug naar vorig seizoen. Degradatie is een feit en daarmee kun je

een seizoen moeilijk geslaagd noemen. Als jij er nu, met enige afstand, op terugkijkt:

waar is het volgens jou misgegaan? Was er één terugkerend probleem dat uiteindelijk

de doorslag gaf, of was het juist een opeenstapeling van verschillende factoren?

Ik denk dat we in de vorige zomerstop een aantal belangrijke jongens zijn verloren. We

speelden toen om promotie naar de 1e klasse. Na dat seizoen gingen er 5/6 belangrijke

basisspelers weg. Niet alleen erg goede spelers, maar ook persoonlijkheden in onze groep.

Ik denk dat het hier vorig jaar zo nu en dan wat aan geschort heeft. De echte absolute wil

hebben om te winnen. Dit kwam wat te laat op stoom afgelopen seizoen. Uiteindelijk zijn er

gewoon te veel dingen gebeurd vorig seizoen waardoor het zo heeft moeten eindigen. Al

was het zeker niet nodig geweest.

Na vier seizoenen Tweede Klasse staat EDO nu weer in de Derde Klasse. Als je puur

kijkt naar wat EDO als vereniging momenteel is en wat er binnen de club mogelijk is:

welk niveau past daar volgens jou werkelijk bij? Is de Tweede Klasse de plek waar EDO

structureel thuishoort, of moet je ook durven erkennen dat een sterke Derde Klasse

met veel Utrechtse derby’s misschien beter aansluit bij de huidige mogelijkheden van

de club?

Met de selectie die wij hebben en eigenlijk alle jaren in de 2e klasse hebben gehad, vind ik

dat wij uiteindelijk thuishoren in de 2e klasse. Al is het in deze tijd met alle clubs waar de

portemonnee zo nu en dan flink getrokken wordt geen ramp om in de 3e klasse te

voetballen. Bovendien hebben we een mooie competitie met een aantal leuke derby’s.

EDO heeft geen eigen jeugdafdeling en kan daardoor niet terugvallen op spelers die

vanuit de jeugdopleiding doorstromen naar de selectie. Wat betekent dat volgens jou

voor een club die sportief toch bepaalde ambities heeft? Maakt het EDO kwetsbaarder

omdat nieuwe aanwas vrijwel altijd van buitenaf moet komen, en hoe zorg je er dan

voor dat spelers die binnenkomen zich ook echt aan de club gaan binden?

Tuurlijk ben je altijd afhankelijk van jongens die van buitenaf komen, maar tegelijkertijd is er

een vaste kern die al lang deel uitmaakt van deze groep. De kracht van EDO zit hem er ook

in dat het al snel aanvoelt als een club waar jongens niet snel en makkelijk meer

vertrekken. Iedereen wordt opgenomen binnen deze club. Juist het kleine/knusse wat EDO

heeft in tegenstelling tot andere clubs, is onze grootste kracht.

Er staat inmiddels een nieuwe trainer voor de groep. Wat was jouw eerste indruk van

hem en wat merk je na de eerste trainingen van zijn ideeën? Jij loopt al acht seizoenen

mee bij EDO en kent de club en de selectie door en door: zoekt een nieuwe trainer dan

bewust het gesprek met zo’n ervaren speler, en welke verantwoordelijkheid voel jij zelf

om hem wegwijs te maken binnen de groep?

Erg positief, het is een trainer met een duidelijk plan. We moeten behoorlijk aan de bak in

de voorbereiding, maar dat is juist alleen maar goed. Hij hamert ook veel op essentiële

dingen in het voetbal, zit er kort op en ik geloof er oprecht in dat deze trainer spelers beter

gaat maken. Het gevoel met deze trainer is voor mij persoonlijk heel veel anders dan de 3

jaren hiervoor. Je voelt je gezien, ze zijn bewust met je bezig en dat is erg fijn.

Hoe kijk je naar de huidige selectie in vergelijking met die van vorig seizoen? Niet

alleen naar individuele kwaliteit, maar vooral naar balans, breedte, persoonlijkheden

en concurrentie binnen de groep. Waarin is EDO volgens jou veranderd en waar moet

de komende weken nog het meeste werk worden verricht?

Ik denk dat we een paar hele goede spelers erbij hebben gekregen. Als je bijvoorbeeld kijkt

naar Delano Vos, een jonge jongen die van Spakenburg O23 komt. Dat zijn jongens die voor

een club als EDO goud waard zijn. Een goede voetballer, enorme drive en lekker wat gif erin.

Dat is iets wat onze selectie ook nodig heeft. We moeten niet alleen maar lieve jongens

hebben, maar er moeten ook wat klootzakken tussen zitten. En zo zijn er nog een aantal

jongens bij gekomen die van grote waarde kunnen zijn voor onze selectie.

We zijn nu al druk bezig met hoe we het aankomende seizoen willen spelen, bekijken

beelden en zijn ons dan bewust van wat er nog beter moet. Ook de conditionele prikkel die

we elke training pakken is pittig, maar gaat ons veel brengen gedurende dit seizoen.

Na acht seizoenen heb je waarschijnlijk een kleine stoet aan spelers zien komen en

gaan. Als je er drie spelers uit moet halen met wie je bij EDO hebt gespeeld en die als

voetballer écht indruk op jou hebben gemaakt, wie kies je dan? En vooral: waarom

juist deze drie?

Dan moet ik toch beginnen met Jim Hogervorst. Hij kwam binnen als een jong ventje met

een grote mond (op een goede manier), maar heeft echt altijd zijn voeten laten spreken.

Een geweldige speler en een geweldig persoon.

Ook Joeri Leegemate, die een aantal jaren onze eerste keeper is geweest. Toen hij

binnenkwam, wist ik nog niet zo goed wat ik ervan moest verwachten, maar die jongen

heeft ballen eruit gehaald, dat heb ik nog nooit gezien. Een topkeeper!

En met wie ik nu nog steeds samen speel is Tom Waltman. Hij houdt er niet altijd per se van

om de bal te hebben, maar verovert de bal voor onze ploeg zo vaak terug, dat is niet

normaal. Die man kan bijna geen duels verliezen. Echt heerlijk om zo’n gozer op het

middenveld te hebben lopen.

Je broer Sebas is achter de schermen enorm actief voor EDO en werd zelfs uitgeroepen

tot Sportvrijwilliger van het Jaar. Kun jij als broer nog objectief kijken naar alles wat hij

voor de vereniging doet? Waar zit bij jou de grootste waardering voor zijn inzet? En

tegelijkertijd: hoe belangrijk zijn al die andere vrijwilligers zonder wie ook iemand als

Sebas zijn werk nooit zou kunnen doen?

Ik kan daar zeker objectief naar kijken. Tuurlijk heb je soms wat vaker contact over dingen

die er binnen EDO gebeuren, maar dit is altijd op een fijne, positieve manier.

Ik denk dat alle vrijwilligers die bij EDO actief zijn de club maken en hebben gemaakt tot

wat het nu is. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik denk dat Sebas hiervan wel de grondlegger is.

Het is gewoon goud waard voor een club als EDO om dit soort mannen bij de club te

hebben. Dat moet zeker gewaardeerd worden.

Acht seizoenen in het eerste van EDO hebben je inmiddels ongetwijfeld een flinke

verzameling mooie én minder mooie herinneringen opgeleverd. Als je uit die acht jaar

jouw drie absolute hoogtepunten moet kiezen, welke momenten staan dan bovenaan

en waarom juist die? En aan de andere kant, waarbij we de degradatie van afgelopen

seizoen even buiten beschouwing laten: wat is jouw grootste sportieve teleurstelling

bij EDO geweest die misschien nog altijd een beetje pijn doet?

Poeh, dat zijn er nogal wat. Uiteraard het kampioenschap onder Ilo Venetis van de 3e naar

de 2e klasse was het absolute hoogtepunt. Ik ben geboren en getogen in Houten en we

speelden eigenlijk een (voor ons) beslissend duel uit in Houten. Heel veel bekende

gezichten langs de lijn. Houten had voetballend een betere ploeg dan wij, en wij waren het

betere team. Door onze tomeloze inzet en drive om te winnen wonnen we met 2-3 uit bij

Houten en vergrootten we het gat naar, uit mijn hoofd, 13 punten. Toen wisten we zeker dat

de titel binnen was. Dat was mijn mooiste wedstrijd tot nu toe.

Maar ook in de 2e klasse uit bij CSW met 4-2 achter staan in minuut 75 en door een

weergaloze invalbeurt van Rutger den Daas nog met 4-6 winnen, staat zeker in de top 3. De

busreis daarna terug naar EDO, dat zijn geweldige momenten met iedereen.

Mijn grootste sportieve teleurstellingen zijn toch wel de afgelopen 2 seizoenen geweest,

waarin ik onder de vorige trainers een stuk minder aan spelen toe kwam. Waarbij ik toch het

gevoel had meer te kunnen betekenen voor de ploeg. Maar op deze jaren wil ik niet meer te

veel terugkijken. Ik ben blij dat er iemand anders voor de groep staat en denk dat dit voor

mij erg positief is. Al heb je natuurlijk nooit een garantie op een basisplek, je hebt wel het

gevoel dat je gewoon allemaal weer op 0 begint.

Met welke drie spelers uit jouw EDO-jaren had of heb jij op het veld bijna blindelings

een klik? Jongens bij wie je soms al wist wat ze gingen doen voordat ze de bal

überhaupt hadden. Waar zat die klik in en kun je zoiets trainen, of ontstaat dat

simpelweg wanneer je heel veel samen speelt?

Ik heb met Sven de Pauw jaren centraal achterin gespeeld, waarin we precies van elkaar

wisten wat te doen. Sven schakelde de man uit, ik verzorgde de opbouw. Dat heeft ons een

aantal jaar heel veel punten en weinig tegendoelpunten bezorgd.

Ook met Wouter Vos is die klik er vanaf minuut één geweest, zowel binnen als buiten het

veld. Onze knuffelBelg. We kunnen elkaar op de training af en toe ook weleens verrot

schelden, maar dat komt door ons fanatisme. Het is altijd snel weer goed.

Maar ook met Pim Havekes nu, een erg fijne speler om naast te spelen. Erg duidelijk en

goed in de coaching. Neemt het hele team hierin mee. Topverdediger.

Acht seizoenen EDO betekent ook acht jaar kleedkamerverhalen. Welke rol neem jij

zelf in die kleedkamer in: ben je degene die de boel op stelten zet of eerder iemand die

van een afstand geniet?  En vooruit: wie was de beste DJ die jullie kleedkamer heeft

gehad en met welke muziek kreeg hij zelfs jou mee?

Ik denk dat ik, zeker nu, wel één van de gangmakers ben in de kleedkamer. Al moet ik je

zeggen dat we er daar bij EDO genoeg van hebben. Denk aan Maurits Nijenhof en Rutger

den Daas. We kunnen elkaar lekker jennen. Zeker de jonge jongens worden altijd gepusht

om hun verhalen van de vakanties en weekenden te delen met de jongens. Dat zorgt voor

mooie situaties. In mijn beleving is Rutger den Daas wel één van onze grootste lolbroeken,

maar ik geloof dat onze nieuwkomer Delano er ook wat van kan.

Ik denk dat wij na de wedstrijd het allemaal lekker vinden om Nederlandse knallers aan te

zetten, en wie dan de DJ is, is om het even.

We moeten Lennart natuurlijk ook nog even noemen. Hij vertrok bij EDO en prompt

ging het een tijdje later mis… toeval bestaat natuurlijk, maar hoeveel procent van de

degradatie durven we met een héél dikke knipoog op zijn conto te schrijven? Voel jij je

als achterblijver überhaupt nog een beetje door hem in de steek gelaten, of is Lennart

inmiddels volledig gerehabiliteerd? En zou het er ooit nog van kunnen komen dat jullie

samen in één elftal spelen? Als jij mag kiezen: Lennart terug naar EDO, jij naar Delta

Sports of zoeken jullie uiteindelijk samen een gezellig veteranenteam uit?

Zoals ik al eerder aangaf, zijn er dus een aantal jongens vertrokken bij ons die erg belangrijk

waren voor de groep. Hier was Len er zeker één van. Ook al legt-ie er bij Delta wat meer in

dan bij ons… Het zijn gewoon gasten die op hoog niveau hebben gespeeld en dat merk je

gewoon terug in de wedstrijden en trainingen. Kleine slimmigheidjes, winnaarsmentaliteit,

etc. Andere jongens gaan hier gewoon in mee.

Ik begreep de keuze van Lennart om naar Delta Sports terug te gaan volledig. Dichter bij

huis, veel vrienden van hem die daar nog zitten en zijn oudste zoontje die voor het eerst

gaat voetballen. Dat is natuurlijk iets wat je van dichtbij wilt meemaken en voor mij ook een

reden om mijn gezicht op de vroege zaterdagochtend wat vaker bij Delta te laten zien. Dat

Delta Sports dan in het eerste seizoen dat hij terug is ook kampioen wordt en dat hij met

behoorlijk wat goals hier een groot aandeel in heeft gehad is wel iets waar ik trots op ben..

Ook gun ik het de trainer Tim van Kouwen erg, het is een jongen die ik al lang ken en vroeger

deden we vaak dingen samen. Om dan te zien dat hij het nu zo goed doet, is mooi om te

zien. 

Ik zie het overigens niet zo snel meer gebeuren dat wij nog samen in een elftal gaan spelen.

Hij zit goed op zijn plek bij Delta en ik zal EDO uiteindelijk niet meer gaan verlaten, maar dat

is ook prima. Al zou ik het wel mooi vinden om nog eens een oefenpotje op de Kruisboog

tegen Delta te spelen..

Er komen in de toekomst nog genoeg toernooitjes aan waar we samen op het veld kunnen

staan en lekker kunnen voetballen. En wellicht later zelfs met zijn kleine mannetjes erbij!

Even helemaal geen voetbal. Hoe heb jij je voetballoze zomer doorgebracht? Ben je

iemand die ook tijdens de zomerstop actief bezig moet blijven en aan zijn lichaam

werkt, of kun je de voetbalschoenen probleemloos een paar weken wegzetten en

vooral genieten van de rust? Wat heb je deze zomer zoal gedaan?

We hebben nu voor het 2e jaar deze zomer met een aantal jongens doorgetraind bij een

personal trainer. Forefront Performance (nu Iron House) van Michael Minjon is echt een

aanrader voor jongens die in de zomer bezig willen blijven en fit willen zijn bij aanvang van

het voetbalseizoen. Hierna ben ik nog twee weken op vakantie geweest naar Sicilië. Daar

geniet je weer wat meer van het leven door een lekker hapje en drankje. Dan denk ik even

helemaal niet aan voetbal.  Maar gelukkig hebben we nog even voordat de competitie

straks begint. Dan moeten we allemaal topfit zijn.

We leren Timon ook graag buiten het voetbal wat beter kennen. Als jij vanavond mag

bepalen waar we gaan eten, waar neem je ons dan mee naartoe? Wat voor restaurant

kies je, wat moet er absoluut op je bord liggen en welk drankje hoort daar voor jou bij?

Poeh, misschien een beetje saai, maar dan zou ik toch voor Loetje gaan. Een lekker stukje

biefstuk met of een rood wijntje of een biertje. Maar als ik gezellig met vrienden uit eten ga,

vind ik het ook erg gezellig bij Wills in Nieuwegein. Lekker een live zangertje erbij, iedereen

goed gehumeurd en een lekker sappie. Daar kan ik wel van genieten!

Tot slot het nieuwe seizoen. Na een degradatie wordt al snel geroepen dat een ploeg

onmiddellijk terug moet promoveren. Maar hoe kijk jij daar als ervaren speler naar?

Wanneer zou jij aan het einde van dit seizoen zeggen dat EDO een goed jaar heeft

gedraaid? Moet daarvoor promotie op tafel liggen, of zijn er voor jou andere zaken

waaraan je kunt zien dat de club sportief weer op de goede weg is?

Ik denk dat wij in deze competitie wel bovenin mee moeten spelen, maar je moet absoluut

niet onderschatten dat er gewoon een aantal erg sterke ploegen in deze competitie zitten.

Niks zal ons cadeau gedaan worden en we zullen iedere week keihard moeten werken voor

een goed resultaat. 

Ik denk dat het vooral belangrijk is dat wij als EDO weer herkenbaar voetbal moeten gaan

spelen met een duidelijk plan en doel. Dan zien we daarna wel waar het schip strandt. 

Laatste woord voor jou.

Uniek wat je hebt opgebouwd hier, William. Ik heb daar veel respect voor. Het is heerlijk om

gewoon alles te bekijken wat je plaatst.

Top hoe je op deze manier het amateurvoetbal ook op de kaart zet!!