Johan Jensch, Refdirect.nl scheidsrechter aan het woord

Zoals iedere week volgen wij één van onze donateur scheidsrechter op de velden en dan wel een wedstrijd waar minimaal één donateur club bij aanwezig is en ook nog thuis spelen! We troffen het ditmaal daar scheidsrechter Johan Jensch die honneurs waar nam bij de kraker in Soest, Hees-SO Soest

Wij vroegen Johan dan ook of hij zijn voetbalmiddag met ons wilde te delen.

Hoi Johan, hoe heb jij je voetbalmiddag beleefd?

Hierbij mijn voetbalmiddag!

De dag van Hees – Soest. Een affiche waar je als liefhebber al bij het ontbijt naar uitkijkt.

De voorbereiding begon zoals het hoort, een ontbijtje aan tafel, met op de achtergrond nog even het voetbal van de vrijdagavond. Daarna mochten de benen los. Mijn vrouw, sportmasseur, nam die taak vakkundig op zich. Een betere warming-up kun je je nauwelijks wensen.

Rond 12.45 uur stapten we samen in de auto, op weg naar het complex van Hees. Bij aankomst, zo rond 13.20 uur, was het al een levendige bedoening. De parkeerplaats stroomde vol, langs het veld hing een gezonde spanning en overal werd bijgepraat. Je voelde, dit wordt zo’n middag.

We werden gastvrij ontvangen met een kop koffie en een lekker koekje. Na een minuut of twintig bijpraten met de staf van beide ploegen trok ik me terug in de kleedkamer om me om te kleden. De focus ging aan.

Om 14.00 uur het veld op. Het publiek druppelde inmiddels in rap tempo binnen. Tijdens de warming-up zag ik bekende gezichten langs de lijn en ook bij de spelers. Na een kwartier warmlopen en de sfeer opsnuiven ging ik weer naar binnen. Niet veel later werd de pupil van de week gebracht, altijd een mooi moment. Ook de clubassistenten kwamen binnen voor het gebruikelijke praatje voor de wedstrijd.

Om 14.25 uur was het tijd om de spelers te halen. Wat volgde was een opkomst die je niet snel vergeet, rode en blauwe rookwolken, vuurwerk buiten de hekken en een wind die de rook over het veld blies. Het gaf het duel een bijna theatrale omlijsting.

Hees won de toss, Soest trapte af. Maar eerst mocht natuurlijk de pupil van de week zijn moment pakken. Hij scoorde onder luid gejuich, pure vreugde langs de lijn.

Daarna begon het echte werk. Hees startte voortvarend en stond binnen acht minuten al op een 2-0 voorsprong. De eerste helft verliep sportief maar vol strijd. Vlak voor rust moest ik in de 45e minuut een gele kaart trekken voor een speler van Soest. Uiteindelijk bleef het bij die ene kaart, wat het sportieve karakter van de wedstrijd onderstreepte.

Bij de opkomst voor de tweede helft opnieuw rookbommen en volop sfeer. Het duel ging verder waar het gebleven was, lekker voetbal, veel strijd en faire duels. Hees liep uit naar 4-0, voordat Soest nog iets terugdeed: 4-1. Dat bleek ook de eindstand.

Conclusie, een verdiende winnaar, een sportieve wedstrijd en een fantastische ambiance. Onder de douche overheerste tevredenheid. De wedstrijd was prima verlopen en de middag voelde compleet.

Tot mijn telefoon ging.

Mijn goede gevoel sloeg om toen ik mijn zoon aan de lijn kreeg. Hij was geblesseerd uitgevallen in Leiden en onderweg naar het ziekenhuis in Almere. Boven in de kantine nog snel iets gedronken, maar lang bleven we niet. De prioriteit lag ineens ergens anders.

Na ruim vier uur in het ziekenhuis kwam de uitslag, een enkelbreuk en verrekte enkelbanden.

Zo kreeg een prachtige voetbalmiddag toch een flinke schaduwkant. Wat begon als een dag vol sport, sfeer en voldoening, eindigde in zorg en bezorgdheid.

Het is voetbal in al zijn facetten: vreugde, emotie, verbinding en soms ook onverwachte tegenslag.

Johan dank dat je met ons jouw voetbalmiddag wilde delen en heel veel sterkte met Rowdy.