IJsselmeervogels… je moet soms goed luisteren om ze te verstaan, maar wat een prachtig voetbalvolk blijft dat.

De club werd op 6 juni 1932 opgericht, achter het molentje van Jan ter Beek, onder de naam N.A.S. (Na Arbeid Sport). En die naam was niet zomaar gekozen. Na lange werkdagen moesten de mannen zelf nog het veld klaarmaken. Rietmatten neerzetten om zwartkijkers buiten te houden, regenwater met emmers wegwerken en vooral oppassen dat je tijdens de wedstrijd niet in de sloot belandde, want die lag letterlijk naast het veld. Voetbal was toen echt werken voor je plezier.

De echte landelijke doorbraak kwam in het seizoen 1974-1975. In de KNVB-beker werden achtereenvolgens SV Limburgia, SC Amersfoort en zelfs koploper FC Groningen verslagen. In de kwartfinale werd ook AZ Alkmaar na strafschoppen uitgeschakeld, mede dankzij doelman Jos de Feyter. Alleen FC Twente bleek in de halve finale te sterk. Het leverde IJsselmeervogels wel iets unieks op: Sportploeg van het Jaar 1975. Tot op de dag van vandaag nog altijd als enige amateurclub van Nederland.

Mijn gedachten dwalen zelf af naar 1983. Spelend voor Hoogerheide in Crailoo kwam het grote IJsselmeervogels op bezoek voor een oefenwedstrijd, toen nog onder leiding van Jan Lankreijer. Namen als Henk de Graaf, Peter de Graaf, Ruth van de Groep, Maarten de Harder, Wim Muis en natuurlijk Jan Vedder. En geloof me, Jan Vedder… in mijn ogen nog altijd een betere voetballer dan Jaan de Graaf. Een middenvelder die in negentig minuten geen verkeerde bal gaf. Dat zie je tegenwoordig nog maar weinig.

Wat een tijd. We maken een sprongetje naar 2005. De algehele amateurtitel tegen Türkiyemspor. De club uit Amsterdam stond toen onder leiding van Simon Kistemaker (RIP). Dankzij Hansie Hansie van de dolle duikavond, goede vriend van Simon en onderdeel van onze vriendengroep uit Zaltbommel, werden er VIP-kaarten geregeld. Kijk, het is niet altijd wie je bent… maar vooral wie je kent. Helaas voor Simon, maar de rooien vierden feest en ik van binnen stiekem ook.

Bij IJsselmeervogels denk ik ook direct aan Jan de Rijk, vader van Ron de Rijk (beiden RIP). Wat heb ik daar mooie toernooien meegemaakt. Na afloop schalen vol vis op tafel. En hoe later de avond werd, hoe minder je verstond van wat er gezegd werd. Het leek soms Hebreeuws, maar dat gaf niks. Google Translate bestond nog niet, dus dan pakte je gewoon nog een haring van de schaal en knikte alsof je het allemaal begreep.

Maar eerlijk is eerlijk: de tijden zijn veranderd. Ja, ze hebben zich afgelopen seizoen gehandhaafd in de 2e divisie door Excelsior Maassluis te verslaan, maar voor een club van dit kaliber voelt dat niet als genoeg. Waar zijn die echte Spakenburgse namen gebleven? Die jongens die van jongs af aan opgroeiden met de club, met paling in de ene hand en een bal aan de voet? Vroeger kwam de kracht uit de eigen jeugd. Oma’s supercake, noemden we dat. En geloof me, daar kwamen vroeger heel wat stevige voetbalplakken uit. Maar waar zijn nu de kruimels gebleven?

Het eerste succes zonder één balomwenteling is in ieder geval al binnen. Onze eigen Younes El Yandouzi blijft aan als assistent. En zeg nou zelf… wie weet zien we Younes in de nabije toekomst ooit als hoofdtrainer voor die groep staan. Dat zou toch een prachtig hoofdstuk zijn.

Komend seizoen gaan wij de Vogels intensief volgen, want de club is officieel donateurclub geworden van VMN en steunt daarmee ook Stichting MZS. Kijk, die rooien kunnen dus meer dan alleen tegen een bal trappen, Oma’s cake wegwerken en schalen vis leeg eten.

Al zullen ze in Spakenburg zeggen: eerst de punten binnenhalen… en daarna de paling.