Jim Kondratiuk, donateurscheidsrechter aan het woord.

Ook dit seizoen laten we iedere week weer een van onze donateurscheidsrechters aan het woord.

Hoe was de ontvangst bij de club? Met welk gevoel kijkt hij terug op de wedstrijd? Hoe verliep het contact met de spelers en assistent-scheidsrechters? En stond er na het laatste fluitsignaal nog een drankje en een bedankje klaar? Kortom, alles wat bij een mooie en sportieve voetbalmiddag hoort.

We kozen ditmaal de competitiewedstrijd Veenendaal-VOP waar donateurscheidsrechter Jim Kondratiuk voor was aangesteld.

Hoi Jim, hoe was jouw voetbalmiddag?

VV Veenendaal – VOP (2-3) Na drie weken ‘bekeren’ , door veel teams toch vooral gezien als drie generale repetities, werden vandaag de messen geslepen voor het echte werk: de eerste competitieronde. De KNVB nodigde me daarvoor uit om naar Veenendaal te komen. Een stad met maar liefst 6 voetbalverenigingen, waarvan er 4 hemelsbreed slechts een paar velden van elkaar verwijderd liggen. Dat blijft toch een bijzonder feitje. In sommige steden moet je een kwartier rijden voor een andere club, in Veenendaal hoef je bijna alleen maar een diepe bal te geven. Op weg ernaartoe zie ik in de verte de luchtlandingen van de Market Garden-herdenkingen plaatsvinden. Indrukwekkend om te zien, maar geen tijd om uitgebreid te kijken. Er wacht een wedstrijd en die gaat zichzelf niet fluiten.

Het complex ★★★★☆

Een keurig complex dat onder één dak zit met SV Panter, waar collega-scheidsrechter Stefan Kleinveld een half uurtje eerder fluit voor de aftrap van zijn duel. Tijdens mijn warming-up kan ik het hoofdveld van de Panters zien. Even kijken kan natuurlijk altijd, maar als scheidsrechter heb je tijdens je warming-up vooral de belangrijke taak om professioneel heen en weer te lopen en eruit te zien alsof je heel goed weet wat je aan het doen bent. Dus dat doe ik dan ook maar.

De ontvangst ★★★★★

Het is niet de eerste keer dat ik hier ben en men herkent mij zelfs. Ik weet niet of dat een goed of slecht teken is eigenlijk. De laatste keer dat ik hier was, was op 2 november 2024 en ook toen was VOP de tegenstander. Het werd destijds 6-0. Het was het seizoen waarin Veenendaal promoveerde en VOP het seizoen uiteindelijk niet mocht afmaken. De ontvangst is warm en hartelijk, maar ik maak me toch even wat zorgen. Er zit altijd een oudere heer in de bestuurskamer en die zit er nu niet. Gelukkig komt hij na een paar minuten alsnog binnen. Met zijn respectabele 89 jaar is hij voor mij absoluut het gezicht van deze mooie vereniging.

De kleedkamer ★★★★☆

Schoon en netjes, maar wel wat gedateerd. Verder alles wat je nodig hebt: een tafel, een stoel, wat kledinghaakjes, een douche, een toilet en een spiegeltje voor kapsel en make-up. Dat laatste is natuurlijk essentieel. Je kunt onmogelijk met een verkeerd kapsel een wedstrijd in. Dikke prima dus.

De trainers ★★★★★

Het zijn andere gezichten dan in november 2024, al merkt de trainer van VV Veenendaal meteen op: “U bent hier al eerder geweest.” Keurige heren, niets op aan te merken. In de tweede helft ontstaat er weliswaar even een discussie aan de zijlijn tussen de dug-outs, maar verder niets verontrustends. Ik vind dat toch leuk als je wat langer in een bepaalde klasse fluit. Het versterkt ook mijn keuze van een aantal jaren geleden: ik zit prima in de klasse waar ik nu zit. Je gaat spelers herkennen. Giok de Vries bijvoorbeeld, toch wel een soort icoon op de Amersfoortse velden. En een oud-speler van VV Achterberg die ik van vijf jaar geleden nog herken uit de derby tegen Candia. En zo zie ik nog wat meer ‘oude’ bekenden. Dat doet iets met de sfeer. Het maakt een wedstrijd persoonlijker en zorgt ervoor dat je het gevoel krijgt dat je onderdeel bent van een soort voetbalgemeenschap.

De assistenten ★★★★★

Nette heren. En ja, het was misschien wel eens op het randje, of bij een buitenspelsituatie wellicht net iets ervoor, maar eerlijk is eerlijk: ook niet al mijn beslissingen waren 100% correct. Dat zeg ik er voor de zekerheid maar bij voordat iemand dit verslag tegen me gaat gebruiken. In de tweede helft ontstaat er een lastiger moment waaruit uiteindelijk de 2-4 valt. Ik dacht zelf aan buitenspel in de tweede fase van de scrimmage voor het doel. Op zo’n moment loop ik even naar de zijlijn om het moment nog kort te bespreken. Als de assistent dan precies het moment weet te benoemen waar ik zelf ook aan dacht, is het voor mij eigenlijk wel duidelijk. Door de 2-4 ging helaas een streep. Althans, door mijn eigen interpretatie ervan. En dat is uiteindelijk ook waarom je met assistenten werkt: om niet in je eentje alles te hoeven dragen.

De wedstrijd ★★★☆☆

Je hebt van die wedstrijden waarvan je achteraf denkt: één helft was eigenlijk genoeg. Dit was een typisch voorbeeld daarvan. De eerste helft was spannend, bij vlagen aantrekkelijk voetbal van twee kanten, sportief en ook voor de kijker het aanzien waard. Als scheidsrechter is het heerlijk om dan een bijrol te mogen vervullen. Het werd 0-1, 1-1, 1-2, 1-3 en vlak voor rust viel de 2-3. Een doelpuntenfestijn dus. En ik stond erbij en keek ernaar. Precies zoals het hoort. Na de thee een compleet andere wedstrijd. Ik bedenk me dat wel eens in de rust als ik voor mezelf de eerste helft analyseer. Dan weet ik dat zo’n tweede helft soms een heel ander gezicht kan krijgen. En dat was vandaag het geval. Irritaties, vertragingen, veel kleine overtredingen en gemopper. Je moet dan de teugels wat aantrekken om te voorkomen dat de wedstrijd van je wegloopt. Gevolg: wat pietluttiger fluiten of wat vaker naar het borstzakje grijpen. Ik koos voor optie één. Waarom? Dat is vooral een gevoel. Dat kan ik verder ook niet echt onderbouwen. Het is een beetje zoals bij een strafschop: je ziet het, je voelt het en vervolgens moet je vooral hopen dat je er niet drie weken later nog over wordt aangesproken. Feit is wel dat een wedstrijd daar niet leuker of beter van wordt. Tegelijkertijd is het soms wel nodig wanneer de emoties de overhand dreigen te nemen. Er werd niet meer gescoord, behoudens een afgekeurd doelpunt, en van leuk voetbal was eigenlijk ook, op een paar spaarzame momenten na, geen sprake meer. Met één gele kaart en drie minuten blessuretijd, volgens mijn horloge was het echt 2:57, dus voor de liefhebber: ik heb mezelf aan de regels gehouden, floot ik uiteindelijk voor de allerlaatste keer. Een wedstrijd met twee gezichten. De eerste helft eentje waarvan je denkt: lekker potje. De tweede helft eentje waarvan je denkt: gelukkig hebben we de foto's nog.

Het einde ★★★★★

Na een douche meld ik me nog even af in de bestuurskamer. Voor mij persoonlijk het minst leuke moment van een voetbalmiddag. Niets ten nadele van het biertje en het plakje leverworst, zeer gastvrij allemaal, maar ik heb er gewoon niet zoveel mee. Dat ligt echt aan mij. Ik weet het. Voor sommige mensen is het napraten in de bestuurskamer het hoogtepunt van de middag. Voor mij begint op dat moment vooral het verlangen naar mijn auto. Het is een onderdeel dat er nu eenmaal bij hoort. Ik blijf dan ook altijd maar kort, licht nog wat beslissingen toe als daar naar gevraagd wordt, bijvoorbeeld waarom er zo weinig extra tijd werd bijgetrokken, en dan stap ik weer op. In de auto richting Leusden analyseer ik nog wat na, bel ik altijd even mijn vrouw om te vertellen dat ik heelhuids naar huis kom en zet ik een punt achter de middag. Een mooie eerste helft bij een prachtige en gastvrije vereniging. De tweede helft vergeten we gewoon even. Ik kom graag nog eens terug in de tweede helft van het seizoen.