Kevin van Kippersluis(Wasmeer), speler aan het woord

'Van profvoetbal naar het amateurvoetbal '.

Als we het over een voetbalglobetrotter hebben is het wel Kevin van Kippersluis. Begon in de jeugd bij Wasmeer, mocht als jeugdspeler proeven in de keuken van Ajax en FC Utrecht. Maakte mooie tijden mee bij FC Volendam en Cambuur voordat hij de grens over trok . Trainde tijdens een zomerstop in Thailand bij profclub Rayong FC, voetballen deed hij in Indonesie, Spanje, Zweden en Cyprus via Quick Boys, Ajax(am) is hij sinds twee seizoenen terug op het oude nest Wasmeer.

We nemen het afgelopen seizoen even met hem door en uiteraard zijn gehele voetbalweg en hoe lang die nog duurt

Hoi Kevin, als je terugkijkt op de afgelopen competitie, met welk gevoel doe je dat?

Ik kijk met name met een trots gevoel terug op dit seizoen. Als je ziet hoe wij dit seizoen zijn doorgekomen met een kleine groep jongens die het hele jaar fit is gebleven, dan is dit een geweldig seizoen geweest. We hebben maar liefst zeventien spelers uit de Onder 23-1 gebruikt in het eerste elftal. Daarnaast hebben we zeker vier à vijf sleutelspelers, met name voorin, gedurende het seizoen regelmatig of langdurig moeten missen.

Is Wasmeer uiteindelijk terecht geëindigd op de plek waar de ploeg nu staat? Er wordt vaak gezegd dat je aan het einde van een seizoen altijd staat waar je hoort te staan. Ben jij het daarmee eens, of denk je dat Wasmeer er meer uit had kunnen halen? Ik bedoel dan niet direct het kampioenschap, maar bijvoorbeeld qua puntenaantal?

26 wedstrijden gespeeld, 15 gewonnen, 4 gelijk en 7 verloren. Dat leverde 49 punten op, met 73 doelpunten voor en 45 tegen.

Ik denk dat mijn antwoord deels hierboven al is gegeven. Aan de andere kant had er zeker meer ingezeten. Ik ben zelf een keer flink genaaid met betrekking tot een rode kaart. Onze spits, die in de voorbereiding aan de lopende band scoorde, heeft door medische redenen zijn schoenen aan de wilgen moeten hangen. Onze aanvoerder, toch één van de betere centrale verdedigers van deze competitie, heeft twee keer zijn bovenbeenpees in- of afgescheurd. Onze beoogde nummer zes scheurde in week drie of vier zijn kruisband. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Maar los van dat alles ben ik mega trots op hoe wij het iedere ploeg lastig hebben gemaakt. Eén van de mooiste wedstrijden vond ik de thuiswedstrijd tegen Hooglanderveen.

Jullie einddoel was de nacompetitie. Tegen Benschop lag er een mooie kans om de finale te halen. Hebben jullie die kans laten liggen, of moet je nuchter concluderen dat je op zo'n moment gewoon moet scoren en dat niet hebt gedaan?

Benschop was op dat moment de terechte winnaar van die wedstrijd. Los daarvan blijft het natuurlijk ontzettend zuur dat wij twee basisspelers op vakantie hadden en dat twee andere basisspelers in de trainingsweek daarvoor zwaar geblesseerd raakten.

Hoe kijk jij persoonlijk terug op jouw eigen seizoen? Ben je fit gebleven of heb je nog te maken gehad met pijntjes, kleine blessures of momenten waarop je moest oppassen?

Ik kijk met een prima gevoel terug op dit seizoen. Ik heb in iedere linie flink wat wedstrijden gespeeld. Op drie wedstrijden schorsing na heb ik geen duel gemist. Goed voor mijn lichaam zorgen is daarin erg belangrijk geweest.

Dit is inmiddels je tweede seizoen op een lager niveau in het amateurvoetbal. Niet denigrerend bedoeld, maar het is natuurlijk anders dan de wereld die jij kende als profvoetballer. Ben je inmiddels helemaal gewend aan dat verschil? Of zijn er nog steeds momenten waarop je op het veld denkt: "Hoe is dit mogelijk?" Bijvoorbeeld door keuzes in een wedstrijd, de voorbereiding, de beleving of dingen die rondom een team gebeuren?

Ik snap heel goed wat je bedoelt. Ik denk dat de kunst is dat beide kanten een beetje water bij de wijn doen. Om een voorbeeld te geven: als ik zie dat mijn medespeler naar links kan draaien omdat daar de ruimte ligt, speel ik hem ook op zijn linkerbeen in. Inmiddels zijn we zover dat ik in veel situaties op dezelfde manier bediend word.

Soms zit coaching al in een inspeelbal en hoeft dat niet altijd met woorden. Daarnaast geniet ik ook gewoon van de spelers om mij heen. We hebben jongens in het team die soms dingen laten zien waarvan ik echt kan genieten.

Jij hebt veel ervaring en hebt op een ander niveau gespeeld. Praat je daar veel over met de trainer en je medespelers? Ben jij iemand die in de rust of na afloop spelers op een positieve manier probeert te helpen? Of worden ze inmiddels al moe van je? Haha.

Ik denk dat ik wel over mezelf kan zeggen dat ik veel over het spelletje praat met mijn teamgenoten en ook zeker met de trainers. Ik probeer mensen te helpen, net zoals spelers mij soms proberen te helpen.

En tuurlijk worden ze soms moe van mij. Of het nu minuut één of minuut 89 is, ik zit er altijd kort op. De mensen die wel eens wedstrijden van Wasmeer kijken, kunnen beamen dat het er niet altijd even lief en vriendelijk aan toegaat. Dat heeft er natuurlijk niets mee te maken dat ik iemand niet mag. Ik ben juist de eerste die na de wedstrijd mijn excuses aanbiedt als ik op dat moment te ver ben gegaan. Ik houd nu eenmaal niet van verliezen.

Hoe probeer jij jouw ervaring over te brengen zonder dat je de oudere speler wordt die alleen maar roept dat vroeger alles beter was?

Ik probeer het in wedstrijden zo neer te zetten dat we met elkaar het besef krijgen waar onze kansen liggen. Daarnaast is het bij ons vrij duidelijk hoe wij willen spelen, dus dat helpt enorm.

Verder probeer ik spelers uit te leggen dat het in de bal bewegen als middenvelder vaak bedoeld is voor een kaats- of lokbal. Schuin achter je tegenstander bewegen is juist bedoeld om het spel te verplaatsen of een overtal te creëren.

Je traint twee keer per week met Wasmeer. Hoeveel doe jij daarnaast nog voor jezelf, staat de sportschool nog regelmatig op het programma of is dat inmiddels een gepasseerd station?

Afgelopen seizoen ben ik eigenlijk niet zo vaak meer de sportschool ingegaan. Naast vier dagen werken en op dinsdag- en donderdagavond trainen, heb ik ook gewoon een gezin thuis waar dingen van mij worden verwacht en waar ik natuurlijk zelf ook volop van wil genieten.

Je hebt natuurlijk een andere trainingsarbeid gekend dan bij Wasmeer. Is het nog lastig of vreemd voor je om te accepteren dat je lichaam en je voorbereiding nu anders worden belast dan in je profperiode?

Ik heb vooral geleerd hoe mijn lichaam werkt en hoe het reageert op bepaalde intensiteit en belasting. Ik ben niet iemand die graag trainingen overslaat, maar als het nodig is om een aangepast programma te draaien, dan is die mogelijkheid er in goed overleg met de staf.

Welke positie speel jij zelf het liefst binnen Wasmeer? Ben jij het meest waardevol als je van achteruit het spel opbouwt, op het middenveld de lijnen uitzet of juist hoger op het veld strijd levert om te scoren? Met andere woorden: los van wat de trainer van je vraagt, waar voel jij zelf dat je het meeste verschil kunt maken voor de ploeg?

Positie maakt mij eerlijk gezegd niet zo veel uit. Dat komt meer omdat ik niet vanuit één vaste positie speel. Ik probeer zo veel mogelijk te spelen waarvan ik denk en zie waar de ruimtes liggen in die desbetreffende wedstrijd. En waar ik ook sta, ik ben verbaal dusdanig aanwezig dat ik op elke positie of linie wel wat kan neerzetten of coachen.

Je hebt altijd een fanatieke drive gehad. Zit die nog steeds volledig in je, of ben je daarin rustiger geworden als een medespeler een verkeerde pass geeft? Kan die winnaarsmentaliteit nog steeds botsen met het feit dat amateurvoetbal op dit niveau minder streng en minder professioneel is dan jij vroeger gewend was? Hoe uit zich dat?

Die drive zit er zeker nog in. Wat ik net al aangaf: ik hou niet zo erg van verliezen. Ik heb dit jaar veel minder momenten gehad qua pittige woorden dan mijn eerste jaar. Dat heeft twee redenen: één, je went aan het niveau om je heen, en twee, we leggen gewoon echt een goed niveau op de mat tijdens trainingen en wedstrijden. Er is absoluut ruimte voor verbetering, want anders waren we vorig jaar wel ongeslagen kampioen geworden.

Naast het spelen ben je ook druk als trainer van de Onder 23. Wat vind jij het belangrijkste dat jonge spelers moeten leren? Ligt jouw nadruk als trainer meer op techniek, tactiek, mentaliteit of juist het leren begrijpen van het spel? Ben jij als trainer ook iemand van rondjes rennen en spelers longen geven als paarden, of geloof jij meer in positiespellen, driehoekjes, het benutten van ruimte en de bal het werk laten doen?

Ik ben in de voorbereiding van opbouwende sprints, en dat is meer omdat daar een gedachte achter zit. Daarnaast probeer ik altijd met de bal te trainen. Wij trainen echt op hoge intensiteit, maar wel alles met een bal. Mijn advies aan jonge spelers is vooral om plezier te hebben en vrij te zijn. Fouten maken hoort erbij, en we kunnen alleen maar opstaan als we een keer gevallen zijn. Wat ik wel merk aan de huidige generatie is dat ze bij het minste of geringste pijntjes hebben en zelf vinden dat ze niet kunnen trainen. Wat mij betreft mogen ze daar wel wat harder in zijn. Ik kan je zeggen dat ik meer wedstrijden met pijnstillers heb gespeeld in mijn carrière dan zonder.

Wat is jouw echte ambitie als trainer? Zie jij jezelf uiteindelijk doorgroeien naar een eerste elftal op een hoger niveau? Ben je al bezig met een volgende trainerscursus? En zo niet, welke cursus zou je op termijn graag willen volgen?

Mijn ambitie ligt echt bij hoofdtrainer van een eerste elftal. Aankomend jaar wordt mijn tweede ervaringsjaar als trainer en het seizoen daarna wil ik mijn VC4 gaan halen als ik daarvoor word toegelaten. De kans is dan ook groot dat dit mijn laatste seizoen als voetballer wordt.

Komend seizoen krijgt Wasmeer enkele versterkingen. Jij kent veel jongens uit de Onder 23 en weet dus goed wat er binnen de club rondloopt. Hoe sterk denk jij dat de selectie straks kan worden? Is meedraaien in de top vijf een realistisch doel, of zeg jij: eerst de voorbereiding afwachten en kijken hoe alles in elkaar valt?

Dat zeg jij goed. Er zijn een paar kanonnen bij gekomen waar menig Wasmeer-man een hoop plezier aan gaat beleven. Ik ga helemaal geen voorbereiding afwachten en bij deze mag je er top 3 van maken. De tweede klasse is zwaar en iedere seizoen is de poule zeer sterk.

Is promotie op termijn wel echt de ambitie van Wasmeer, of past de club met alle derby’s tegen de omliggende dorpen misschien beter in de derde klasse?

Ik weet voor 100% zeker dat wij met deze fitte en nieuwe groep linker rijtje tweede klasse hadden gespeeld. Daarnaast heb je helemaal gelijk dat deze derde klasse met alle derby’s die daarbij horen echt een fantastische, maar ook een hele sterke klasse is.

Hoe kijkt de club zelf naar het vlaggenschip? Moet Wasmeer omhoog willen, of is stabiliteit en een herkenbaar team minstens zo belangrijk?

Ik heb hier niet echt een beeld bij, meer omdat er na de Onder 23 geen Onder 19 of Onder 17 is. Dus het zal de komende drie à vier jaar vooral moeten komen van buitenaf. Verder laat ik me hier niet over uit als je dat goed vindt.

Is het nu eindelijk vakantie voor je, of is de gym op dit moment nog steeds je tweede huis? Hoe belangrijk is tijd met je gezin voor jou geworden? Kun je tegenwoordig makkelijker een training of wedstrijd loslaten, of blijft voetbal altijd door je hoofd spoken?

Ik zit momenteel lekker met het gezin in Gran Canaria tot 4 juli. Bij terugkomst gaan we het lichaam weer rustig laten wennen aan belasting, zodat we op 4 augustus weer zes weken volle bak kunnen toewerken naar de eerste competitiewedstrijd.

Wat doe jij het liefst wanneer je helemaal niet met voetbal bezig bent? Zijn dat vaste momenten met vrienden of andere hobby’s waar je echt energie van krijgt?

Ik vul momenteel mijn weekenden in met leuke dingen met het gezin, maar ga ook heel af en toe met die jongens naar een festival. Ik krijg momenteel vooral veel energie van lekker niks doen, haha.

Als je één dag volledig voor jezelf zou hebben, zonder training, wedstrijd, werk of verplichtingen: hoe ziet die ideale dag er dan uit?

Wakker worden met mijn kleine prinses, daarna even lekker sporten en een hapje eten om vervolgens een dagje rond te rijden op de motor. Lekker uitwaaien!

Welke les uit jouw profvoetbalperiode neem je het meest mee in je leven buiten het voetbal?

Dat helemaal niets aan komt waaien. Als je iets wilt bereiken in het leven moet je ervoor werken. Iedereen heeft een ideaal beeld, maar er zitten zoveel bochten en heuvels in het traject. Twijfel nooit aan je eigen kunnen en blijf doelen stellen.

Ook jij hebt teleurstellingen in het profvoetbal meegemaakt. Wat zou je jonge talenten willen meegeven die op de radar staan van BVO-scouts?

Niets komt vanzelf. Blijf hard werken. Probeer je mindere kwaliteiten niet allemaal te verbeteren, maar probeer vooral de dingen waar je al goed in bent te perfectioneren.

Als laatste: als profvoetballer moest je altijd op je eetpatroon letten, zoals sportmaaltijden, genoeg rust pakken, niet te veel een derde helft vieren. Hoe is dat nu? Is dat ritueel nog steeds aanwezig of is het nu patatje/broodje shoarma, biertje erbij, even douchen en gaan, en als het zo uitkomt nog een vierde helft meepakken? Polonaise hollandaise zeg maar?

Ik ben nu zeker helemaal klaar voor een derde helft. Ik ben zeker niet vies van een biertje of bacootje. Bij ons gaat ook standaard de muziek aan, of we nou gewonnen hebben of verloren. En als laatste wil ik nog zeggen dat we als clubs blij mogen zijn met mensen zoals jij die elke dag druk zijn met alles omtrent de donateurclubs. Blijf daar vooral mee doorgaan, vriend. En tot snel.

Foto's: Wasmeer; Sabrina Lensen.