Jim Kondratiuk, Refdirect.nl scheidsrechter aan het woord

Zoals iedere week volgen wij één van onze donateur scheidsrechter op de velden en dan wel een wedstrijd waar minimaal één donateur club bij aanwezig is en ook nog thuis spelen! We troffen het ditmaal daar scheidsrechter Jim Kondratiuk die honneurs waar nam bij de kraker UVV-Maarsen

Wij vroegen Jim dan ook of hij zijn voetbalmiddag met ons wilde te delen.

Hoi Jim, hoe heb jij je voetbalmiddag beleefd?

Hierbij mijn voetbalmiddag!

UVV – Maarssen (2-2)

Een Utrechtse derby fluiten is altijd leuk. UVV tegen Maarssen: twee verenigingen die hemelsbreed zo’n vijf kilometer uit elkaar liggen. In voetbaltermen betekent dat meestal: weinig reistijd, veel emotie.

Vooraf lees ik me altijd een beetje in, maar bewust niet te veel. Hoe minder vooroordelen, hoe beter. Ik zag dat de wedstrijd vóór de winterstop in 2-1 was geëindigd. Conclusie: ploegen die aardig aan elkaar gewaagd zijn. En dat bleek achteraf een prima inschatting.

Mijn buurman is ook weer van de partij. Hij gaat regelmatig met mij mee naar wedstrijden en heeft inmiddels een belangrijke rol gekregen: de kwaliteitscontrole van het broodje kroket. Na afloop is zijn oordeel helder: geslaagd.

Een belangrijk detail voor een geslaagde zaterdag.

Het complex ★★★★★

Het sportcomplex van UVV is indrukwekkend. Modern, ruim opgezet en gedeeld met andere sporten zoals tennis en honkbal. Parkeerplaatsen genoeg en alles goed bereikbaar.

Persoonlijk vind ik het prettig als ik nog een stukje moet lopen vanaf de auto. Dan begint de warming-up alvast een beetje. Het is tenslotte niet alleen de bal die straks moet rollen.

De ontvangst ★★★★★

De eerste die ik tegenkom is een bekende: scheidsrechter Youri Leemkuil. Een talentvolle scheidsrechter die helaas onlangs heeft besloten zijn fluit aan de wilgen te hangen. Wat mij betreft een gemis voor het scheidsrechterskorps.

Vandaag loopt hij rond als teambegeleider van UVV 1. Volgend seizoen doet hij dat bij… VV Maarssen. Precies, de tegenstander van vandaag. Het voetbalwereldje blijft klein.

Hij brengt me naar een vriendelijke heer op leeftijd. Of hij voorzitter is weet ik niet, maar het ontvangst is warm. We praten wat en drinken een kop koffie mét koekje.

Dat koekje levert meteen een bonuspunt op.

De kleedkamer ★★★★★

Dit is er eentje waar menig scheidsrechter jaloers op zou zijn.

Een schone, frisse kleedkamer met douche, toilet, wastafel en spiegel. Echt alles erop en eraan.

Vorige week stond ik nog in een soort houten schuurtje tussen de cornervlaggen, modder en – als kers op de taart – een koude douche. Iedere scheidsrechter kent die realiteit.

Maar vandaag dus niet.

Nog een bonuspunt: de teams zitten met hun kleedkamers op de eerste verdieping. De scheidsrechter zit beneden, vlak naast het veld. In mijn kleedkamer zit een belknop waarmee ik de teams kan oproepen.

Druk op de knop… en een paar minuten later staan ze op het veld.

Ik zou bijna zeggen: als alle problemen in het amateurvoetbal zo simpel op te lossen waren.

De trainers ★★★★★

De trainers ken ik vooraf niet, maar het zijn keurige heren. Maarssen staat met twee man langs de lijn, UVV met één hoofdtrainer.

Ze laten zich af en toe horen – dat hoort er ook bij – maar het blijft allemaal netjes.

Sterker nog: na een moment waarop ik misschien iets te snel fluitte en voordeel had kunnen geven hoor ik:

"Kan gebeuren scheidsie, geen probleem."

Dat hoor je niet elke zaterdag.

Na afloop – en geloof me, de wedstrijd eindigt nogal chaotisch – krijg ik van beide kanten gewoon een hand en een bedankje. Ze geven zelfs toe dat ze het me niet makkelijk hebben gemaakt.

En dat siert ze.

De assistenten ★★★★★

Ook hier vijf sterren.

Twee keurige heren die netjes meelopen met het spel. Dat lijkt misschien vanzelfsprekend, maar elke scheidsrechter weet dat dit een wereld van verschil maakt voor de geloofwaardigheid van beslissingen.

Af en toe moet ik een beslissing overrulen – dat hoort er nu eenmaal bij met clubassistenten – maar dat levert geen discussie op.

Kort praatje na afloop, handje, klaar.

Prima.

De wedstrijd ★★★☆☆

Dan de wedstrijd zelf.

In de zesde minuut geef ik een strafschop aan Maarssen. Terecht, al denkt de verdediger van UVV daar natuurlijk anders over. Binnen een paar seconden staat het 0-1.

UVV reageert zoals je dat verwacht in een derby: gas erop.

De duels worden feller, het tempo gaat omhoog en ik mag meteen aan de bak. In minuut 24 valt de gelijkmaker.

Met 1-1 en één gele kaart gaan we rusten.

Tijdens de rust app ik even met mijn buurman. Hij voorspelt vuurwerk in de tweede helft.

Mijn antwoord:"Ik zet me schrap."

Dat blijkt geen overdrijving.

UVV komt in de 52e minuut op 2-1, maar acht minuten later staat het alweer 2-2.

Ondertussen gebeurt er van alles. Pittige overtredingen, schwalbes, theatrale valpartijen en discussies. Soms in mijn gezichtsveld, soms nét daarbuiten.

Gelukkig staat er publiek langs de lijn dat alles perfect ziet.

Ik vraag me regelmatig af waarom deze mensen geen scheidsrechter worden. Ze hebben namelijk een fenomenaal overzicht.

Achteraf blijf ik nog even nadenken over één overtreding. Misschien had daar rood moeten vallen. Donkergeel was het in ieder geval.

Bij de zoveelste opstoot roep ik beide aanvoerders bij me.

"Gaan we nog voetballen of blijven we elkaar de rest van de middag het leven zuur maken?"

Ze kiezen voor optie één.

De praktijk blijkt weerbarstiger.

Met vijf gele kaarten probeer ik de temperatuur omlaag te krijgen, maar in de slotfase gaat het alsnog mis. Een speler van UVV loopt hard door op de keeper van Maarssen en plotseling staan er overal spelers.

Duwen, trekken, discussies.

Ik leg de wedstrijd een minuut of zeven stil.

Als de rust enigszins teruggekeerd is roep ik beide aanvoerders bij me.

Ik geef ze twee opties:

1.       We spelen de laatste zeven minuten normaal uit.

2.       Ik ga naar die prachtige kleedkamer, neem een douche en drink daarna een biertje.

Na kort overleg kiezen ze voor optie één.

En eerlijk is eerlijk: dat gaat daarna eigenlijk prima.

Normaal gesproken maakt het mij niets uit wie er wint, maar gezien de sfeer was ik stiekem best blij dat het 2-2 bleef. Een late winnaar had zomaar weer voor vuurwerk kunnen zorgen.

Conclusie

Een derby met alles erop en eraan: strijd, emotie en af en toe wat chaos.

Maar ook een prachtig complex, een warm ontvangst en ondanks alles respect van spelers en staf.

Wedstrijd nummer 462 zit erop.

En zoals elke scheidsrechter hoopt:volgende week gewoon weer een rustige pot.

Maar eerlijk is eerlijk…zo gaat het meestal niet.

Jim dank dat je jouw voetbalmiddag met os wilde delen!