Robert Wijnands, trainer aan het woord.

Niets is zo veranderlijk als het voetballeven. Velen kunnen daarover meepraten. Het ene moment ben je de succestrainer, om even later soms zelfs binnen hetzelfde jaar zonder club te zitten.

Voor het seizoen 2026–2027 slaat Robert Wijnands echter een nieuwe weg in. De ervaren trainer brengt zijn kennis, visie en voetbalervaring in bij SV Parkhout, waar hij aan de slag gaat als assistent-trainer. Een rol waarin hij ook zijn passie voor het spel volop kwijt kan.

Wij zochten Robert op voor een gesprek over het voetballeven, de wendingen die daarbij horen en zijn frisse start bij SV Parkhout. Klik verder en lees het verhaal van een trainer die weet dat elke nieuwe stap ook weer nieuwe kansen brengt.

Je promoveerde in juni 2025 naar de 1e klasse, maar werd vijf maanden later ontslagen, terwijl de resultaten daar op het eerste gezicht geen directe aanleiding toe gaven. Had je het gevoel dat er binnen de club andere verwachtingen leefden dan alleen sportieve resultaten? Kwam het ontslag voor jou volledig onverwacht, of waren er eerder gesprekken met het bestuur waarin al werd aangegeven waar volgens hen de schoen wringt? Kun je benoemen op welke punt(en) jullie visie als trainer en die van de club uiteenliepen?

Wij promoveerden met Roda’46 via de nacompetitie tegen VV Nunspeet naar de 1e klasse, nadat de club het jaar daarvoor was gedegradeerd naar de 2e klasse. De ambitie van de club was om een stabiele 1e-klasser te worden en van daaruit mee te doen om promotie naar de 4e divisie. Dat brengt met zich mee dat er aan verschillende voorwaarden moet worden voldaan, zoals faciliteiten en het doorselecteren van de spelersgroep. Over deze visie bestond overeenstemming met de club.

Het ontslag kwam deels onverwacht, mede omdat de resultaten goed waren. Natuurlijk waren er nog genoeg aandachtspunten om het team verder te ontwikkelen, zeker met nog twee weken te gaan tot de winterstop. Daarnaast sloten zes nieuwe spelers aan, die tijd nodig hadden om zich aan te passen aan het team en de speelwijze.

In de vijf wedstrijden voorafgaand aan mijn ontslag behaalden we tien punten, stonden we op een veilige negende plaats en was er duidelijke progressie zichtbaar, zowel in het team als bij individuele spelers. Ik heb regelmatig overleg gehad met de technische staf van Roda’46, maar wil daar verder niet te veel over uitweiden.

Ik had het seizoen graag willen afmaken, maar daar zijn twee partijen voor nodig. Het is zoals het is. Wij hebben als staf alles gedaan wat binnen onze mogelijkheden lag. Ik kan dan ook met opgeheven hoofd, via de voordeur, vertrekken.

Hoe was op dat moment de werkrelatie met de spelersgroep en de staf? Had je het idee dat die dynamiek veranderde ten opzichte van pakweg een half jaar eerder? Merkte je signalen binnen de groep dat het vertrouwen afnam of stond de spelersgroep juist nog steeds achter je?

De werkrelatie was goed, ondanks dat de resultaten aan het begin van de competitie achterbleven. Als staf hadden wij het volste vertrouwen in het team. Datzelfde gold voor de spelers richting de staf: het vertrouwen was wederzijds. De spelers gaven ook aan dat de punten zeker zouden komen op de manier waarop wij speelden, maar dat het op dat moment nog net onze kant op moest vallen.

De sfeer en dynamiek binnen de spelersgroep waren goed. Natuurlijk heb je te maken met spelers die minder aan spelen toekomen, maar ook daarover gingen we het gesprek open en eerlijk aan. Na mijn ontslag heb ik veel positieve berichten ontvangen van spelers, wat voor mij een extra bevestiging was dat het onderlinge vertrouwen en de band met de spelers goed zat.

Hoe heb je de periode na je ontslag beleefd? Wat deed dat mentaal met je, juist na een promotie?

In eerste instantie was er ongeloof, maar dat gevoel maakte al snel plaats voor berusting. Dit kwam mede door de vele positieve berichten die ik ontving van spelers en trainers van andere clubs. Mentaal ging het goed, kort na mijn ontslag werd ik al benaderd door meerdere clubs, waaronder SV Parkhout.

Hoe vul je je weekenden momenteel in zonder actief trainer te zijn? Ga je nog veel kijken bij wedstrijden, of heb je bewust even afstand genomen van het voetbal?

Mijn ontslag vond twee weken voor de winterstop plaats. In die periode heb ik één wedstrijd van SV Parkhout bekeken. Na de winterstop zal ik meerdere wedstrijden volgen van SV Parkhout 1, het tweede elftal/O23 en de O19.

Thuiszitten op zaterdag past niet bij mij en eerlijk gezegd ook niet bij mijn vrouw 😉 net zo min als wekelijks gaan winkelen. Daarnaast heb ik de mogelijkheid gehad om voor een periode van een half jaar (van januari tot en met juni) als trainer aan de slag te gaan bij een andere club. Daar heb ik bewust van afgezien, in verband met privéomstandigheden en de gemaakte afspraken met SV Parkhout.

Is deze periode er ook één waarin familie en privé meer op de voorgrond komen te staan?

Zeker. Ik kan nu zelf bepalen hoe ik mijn weekenden invul. Binnen onze thuissituatie was de agenda altijd afgestemd op mijn voetbalactiviteiten. Dat was al zo in mijn tijd als speler en is nu niet anders als trainer. Echte weekenden weg waren daardoor vrijwel nooit mogelijk.

Juist om die reden heb ik er bewust voor gekozen om niet in te stappen als trainer voor een periode van een half jaar.

Heb je hobby’s of andere interesses waar je door de extra vrije tijd nu meer aandacht aan kunt besteden?

Ik speel wekelijks padel met een vaste groep, maar dat deed ik ook al toen ik nog trainer was.

Straks begin je aan een nieuw hoofdstuk als assistent-trainer van Rudy Jansen bij Parkhout, met Dennis van Amerongen als keeperstrainer binnen de nieuwe technische staf. Hoe is deze samenwerking tot stand gekomen? Ben je benaderd of heb je zelf het initiatief genomen om het gesprek aan te gaan? En wat spreekt je uiteindelijk aan in dit project?

Rudy en ik kennen elkaar al geruime tijd en spreken elkaar wekelijks, waarbij voetbal vaak een centraal onderwerp is. Hij heeft in het verleden meerdere keren aangegeven dat hij het leuk zou vinden om ooit samen te werken. Daar stond ik positief tegenover en we hebben ook gesproken over welke rolverdeling daarbij zou passen.

Op het moment dat mijn vertrek bij Roda’46 bekend werd, was Rudy in gesprek met SV Parkhout en kwam hij met de suggestie om met mij in gesprek te gaan. SV Parkhout pakte dit direct voortvarend op, waarna we snel met elkaar om tafel zaten. In deze gesprekken hebben we duidelijk uitgesproken waar onze uitdaging en ambitie lagen. Dit leidde tot overeenstemming, waar ik zeer blij mee ben.

SV Parkhout is een jonge club met een fantastische accommodatie, veel leden en uitstekende faciliteiten. Bovenal is er sprake van een gezonde en duidelijke ambitie om de club naar een hoger niveau te brengen. We willen met SV Parkhout doorgroeien naar de 1e klasse en daarnaast de jeugdopleiding met name de selectieteams naar divisieniveau brengen. SV Parkhout, Rudy, Dennis en ik hebben hier duidelijke ideeën over en zien dit als een mooie en uitdagende opdracht.

Voor de buitenwereld lijkt het soms lastig voor een hoofdtrainer om de stap terug te doen naar een rol als assistent. Hoe kijk jij daar zelf tegenaan?

Voor de buitenwereld lijkt dit misschien een opvallende stap, zeker gezien het niveau waarop ik eerder heb gecoacht. Ik heb hier echter bewust voor gekozen, omdat ik het zeer interessant en plezierig vind om met Rudy samen te werken en te ontdekken hoe deze samenwerking zich ontwikkelt. Dat betekent niet dat ik geen ambitie heb; integendeel. Ik ben juist benieuwd hoe we samen kunnen groeien.

Ik krijg binnen deze rol alle ruimte. We zullen trainingen, spelers en wedstrijden uitvoerig bespreken. Rudy is eindverantwoordelijk; ik spar en adviseer, altijd met een goede onderbouwing. Voor ons beiden is dit een mooie uitdaging, waarin ik het volste vertrouwen heb.

Is het een aandachtspunt om niet automatisch in de rol van hoofdtrainer te schieten?

Deze rol heb ik eerder vervuld bij Jong FC Utrecht. Daarvoor was ik hoofdtrainer van FC Utrecht O19. In beide functies was mijn rol helder afgebakend. Natuurlijk zie ik soms zaken die beter kunnen, de kunst is om dat op het juiste moment en op de juiste manier te communiceren met de hoofdtrainer. Het is belangrijk te voorkomen dat er twee trainers langs de zijlijn aanwijzingen geven.

Zie je jezelf in de toekomst weer als hoofdtrainer terugkeren of kan het misschien wel zo zijn dat de rol van assistent, als mentor en klankbord voor jonge trainers, je straks ook aanspreekt?

Zeker. Die ambitie is er nog steeds. Tegelijkertijd kan het zijn dat de samenwerking met Rudy zo goed bevalt dat we langer met elkaar verbonden blijven. Daarnaast past de rol van mentor en klankbord voor jongere trainers ook uitstekend bij mij.

Wat heb je door de jaren heen geleerd over de valkuilen in het trainersvak en wat zou je jonge trainers willen meegeven?

Blijf dicht bij jezelf en trouw aan je eigen visie. Ga niet twijfelen aan je manier van werken als de resultaten tijdelijk tegenvallen. Zorg ervoor dat je staf hier volledig achter staat, zodat je samen consistent kunt blijven handelen en ontwikkelen.

Tot slot een gewetensvraag, je bent een rasechte Utrechter, maar ligt je voetbalhart misschien meer bij PEC Zwolle 😉

Ik ben geboren en getogen Utrechter. Van 1988 tot en met 1996 speelde ik voor FC Utrecht en daarnaast was ik 18 jaar actief als jeugdtrainer bij de club. In totaal ben ik 26 jaar verbonden geweest aan FC Utrecht.

Van 1996 tot en met 2003 speelde ik bij PEC Zwolle, waar ik de meeste wedstrijden van mijn carrière speelde en mooie successen beleefde, waaronder het kampioenschap van de Eerste Divisie in 2002. Beide clubs hebben een speciale plek in mijn hart, maar Utreg blijft mijn echte stadsie.

Robert, enorm bedankt dat je even ruim de tijd hebt genomen om ons te woord te staan en komwend seizoen heel veel plezier en succes bij SV Parkhout.