Timo Brouwer, donateurscheidsrechter aan het woord.

Ook dit seizoen laten we iedere week weer een van onze donateurscheidsrechters aan het woord.

Hoe was de ontvangst bij de club? Met welk gevoel kijkt hij terug op de wedstrijd? Hoe verliep het contact met de spelers en assistent-scheidsrechters? En stond er na het laatste fluitsignaal nog een drankje en een bedankje klaar? Kortom, alles wat bij een mooie en sportieve voetbalmiddag hoort.

We kozen ditmaal de competitiewedstrijd SO Soest-Graveland waar donateurscheidsrechter Timo Brouwer voor was aangesteld.

Van een warm welkom tot negen doelpunten: mijn middag bij SO Soest – ’s-Graveland

Sommige voetbalmiddagen hebben van alles in zich. Mijn wedstrijd bij SO Soest tegen ’s-Graveland was er zo eentje. Een hartelijke ontvangst, enthousiaste jeugdspelers, een indrukwekkende minuut stilte en daarna een wedstrijd met negen doelpunten. Genoeg om op terug te kijken.

Een warm welkom

Op een zonovergoten zaterdagmiddag kwam ik rond 13.50 uur aan op het drukbezochte sportpark van SO Soest. Ik werd hartelijk ontvangen en naar beneden begeleid, waar ik rustig een colaatje kon drinken. Een prettig begin van de middag.

Een kwartier later wachtte er een leuke onderbreking van mijn voorbereiding. Er was deze keer geen pupil van de week, maar een heel team van de week: JO11-5. De jongens mochten vragen stellen aan de trainer van SO Soest, twee wisselspelers en aan mij.

Dat zijn mooie momenten. Voor de kinderen is het een kans om eens te vragen wat ze altijd al wilden weten. En voor mij is het leuk om op die manier contact te hebben met de jonge voetballers. De scheidsrechter is tenslotte ook gewoon iemand met wie je een praatje kunt maken.

Een moment om stil van te worden

Rond 14.15 uur ging ik naar de kleedkamer. Mijn spullen lagen al klaar, dus ik kon me omkleden en beginnen aan de warming-up. Ook controleerde ik de spelerspassen. Zoals meestal verliep dat zonder problemen.

Omstreeks 14.50 uur ging ik weer naar binnen. De afspraken met de assistent-scheidsrechters namen we deze keer buiten door. De assistent van SO Soest kwam namelijk pas om 14.55 uur van een ander veld, waar hij zelf nog een wedstrijd had gefloten.

Voor de aftrap hielden we een minuut stilte vanwege een overlijden binnen SO Soest. Dat maakte indruk op mij. Spelers, begeleiding en publiek stonden stil. Je hoorde alleen de vogels, wat geluiden van de omliggende velden en een passerende trein. Zo’n moment waarop een druk sportpark ineens heel stil voelt. Daar kreeg ik kippenvel van.

Een levendige eerste helft

Vanaf het eerste fluitsignaal zat het tempo er goed in. SO Soest zocht veelvuldig de aanval en maakte het ’s-Graveland lastig. Al in de vijfde minuut viel de 1-0. Een steekpass vanaf het middenveld bereikte de nummer 6 van de thuisploeg, die de openingstreffer binnenschoot.

In de 22ste minuut moest ik voor het eerst een gele kaart trekken. De nummer 9 van ’s-Graveland kwam te laat en liep door in de rug van de Soester doelman.

Ondertussen bleef SO Soest aanvallen. In de 29ste minuut maakte de nummer 11 de 2-0 en zes minuten later volgde de derde treffer. Bij een hoekschop vanaf links kopte de nummer 6 eerst tegen de lat. De bal kwam terug en bij zijn tweede poging kopte hij wel raak.

’s-Graveland liet het daar niet bij zitten. Direct na de aftrap ging de bal diep en de nummer 10 passeerde de doelman vanaf ongeveer twintig meter met een fraaie lob. Een mooie treffer, die de bezoekers ook verdienden. Met 3-1 gingen we de rust in.

Ook na rust volop werk

Na zo’n eerste helft is het altijd even afwachten wat het vervolg brengt. Rustig werd het in ieder geval niet: er volgden nog vijf doelpunten en vier gele kaarten.

Twee minuten na de hervatting stond het al 4-1. De nummer 10 van SO Soest kwam alleen voor de keeper en schoof de bal binnen. Daarna bleef het een tijdje zonder doelpunten, totdat ’s-Graveland in de 67ste minuut profiteerde van een verkeerde terugspeelbal: 4-2.

Daarmee kwam er weer spanning in de wedstrijd. Om iedere bal werd gestreden en de duels werden steviger. Op een paar momenten moest ik ingrijpen.

In de 72ste minuut gaf ik de nummer 15 van SO Soest geel. Hij was op de middellijn te laat met zijn tackle en raakte de enkel van zijn tegenstander. Er werd om rood gevraagd, maar naar mijn beoordeling was de intensiteit van de overtreding daarvoor onvoldoende. Ook bleef de voet laag bij de grond. Voor mij was geel daarom de juiste beslissing.

Twee minuten later kreeg ook de nummer 13 van SO Soest geel na een te late tackle, ditmaal bij de zijlijn. De Soester doelman reageerde daar vanaf zo’n veertig meter afstand luidkeels op. Ook hem gaf ik daarvoor een gele kaart.

In de 78ste minuut volgde nog geel voor een speler van ’s-Graveland. Ver op de helft van SO Soest miste hij bij een overtreding de bal en raakte hij zijn tegenstander.

Een doelpuntrijk slot

In de laatste tien minuten liep SO Soest verder uit. De nummer 10 maakte in de 80ste minuut de 5-2 uit een hoekschop. Zeven minuten later rondde de nummer 7 een goede voorzet af en in de 89ste minuut bepaalde de nummer 8 uit een counter de eindstand op 7-2.

Gezien de ruime stand zag ik geen aanleiding om nog extra tijd toe te voegen. Ik floot af na een middag waarop de ongeveer tweehonderd toeschouwers volop doelpunten en strijd hadden gezien.

Normaal gesproken is het fijn om na afloop nog even iets te drinken en rustig na te praten. Daar was deze keer helaas geen tijd voor. De middag was wat uitgelopen, waardoor ik direct moest vertrekken.

Toch ging ik met een goed gevoel naar huis. Natuurlijk vanwege de wedstrijd, waarop ik als scheidsrechter tevreden terugkeek, maar ook door alles eromheen. De vriendelijke ontvangst, het enthousiasme van JO11-5 en die indrukwekkende stilte voor de aftrap bleven me bij. Juist die momenten maken een middag op het voetbalveld bijzonder.