Montfoort S.V.'19: waar altijd iets moois gebeurt en VMN dat graag zo houdt

In Montfoort gebeurt altijd iets. En dat wil VMN graag zo houden.

Want hoewel onze Chris niet meer de tweede viool speelt binnen de club, zal het geluid dat hij langs de lijn produceerde nu toch iets minder hard klinken. En iedereen die wel eens op een voetbalcomplex heeft gestaan, weet: soms is die tweede viool juist degene die het hele orkest wakker houdt.

Maar Montfoort is Montfoort. Honkvast, strijdvaardig en niet snel van de wijs te brengen. De club kiest ook komend seizoen weer voor de samenwerking met VMN en daarmee blijft zij verbonden aan Stichting MZS. Een keuze waar wij uiteraard bijzonder blij van worden.

Montfoort ligt prachtig tussen Utrecht, Oudewater, Lopik en IJsselstein. Maar denk nu niet dat de Montfoorters daar warm of koud van worden. Die hebben al eeuwenlang hun eigen plan. Sterker nog: al in 1170 liet bisschop Godfried van Rhenen op een strategisch punt langs de Hollandse IJssel een kasteel bouwen. De burcht moest Montfoort beschermen tegen aanvallen van buitenaf én af en toe het roerige Utrecht een beetje in toom houden.

Eigenlijk is er in al die eeuwen dus weinig veranderd. Alleen zijn de harnassen ingeruild voor voetbalschoenen, de zwaarden voor slidings en wordt er tegenwoordig niet meer gevochten om een burcht, maar om drie punten. Al willen we niet uitsluiten dat er na afloop in de derde helft nog steeds stevig wordt onderhandeld over wie de baas is.

Want op het veld heeft Montfoort afgelopen seizoen ook weer laten zien dat het niet zomaar een clubje is. De ploeg eindigde knap als derde, pakte een plek in de nacompetitie en ging vol in de aanval op promotie naar de eerste klasse. Helaas kwam die droom in de finale tegen SVA Assendelft tot stilstand.

Geen promotie dus, maar zeker ook geen reden om bij de pakken neer te zitten. Trainer Raymond van der Kort en zijn mannen maken zich opnieuw op voor een seizoen in de tweede klasse. En iedereen weet: de tweede klasse is geen gezellig middagje uit. Het is de moordenaarsklasse. Een competitie waarin je op zondag nog probeert bij te komen, om een week later alweer zonder zuurstofmasker de volgende aanval te moeten afslaan.

Een klasse zonder vrienden, zonder cadeautjes en zonder ruimte om even rustig op te bouwen. Daar moet je knokken, meters maken en vooral zorgen dat je na negentig minuten nog weet waar je sporttas staat.

Montfoort degradeerde drie seizoenen geleden uit de eerste klasse, maar de ambitie is nog altijd glashelder: terug naar waar de club vindt dat zij thuishoort. Misschien is er een stapje terug gedaan, maar de strijd is allesbehalve gestreden. Integendeel, de Montfoorters kiezen komend seizoen gewoon weer voor de aanval.

En dat doen ze niet alleen op zaterdag. Ook in de derde helft is Montfoort lastig te bespelen. Daar gaat het namelijk eveneens om de winst. Wie als eerste zijn bierlaars meester maakt, wie het langst blijft staan en wie het hardst kan uitleggen waarom die gemiste kans in de eerste helft “eigenlijk gewoon een perfecte voorzet” was.

Mooi volk, die Montfoorters. Strijdbaar op het veld, luidruchtig langs de lijn en altijd in voor een goed verhaal na afloop. Bovendien komen ze graag in beeld. En laat VMN daar nu precies het juiste podium voor hebben.

Dat Montfoort daarvoor opnieuw Stichting MZS steunt, maakt deze samenwerking extra mooi. Een echte win-win: Montfoort de handen in de lucht, VMN achter de camera en Stichting MZS als grote winnaar.

Op naar een nieuw seizoen vol strijd, humor, mooie beelden en hopelijk weer een paar historische Montfoortse overwinningen. Want in Montfoort gebeurt altijd iets. Gelukkig maar.