SV Huizen: te groot voor het servet, te klein voor het tafellaken, maar klaar voor een nieuw hoofdstuk.

Te groot voor het servet, te klein voor het tafellaken… mogen we het zo noemen bij SV Huizen? Misschien wel. Maar één ding is zeker: in Huizen weten ze wat voetbal is, wat strijd is en vooral hoe je na een flinke afdaling weer terug omhoog klimt.

Huizen, ooit vooral bekend als vissersdorp aan het Gooimeer, draagt al jarenlang een tweede bijnaam met zich mee: Cheese Village. Speelde jarenlang met een stuk kaas op de borst en een eigenwijze blik richting de buitenwereld. De Huizer is best een mooi volk, maar wel met een handleiding. Zo wordt wel eens gezegd. Vroeger was fietsen op zondag uit den boze. Waagde je het om op twee wielen door het dorp te rijden, dan kon je zomaar een paar potige taatjes achter je aan krijgen. Zondag was rustdag, punt.

Of het allemaal echt zo streng was? Wij hebben het ook maar van horen zeggen. Maar het klinkt wel prachtig.

Huizen is voor mij sowieso geen onbekend terrein. Jarenlang dagelijks richting het dorp gereden, met BN International als eindbestemming. Mooie tijden, mooie mensen en vooral veel Huizers leren kennen. In het begin hoorde ik regelmatig die bekende uitspraak: “Waar een Huizer heeft gelopen, groeit nooit meer gras.” Nou, eerlijk is eerlijk: na verloop van tijd kwam het onkruid toch weer omhoog. Haha!

Nee, alle gekheid op een stokje: mooi volk, die Huizers. En een club met een historie waar menig amateurvereniging jaloers op mag zijn.

SV Huizen werd opgericht op 1 januari 1927 en groeide uit tot een ware grootmacht in het zaterdagvoetbal. Zeven keer kampioen van Nederland bij de zaterdagamateurs en zelfs tweemaal algeheel amateurkampioen. Dat zijn geen cijfers voor de sier, dat is geschiedenis.

In het seizoen 1973/74 pakte Huizen voor het eerst de algehele amateurtitel, na een strijd met USV Elinkwijk. In 2002/03 volgde de tweede. Eerst werden Quick Boys en Harkemase Boys aan de kant gezet in de strijd om het zaterdagkampioenschap, waarna Türkiyemspor uit Amsterdam tweemaal werd verslagen. Huizen stond weer bovenaan. Heel Nederland wist het: in dat vissersdorp konden ze niet alleen netten uitgooien, maar ook prijzen binnenhalen.

Daarna volgden de bekende amateurvoetbaljaren: omhoog, omlaag, hoofdklasse, eerste klasse, weer opkrabbelen en opnieuw proberen. In 2022 promoveerde Huizen naar de vierde divisie. Twee jaar later volgde een competitieontknoping waar zelfs de Wolfskamer-skipiste jaloers op zou zijn geweest.

Want ja, die Wolfskamer. De voet van de skipiste, de angstaanjagende afdaling van Huizen. Volgens sommigen wordt het parcours binnenkort toegevoegd aan de Hahnenkamm-Rennen in Kitzbühel. Alleen ontbreekt nog een Oostenrijkse commentator die roept: “Und da kommt Huizen, mit voller Geschwindigkeit Richtung vierde divisie!”

In 2024 leek promotie naar de derde divisie lange tijd binnen. Met nog drie wedstrijden te gaan had Huizen zeven punten voorsprong, maar die verdampte als sneeuw in de lentezon. De laatste wedstrijd tegen de Ajax-amateurs ging in de slotminuten verloren. Toch kwam het goed: via de nacompetitie werd alsnog promotie afgedwongen. Huizen mocht de derde divisie in.

Vorig seizoen bleef de ploeg op de laatste speeldag nog net veilig. Dit seizoen ging het helaas mis. Er werd geknokt, gewerkt en gevochten voor iedere meter gras. Sterker nog: Huizen pakte vier punten meer dan het seizoen daarvoor. Maar soms is voetbal net zo hard als een storm op het Gooimeer. Op doelsaldo volgde de nacompetitie, waarin Hollandia uit Hoorn te sterk bleek na 2-2 en 1-3.

Geen botter die veilig de haven binnenvoer, maar een nat pak aan de kade. SV Huizen degradeert naar de vierde divisie.

En dan komt de vraag: is dat misschien helemaal geen ramp? Is vierde divisie spelen, met kansen op mooie resultaten, volle kantines en wekelijks feest, misschien beter dan ieder seizoen met het zweet op het voorhoofd vechten tegen degradatie in de derde divisie?

Wie zal het zeggen. Maar als Huizen straks weer wedstrijden gaat winnen, dan weten we één ding zeker: Frank Tevaarwerk staat weer te glimmen langs de lijn. De vliegende reporter, verslaggever en bovenal Huizen-man in hart en nieren. Als er iemand is die wij succes gunnen met zijn ploegie, dan is het Frankie wel.

Daarom zijn wij ook ontzettend blij dat de band tussen SV Huizen, VMN en Stichting MZS in stand blijft. Die binding is sterk. Veel leden volgen VMN fanatiek, oud-spelers en huidige spelers staan altijd open voor een interview en er is gewoon een warme wederzijdse klik.

Aan het einde van het seizoen namen we afscheid van meerdere spelers met wie we een mooie band hebben opgebouwd. Jammer natuurlijk, maar gelukkig vertrekken zij naar clubs die óók donateurclub zijn. Dus uit beeld? Zeker niet. En dan kijken we alvast vooruit. Vierde divisie. Stel je eens voor: een poule met Victoria, Hoogland, JOS/Watergraafsmeer en onze eigen kaaskoppen van SV Huizen. Dat zou toch machtig mooi zijn? Bij al die clubs lopen spelers rond die ooit taatje waren, ooit in Huizen speelden of nog altijd met één oog naar de uitslagen van de Wolfskamer kijken.

VMN kan dus met een gerust hart weer afdalen naar waar het allemaal gebeurt: het veld van SV Huizen.

Jodelietie, zouden ze in Tirol zeggen.

De afdaling is geweest. Maar wie Huizen kent, weet ook: na iedere afdaling komt er altijd weer een klim omhoog.