Rodney Mellema(IJFC), assistent trainer aan het woord.

Jong, ambitieus dat kun je zeker over hem zeggen. Al op jonge leeftijd stopte hij met zelf voetballen, omdat hij merkte dat het trainersvak hem niet alleen leuker, maar vooral nóg interessanter leek. En dat gevoel is nooit meer verdwenen.

Binnen IJFC timmerde hij stevig aan de weg. Jarenlang stond hij voor selectiejeugdteams en sinds twee seizoenen maakt hij deel uit van de staf van het eerste elftal als assistent-trainer. Een leerzame periode, waarin hij zich zichtbaar heeft ontwikkeld.

Maar zoals hij zelf zegt, is het nu tijd om zijn vleugels uit te slaan. Tijd om eens in een andere keuken te kijken, zich verder te ontwikkelen en nieuwe uitdagingen aan te gaan.

Voor ons reden genoeg om hem eens uitgebreid op te zoeken. Dat deden we deze week.

Veel leesplezier.

Hoi Rodney, kun je jezelf eerst kort voorstellen?

Rodney Mellema, 32 jaar, geboren op 10 juli in het mooie Utrecht en nu woonachtig in IJsselstein. Ik ben vrijgezel. In het dagelijks leven werk ik op kantoor bij Partyshop.nl. Dit is een bedrijf dat zich voornamelijk richt op de verhuur van evenementartikelen. Je kunt er eigenlijk alles huren wat je maar kunt bedenken.

Waar ben je zelf begonnen met voetballen en tot welke leeftijd heb je gespeeld?

Ik ben vroeger begonnen met handballen en op mijn zesde begonnen met voetballen bij IJFC. Op mijn twintigste ben ik gestopt, omdat ik het trainersvak interessanter vond dan zelf voetballen.

Heb je bij meerdere clubs gespeeld of bleef het bij IJFC?

Ik heb mijn hele leven bij IJFC gespeeld.

Toen je stopte met voetballen, was je toen al bezig met het trainersvak?

Toen ik stopte, was ik al drie jaar jeugdtrainer. Ik kon namelijk een selectie-elftal gaan trainen, waardoor ik daar al mijn tijd in moest stoppen.

Hoe ben je daarin gerold? Is dat vanuit jezelf ontstaan of heeft iemand je gestimuleerd?

Ik ben destijds gevraagd door de TC of ik samen met een vriend een jeugdteam wilde trainen. Dat vond ik zo leuk dat ik daarna ben blijven trainen bij verschillende elftallen.

Welk team was je eerste als trainer en in welk seizoen was dat? Welke teams heb je daarnaast nog meer getraind?

Ik ben begonnen bij de D4, dat is inmiddels 15 jaar geleden. Daarna ging ik naar de C4, vervolgens drie jaar naar de C2. Daarna heb ik vijf jaar de JO17-1 getraind. Vervolgens een jaar een dubbelrol bij de JO15 en JO19-1, daarna drie jaar alleen de JO19-1 en nu al twee jaar assistent bij het eerste elftal.

De mooiste jaren waren bij de JO19. Daar hebben we als eerste jeugdteam van IJFC de divisie behaald en in datzelfde jaar als kleine hoofdklasser de districtsbeker gewonnen van Hillegom. Eigenlijk heb ik bijna iedere leeftijd wel een jaar getraind en daarin ook vrijwel altijd de selectie.

Vorig jaar heb je je trainersdiploma behaald. Welk diploma was dat?

Vorig jaar heb ik mijn VC3-diploma gehaald (voorheen UEFA B). Met dit diploma mag je in de senioren tot en met de tweede klasse als hoofdtrainer aan de slag. Heel toevallig zat ik in dezelfde groep als de nieuwe hoofdtrainer van Eemnes voor volgend seizoen.

Ben je van plan om verder door te groeien?

Uiteindelijk zou ik wel verder willen groeien, maar ik wil eerst kijken waar mijn plafond ligt met dit diploma. De eisen voor VC4 zijn flink, het is kostbaar en je moet er veel tijd in investeren. Iedere drie jaar moet je je licentie vernieuwen, dus ik ga kijken welke bijscholingscursussen interessant zijn om de benodigde punten te behalen.

Hoe ervaar je je rol onder Jesper Stoop als assistent?

Die rol ervaar ik als zeer prettig. Jesper laat je als assistent veel meedenken en meedoen, waardoor je je waardevol voelt. Hij verwacht het uiterste van je en blijft je triggeren om het beste uit jezelf te halen. Toch wil ik weer op eigen benen staan en een volgende stap maken. Daarom vertrek ik als assistent. Als assistent kun je je geen betere leermeester wensen.

Merk je dat je stappen maakt in het coachen van senioren, zeker in vergelijking met de jeugd, waar andere doelen en dynamiek bij komen kijken?

Ik merk dat ik zeker stappen heb gemaakt en nog kan maken. De ervaring die je bij de senioren opdoet, kun je goed gebruiken bij de jeugd. Bij senioren moet je eigenlijk altijd ‘aan’ staan, terwijl je bij de jeugd soms iets meer ruimte hebt. Daarnaast kun je met senioren dieper over het spel praten, omdat zij precies weten waar het over gaat.

Je gaf eerder aan dat je veel te danken hebt aan de vorige trainer, Edwin de Bruin. Waarin is hij voor jou zo belangrijk geweest?

Edwin heeft mij de eerste stappen in het seniorenvoetbal laten zien en laten ervaren. Ook heeft hij mij veel geleerd over hoe je met mensen omgaat. We bellen nog regelmatig om bij te praten en te sparren over bepaalde zaken. Hij was bovendien mijn begeleider tijdens mijn opleidingstraject. Zo vul je je rugzak en word je zelf steeds beter.

Welke uitdaging zoek je precies in een volgende stap?

Ik besef dat ik met mijn huidige cv niet direct bij een eerste elftal terechtkom. Daarom wil ik als hoofdtrainer van een jeugdelftal mijn eerste stappen buiten IJFC zetten, bijvoorbeeld bij een JO17 of JO19. Wel bij een club waar mijn gevoel en ambitie bij passen. Ik wil eerst rustig bij een jeugdelftal aan de gang om vervolgens misschien een stap omhoog te maken. Het kan ook zo zijn dat ik de jeugd zo leuk vind dat ik bij de jeugd blijf hangen, dat weet je natuurlijk nooit.

Je hebt wel aangegeven dat je ooit graag zou willen terugkeren als trainer van IJFC 1. Zit er een tijdspad aan?

Ik heb vorig jaar voor mezelf een termijn van vijf jaar gesteld, maar eigenlijk geldt: als het moment daar is. Mensen binnen IJFC kennen mijn ambitie. Ik weet ook wat ik zelf moet doen om dat doel te bereiken. Daarom wil ik graag in een andere keuken kijken om mezelf verder te ontwikkelen en een duidelijke visie te vormen.

Stel dat de functie in de toekomst vrijkomt en jij jezelf er klaar voor voelt: ben jij iemand die dan zou solliciteren, of verwacht je dat de club jou benadert als zij denken dat jij de juiste man bent?

Zeker. Ik voel me daar totaal niet te groot voor. Een plek moet je verdienen. Als de club mij benadert, sta ik daar ook voor open. Er is geen haast; IJFC heeft op dit moment een uitstekende hoofdtrainer, en ik hoop dat hij er nog jaren zit.

Nog iets heel anders en meer persoonlijk. Jij hebt bewust het overlijden van de gebroeders Gesser meegemaakt door een vreselijk auto-ongeluk in 2021, in de periode dat zij in de jeugd bij Ajax speelden. Wat heeft het overlijden van de gebroeders Gesser met je gedaan?

Dat is een gebeurtenis die altijd blijft hangen. Zo zie je ze dagelijks op het veld, maak je een praatje, ze helpen je overal mee, en ineens zijn ze er niet meer. Dat is de grootste nachtmerrie die je kunt meemaken.

Wat heeft het je geleerd?

Je beseft dat het leven kort kan zijn en dat je het moet nemen zoals het komt. Er is zoveel gezeur in de wereld, en dan vraag je je af: waarom? Ik leef meer met het besef: leef alsof het je laatste dag is.

Het laatste woord is voor jou, Rodney.

Ik wil iedereen bij IJFC bedanken. Iedereen die mij vertrouwen heeft gegeven en mij iets heeft geleerd. Het blijft bijzonder om als kind van de club ergens rond te lopen en nu ergens anders opnieuw te beginnen. Bedankt en respect. Ik zal de club zeker blijven volgen, vooral de jongens die ik heb getraind. Hoe ver kunnen ze komen? En dat biertje op zaterdag zal vast en zeker nog gedronken worden. Maar eerst nog vier maanden volle focus. Misschien sluiten we wel af met een prijs. Ik ben ervan overtuigd dat de weg die is ingezet de juiste is en dat er iets moois mogelijk is.

PS: Blauw-wit zijn onze kleuren!