SDO, de club waar mijn voetbalhart begon te kloppen

Sommige clubs roepen direct herinneringen op. Bij mij is dat SDO. Dan denk ik aan mijn jeugd, aan autoloze zondagen, aan het Spant, de Kuil, de oude kantine en beneden het jeugdhonk. Beelden die na al die jaren nog altijd op mijn netvlies staan.

Als zesjarig jochie meldde ik mij bij SDO. Opvallend eigenlijk, want mijn hele familie speelde bij BFC. Je zou kunnen zeggen dat ik het zwarte schaap van de familie was. Maar met vriendjes en buurt of klasgenoten als Pappot, Gluck, Ellenbaas, Steenvoorden, Ruig en Fokker was er eigenlijk geen ontkomen aan. Vanaf de Schepersweg, de Weidehof en de omliggende straten werd er op de fiets koers gezet richting het Spant.

Eigenlijk moest je zeven jaar zijn om lid te mogen worden. "Ach vooruit, laat hem maar meehuppelen," zal toenmalig secretaris meneer Heerschop, de vader van Lieve Marianne, gedacht hebben. Zo begon mijn avontuur bij SDO.

Mijn eerste leider was Henk Out. Daarna kreeg ik te maken met Johan van der Geest (RIP), later Lid in de Orde van Oranje-Nassau en erelid van SDO. Mensen die de club kleur gaven. Net als de eerste elftalspelers waar je als jochie tegenop keek: De Ridder, Overman, Bakker en Klaver. Dat waren nog eens tijden.

SDO speelde toen nog op zondag. Inmiddels is de club actief op de zaterdag, maar de historie blijft indrukwekkend.

Op 7 november 1917 werd de vereniging opgericht als Rooms-Katholieke Voetbalvereniging Samenspel Doet Overwinnen. Meer dan honderd jaar geschiedenis. Een tijd waarin uitwedstrijden nog met paard en wagen werden afgelegd en werkloze leden slechts vijf cent contributie per week betaalden. De katholieke parochies ondersteunden de vereniging, al waren ook niet-katholieken welkom... mits van goed zedelijk gedrag. Het zegt alles over de tijd waarin de club ontstond.

Ach, allemaal nostalgie. Misschien vraagt niemand erom, maar het is toch mooi om af en toe stil te staan bij de plek waar je voetbalwieg heeft gestaan.

Ook sportief heeft SDO prachtige momenten gekend. Zo speelde de club in het seizoen 2018-2019 de nacompetitie voor promotie naar de derde divisie. Uiteindelijk bleek Gemert een maatje te groot, maar SDO liet destijds zien waartoe het in staat was.

Daarna veranderde het verhaal. Dragende spelers stopten of vertrokken, de selectie kreeg een ander gezicht en de club moest opnieuw bouwen. De machine draaide nog wel, maar niet meer als de geoliede machine van voorheen. Het gevolg was een aantal degradaties, waardoor SDO komend seizoen uitkomt in de derde klasse.

Maar wie alleen naar de stand kijkt, ziet niet het hele verhaal.

De derde klasse biedt namelijk ook kansen. Mooie streekderby's, volle sportparken en wedstrijden waar de supporters reikhalzend naar uitkijken. Voor de liefhebbers van het regionale voetbal kan het zomaar een prachtig seizoen worden. Eén wens leeft daarbij wel: laat SDO worden ingedeeld in de regio Hilversum, Baarn, Soest en omgeving. Dat zou de competitie alleen maar mooier maken dan een indeling richting Amsterdam.

Onder leiding van hoofdtrainer Cor van Garderen begint SDO aan een nieuw hoofdstuk. Zonder grote borstklopperij, maar met de ambitie om de weg omhoog weer in te slaan.

Want iedere mooie club kent pieken en dalen. SDO heeft beide meegemaakt. En misschien... heel misschien... begint de wederopstanding juist dit seizoen.

VMN blijft het met veel belangstelling volgen. Misschien wel met een extra glimlach, omdat sommige clubs simpelweg altijd een bijzonder plekje in je voetbalhart houden.