Wakkerendiek huilt waar VMN veel heeft gelachen.

Nee, misschien niet alleen omdat de club een stapje terug heeft moeten doen. Dat doet pijn, dat snappen zelfs de ezels in de weilanden rond Eemnes. Na een prachtig seizoen volgt soms de teleurstelling. Voetbal kan hard zijn. De ene week sta je nog met een glimlach op de Diek, de volgende week kijk je alsof je net koe uit het weiland op je grote teen hebt gekregen.

Maar bij VMN kijken we met nog meer weemoed naar de Wakkerendiek. Want daar is iets gebeurd wat misschien nog wel harder aankomt dan een degradatie: de Rembrandt van Wakkerendiek is met pensioen gegaan.

Ja mensen, de VMN-tranen vloeien nog steeds. Niet meer aanbellen bij Hooiberg 23C. ’s Avonds brandt er geen licht meer in het atelier. De virtuele schildersezel is historie en inmiddels overgebracht naar het Eemnesser Museum, waar hij uiteraard een prominente plek krijgt. Naast een bordje met: “Hier werd ooit kunst gemaakt die zelfs de VAR niet kon terugdraaien.”

Ook de veldwachter die iedere avond de kaarsen in de masten langs de Wakkerendiek aansteekt, is zijn vaste voetbalpraatje kwijt. Geen analyses meer over de opstelling, geen discussie over buitenspel en geen verhaal dat begint met: “Weet je nog Evan…”

Het is stil aan de overkant, knorren de varkens achter de hooibergen.

Het is stil in mei, zelfs van Dik Hout wordt niet meer gespeeld!

Sterker nog: het blijft stil in juli, augustus, september… nou ja, je begrijpt het wel.

Maar Eemnes is ook Eemnes. Niet lullen maar poetsen. En dus wordt er niet eindeloos in een hoekje naar een oude schildersezel gekeken. De club gaat met nieuw elan, frisse energie en een nieuwe sterke man voor de groep op zoek naar nieuwe hoogtepunten.

Trainer Bart Vos heeft na zeven jaar met opgeheven hoofd en netjes door de voordeur afscheid genomen. Een periode waarin hij zijn stempel op de club heeft gedrukt en waarin de diek mooie momenten heeft beleefd. Daar mag met respect op worden teruggekeken.

Zijn assistent Marcel van Beek schuift terecht door als hoofdtrainer. Hij kent de club, kent de spelersgroep en weet precies wat er nodig is om het vlaggenschip weer richting mooie resultaten te sturen. Geen onbekende kapitein die eerst nog moet vragen waar het roer ligt, maar iemand die al jaren op het dek staat.

Nu doet het nog even pijn. Dat mag. Maar straks leeft alles weer op. Nieuwe verhalen, nieuwe successen, nieuwe voetbalhumor en misschien zelfs weer een nieuw kunstwerk voor aan de muur.

En wij van VMN zijn daar dan bij!!

Want de Rembrandt van Wakkerendiek gaan we missen.

Maar wie weet… staat er ooit ineens een nieuwe Vincent op. Met een penseel in de ene hand, een tactiekbord in de andere en een oor dat het na een verloren derby misschien ook zwaar te verduren krijgt.