Mostapha 'Moes'el Ghafel( SV. Zeist, ass.trainer aan het woord)

Aan enthousiasme geen gebrek, wat een energie straalt hij uit. Met liefde en toewijding ondersteunt hij de trainer en staat hij altijd klaar voor de groep. Als speler was hij jarenlang een begenadigd voetballer in en rondom het Zeister Bos, waar hij zijn sporen ruimschoots verdiende.

Zijn hart ligt onmiskenbaar bij de jeugd. Toch combineert hij momenteel al een dubbele rol als teammanager en assistent-trainer. Alsof dat nog niet genoeg is, maakt hij met alle liefde ook extra trainingsuren met zijn zoontje. Het typeert hem: altijd bezig met voetbal, altijd gericht op ontwikkeling, en bovenal gedreven door pure passie voor het spel. We zochten hem afgelopen week even op.

Hoi Mostapha (Moes), kun je jezelf eens voorstellen aan de mensen die je nog niet kennen?

Mijn naam is Mostapha el Ghafel, maar in de voetbalwereld kennen de meeste mensen mij als Moes. Ik ben 51 jaar oud, getrouwd en trotse vader van drie zonen. Voetbal speelt een grote rol in mijn leven, zowel binnen mijn gezin als daarbuiten.

Laten we beginnen bij je eigen voetbalcarrière. Waar ben jij als kind begonnen met voetballen en waarom juist bij die club?

Ik ben als kind begonnen met voetballen bij Saestum, waar ik in de C1 terechtkwam. In die tijd was Saestum één van de beste clubs in Zeist, dus de keuze was voor mij heel logisch.

Kun je ons meenemen door je jeugdjaren?

Ik heb bij Saestum gespeeld tot aan de B1-selectie. Helaas kreeg ik toen te maken met een zware blessure aan mijn achillespees, die zelfs gescheurd was. Daardoor heb ik twee jaar niet kunnen voetballen, wat natuurlijk een hele moeilijke periode was.

Hoe verliep jouw overgang naar het seniorenvoetbal en hoe kijk je terug op die periode tot aan het moment dat je stopte als speler?

Na mijn herstel ben ik benaderd door wijlen Peter Delsing om bij vv FZO te komen voetballen. Hij heeft mij enorm geholpen om weer op niveau te komen. In het begin trainde ik mee met het tweede elftal om rustig op te bouwen. Na ongeveer vier maanden voelde ik me weer goed en kon ik mijn oude niveau benaderen.

Ik kwam weer in de spits te spelen en begon al snel weer doelpunten te maken. Met FZO zijn we zelfs gepromoveerd naar de vierde klasse, waarbij ik in een belangrijke wedstrijd tegen Delta Sports uit Houten de winnende 1-2 maakte.

Daarna ben ik naar ZSC Patria gegaan, waar ik onder trainer Mohamed “Coco” Fares heb gespeeld. Hij heeft mij echt geholpen om weer vertrouwen in mezelf te krijgen na mijn blessure. Door zijn trainingen ben ik beter gaan spelen en kreeg ik weer plezier in het voetbal. Ik ben hem daar nog steeds dankbaar voor, want zonder hem was ik waarschijnlijk eerder gestopt.

Na vier mooie seizoenen bij Patria ben ik naar SV Zeist gegaan. Helaas ging het daar opnieuw mis: in een derby tegen Saestum werd ik hard geraakt op dezelfde achillespees, waardoor ik weer een zware blessure opliep. Op mijn 36e besloot ik toen te stoppen met voetballen. Daarna stond ik vooral langs de lijn en keek ik naar wedstrijden. Af en toe speelde ik nog in de zaal met vrienden.

Na ongeveer een jaar ging ik weer eens kijken bij Patria, waar ik Coco sprak. Hij nodigde me uit om weer mee te trainen met de selectie om mijn conditie op peil te houden. Het begon weer te kriebelen en al snel wilde ik weer voetballen.

Coco gaf mij de kans om speler/coach te worden van het tweede elftal en tevens aanvoerder te zijn. Dat heb ik twee seizoenen gedaan, totdat de coronaperiode begon. Toen ben ik uiteindelijk gestopt als speler én als trainer, op 44-jarige leeftijd.

Is er een wedstrijd die jij zeker nog eens zou willen spelen omdat je die nooit meer vergeet?

Een wedstrijd die ik nooit zal vergeten is Posthoorn – FZO. In die wedstrijd scoorde ik binnen vijf minuten een hattrick. Dat zijn momenten die je altijd bijblijven.

Wat voor type speler was jij zelf binnen het veld?

Ik was een tweebenige, snelle spits. Een echte aanvaller die altijd op zoek was naar doelpunten. Ik was een echte “goaltjesdief” en stond vaak op de juiste plek op het juiste moment.

Als jij 3 spelers moet opnoemen waar je mee hebt gespeeld en waar je met bewondering naar keek, wie zijn dat dan?

Dat zijn:

Raymond de Groen bij vv FZO, die nu actief is binnen de staf van Jonathan.

Nordin van Schuppen bij SV Zeist, een geweldige voetballer die inmiddels is gestopt.

Richard Gouw bij vv FZO, die komend seizoen assistent-trainer wordt bij Vliegdorp.

Wie of wat heeft jou uiteindelijk gestimuleerd om het trainersvak in te gaan?

Dat is ontstaan in mijn tijd bij Patria, onder leiding van Mohamed “Coco” Fares. Hij zag iets in mij en gaf mij de kans om speler/trainer te worden van het tweede elftal. Dat vertrouwen heeft mij echt gestimuleerd om het trainersvak in te gaan.

Je hebt drie zonen, voetballen die alle drie en ben je als vader streng langs de lijn, of staat plezier voor jou meer voorop?

Ik heb drie zonen. De oudste is 21 jaar, Anis. Hij heeft zijn hele jeugd gevoetbald bij vv FZO, daarna bij Saestum en vv Bunnik, maar is inmiddels gestopt.

Mijn middelste zoon, Akram van 18 jaar, is ook vroeg gestopt met voetballen.

De jongste is 10 jaar. Hij is begonnen bij de mini’s van ZSC Patria en daarna naar vv FZO gegaan, waar hij twee seizoenen is getraind door Melvin van Denderen, een goed mens. Daarna is hij gescout en gevraagd door vv Jonathan als talent om in de selectie van JO10-1 te spelen. Helaas speelt hij nu in JO10-7, maar hij is wel de uitblinker van het team. Volgend seizoen gaat hij in de hogere klasse JO11-1 spelen bij een andere club.

Waar ben je begonnen als trainer en met welk team was dat?

Ik ben begonnen als trainer bij het tweede elftal van Patria. Daarna werd ik gevraagd door mijn oude club vv FZO om assistent-trainer te worden bij Onder 19. Dat deed ik samen met mijn goede vriend Melvin van Denderen, wat een hele mooie periode was.

Vervolgens heb ik nog een half seizoen het tweede elftal van FZO getraind. Daarna werd ik gebeld door SV Zeist om daar aan de slag te gaan als teammanager en leider, samen met Alvin van Veldhuizen. Dat was een mooie stap bij een club met veel historie in Zeist.

Je bent momenteel assistent bij SV Zeist. Hoe ben je daar terechtgekomen en wat maakte dat je hebt besloten om te verlengen?

Zoals hierboven aangegeven ben ik momenteel actief bij SV Zeist 1 als assistent en teammanager. Ik ben bij SV Zeist terechtgekomen via mijn eerdere contacten en mijn inzet binnen de club.

Ik heb ervoor gekozen om te verlengen omdat ik hier veel kan leren. Ik doe waardevolle ervaringen op van trainer Alvin van Veldhuizen en straks ook zeker bij Rick Schipper. Het helpt mij in mijn verdere ontwikkeling als trainer binnen het voetbal.

Wat voor type trainer ben jij?

Ik ben vooral een echte liefhebber van het spel. Voetbal zit in mijn hart en dat straal ik ook uit. Ik hou van mooi verzorgd voetbal en probeer dat ook over te brengen op de spelers.

In hoeverre neem je jouw eigen ervaringen als speler mee in je manier van trainen en coachen?

Mensen die mij kennen, weten dat ik een echt mensenmens ben. Ik probeer mijn ervaringen als speler te gebruiken om spelers beter te maken en ze op de juiste manier te begeleiden.

Wat zijn jouw ambities als trainer?

Ik wil mij sowieso verder ontwikkelen binnen het trainersvak. Ik heb een enorme passie voor voetbal en wil daarin zo ver mogelijk komen.

Ik heb in het verleden gewerkt voor twee voetbalacademies op zondag, waar ik jonge spelers hielp zich te ontwikkelen en hun dromen na te jagen. Inmiddels ben ik daarmee gestopt om mij volledig te kunnen richten op SV Zeist 1 en om ook meer rust te hebben voor mijn gezin.

Welke trainer heeft de meeste invloed gehad op jouw ontwikkeling als speler?

Dat is Peter Delsing, die inmiddels is overleden. Hij heeft mij de kans gegeven en geloofde in mij dat ik op hoog niveau nog kon voetballen bij vv FZO 1. Rust zacht maatje, topper.

Wat is het grootste verschil tussen het voetbal van jouw tijd als speler en het huidige voetbal? Met name qua mentaliteit, verplichtingen en het nakomen van afspraken. Merk je daar een groot verschil in?

Je merkt zeker verschil met vroeger. Toen zette je alles opzij om op zaterdag te voetballen. Tegenwoordig is de beleving totaal anders.

Bijvoorbeeld: vroeger moesten we harder werken op trainingen. Als je bijvoorbeeld niet twee keer kon trainen, moest je je op de wedstrijddag om 09:00 uur melden en acht rondes om het veld lopen om in de basis te kunnen beginnen.

Ook stond mijn voetbaltas op zaterdagavond al klaar en ging ik op tijd naar bed voor de wedstrijd op zondag. In het huidige voetbal merk ik bij veel spelers dat ze denken dat het vanzelf goed komt. Tijdens trainingen moet je soms vier keer stoppen om dingen opnieuw uit te leggen tijdens oefeningen.

Wat vind jij het belangrijkste aspect in het ontwikkelen van spelers: tactiek, techniek, fysiek of mentaliteit?

Het ontwikkelen van een speler bestaat uit alle vier, tactiek, techniek, fysiek en mentaliteit. Daarnaast is het ook belangrijk hoe je zelf daarin gedraagt en overkomt op spelers en hoe zij daarop reageren; daar kun je zelf misschien ook weer van leren.

Als je jezelf over vijf jaar ziet, waar wil je dan staan binnen het trainersvak?

Over vijf jaar zie ik mezelf graag doorgaan als teammanager en assistent-coach bij een andere club, of als trainer van een tweede elftal. Ik vind het, op mijn leeftijd van 51 jaar, nog lastig om mijn papieren te halen om hoofdtrainer te worden, als de mogelijkheid er is zal ik het zeker overwegen.

Maar cursussen volgen of mij via een masterclass verder ontwikkelen, en dan vooral op het gebied van scouting bij de jeugd lijkt mij ook zeer uitdagend! Want daar begint alles, de jeugd goed begeleiden. Maar dat is allemaal toekomst, stapje voor stapje.

Moes, het laatste woord is aan jou.

Het laatste wat ik wil meegeven aan kinderen is: geloof in jezelf, zet door en blijf jezelf ontwikkelen in het voetbal. Het is een mooie sport.

Verder wil ik iedereen veel plezier wensen met voetballen. Het is het mooiste wat er is. Degene die mij kennen, weten dat, en mijn vrienden die nog actief zijn: blijf genieten.

William, ik wil jou bedanken dat je mij voor dit interview hebt gevraagd.