Michael Peterse, donateurscheidsrechter aan het woord.

Ook dit seizoen laten we iedere week weer een van onze donateurscheidsrechters aan het woord.

Hoe was de ontvangst bij de club? Met welk gevoel kijkt hij terug op de wedstrijd? Hoe verliep het contact met de spelers en assistent-scheidsrechters? En stond er na het laatste fluitsignaal nog een drankje en een bedankje klaar? Kortom, alles wat bij een mooie en sportieve voetbalmiddag hoort.

We kozen ditmaal de competitiewedstrijd Overvecht De Dreef-JSV Nieuwegein waar donateurscheidsrechter Michael Peterse voor was aangesteld.

Hoe Michael hoe was jouw voetbalmiddag?

Dat zou ik jullie vertellen.

Een fluitje, acht doelpunten en mooie ontmoetingen

Zaterdag 3 oktober,  weer op pad voor de KNVB

Sommige zaterdagen staan van begin tot eind in het teken van voetbal. Deze was er zo eentje. In de ochtend floot ik bij Saestum in Zeist een wedstrijd van mijn nichtje. Toch altijd bijzonder om zo langs én op het veld bij de familie betrokken te zijn. Daarna ging ik rechtstreeks door naar Utrecht, waar om 14.00 uur SV Overvecht de Dreef – JSV op het programma stond.

Om 12.40 uur was ik al aanwezig. Lekker op tijd, zodat je rustig kunt kennismaken, omkleden en je voorbereiden op de wedstrijd.

Het was bij aankomst even zoeken. In de bestuurskamer trof ik niemand aan, dus meldde ik me bij de bar. Daar werd ik bijzonder vriendelijk geholpen. Ik kreeg mijn kleedkamer aangewezen en een lekker drankje aangeboden. Een praatje vooraf is altijd fijn, maar iedere vereniging organiseert de ontvangst op haar eigen manier. De mensen achter de bar zorgden er in ieder geval voor dat ik mijn weg vond.

Omdat ik als eerste op het veld stond, kon ik op mijn gemak de materialen controleren en nog wat achtergebleven spullen laten weghalen. Ondertussen raakte ik aan de praat met enkele supporters van de thuisclub. En juist die gesprekjes maken zo’n middag leuk. Je hoort iets over de vereniging, leert de mensen langs de lijn een beetje kennen en voelt je al snel minder een bezoeker. Wat een vriendelijke mensen!

Voor de aftrap sprak ik, zoals altijd, beide teams nog even toe. Kort vertellen wat ik van hen verwacht, maar ook wat zij van mij mogen verwachten. Daarna mocht de bal het woord doen.

JSV begon voortvarend. De bezoekers creëerden de ene na de andere kans, maar lieten er ook flink wat liggen. Na twintig minuten had het zomaar 0-4 of 0-5 kunnen staan. Uiteindelijk gingen we met 0-2 de rust in.

Wat mij vooral plezier deed, was de instelling van beide ploegen. Ze wilden voetballen en gaven me alle ruimte om veel te laten doorgaan. Pas na 28 minuten hoefde ik voor het eerst te fluiten voor een duidelijke overtreding. Als scheidsrechter word je daar blij van: spelers die hun energie in het spel steken.

In de rust was de trainer van De Dreef duidelijk minder tevreden. Zijn bespreking was tot in mijn kleedkamer te horen. Toen we weer naar buiten liepen, kon ik een glimlach niet onderdrukken:

„Ik werd er in mijn kleedkamer bijna zelf bang van!”

Na zo’n toespraak ben je natuurlijk benieuwd wat de tweede helft brengt. De Dreef kwam voetballend inderdaad wat beter voor de dag, maar een doelpunt bleef uit. JSV wist het net ondertussen wel te vinden en liep steeds verder weg.

Na de 12-0 van vorige week mocht ik opnieuw een flinke uitslag in mijn boekje noteren: SV Overvecht de Dreef – JSV 0-8.

Ik gaf twee gele kaarten aan de thuisploeg en één aan JSV. Maar wat me vooral bijblijft, is het respect waarmee de spelers met elkaar en met mij omgingen. Een enkele keer moest ik iemand even aanspreken, en dat werd steeds goed opgepakt. Ook toen het verschil op het scorebord groter werd, bleef de wedstrijd prettig om te leiden. Daar verdienen beide teams een compliment voor.

Na afloop was er tijd om even na te praten en de mensen te bedanken voor hun gastvrijheid. De ontvangst begon misschien wat onwennig, maar de vriendelijkheid rondom de club maakte veel goed. Van de mensen achter de bar tot de supporters langs de lijn: het waren fijne ontmoetingen.

Aan de Week van de Scheidsrechter werd deze middag geen aparte aandacht besteed. Dat hoeft natuurlijk ook niet, al is een klein gebaar altijd leuk. Maar de complimenten en bedankjes van beide teams na afloop deden me goed. Een oprecht „bedankt, scheids” is ook een mooie blijk van waardering.

Zo ging ik met acht doelpunten in mijn boekje en een goed gevoel naar huis. Weer een middag waarop het amateurvoetbal liet zien hoe prettig het kan zijn als we met respect en plezier samen op het veld staan.

Op naar de volgende zaterdag!