Luca Zaat(Sporting'70) speler aan het woord.

Luca Zaat: ‘Als klein jongetje droomde ik er altijd van om in Sporting 1 te spelen’

Luca Zaat loopt al sinds zijn jeugd rond bij Sporting ’70 en is inmiddels een vertrouwd gezicht binnen de club. Van speler tot jeugdtrainer en nu opnieuw als speler van de selectie: zijn band met Sporting gaat veel verder dan alleen het voetbal. In dit interview blikt Luca terug op zijn mooiste momenten bij de club, vertelt hij over de veranderingen binnen Sporting ’70 en zijn langdurige blessure, maar kijkt hij vooral vooruit. Want ondanks een lange revalidatie is één ding duidelijk: Luca wil zo snel mogelijk weer op het veld staan.

Je loopt al vanaf de jeugd rond bij Sporting ’70. Wat maakt deze club voor jou zo bijzonder?

“Ik ben destijds begonnen in de F13. Vanaf het eerste moment was het een warme club, waar ik me altijd thuis heb gevoeld. Maar bovenal zijn het de mensen die er rondliepen met wie ik levenslange vriendschappen heb opgebouwd. Sporting heeft altijd als een soort familie gevoeld en ik zie de vrienden die ik daar heb gemaakt ook echt als familie.”

Wat is je mooiste herinnering aan je tijd bij Sporting ’70?

“Mijn mooiste herinnering is de wedstrijd tegen AFC Quick 1. Dat was in het jaar dat we kampioen werden. In minuut 90 stond het 1-1 en we moesten winnen om kampioen te worden. In minuut 95 scoorde Luc van den Brink, waarna de hele club ontplofte. Wat het voor mij extra bijzonder maakte, was dat ik dat jaar trainer was van Luc en dat hij ons het startsein voor het kampioenschap gaf.”

Je bent jarenlang jeugdtrainer geweest. Wat vond je het leukste aan die rol?

“Het leukste was het omgaan met de jongens. Ik heb het geluk gehad dat ik de leukste en beste lichtingen van Sporting heb mogen trainen. Wat mij energie gaf als trainer, was de combinatie van mensen die plezier hadden, maar dit wel combineerden met alles geven. Dit is zelf ook mijn uitgangspunt als speler en dat wilde ik als trainer graag overbrengen.”

Waarom ben je na het seizoen 2021/2022 gestopt als jeugdtrainer?

“Dat heeft met twee factoren te maken. Enerzijds ben ik altijd een duo geweest met Kyan van Dam. Hij was de hoofdtrainer en ik de assistent. Ik heb onze samenwerking als zeer prettig ervaren. Kyan is een zeer getalenteerde trainer en een vriend voor het leven. Het jaar ervoor had Kyan de overstap gemaakt naar de senioren, waardoor onze samenwerking tot een einde kwam. Hierna wilde ik eigenlijk stoppen, maar ben ik de hele zomervakantie gestalkt door de jongens van de O19-1 voor een ‘last dance’. Hier heb ik uiteindelijk toch gehoor aan gegeven en achteraf had ik dat jaar voor geen goud willen missen.”

Je hebt de club door de jaren heen behoorlijk zien veranderen. Wat is volgens jou de grootste verandering geweest?

“De grootste verandering is toch twee jaar geleden geweest. Na enkele succesvolle jaren kwamen er grote veranderingen. Willem Muilenburg stopte als voorzitter, Cas van den Berg en Kyan van Dam stopten als trainers van Heren 1 en 2 en een groot deel van de selectie koos ervoor om een vriendenteam op te richten en de selectie te verlaten. De klap van het vertrek van drie dragende krachten en veel spelers hebben we toen niet kunnen opvangen. Dit heeft ervoor gezorgd dat de selectie het de afgelopen jaren een stuk moeilijker heeft gehad.”

Sporting ’70 maakte de overstap van het zondag- naar het zaterdagvoetbal. Hoe heb jij die overstap ervaren?

“De overstap van zondag- naar zaterdagvoetbal is positief ontvangen. Wedstrijden dichter bij huis, spelen tegen jongens die je kent van vroeger en voor mij is zaterdag gewoon een echte voetbaldag. Ook al zijn we vorig jaar gedegradeerd, de overstap naar zaterdag is mij zeer positief bevallen.”

Wat vond je het leukste aan het spelen op zaterdag?

“Het leukste aan spelen op zaterdag had eerlijk gezegd niets met voetbal te maken. Met mijn vrienden hebben we elke zondag ‘Faustdag’, onder leiding van ‘de Nestor’. Dat is een dag waarop we met zijn allen voetbal kijken, de hele dag gokken, allemaal bizarre dilemma’s bespreken, eten bestellen, het filmspel spelen en de dag afsluiten met het bestellen van koekjes. Voorheen waren we pas laat thuis vanwege het voetballen op zondag, maar tegenwoordig kunnen we dus volle dagen maken.”

Het eerste seizoen op zaterdag eindigde uiteindelijk met degradatie. Waar ging het volgens jou mis?

“We hebben een paar wedstrijden pech gehad en die niet over de streep kunnen trekken. Daarnaast hadden we ook te maken met een paar blessures, waardoor we niet het hele jaar met de sterkste elf hebben kunnen spelen. Maar ten opzichte van het jaar daarvoor hebben we ook veel kwaliteit ingeleverd, doordat veel jongens gestopt zijn. We zijn niet in staat geweest om dit kwaliteitsverlies op te vangen.”

Wat moet er volgens jou gebeuren om Sporting ’70 weer terug omhoog te brengen?

“We moeten gewoon keihard blijven trainen met zijn allen. Maar op de lange termijn moeten we ervoor zorgen dat we talentvolle jongens terughalen die zijn uitgevlogen naar verschillende steden voor hun studie en de focus weer meer op de jeugd leggen. We hebben nu twee talentvolle trainers, eveneens spelers van de selectie, Max van Schaik en Marlin Gerlach, voor de groep staan bij de O19-1. We moeten samenwerken om ervoor te zorgen dat zoveel mogelijk van deze jongens de komende jaren doorstromen.”

Je stond langere tijd aan de kant met een serieuze blessure. Wat is er precies gebeurd?

“Ik sta nog steeds aan de kant. Mijn knieschijf is in november 2025 voor de derde keer uit de kom geschoten. Na veel foto’s en scans toch besloten om, in overleg met de chirurg, voor een operatie te gaan.”

Hoe gaat het momenteel en wanneer ben je weer fit?

“Het gaat naar omstandigheden goed. Ik ben bij de KNVB in Zeist aan het revalideren. Dit is een heel tijdrovend proces en vergt veel discipline. Ik ben nog niet fit, maar ik hoop zo snel mogelijk weer minuten te kunnen maken. Stiekem hoop ik nog een wedstrijdje mee te pakken voor de winterstop.”

Wat was voor jou het moeilijkste aan zo’n lange periode niet kunnen voetballen?

“Elke week langs de kant een wedstrijd kijken en niet in staat zijn om het team te helpen.”

Heeft deze blessure ervoor gezorgd dat je anders naar voetbal bent gaan kijken?

“Naar het voetbal zelf kijk ik niet per se anders. Maar mocht het na mijn revalidatie nog een keer fout gaan, dan stop ik met voetbal. Ik heb met werk niet meer de tijd en energie om nog een keer negen maanden te revalideren en daarnaast moet ik ook op mijn lichaam gaan letten. Ik wil nog steeds leuke dingen kunnen doen als ik 50 ben.”

Als Sporting ’70 een persoon zou zijn, hoe zou je hem dan omschrijven?

“Sporting zou een hele relaxte kerel zijn met veel vrienden, op wie je altijd kunt rekenen en die een absolute verbinder is van verschillende groepen mensen. Daarnaast kent Sporting iedereen en iedereen kent Sporting. Zijn huis zou een soort buurthuis zijn waar altijd mensen langskomen. Ook is Sporting een echte sfeermaker: er komt echt iemand binnen als hij binnenkomt. Deze persoon is een echt gezelligheidsdier en zou ook van een drankje houden, want dat is natuurlijk waar Sporting om bekendstaat.”

Wat is iets wat alleen iemand die al jaren bij Sporting ’70 rondloopt écht begrijpt?

“De cultuur van Sporting.”

Welke speler uit de huidige selectie zou je meenemen naar een onbewoond eiland en wie absoluut niet?

“Ik zou Koen Muilenburg meenemen. We delen dezelfde interesses en zijn allebei wel doorzetters die er alles aan zouden doen om te overleven. Ids van Velzen zou ik denk ik niet zo snel meenemen. Hij is namelijk meestal ‘vegetarisch’, dus dat zou betekenen dat ik alleen op jacht moet naar voedsel.”

Wat zou de jonge Luca ervan vinden als hij wist waar je nu staat bij Sporting ’70?

“Trots. Ik kan alleen maar zeggen dat hij trots zou zijn. Als klein jongetje droomde ik er altijd van om in Sporting 1 te spelen!”

Je bent één dag hoofdtrainer van Sporting ’70 en niemand kan je ontslaan. Wat verander je als eerste?

“Ik zou er alles aan doen om de trainingstijden te veranderen. We trainen nu namelijk van 20.45 tot 22.15 uur, wat laat is als je de volgende dag moet werken. Ik zou de trainingstijden veranderen naar 19.15 tot 20.45 uur.”

Sporting ’70 begint komend seizoen in de vierde klasse E. Wat verwacht je van het nieuwe seizoen, zowel voor jezelf als voor het team?

“Ik heb er vooral heel veel zin in. Voor mezelf hoop ik in ieder geval het jaar fit door te komen en voor de winterstop al minuten te maken. Voor de rest heb ik geen doelen voor mezelf gesteld. Als team moeten we het aankijken, maar ik denk dat we wel top 6 zouden moeten kunnen spelen.”

Bedankt voor dit gesprek en zoals altijd het laatste woord is voor jou…

“Jij bedankt! We gaan er hopelijk een mooi seizoen van maken en hoop zoveel mogelijk mensen langs de lijn te zien de rest van het jaar.”

Exclusief voor VMN

Robyn de Boer