VVZ '49, ooit acterend op een mooi en hoog niveau, is weer voorzichtig aan het opkrabbelen.

Mooi om te zien dat VVZ’49 de eerste serieuze stap richting eerherstel heeft gezet. Richting waar de club ooit vandaan kwam. Want ja, er was een tijd dat VVZ’49 gewoon in de eerste klasse speelde. Jazeker… de eerste klasse. Voor de jongere generatie: dat was niet op de PlayStation, maar gewoon echt.

Wij hebben zelfs van horen zeggen dat één van onze bestuursleden van Stichting MZS daar ooit nog heeft gevoetbald. De krantenknipsels en foto’s wachten we overigens nog steeds op, maar vooruit… we geloven hem. Voor nu.

Een jaar of tien geleden begon de club langzaam af te dalen. En dat ging sneller dan Franz Klammer van de Hahnenkamm naar beneden kwam. Natuurlijk zijn daar allerlei oorzaken voor aan te wijzen. Maar laten we eerlijk zijn: die oude koeien steeds weer uit de Soester sloot halen heeft weinig zin. Volgens mij zwemmen daar tegenwoordig alleen nog kikkers en wat vissen. Laat die beestjes lekker met rust.

Want de laatste drie seizoenen is VVZ’49 gewoon goed bezig.

Eerst onder leiding van Alemdar Kurt, en die mag hier best een pluim krijgen. Hij pakte de handschoen op en begon met wat misschien wel de sterkste basis is: eigen jeugd. Jonge gasten die ineens de grote mannenwereld van het seniorenvoetbal binnenstapten. En langzaam maar zeker zag je het groeien.

Afgelopen seizoen nam Muslu Nalbantoglu het stokje over. En eerlijk is eerlijk: het leek soms alsof hij het complete systeem van NEC Nijmegen had geïmporteerd naar Soest. Het draaide, het bewoog, het dartelde… het danste bijna. Een foxtrot waar ze in Soest waarschijnlijk nog nooit eerder een elftal zo strak op hebben zien bewegen.

VVZ’49 was simpelweg een maatje te groot voor velen. En dat met zo’n 90 procent eigen kweek of jongens met een echte binding met de club. Zo kan het dus ook.

Maar goed, één Soester Zwaluw maakt nog geen toekomstige eersteklasser.

Daarvoor zal er keihard gewerkt moeten blijven worden. Met visie. Met een meerjarenplan. En vooral met geduld. Want als je alles weer overboord gooit, dan ligt dat plekje in de duikboot zo weer klaar en is de weg naar de bodem van het amateurvoetbal sneller gevonden dan je lief is.

En of er ezels rond het veld lopen weten wij niet… maar laten we hopen dat niemand zich daar twee keer aan dezelfde steen stoot.

Wij gaan in ieder geval ook komend seizoen weer genieten van de vlijmscherpe, eerlijke en vaak rake analyses van onze Robert Jan. Altijd bereikbaar, altijd betrokken. Een beetje het 24-uurs servicetype.

Of niet, Robert Jan?