Marius Rutting(Odijk) en Berry van Wijk(OSM'75), trainers aan het woord.

Odijk – OSM’75=2-3

Een wedstrijd met strijd, kansen en een ontknoping in de laatste minuut. OSM’75 trok bij Odijk met 2-3 aan het langste eind, ondanks een rode kaart na een halfuur spelen. Waar de bezoekers hun overwinning uitbundig vierden, bleef de thuisploeg met de teleurstelling achter. Na afloop spraken we beide trainers.

Hoi Berry, met tien man blijven knokken en dan in de laatste minuut de winnende maken: dat moet heerlijk voelen. Wat gaf voor jou de doorslag in deze overwinning?

“Ja, heerlijk deze! En in mijn ogen ook dik verdiend. We begonnen opnieuw heel goed en kregen in de eerste tien minuten al acht corners. We namen de leiding, maar drukten daarna onvoldoende door. Daardoor bleef het bij 0-1.

Na een halfuur kregen we een rode kaart voor een onnodige overtreding net over de middellijn. Dan weet je dat je samen flink aan de bak moet. Uiteindelijk gingen we met 1-1 de rust in.

In de kleedkamer hebben we alles goed neergezet en afgesproken dat de mouwen opgestroopt moesten worden. Dat hebben de jongens uitstekend opgepakt. We bleven erin geloven en kwamen zelfs opnieuw op voorsprong: 1-2.

Vijf minuten voor tijd maakte Odijk de 2-2. Dat was natuurlijk een tegenvaller, maar de ploeg bleef werken en strijden voor elkaar. We kwamen er in de slotfase nog twee keer gevaarlijk uit, alleen leverde dat geen doelpunt op. Aan de andere kant kreeg Odijk ook nog een grote kans. Santos pakte die fantastisch en hield ons daarmee op de been.

En dan maak je in de laatste minuut alsnog de 2-3. Toen kon het feest losbarsten! Een geweldige beloning voor al het werk dat de jongens samen hadden verzet.

Ik wil de hele groep een groot compliment geven. Iedereen heeft keihard voor elkaar gewerkt. Vandaag werd weer duidelijk dat het niet alleen om de elf basisspelers gaat. De jongens die invielen, hadden we hard nodig en zij hebben echt het verschil gemaakt. Dat verdient alle waardering.”

Hoi Marius, zo vlak voor tijd verliezen is ontzettend zuur, zeker nadat jullie nog op 2-2 waren gekomen. Waar zat volgens jou het verschil tussen een overwinning en deze nederlaag?

“Er zal begrijpelijkerwijs veel worden gesproken over het feit dat OSM’75 met tien man speelde. Maar voor mij zit de kern ergens anders: we moeten onze kansen afmaken.

We hadden voldoende mogelijkheden om deze wedstrijd te winnen. Er werd een doelpunt afgekeurd, we raakten de lat en kregen verschillende één-tegen-éénkansen. Dan zit het op sommige momenten ook niet mee, maar we moeten zelf zorgen dat die bal erin gaat. Met een betere afronding hadden we de wedstrijd over de streep kunnen trekken.

Zolang dat niet gebeurt, blijft de tegenstander in de wedstrijd. Je weet dat zij ook nog een kans kunnen krijgen. Op zo’n moment moet je goed verdedigen en dat hebben we in de eindfase helaas onvoldoende gedaan.

Dat maakt deze nederlaag zo teleurstellend. De mogelijkheden waren er, maar uiteindelijk staan we zonder punten.”